Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1787695

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 28 lipca 2015 r.
II SA/Kr 611/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.).

Sędziowie WSA: Paweł Darmoń Mirosław Bator.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. -N. M.G. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody z dnia 31 marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania części obiektu skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 17 listopada 2014 r. znak: (...) Starosta (...) wydaną na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez M. C. zamiaru wykonania robót budowlanych pn. "zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego parter i piętro: dotychczasowy sposób użytkowania - mieszkalny na zamierzony sposób użytkowania - handlowo-usługowy, na działce nr (...), (...) obręb (...) przy ul. K. (...)".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przy uwzględnieniu treści art. 71 Prawa budowlanego i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że zgłoszone zamierzenie jest przede wszystkim niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez naruszenie ustanowionego w tym planie sposobu obsługi komunikacji. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika bowiem, że parkowanie samochodów klientów i pracowników odbywać się będzie na zasadach dotychczasowych oraz na dzierżawionych przez inwestora 10 miejscach postojowych na działce nr (...), która nie przylega do działek, na których zlokalizowany jest obiekt będący przedmiotem zgłoszenia. Jednak miejscowy plan dla terenu inwestycyjnego nie umożliwia bilansowania miejsc parkingowych w miejscu innym niż działka, na której zaplanowano przedmiotowe prace. Wobec powyższego organ stwierdził, że lokalizacja miejsc postojowych niezbędnych dla funkcjonowania przyszłej funkcji usługowo-handlowej istniejącego budynku zlokalizowanych na działce innej niż inwestora jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Śródmieście - Centrum w T. zatwierdzonego uchwałą nr XIII/126/VI/2011 Rady Miasta Trzebini z dnia 9 września 2011 r. - § 16 ust. 1 i 6 lit. c i d).

Inwestycja narusza także w ocenie organu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 16, jako że wejście do lokalu usługowo-handlowego odbywać się będzie istniejącym wejściem od strony południowo-wschodniej budynku. Ponadto, projekt będący załącznikiem do zgłoszenia nie zawiera projektowych uzgodnień branżowych z zakresu przepisów przeciwpożarowych, przepisów higieniczno-sanitarnych, przepisów bhp. W dokumentacji zgłoszenia brak jest również oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, odbioru kanalizacji oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych i elektroenergetycznych. Dokumentacja zgłoszeniowa nie zawiera ponadto oświadczenia właściwego zarządcy drogi - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. o możliwości połączenia działki budowlanej z drogą publiczną, zgodnie z przepisami o drogach publicznych, gdyż obecnie istniejący zjazd można użytkować tylko w sytuacji, w której nie łączy on drogi publicznej z nieruchomością na której jest prowadzona działalność usługowo-handlowa, co wynika z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z 12 lipca 2012 r. To z kolei wskazuje na konieczność przebudowy zjazdu, co wraz z robotami budowlanymi wymaga pozwolenia na budowę.

Z wyżej podanych powodów organ stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą uzasadnione podstawy do wniesienia sprzeciwu.

W dniu 5 grudnia 2014 r. M. C. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji podnosząc, że podczas postępowania administracyjnego Starosta (...), naruszając przepisy k.p.a., nie nałożył obowiązku uzupełnienia braków zgłoszenia lecz wydał sprzeciw bez uprzedniego wezwania inwestora w drodze postanowienia. Skarżący dodatkowo podniósł, że przedmiotowy sprzeciw dotyczy zgłoszenia budowy, co jest całkowicie sprzeczne ze złożonym wnioskiem z 24 października 2014 r., który dotyczy zmiany sposobu użytkowania, dlatego powyższe nie znajduje odzwierciedlenia w prowadzonym postępowaniu. Odwołujący odnosząc się do wymogu sytuowania miejsc parkingowych na tej samej działce co budynek przeznaczony na lokal handlowo-usługowy wskazał na tendencyjną negatywność organu I instancji. W swoim piśmie twierdził, że inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a uzasadnienie organu I instancji należy traktować jako nadinterpretacje przepisów. Ponadto zarzucił, że wydana decyzja została doręczona inwestorowi po upływie 30 dni od daty złożenia zgłoszenia, z uwagi na fakt nieprawidłowego doręczenia sprzeciwu D. K., któremu zostało wypowiedziane pełnomocnictwo z dniem 14 listopada 2014 r. W dniu 21 listopada 2014 r. około godz. 13:00 zostało dostarczone wypowiedzenie pełnomocnictwa do organu I instancji. Tego samego dnia około godziny 14:00 inspektor Starostwa Powiatowego w C. dostarczył osobiście decyzję sprzeciwu byłemu już pełnomocnikowi strony, który przed jej przyjęciem poinformował o nie wykonywaniu obowiązków na rzecz pana M. C. i wskazał, że wszelkie sprawy należy kierować bezpośrednio do inwestora. Wnioskodawca dopiero w dniu 3 grudnia 2014 r. dowiedział się o wniesieniu sprzeciwu. W odwołaniu skarżący podnosił również, że nie wyszczególniono go w rozdzielniku wydanego sprzeciwu i nie przesłano go na jego adres. W związku z powyższymi skarżący zarzutami inwestor stwierdził, że należy uznać jako zaakaceptowaną przez organy administracyjne zmianę sposobu użytkowania części budynku położonego w T. na ul. K., stanowiącej przedmiot niniejszego zgłoszenia.

