II SA/Kr 650/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2576129

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2018 r. II SA/Kr 650/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.).

Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska, WSA Magda Froncisz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji (...) z siedzibą w W. na decyzję Centrum Zdrowia (...) Sp. z o.o. w (...) z dnia (...) grudnia 2016 r., w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego podmiotu z dnia (...) października 2016 r.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 23 sierpnia 2016 r. Fundacja (...) zwróciła się do "Centrum Zdrowia T. Sp. z o.o." o udostępnienie informacji publicznej, co miało polegać na wypełnieniu ankiety zawierającej kilkadziesiąt pytań dotyczących oddziału położniczego, w tym np. danych kontaktowych, certyfikatów, osób odpowiedzialnych (ordynatora i położnej oddziałowej), zakresu prowadzonej działalności, sposobu przyjmowania pacjentek, dostępnego sprzętu itd. We wniosku wskazano, że skierowane pytania są częścią projektu "Na straży praw kobiet w opiece okołoporodowej" realizowanego przez Fundację (...), dofinansowanego ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich. Otrzymane z ankiety informacje miały być podstawą do przygotowania pogłębionej diagnozy i analizy aktualnej sytuacji opieki okołoporodowej w Polsce.

W piśmie z dnia 28 października 2016 r. skierowanym do Prezesa Fundacji (...) sp. z o.o. w T. odmówiło udostępnienia informacji publicznej wskazując, że Centrum Zdrowia T. sp. z o.o., jako podmiot prawa prywatnego, nie ma obowiązku udzielania informacji publicznej. Wyjaśniono w piśmie, że Centrum Zdrowia T. nie dysponuje majątkiem publicznym, ponieważ za wykonywane świadczenia medyczne otrzymuje wynagrodzenie z Narodowego Funduszu Zdrowia. W momencie wypłaty wynagrodzenia środki pieniężne stają się własnością spółki i przestają być majątkiem publicznym. Zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będzie ewentualnie Narodowy Fundusz Zdrowia. Podniesiono też, żądane informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorcy i w związku z brzmieniem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą zostać udostępnione.

W piśmie zawarto pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dniu 16 listopada 2016 r. Fundacja (...) skierowała do Zarządu Centrum Zdrowia T. sp. z o.o. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. skierowanym do Prezesa Fundacji (...) Sp. z o.o. w T. podtrzymało swoje pierwotne stanowisko i zakwestionowało przesłankę podmiotową wynikającą z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśniło, że wnioskowane informacje podlegają ograniczeniu ze względu na ochronę wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazało Centrum, że powołanie się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie powoduje, że Spółka staje się podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Wskazanie na konkretne przepisy ustawy wynika z treści wniosku Fundacji złożonym w trybie dostępu do informacji publicznej. Podmiot, do którego zostaje skierowany wniosek, nie może odrzucić wniosku lub pozostawić go bez rozpoznania.

W piśmie zawarto pouczenie o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma, zastrzegając jednak, że skarga ta zostanie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucona.

Uznając opisane wyżej pisma za decyzje administracyjne Fundacja (...) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji odmownej.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji R, w zakresie, w jakim norma konstytucyjna gwarantuje uprawnienie do uzyskiwania informacji o działalności podmiotów wykonujących zadania władzy publicznej i gospodarujących mieniem publicznym;

- art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu poprzez nadmierne ograniczenie prawa do informacji;

- art. 16 ust. 1 UDIP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaszła potrzeba wydania decyzji administracyjnej;

- art. 16 ust. 2 pkt 2 UDIP w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje podanie w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania, poprzez niespełnienie owego wymogu;

- art. 7 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie skarżonych decyzji, co utrudnia możliwość skutecznego ich skarżenia.

Według Fundacji szpital działający w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podpisując kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia wykonuje bowiem zadania publiczne ze środków publicznych. Jeśli chodzi o tajemnicę przedsiębiorstwa podniesiono, że wnioskowane o udostępnienie informacje nie są informacjami, których udostępnienie mogłoby spowodować naruszenie tej tajemnicy.

