Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2060523

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 1 czerwca 2016 r.
II SA/Kr 507/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa.

Sędziowie WSA: Kazimierz Bandarzewski (spr.), Beata Łomnicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi "M" Sp. z o. o w O. na zarządzenie pokontrolne (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26 stycznia 2016 r., znak: (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządzeniem pokontrolnym z dnia 26 stycznia 2016 r. znak: (...), na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach: 9 września 2015 r. - 29 października 2015 r. w Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w O., udokumentowanych protokołem kontroli nr (...), zarządził przedstawienie harmonogramu działań zmierzających do usunięcia źródła uciążliwości zapachowej ze zbiornika awaryjnego w terminie do 15 lutego 2016 r.

W zarządzeniu podano, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. w dniach od 9 września 2015 r. do 29 października 2015 r. w Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w O., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z powyższym (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządził ich usunięcie.

Stwierdzono, że w zbiorniku awaryjnym znajduje się silnie stężona mieszanina niebezpiecznych substancji organicznych, w tym substancji zaliczanych do LZO lotnych związków organicznych, które powodują emisję substancji zapachowych, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o odpadach z uwagi na uciążliwość zapachową - art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.).

W ramach działalności kontrolnych przeprowadzono pomiary jakości powietrza w otoczeniu oczyszczalni i miejscach wskazywanej przez mieszkańców uciążliwości zapachowej. Analiza związków zawartych w próbkach powietrza w rejonach występowania uciążliwości zapachowej wykazuje zbieżność z substancjami występującymi w przedmiotowym zbiorniku. Zbieżność ta jest wystarczająca do wyciągnięcia wniosków w zakresie przedostawania się substancji lotnych ze zbiornika awaryjnego do otaczającego zakład powietrza. Wystąpienie uciążliwości jest również udokumentowane wielokrotnymi zgłoszeniami o jej wystąpieniu, w przypadku wielu z nich zgłaszający wskazywali na oczyszczalnię jako źródło substancji zapachowych. W trakcie kontroli kierownictwo Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków zadeklarowało opróżnienie zbiornika oraz zmianę sposobu przyjmowania niektórych odpadów płynnych (pismo nr (...) z 14 września 2015 r.).

Miejsko-Przemysłowa Oczyszczalnia Ścieków Sp. z o.o. w O. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zarządzeniu z dnia 26 stycznia 2016 r.

Po wyczerpaniu drogi zaskarżenia, Miejsko-Przemysłowa Oczyszczalnia Ścieków Sp. z o.o. w O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając zarządzeniu naruszenie następujących przepisów:

- art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 9 ust. 2a i art. 9 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 z późn. zm.) poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego bez usprawiedliwionej podstawy prawnej i bez udokumentowanych oraz wykazanych podstaw faktycznych popartych rzetelnymi i całościowymi wynikami badań wykonanymi przez osobę specjalisty, która posiada wymaganą specjalistyczna wiedzę i umiejętności, a także nie przeprowadzenie w toku kontroli innych czynności w postaci przesłuchania osób posiadających wiedzę, dla ustalenia stanu faktycznego;