Decyzją z dnia 31 marca 2015 r. znak: (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii doręczenia sprzeciwu i skutków jakie wywołuje wypowiedzenie pełnomocnictwa. Zważył bowiem, że przepisy k.p.a. nie zawierają kompletnego uregulowania kwestii udzielania i wypowiadania pełnomocnictw, wobec czego w zakresie nieuregulowanym, stosownie do ugruntowanej interpretacji zawartej w orzecznictwie sądowo administracyjnym, stosować należy posiłkowo przepisy kodeksu cywilnego oraz kodeksu postępowania cywilnego. Takie stanowisko zajął min. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 941/05. Wykładnia przepisów k.p.a. regulujących doręczanie pism w powiązaniu z art. 94 k.p.c. pozwala na stwierdzenie, że dopiero od chwili powzięcia wiadomości o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika, który był stroną wypowiadającą, organ ma obowiązek traktowania strony jako działającej bez pełnomocnika. Od tego dnia ma zatem obowiązek wysyłania wszelkiej korespondencji do strony działającej już bez pełnomocnika. Na potwierdzenie tego stanowiska organ przywołał pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 24 lutego 2006 r., sygn. akt (...) publ. M. Prawn. 2006/7/345, z którego wynika że czynności procesowe pełnomocnika dokonane wobec sądu przed zawiadomieniem go o wypowiedzeniu pełnomocnictwa lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika są procesowo skuteczne choćby podjęte były w czasie po wypowiedzeniu lub po upływie 2 następnych tygodni, jak również, że skuteczne procesowo są czynności sądu wobec pełnomocnika (a w konsekwencji - wobec strony) dokonane po wypowiedzeniu pełnomocnictwa lub po upływie następnych 2 tygodni, ale przed zawiadomieniem o tym sądu.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa przez mocodawcę dowiedział się przy piśmie inwestora z dnia 5 grudnia 2014 r., a zatem już po doręczeniu decyzji w dniu 21 listopada 2014 r. Natomiast do pisma pełnomocnika z dnia 21 listopada 2014 r. nie zostało załączone wypowiedzenie mocodawcy z dnia 14 listopada 2014 r., a oświadczenie pełnomocnika złożone w ww. piśmie nie wskazuje, że to mocodawca wypowiedział mu pełnomocnictwo, lecz że to pełnomocnik zrzeka się pełnomocnictwa.

Ponadto z akt wynika także, że decyzja Starosty (...) z dnia 17 listopada 2014 r. doręczona została przez pracownika organu w dniu 21 listopada 2014 r. na adres pełnomocnika strony i odebrana przez niego osobiście, bez zastrzeżeń, co potwierdza podpis pełnomocnika na decyzji, opatrzony datą i oświadczeniem o odbiorze. Brak zastrzeżeń potwierdza również dokonujący doręczeń pracownik organu I instancji. Takie potwierdzenie, w ocenie organu II instancji uzasadnia więc przyjęcie, że doręczenie decyzji na adres i do rąk pełnomocnika, który potwierdza odbiór decyzji, w imieniu swojego mocodawcy bez zastrzeżeń, uznać należy za prawnie skuteczne.

