Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1235524

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 11 października 2012 r.
II SA/Kr 598/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Brachel-Ziaja Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi J.T., G.S., W.G. na decyzję Wojewody z dnia 9 lipca 2002 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana;

III.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżących J.T., G.S. W.G. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta Powiatowy w C. decyzją z dnia 12 grudnia 2001 r., na podstawie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej dawnym nr (...) położonej w C.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w C. z dnia 28 marca 1980 r. znak: (...) na rzecz Skarbu Państwa została wywłaszczona między innymi działka oznaczona nr (...) położona w C., z przeznaczeniem na cele realizacji dworca WPK w C.

H.T., poprzedni właściciel nieruchomości złożył wniosek o jej zwrot. Decyzją z dnia 15 listopada 1994 r. znak: (...) Wojewoda K., orzekając na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) odmówił zwrotu działki oznaczonej nr (...).

Odwołując się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. III RN 16/01 zgodnie z którym sprawa rozstrzygana wcześniej winna być traktowana jak nowa jeżeli podmiot i przedmiot jest taki sam lecz zmieniła się podstawa prawna, organ I instancji wskazał, że z uwagi na fakt, że obecnie zwrot nieruchomości regulowany jest przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wniosek zwrotu działki oznaczonej dawnym nr (...) rozpoznano ponownie.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowa działka weszła w skład nieruchomości oznaczonej nr (...) wpisanej w księdze wieczystej KW Nr (...) na rzecz Związku Komunalnego (...)" w J. Nabycie prawa własności (...) cz. nieruchomości przez Związek Komunalny nastąpiło decyzją Wojewody (...) z dnia 29 maja 1992 r. Nr (...). Prawo własności nieruchomości w 1/100 Związek Komunalny nabył na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia (...) czerwca 1997 r. Rep;A. (...).

Odwołując się do treści art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ I instancji stwierdził, że Związek Komunalny "Komunikacja Międzygminna" z siedzibą w C., należy uznać za osobę trzecią, gdyż zgodnie z art. 65 w związku z art. 68 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.) - związek międzygminny posiada osobowość prawną z chwilą rejestracji przez Prezesa Rady Ministrów - z datą ogłoszenia statutu, w trybie i na zasadach określonych przez Prezesa Rady Ministrów.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł H.T., domagając się uchylenia decyzji. Podkreślił, że nie domaga się zwrotu całości wywłaszczonej nieruchomości, a jedynie zwrotu działki nr (...) o pow. 131 m2 na której stoi od 1972 garaż, z którego korzysta. W ocenie odwołującego się, Związek Międzygminny sam nie był pewny swojej własności w zakresie przedmiotowej działki, o czym świadczy fakt, że dokonując utwardzenia placu pominął teren działki, oddzielając go krawężnikiem. Wskazał również, iż działka nr (...) w ogóle nie powinna podlegać wywłaszczeniu.

Wojewoda (...) decyzją z dnia 9 lipca 2002 r., znak: (...), na podstawie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zwrotu części działki nr (...) o pow. 0,5686 ha położonej w C. na rzecz H.T.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, o którym mowa w art. 136 ust. 3 tej ustawy, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej użytkowanie wieczyste na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Treść tej normy wyłącza, niezależnie od zaistnienia przesłanek zbędności, możliwość zwrotu nieruchomości, która została sprzedana lub oddana w użytkowanie wieczyste, przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami i stan taki trwa w dniu jej wejścia w życie (tekst jedn.: w dniu 1 stycznia 1998 r.).

Zwrot zawarty w art. 229 ustawy "jeżeli nieruchomość została sprzedana albo oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej" należy odczytywać w ten sposób, że właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w chwili zgłoszenia roszczenia o jej zwrot nie jest podmiot na rzecz którego orzeczono niegdyś o wywłaszczeniu tej nieruchomości. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczenie nieruchomości może nastąpić tylko na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego (tekst jedn.: gminy, powiatu lub samorządu województwa - art. 9b ustawy o gospodarce nieruchomościami). Art. 113 ust. 1. ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza, że żaden inny podmiot nie może na podstawie decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości nabyć prawa własności nieruchomości lub innego prawa rzeczowego. Inne podmioty niż wskazane w art. 113 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (a więc państwowe osoby prawne, inne niż gmina komunalne osoby prawne i komunalne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej) mogą uzyskać określone uprawnienia do wywłaszczonej nieruchomości dopiero po wywłaszczeniu, na podstawie i w ramach stosunku prawnego powstałego między Skarbem Państwa lub gminą i tym podmiotem, któremu wywłaszczona nieruchomość zostanie "przekazana" w celu realizacji zadań publicznych, dla których została ona wywłaszczona.