W odpowiedzi na Centrum Zdrowia T. sp. z o.o. wniosło o odrzucenie skargi, jako nienależącej do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi, gdyż Centrum Zdrowia T. sp. z o.o. nie może zostać uznane za podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej, a dodatkowo żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa.

Spółka jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, to znaczy, że wykonuje działalność leczniczą jako przedsiębiorca; nie jest w jakikolwiek sposób zależna od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego. Ewentualną kwestią sporną jest uznanie sp. z o.o. za podmiot kwalifikujący się do grupy wymienionej w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy tj. za podmiot reprezentujący inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, raz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego, samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W strukturze właścicielskiej C. sp. z o.o. nie występuje jednak Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub gospodarczego albo zawodowego. Spółka nie wykonuje również zadań publicznych i nie dysponuje majątkiem publicznym.

Spółka wyjaśniła, że wbrew twierdzeniom Fundacji, pomimo realizowania świadczeń w ramach kontraktu z NFZ nie dysponuje majątkiem publicznym. Zgodnie z art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych do zadań NFZ należy finansowanie świadczeń. Konstrukcja finansowania świadczeń polega zawieraniu przez NFZ z konkretnym świadczeniodawcą umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Warunki zawierania umów uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1146 z późn. zm.). Zgodnie z § 14 ww. rozporządzenia Fundusz jest obowiązany do finansowania świadczeń udzielonych w okresie rozliczeniowym do kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy, określonej w umowie dla danego zakresu świadczeń. Inaczej mówiąc, podmiot leczniczy nie dysponuje środkami publicznymi, a otrzymuje wynagrodzenie za udzielone świadczenia, z tym, że płatnikiem nie jest ubezpieczony pacjent tylko NFZ. Stosunek prawny łączący Spółkę z NFZ ma charakter wyłącznie cywilnoprawny, o czym świadczy brak podejmowania jakichkolwiek decyzji administracyjnych przez NFZ w związku z nawiązaniem współpracy oraz regulowanie całości praw i obowiązków stron w umowie do której zastosowanie znajdują przepisy kodeksu cywilnego. Centrum Zdrowia T. sp. z o.o. w swojej działalności nie wykonuje zadań publicznych, natomiast świadczy jedynie usługi społecznie użyteczne refinansowane w pewnej części przez NFZ. Ramy prawne świadczenia tych usług określa ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Podmiotem leczniczym może być m.in. przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei art. 14 ww. ustawy przesądza, że działalność lecznicza wykonywana przez spółkę kapitałową jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W żadnym przepisie tej ustawy nie określono, że wykonywanie działalności leczniczej jest realizacją zadania publicznego. Samo otrzymywanie wynagrodzenia od NFZ za świadczenia na rzecz ubezpieczonych pacjentów nie świadczy jeszcze, że zrealizowane zostało zadanie publiczne. Zadaniem publicznym jest zapewnienie pacjentom świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiedniej ilości i jakości. Zadanie to spoczywa w pierwszej kolejności na Ministrze Zdrowia oraz na NFZ. Natomiast świadczeniodawca jak (...) sp. z o.o. jest jedynie wykonawcą kontraktu, który Ministrowi zapewnia realne i prawidłowe zapewnienie opieki zdrowotnej społeczeństwu. Na uzasadnienie swojego stanowiska spółka powołała wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r. (I OSK 358/11).

Spółka odniosła się również do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 stycznia 2018 r. (II SO/Kr 21/17) na mocy którego została zobowiązana do zapłaty grzywny kwocie (...) zł. Podniosła, że w uzasadnieniu tego postanowienia pomylono pojęcia realizowania programów zdrowotnych, programów polityki zdrowotnej oraz programów pilotażowych w rozumieniu art. 48 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z udzielaniem świadczeń na rzecz pacjentów w ramach umów zawieranych z NFZ w trybie określonym przez art. 132 ww. ustawy. Podała, że wszelkiego rodzaju programy mają charakter dokumentów strategicznych, których wykonanie może być powierzone osobom prawa prywatnego, czym innym jest jednak wykonywanie świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie umowy o charakterze cywilnoprawnym zawieranej z NFZ.