Odnosząc się natomiast do zarzutów merytorycznych odwołania w pierwszej kolejności organ wskazał, że jeżeli stan faktyczny wskazuje, że inwestycja w sposób oczywisty narusza przepisy, to zobowiązanie zgłaszającego do usunięcia braków dokumentacji zgłoszenia jest w tej sytuacji bezprzedmiotowe. W niniejszej zaś sprawie Starosta (...) ustalił, że zgłoszone zamierzenie jest przede wszystkim niezgodne z ustaleniami planu miejscowego, zatem inwestor nie byłby w stanie uzupełnić dokumentów w takim zakresie, aby wniosek mógł zostać przyjęty.

Organ II instancji podkreślił również, że obszar inwestycji wraz z nieruchomościami powiązanymi nie został uwzględniony w Uchwale nr XIII/126/VI/2011 Rady Miasta Trzebinia z dnia 9 września 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Śródmieście-Centrum w Trzebini jako tereny, które można bilansować, tak więc 10 miejsc dzierżawionych i miejsca na których parkowanie odbywać się będzie na zasadach dotychczasowych nie można sumować, jak również "dodawać" obszaru dzierżawionego do działki na której położony jest budynek będący przedmiotem zgłoszenia. W ocenie organu przedmiotowe miejsca postojowe należy lokalizować na terenie inwestycyjnym, gdyż tylko takie usytuowanie spełni wskaźniki parkingowe narzucone planem. Dzierżawa miejsc w innym miejscu i na innej jednostce planu, jak to ma miejsce w niniejszym przypadku, nie zapewni wymaganej liczby miejsc dla obszaru inwestycyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozwiązanie podane przez skarżącego miałoby zastosowanie tylko wówczas, gdyby mpzp zezwalał wprost na lokalizację miejsc postojowych w innym miejscu niż inwestycja. Zwrócił także uwagę, że wydzierżawiający może wymówić dzierżawę firmie "A" (której właścicielem jest M. C.), co w ogóle spowoduje brak wskazanych miejsc postojowych i dodatkowo potwierdza obowiązek sytuowania tych miejsc na działkach nr (...), (...). Zatem inwestor wszystkie miejsca parkingowe powinien zapewnić na obszarze, na którym położony jest budynek, dla którego zgłoszono częściową zmianę sposobu użytkowania.

W tym stanie rzeczy Wojewoda (...) stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wniesiony przez organ I instancji sprzeciw jest słuszny i odpowiada prawu wobec niezgodności zgłoszonego zamierzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji organ odwoławczy odstąpił od wezwania inwestora do złożenia wyjaśnień oraz uzupełnienia braków zgłoszenia w zakresie miejsc postojowych dla niepełnosprawnych, usytuowania przedmiotowego budynku (brak opisu określającego usytuowanie obiektu budowlanego względem granic nieruchomości) oraz zgody zarządcy drogi na przebudowę zjazdu.

M. C. w ustawowym terminie wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zaskarżając ją w całości zarzucił naruszenie:

1)

przepisów postępowanie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności ustalenie, że doręczenie decyzji organu I instancji było w pełni prawidłowe i skuteczne pomimo wypowiedzenia pełnomocnictwa przez skarżącego, co doprowadziło do błędnego skierowania doręczenia decyzji do byłego pełnomocnika zamiast bezpośrednio do strony po zawiadomieniu organu administracji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa,

- art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie doręczenia bez zastrzeżeń pełnomocnikowi inwestora decyzji organu I instancji przez pracownika urzędu przed doręczeniem do organu administracyjnego zawiadomienia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa podczas gdy z oświadczeń osób obecnych w siedzibie Biura Projektowego "(...)" oraz wydruków obrazu z monitoringu, a także godzin przyjmowania interesantów w dniu 21 listopada 2014 r. (tekst jedn.: w piątek) wynikała odwrotna chronologia wydarzeń, a przyjazd urzędnika do biura projektowego wynikał z faktu wcześniejszego powiadomienia organu administracyjnego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa do reprezentowania inwestora,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która powinna być uchylona.