Organ konkludował, iż wywłaszczenie nieruchomości nie może nastąpić na rzecz związku gmin (związku komunalnego), choćby został on utworzony przez gminy dla realizacji zadań wymagających wykorzystania nieruchomości, innych komunalnych osób prawnych (w tym przedsiębiorstw komunalnych). Podmioty te oczywiście mogą być "podmiotami mienia komunalnego" w tym własności i innych praw rzeczowych na nieruchomości, jednak źródłem nabycia takiego mienia nie jest wywłaszczenie. Związek Komunalny "(....)" jest osobą trzecią w rozumieniu art. 229 ugn, a przysługujące mu prawo własności do działki nr (...) (w skład, której wchodzi wywłaszczona działka nr (...), wpisane zostało do księgi wieczystej nr (...) co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis z tej księgi.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że zasadna była modyfikacja rozstrzygnięcia w zakresie oznaczenia nieruchomości, gdyż działka nr (...) o pow. 0,0131 ha weszła w skład działki nr (...) o pow. 0,5686 ha, a rozstrzygnięcie w decyzji powinno być zgodne z aktualnymi oznaczeniami działek.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody (...) wniósł H.T. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż działka nr (...) nie powinna zostać wywłaszczona, gdyż nie była objęta planem. Przez pomyłkę nr (...) przypisano innej działce, która jest w posiadaniu Związku Komunalnego (...) w J. Przy budowie Dworca Autobusowego działkę tę oddzielono krawężnikiem i nie utwardzono. Ponadto wskazał, iż nie uzyskał od organu odpowiedzi na pytanie dlaczego w 2000 r. Związek Międzygminny sprzedał dwie działki pod zabudowę domów, a jemu nie oddano przedmiotowej działki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Skarżący H.T. zmarł w dniu (...) czerwca 2003 r.

Na podstawie postanowienia z dnia 16 kwietnia 2012 r. postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie podjęto z udziałem jego następców prawnych tj. J.T., G.S. i W.G.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Stosownie do treści art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W myśl tego ostatniego przepisu nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Z kolei zgodnie z przepisem art. 229 ustawy roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej, a prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej.

Odmawiając zwrotu wywłaszczonej nieruchomości organy uznały, że skoro aktualnym właścicielem wywłaszczonej nieruchomości jest Związek Komunalny (...)" z siedzibą w J., będący związkiem międzygminnym, to zastosowanie znajduje przepis art. 229 ustawy, gdyż aktualny właściciel nieruchomości jest osobą trzecią w rozumieniu tego przepisu.

Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, decyzją z dnia 29 maja 1992 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 3 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U.1990.32.191 z późn. zm.), Wojewoda (...) przekazał Związkowi Komunalnemu "(....)" w J. nieruchomości gruntowe należące do Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej w J., w tym działkę nr ew. (...), w częściach ustalonych porozumieniem między stronami: (...) dla Związku Komunalnego "(....)" utworzonego przez gminy (...), (...), (...), i 1/100 dla Gminy (...). Ze znajdującego się na karcie 23 akt administracyjnych odpisu z księgi wieczystej dla działki (...) wynika z kolei, że Związek Komunalny "Komunikacja (...) w J. stał się właścicielem 1/100 tej nieruchomości na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia 6 czerwca 1997 r.