Z ostrożności procesowej podniesiono, że odmowa udostępnienia informacji publicznej była również uzasadniona, z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy na podstawie art. 5 ust. 2 ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności pytań dotyczących sposobów udzielania świadczeń lub wysokości opłat pobieranych od pacjentów. Informacje te mogły posłużyć do pozycjonowania Spółki w rankingach prowadzonych przez Fundację, nadto istnieje obawa, że informacje te zostaną opublikowane bez wiedzy i woli zainteresowanej, co mogłoby narazić spółkę na szkodę majątkową lub wizerunkową. Co więcej, wszelkie informacje o rodzajach, ilości, jakości itp. świadczeń udzielanych przez świadczeniodawcę na podstawie kontraktu, może zostać udostępnione przez NFZ odnośnie którego nie ma wątpliwości, iż jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Na świadczeniodawcy ciąży bowiem obowiązek sprawozdawczości do NFZ, bez którego Fundusz nie wypłaca refundacji kosztów udzielonych świadczeń.

Stwierdziło też Centrum, że pisma z dnia 23 sierpnia 2016 r. i 28 października 2016 r. nie były decyzjami, lecz zwykła wymiana korespondencji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

W pierwszej kolejności należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy Centrum Zdrowia T. Sp. z o.o. w T. jest osobą zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1)

organy władzy publicznej;

2)

organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3)

podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4)

podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5)

podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Tak jak przedstawiono to w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. I OSK 851/10 termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie obywatelom równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (art. 68 ust. 2. Konstytucji RP). Zakłady opieki zdrowotnej (podmioty lecznicze), bez względu na ich formę organizacyjną, funkcjonują jako podstawowe instytucje utworzone i utrzymywane w celu udzielania świadczeń zdrowotnych. Co do istoty zatem wykonują zadania z zakresu opieki zdrowotnej, a w tym takie, do których zobowiązane są władze publiczne. Z uwagi zresztą na charakter tych zadań, ich znaczenie i konstytucyjną ochronę zdrowia obywateli, działalność lecznicza poddana została ograniczeniom, a stosownie do przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2015 r. o działalności leczniczej (Dz. U.2018/160), działalność ta, realizowana przez podmioty lecznicze, jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (wcześniej ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej). Realizacja tego obowiązku uzasadnia poddanie działalności leczniczej prowadzonej także przez podmioty prawa handlowego ograniczeniom wolności gospodarczej.

Nie ulega też wątpliwości, że świadczenia udzielane przez Centrum Zdrowia T. w ramach zawartego z Narodowym Funduszem Zdrowia kontraktu są finansowane z funduszy publicznych. O takim źródle finansowania świadczeń nie przesądza przy tym, jak chce tego Centrum, charakter więzi prawnej łączącej świadczeniodawcę z ZUS, lecz fakt, że koszty świadczenia za świadczeniobiorcę pokrywane są ze środków publicznych. Rzeczą drugorzędną jest, w jaki sposób środki te są świadczeniodawcy przekazywane.

Stwierdzić więc trzeba, że skoro Centrum Zdrowia T., realizując świadczenia zdrowotne finansowane ze środków publicznych, realizuje zadania publiczne, to jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy.

Co do zasady zatem prezentowany przez Centrum pogląd, jakoby nie było w ogóle ono podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, trzeba odrzucić.