2)

przepisów prawa materialnego tj. - art. 71 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ustalenie, że postanowienia planu miejscowego wykluczają możliwość zmiany zamierzonego sposobu użytkowania budynku pomimo zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych przez inwestora oraz, że inwestycja wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę,

- art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaniechanie nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w zakresie brakujących dokumentów oraz wydanie decyzji o sprzeciwie wobec konieczności uzupełnienia zgłoszenia, co miało istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu zarzutów podnoszonych w skardze.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012.270 z późn. zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.)

W myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw w ocenie Sądu do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, gdyż skarga jest bezzasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w całości Sąd podziela argumentację organu odwoławczego w zakresie w jakim przyjął, że sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu określonego art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego w tym:

- przyjęcie, że zachowany jest termin 30 dni od dania doręczenia zgłoszenia do wniesienia sprzeciwu, jeżeli przed jego upływem sprzeciw został wniesiony z zachowaniem zasad określonych art. 57 § 7 k.p.a. Przy czym w niniejszej sprawie nie ma to znaczenia w związku z doręczeniem sprzeciwu w trybie art. 39 k.p.a. przez pracownika organu przed upływem terminu 30 dni od dania doręczenia zgłoszenia.

- przyjęcie, że doręczenie sprzeciwu dokonane przez pracownika organu w dniu 21 listopada 2014 r. do rąk pełnomocnika D. K. było prawidłowe. Słusznie bowiem z uwagi na treść art. 94 § 1 k.p.c., który znajduje posiłkowo zastosowanie wobec braku kompletnego uregulowania materii udzielenia i wypowiedzenia pełnomocnictwa w przepisach k.p.a. (tak NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2006 r. II OSK 941/05) organ przyjął, że pełnomocnik ustanowiony w niniejszym postępowaniu, mimo wypowiedzenia pełnomocnictwa, winien działać za mocodawcę przez okres dwóch tygodni. Z treści pisma złożonego w dniu 21 listopada 2014 r. w siedzibie organu (K: 57 akt adm.) wynika, że "zrzeka się udzielonego przez inwestora pełnomocnictwa". Trafnie przy tym organ odwoławczy zauważa, iż jest to oświadczenie skierowane do adresata pisma czyli Starostwa Powiatowego w C. i nie zostało dołączone doń oświadczenie skierowane do mocodawcy. Przed tą datą także pełnomocnik nie poinformował organu I instancji o wcześniejszym wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę, o którym to fakcie organy powzięły wiadomość dopiero z treści odwołania M. C. W tym stanie rzeczy doręczenie sprzeciwu do rąk pełnomocnika także w ocenie Sądu było prawnie skuteczne. Przytoczone natomiast w skardze oświadczenia pracowników Biura Projektów "(...)", w tym samego D. K., pozostają bez wpływu na powyższą ocenę albowiem poinformowanie pracownika organu, doręczającego jedynie przesyłkę, o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, nawet jeżeli miałoby miejsce, wobec ciążącego na pełnomocniku obowiązku działania w imieniu i na rzecz mocodawcy było prawnie bezskuteczne.