- art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska przez wydanie zarządzenia pokontrolnego przy braku jednoznacznie określonych i wyjaśnionych ustaleń dotyczących ewentualnych naruszeń i nieprawidłowości pozwalających na wydanie takiego zarządzenia, brak podania w zarządzeniu pokontrolnym ustawowego wymogu "wskazania naruszeń" i jasno sprecyzowanych obowiązków skarżącej jako przedsiębiorcy oraz bezpodstawne, ogólnikowe odwołanie się w nim do protokołu kontroli nr (...), nie zawierającego jasnego i precyzyjnego określenia naruszenia obowiązków, co czyni zarządzenie pokontrolne sprzeczne z prawem i niedopuszczalne.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jeżeli przeprowadzenie niezbędnych pomiarów, w tym pobieranie próbek lub wykonanie innych czynności kontrolnych, wymaga specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, Główny Inspektor Ochrony Środowiska lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska może upoważnić do udziału w kontroli osobę niebędącą inspektorem, posiadającą taką wiedzę lub takie umiejętności. Należy zauważyć, iż uregulowanie to jest analogiczne do regulacji dotyczącej potrzeby ustanowienia biegłego przez organ w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Z tej przyczyny należy przyjąć, że uzasadnionym jest w drodze analogii posiłkowanie się orzecznictwem oraz poglądami doktryny wykształconymi na gruncie art. 84 k.p.a. W tym zaś przypadku nie ulega najmniejszej wątpliwości, że użyty w przepisie art. 84 § 1 k.p.a. zwrot "może" nie oznacza dowolności dla organu, lecz jego powinność, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Owa fakultatywność organu (granice swobody organu administracji publicznej w korzystaniu z "pomocy" specjalisty, o którym mowa w art. 9 ust. 2a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska) powinna być wyznaczona zasadą prawdy obiektywnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2002 r., sygn. akt SA/Sz 1731/00). W sytuacji gdy pomoc specjalisty jest niezbędna do ustalenia znaczenia danej okoliczności faktycznej w świetle posiadanych przez niego wiadomości specjalnych, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek skorzystać z jego pomocy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1717/09, opub. w LEX nr 746750).

Skarżący podniósł, że mając na uwadze powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że organ obraził art. 9 ust. 2a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, albowiem samodzielnie wykonał czynności kontrolne wymagające specjalistycznej wiedzy i umiejętności, a następnie samodzielnie poczynił ustalenia co do okoliczności, które wymagały posiadania wiadomości specjalnych.

Skarżąca spółka całościową argumentację dotyczącą ustaleń zawartych w protokole kontroli nr (...) przedstawiła w umotywowanych zastrzeżeniach i uwagach do tegoż protokołu (pismo z dnia 5 listopada 2015 r., znak (...)). Organ całkowicie ją zbagatelizował i nie odniósł się do niej merytorycznie, czym uchybił przepisom postępowania. Także Sąd nie posiadając stosownej ekspertyzy nie jest w stanie poczynić w tym zakresie samodzielnych ustaleń (dokonać weryfikacji poprawności wyników kontroli, a co za tym idzie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego).

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podał, że kontrola prowadzona przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska uregulowana została w rozdziale 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.) na podstawie art. 12a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jak i w samej ustawie o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Przedmiotowe zarządzenie pokontrolne wydane zostało w oparciu o naruszenia opisane w protokole kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. z dnia 29 października 2015 r. nr (...), który został podpisany przez Prezesa Zarządu Spółki.

Przedmiotowy zakres czynności kontrolnych - w świetle załącznika nr (...) do protokołu kontroli z 29 października 2015 r. - obejmował wizję lokalną terenu zakładu, oględziny i ocenę sposobu eksploatacji instalacji i urządzeń technologicznych oraz chroniących środowisko w wyniku których to czynności organ ustalił stan faktyczny.

Co więcej, organ w odpowiedzi między innymi na zastrzeżenia do protokołu kontroli dodatkowo wyjaśnił skarżącemu swoje stanowisko przedstawiając szczegółowo naruszenia przepisów prawa, które legły u podstawy nałożenia zarządzenia. Nie sposób więc postawić organowi zarzutu, że w swoim władczym działaniu zaniechał starannego działania, ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące naruszenia art. 9 ust. 2a i art. 9 ust. 2 pkt 6 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, iż (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska winien zasięgnąć opinii podmiotów posiadających wiedzę specjalistyczną, wskazano, że (...) Inspektor Ochrony Środowiska jako organ wyspecjalizowany oraz inspektorzy przeprowadzający kontrolę z jego upoważnienia posiadają wiedzę specjalistyczną w zakresie oceny uciążliwości zapachowej ze zbiornika awaryjnego wchodzącego w skład przedsiębiorstwa kontrolowanego.

Dalej podano, że jednym z istotnych elementów stanowiących podstawę do stwierdzenia występowania uciążliwości zapachowej było kilkaset zgłoszeń, doniesień mieszkańców pobliskich osiedli, które wpływały do Powiatowego Centrum Zarządzania Kryzysowego; dotyczących uciążliwości zapachowej wydostającej się z Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków. Zawsze bowiem organy Inspekcji Ochrony Środowiska jak również inne organy ochrony środowiska posługują się również subiektywnymi opiniami ludzi na temat stopnia odczuwanej uciążliwości zapachowej, co wynika z jej specyfiki, jako uciążliwości polegającej na subiektywnych odczuciach ludzi.