Po przesądzeniu powyższej kwestii rozważyć trzeba charakter zaskarżonego (i poprzedzającego go) aktu. Jakkolwiek opisane w pierwszej części uzasadnienia pisma z 23 sierpnia 2016 r. i 28 października 2016 r. nie zostały nazwane "decyzjami", to jednak, w ocenie Sądu, ustawowym cechom decyzji odpowiadają, a co więcej - takie znaczenie nadawał im ówcześnie ich autor. Jednoznacznie wskazują na to zawarte w owych "pismach" pouczenia o środkach zaskarżenia, które przecież od zwykłych "pism" w ogóle nie przysługują. "Pisma" z 23 sierpnia 2016 r. i 28 października 2016 r. zawierają nadto daty, wyraźne rozstrzygnięcia wobec zgłoszonego żądania, wskazują przyczyny takiego rozstrzygnięcia, odwołują się do ustawy o dostępie do informacji publicznej, wreszcie zostały podpisane przez osoby wchodzące w skład organu reprezentującego Centrum Zdrowia T. Spółkę z o.o. W tym kontekście prezentowane obecnie przez Centrum Zdrowia T. Spółkę z o.o. stanowisko, jakoby pisma z 23 sierpnia 2016 r. i 28 października 2016 r. nie stanowiły rozstrzygnięć wydanych w trybie art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc podlegających rygorom kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być akceptowane.

Przesądzić więc należy, że zaskarżony akt, a w związku z art. 135 p.p.s.a. także i poprzedzający go akt z 23 sierpnia 2016 r. podlegają ocenie Sądu tak samo ja decyzje administracyjne.

Jest przy tym oczywiste, że uprawnionym do wydania takiego aktu jest tylko podmiot zobowiązany ustawą do udostępnienia informacji publicznej. Podmiot spoza tego kręgu w ogóle przecież ustawy nie stosuje. Stąd też nieporozumieniem jest wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej tylko z takim uzasadnieniem, że adresat wniosku nie jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy. Rzecz jednak w tym, że Centrum Zdrowia T. powołało się także na drugą przyczynę odmowy udzielenia informacji i to taką, którą ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 zd. 1 tej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Twierdząc, że dane, których wnioskodawca żąda, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, Centrum Zdrowia T. nie powołało się na żadne bliższe okoliczności, które tezę tę, w odniesieniu do niezwykle licznych i różnorodnych informacji, miałyby potwierdzać.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej ani ustawa świadczeniach opieki zdrowotnej nie definiują pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", zasadne zatem pozostaje odwołanie się do zapisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Na tle jej art. 11 ust. 4 wywodzi się, że na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Tajemnicę zaś przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacja znana jedynie określonemu kręgowi osób i związana z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec której podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania jej poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Utrzymanie danych informacji, jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

W takim kontekście wniosek Fundacji wymaga szczegółowego rozważenia pod kątem chronionej tajemnicy.

Zwrócić też należy uwagę na okoliczność, która - jak się wydaje - nie została w ogóle dostrzeżona. Otóż adresat wniosku (będący generalnie podmiotem zobowiązanym), składającego się z kilkudziesięciu pytań winien w pierwszej kolejności ustalić czy wszystkie te pytania dotyczą informacji publicznej. Tylko te, które takiej informacji dotyczą, winien dopiero poddać analizie pod kątem prawnie i realnie istniejących podstaw do odmownego załatwienia. Warto przy tym przypomnieć, że informacja publiczna to informacja o faktach, a nie o zamiarach lub niesformalizowanych ocenach.

Ostatecznie należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., który, w związku z art. 17 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma w sprawie zastosowanie. Wniosek zawiera pytania mieszczące się z pewnością w zakresie informacji publicznej (np. dotyczące danych statystycznych), a fakt, że stosownymi informacjami dysponuje także inny podmiot nie zwalnia od załatwienia wniosku jego adresata, który także jest podmiotem zobowiązanym. Odmowa udostepnienia informacji publicznej musi być jednak szczegółowo uzasadniona, a tajemnica przedsiębiorcy wykazana w kontekście poszczególnych pytań. Brak należytego uzasadnienia decyzji czyni niemożliwym poddanie zaskarżonego aktu merytorycznej kontroli.

Z tych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.