Przechodząc zatem do oceny zasadności zarzutów skargi w zakresie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia w pierwszej kolejności zauważyć należy jako całkowicie chybiony i pozbawiony jakichkolwiek podstaw zarzut braku spełnienia wymogów określonych art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego, nie popartego z resztą żadną przekonywującą argumentacją, uzasadnienie pod względem formalnym jak i merytorycznym zostało sporządzone w sposób wzorcowy umożliwiający w pełni ocenę legalności wydanych w sprawie decyzji. Przede wszystkim w sposób prawidłowy został przedstawiony stan faktyczny, a następnie została przeprowadzona w logiczny i zrozumiały sposób analiza zgodności zgłoszonego przedsięwzięcia pn. "zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego parter i piętro: dotychczasowy sposób użytkowania - mieszkalny na zamierzony sposób użytkowania - handlowo-usługowy, na działce nr (...), (...) obręb (...) przy ul. K. T." z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albowiem owa niezgodność stanowi zasadniczą przyczynę uznania wniesionego sprzeciwu za w pełni uzasadnionego. Tę ocenę także podziela Sąd wskazując na trafność wszystkich podniesionych w uzasadnieniu argumentów, nie znajdując żadnych podstaw do stwierdzenia, że wykładnia przepisów mpzp dokonana zastała w niniejszej sprawie przez organy administracyjne w sposób niewłaściwy, a zwłaszcza że jest ona rozszerzająca na niekorzyść inwestora. Tymczasem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odnosi się wprost do literalnej wykładni postanowień planu zawartych w § 16 dotyczącej zasad obsługi komunikacyjnej terenów MU3 (teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej dz. (...) cz. dz. (...)) i terenów KD-GP/G (tereny tras komunikacyjnych - cz. dz. (...)), z treści których wynika, że dla terenów MU minimalny wskaźnik parkingowy na jedną działkę to suma 2 miejsc postojowych i garażowych oraz 30 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej w usługach (pkt 6 lit.c i d). Prawidłowo zatem organy przyjęły, że jeżeli działki nr (...) i (...) stanowią teren inwestycji, to należy je traktować jako jeden obszar do którego zastosowanie będą miały powyższe wymagania. Skoro bowiem z dokumentacji rysunkowej wynika, żen powierzchnia użytkowa planowanej przestrzeni handlowo - usługowej będzie wynosiła 242,2 m2 to minimalna wymagana ilość miejsc parkingowych zgodnie z postanowieniami planu wynosi 10 (suma 8 miejsc postojowych i 2 miejsc garażowych lub postojowych). Organy miały na uwadze, że w pkt 7 § 16 przewidziane zostały wyjątki od zasady ustalania wskaźników parkingowych umożliwiających sumowanie tych miejsc dla określonych terenów a to: KP2,KP3,US1, US2,ZP2, ZP3, co jak słusznie przyjęły jednak oznacza, że na obszarach nie wskazanych w tym punkcie zasady bilansowania stosować nie można. Zważywszy zatem, że inwestycja zlokalizowana jest na działkach położonych na terenach określonych w planie zagospodarowania przestrzennego jako obszar MU i KD-GP/G, zaś miejsca parkingowe na terenie dzierżawionym położonym w obszarze U9, to w pełni uzasadnionym, bo wynikającym z zasad logiki, jest przyjęcie, że nie można dokonać dla przedmiotowej inwestycji zsumowania miejsc parkingowych wymaganych dla nieruchomości na której jest planowane zamierzenie oraz dla nieruchomości dzierżawionej. Prawidłowa jest więc konkluzja organów, że zgodnie z treścią planu inwestor z uwagi na położenie nieruchomości, dla spełnienia minimalnych wskaźników parkingowych obowiązany jest do ich sytuowania na obszarze objętym inwestycją. W pełni podziela także Sąd stanowisko organów, że dzierżawa gruntu dla zapewnienia miejsc parkingowych przyszłej inwestycji, z racji czasowego charakteru łączącej strony umowy i faktu możliwości jej rozwiązania, sama w sobie nie stanowi trwałej gwarancji spełnienia wymogów prawa miejscowego.

W kwestii zarzutu istnienia odpowiedniego zjazdu z drogi publicznej do budynku przy ul. K. w T. wypada jedynie powołać się na zalegające w aktach administracyjnych pismo GDDKiA z dnia 17 lipca 2012 r. (K:9 I instancja), z treści którego jednoznacznie wynika, że dotychczasowy zjazd może być użytkowany tylko i wyłącznie do obsługi zabudowy mieszkalnej, zaś brak uwag odnośnie przedłożonej dokumentacji zgłoszeniowej jest pod warunkiem "że w przedmiotowym budynku nie będzie prowadzona żadna działalność usługowo-handlowa." Zatem stanowisko organów co do istnienia konieczności przebudowy zjazdu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego budzić wątpliwości nie może.

Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 71 ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego jawi się jako całkowicie chybiony.

Podobnie ocenił Sąd zarzut naruszenia art. 71 ust. 3 prawa budowlanego albowiem organ odwoławczy słusznie stwierdził, że wobec istnienia niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbędnym było wszczęcie procedury uzupełnienia zgłoszenia albowiem powołana przesłanka ma decydujące znaczenie dla oceny zasadności wniesionego sprzeciwu przez organ I instancji.

Mając zatem na uwadze brak jakichkolwiek podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.