Prowadzone pomiary jakości powietrza określiły natomiast zakres substancji stanowiących potencjalne źródło uciążliwości, które występują zarówno w zbiorniku eksploatowanym przez oczyszczalnię, jak i w badanym powietrzu w jej otoczeniu.

Po podpisaniu protokołu z kontroli (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał zarządzenie pokontrolne nakazujące "Przedstawienie harmonogramu działań zmierzających do usunięcia źródła uciążliwości zapachowej ze zbiornika awaryjnego". Do tych działań Prezes Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków zobowiązał się pismem nr (...) z dnia 14 września 2015 r. Wojewódzki Inspektor posiada uprawienie do występowania w stosunku do zakładów o udzielenie informacji na temat działań mających związek z korzystaniem ze środowiska.

Biorąc pod uwagę przestawione w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia stwierdzono, że (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli i na tej podstawie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawnych, wydając stosowne zarządzenie pokontrolne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi zaś, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Podstawę wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego stanowił art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686 z późn. zm.). Wydane zarządzenie pokontrolne nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne wydane w ramach kontroli w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, ale innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się zatem po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, jak o tym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wymogi formalne dla skutecznego wniesienia skargi zostały spełnione, co też nie jest sporne między stronami.

W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, według którego do zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne tak np. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2893/12 wraz z orzecznictwem w nim przywołanym). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku w sprawie sygn. akt II OSK 2893/12 z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego strona będzie mogła skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną.

Sporny akt został wydany na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Przepis ten stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W przedmiotowej sprawie prawidłowo określono zatem adresata zarządzenia jako Prezesa Zarządu Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków w O.

Zarządzenie o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli w związku z czym zalecenia zawarte w zarządzeniu pokontrolnym stanowią konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Także na etapie kontroli strona może negować zasadność jej wyników. Możliwość taką daje jej właśnie dopuszczalność wniesienia skargi do sądu na zarządzenie pokontrolne (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 126/09, opub. w Lex nr 550331). W konsekwencji kontrola legalności takiego zarządzenia oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do jego wydania, a to zdaniem Sądu oznacza konieczność zbadania czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone i dostatecznie wykazane.

Wykonywanie przez Inspekcję Ochrony Środowiska zadań kontrolnych uregulowane zostało w rozdziale 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a szczegółowy zakres działań tego organu przewiduje art. 9 ust. 2 tej ustawy.

Zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało w oparciu o naruszenia opisane w protokole kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. z dnia 29 października 2015 r. nr (...) (akta administracyjne sprawy, karty nr (...)). W protokole tym szczegółowo opisano stwierdzony stan faktyczny, jak i dowody na których oparto ustalenia kontrolne. Ponadto pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. znak: (...), ustosunkowano się do zgłoszonych przez stronę zastrzeżeń do protokołu. Należy podkreślić, że to właśnie ustalenia kontroli są podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego. Takie stanowisko należy ocenić jako ugruntowane w orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2326/13). Zatem ocenę prawidłowości zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska odnieść należy do ustaleń faktycznych.

Stwierdzono, że w zbiorniku awaryjnym znajduje się silnie stężona mieszanina niebezpiecznych substancji organicznych, w tym substancji zaliczanych do LZO lotnych związków organicznych, które powodują emisję substancji zapachowych, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o odpadach z uwagi na uciążliwość zapachową - art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.).

W ramach działalności kontrolnych przeprowadzono pomiary jakości powietrza w otoczeniu oczyszczalni i miejscach wskazywanej przez mieszkańców uciążliwości zapachowej. Analiza związków zawartych w próbkach powietrza w rejonach występowania uciążliwości zapachowej wykazuje zbieżność z substancjami występującymi w przedmiotowym zbiorniku. Zbieżność ta jest wystarczająca do wyciągnięcia wniosków w zakresie przedostawania się substancji lotnych ze zbiornika awaryjnego do otaczającego zakład powietrza. Wystąpienie uciążliwości jest również udokumentowane wielokrotnymi zgłoszeniami o jej wystąpieniu, w przypadku wielu z nich zgłaszający wskazywali na oczyszczalnię jako źródło substancji zapachowych.