Stwierdzić zatem pozostaje, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie oceny, że spełnione zostały przesłanki z art. 229 ustawy, które pozwalają na wydanie decyzji odmownej jedynie w przypadku sprzedania wywłaszczonej nieruchomości osobie trzeciej albo oddania takiej nieruchomości w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Wnioskowana do zwrotu nieruchomość nie została nigdy sprzedana, jak również nie ustanowiono na niej użytkowania wieczystego, a tylko takie zdarzenia prawne, dokonane przed 1 stycznia 1998 r., uzasadniałoby odmowę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Materialnoprawną przesłanką zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz jej byłego właściciela lub następcy prawnego jest zbędność nieruchomości na cel wywłaszczenia. Takiego materialnoprawnego wymogu nie stanowi zaś kwestia władania nieruchomością. Powyższa okoliczność ma natomiast takie znaczenie, że nie można wydać decyzji pozytywnej o zwrocie nieruchomości do czasu, kiedy Skarb Państwa lub gmina ponownie znajdzie się w jej władaniu. W takiej sytuacji to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek doprowadzenia do stanu, w którym nieruchomość ponownie znajdzie się we władaniu Skarbu Państwa lub gminy. Skarb Państwa lub gmina, które z naruszeniem zakazu przewidzianego w art. 136 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami utraciły własność wywłaszczonej nieruchomości, nie mogą skutków tych niezgodnych z prawem działań przerzucać wyłącznie na byłego właściciela (następcę prawnego) nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2012 r. I OSK 1952/11). Wskazać również należy, że zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 1999 r., sygn. OPK 27/99, która znajduje w sprawie odpowiednie zastosowanie, przepis art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może być stosowany w sytuacji, gdy gmina nabyła użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, a następnie przed wejściem w życie tej ustawy uzyskała własność tej nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Pojęcie "osób trzecich", o których mowa w przepisie art. 229 ustawy nie obejmuje zarówno gminy, jak i Skarbu Państwa. Przede wszystkim omawiany przepis musi być wykładany w jego literalnym brzmieniu i w zestawieniu z unormowaniem z art. 136 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto w powiązaniu z obowiązkiem, który ustawodawca nałożył na Skarb Państwa oraz gminę. Wszakże tylko na tych dwóch podmiotach spoczywa realizacja roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli dysponują prawem do tej nieruchomości. Jeśli tak, to zwrot zawarty w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami "jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej" - należy odczytywać w takim znaczeniu, iż sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste mógł dokonać albo Skarb Państwa albo gmina - właśnie na rzecz osoby trzeciej. Z oczywistych zatem względów Skarb Państwa lub gmina nie mieści się w pojęciu osoby trzeciej, którym to pojęciem posługuje się omawiany przepis art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tych też przyczyn na przedstawioną wątpliwość interpretacyjną właściwa odpowiedź sprowadza się do tego, iż Skarb Państwa (gmina) nie jest osobą trzecią w rozumieniu art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 1 kwietnia 2009 r., II SA/Rz 786/08, LEX nr 569668, stwierdził, iż osobą trzecią w rozumieniu art. 229 u.g.n. nie może być jednostka samorządu terytorialnego, która nabyła własność nieruchomości albo na której rzecz zostało ustanowione użytkowanie wieczyste, jeżeli nabycie tych praw nastąpiło przed datą wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nieruchomość weszła do zasobu nieruchomości tej jednostki.

Sąd w skaldzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prawny zawarty w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 1 kwietnia 2009 r. (sygn. II SA/Rz 786/08, LEX nr 569668), w którym stwierdzono, że osobą trzecią w rozumieniu art. 229 u.g.n. nie może być jednostka samorządu terytorialnego, która nabyła własność nieruchomości albo na której rzecz zostało ustanowione użytkowanie wieczyste, jeżeli nabycie tych praw nastąpiło przed datą wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nieruchomość weszła do zasobu nieruchomości tej jednostki. Taka wykładnia przepisu art. 229 ustawy zgodna jest z konstytucyjną zasadą zwrotu nieruchomości i jest konsekwencją art. 21 ust. 2 Konstytucji RP (szerzej: uzasadnienie wyroku TK z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, OTK-A nr 3/2008, poz. 41).

Wskazać również należy, że stosownie do przepisu art. 5 ust. 3 z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, będącego podstawą prawną decyzji Wojewody (...) z dnia 29 maja 1992 r., mienie ogólnonarodowe (państwowe) służące użyteczności publicznej, należące w dniu wejścia w życie ustawy do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 - przekazuje się jako mienie komunalne gminom i związkom gmin, jeżeli jest ono niezbędne do wykonywania ich zadań. W myśl definicji zawartej w przepisie art. 43 ustawy o samorządzie gminnym mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Jak to już wyjaśnił Sąd Najwyższy (por. wyrok z dnia 6 maja 2011 r., sygn. II CSK 409/10, LEX nr 863960), związek międzygminny - z woli zrzeszonych w nim gmin - wyręcza je w realizacji powierzonych mu zadań. Jego pozycja, oceniana pod kątem przedmiotu działalności, nie jest więc odmienna od pozycji zrzeszonych gmin.

W oparciu o powyższe uznać należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby ziszczone zostały przesłanki z art. 229 ustawy, powołanego jako podstawa do wydania decyzji odmownej. Ocena przedłożonych akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że wywłaszczona nieruchomość, będąca własnością związku międzygminnego nadal pozostaje mieniem komunalnym, a związek ten nie jest osobą trzecią w rozumieniu art. 229 u.g.n. W kontrolowanej sprawie organy w ogóle nie poczyniły ustaleń co do zbędności wnioskowanej do zwrotu nieruchomości, co oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały przedwcześnie.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku znajduje oparcie w przepisie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.