Zdaniem Sądu (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. w sposób prawidłowy przeprowadził badania jakości powietrza. Odpowiadając na zarzut strony, że organ powinien skorzystać w tym zakresie z pomocy osoby posiadającej specjalistyczną wiedzę z tego zakresu wskazać należy, że jeżeli przeprowadzenie niezbędnych pomiarów, w tym pobieranie próbek lub wykonanie innych czynności kontrolnych, wymaga specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, Główny Inspektor Ochrony Środowiska lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska może upoważnić do udziału w kontroli osobę niebędącą inspektorem, posiadającą taką wiedzę lub takie umiejętności. Jednakże (...) Inspektor Ochrony Środowiska jako organ wyspecjalizowany oraz inspektorzy przeprowadzający kontrolę z jego upoważnienia posiadają wiedzę specjalistyczną w zakresie oceny uciążliwości zapachowej ze zbiornika awaryjnego wchodzącego w skład kontrolowanego przedsiębiorstwa.

Nadto należy podnieść, że w polskim prawie brak jest standardów uciążliwości zapachowej, jak również metodyki pomiaru przedmiotowej uciążliwości. Regulacje normatywne nie określają parametrów wielkości stężeń substancji zapachowych w powietrzu. Ustawowe upoważnienie w tym zakresie nie zostało dotychczas wykonane (art. 222 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.). Odnośnych regulacji nie zawarto także w przepisach prawa wspólnotowego. Wobec braku takiej regulacji podstawę wydawania zarządzeń pokontrolnych w przedmiotowej sprawie stanowi również skala tego zjawiska, liczne skargi mieszkańców (w ilości kilkuset zgłoszeń). Podkreślenia wymaga również fakt, że zarówno w trakcie wydawania zarządzenia pokontrolnego jak i obecnie nie istniały i nie istnieją żadne regulacje ustawowe dotyczące uciążliwości zapachowej. Skoro nie ma prawnych kryterium uciążliwości zapachowej, to powierzanie biegłym oceny tejże uciążliwości byłoby działaniem mało przydatnym.

Co istotne, w aktach sprawy znajduje się sprawozdanie z badania nr (...) z dnia 19 października 2015 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr (...)) z którego jednoznacznie wynika, w jakich miejscach przeprowadzano badanie powietrza atmosferycznego, jaki był w tym czasie stan pogody w tym kierunek i siła powiewu wiatru, a także w sposób szczegółowy i precyzyjny ustalono związki chemiczne (organiczne i nieorganiczne) emitujące zapachy oraz charakter tych zapachów. Bardzo precyzyjnie inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska ustalili zapachy dla każdego z opisanych związków chemicznych i stopień "wyczuwania" zapachów. Co istotne w punkcie najdalej oddalonym od oczyszczalni ścieków (pkt nr 3) stan intensywności zapachów był największy (akta administracyjne sprawy, karta nr (...)). Ta okoliczność w połączeniu z ustalonym miejscem emisji zapachów (zbiornik awaryjny) pozwalała na nałożenie obowiązku wynikającego z zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Co także wymaga podkreślenia, powoływany art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska pozwala na stosowanie szerokiego zakresu instrumentów prawnych w przypadku stwierdzenia negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne, a w tej sprawie nałożony na stronę skarżąca obowiązek (przedstawienia jedynie harmonogramu czynności zmierzający do usunięcia źródła uciążliwości zapachowej ze zbiornika awaryjnego) nie należy do zbyt uciążliwych. Spółka została bowiem zobowiązana tylko do przedstawienia harmonogramu podejmowanych w przyszłości czynności, które - jak wynika z szeregu pism samej Spółki - były podejmowane nawet przed wydaniem tego zarządzenia pokontrolnego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd uznał, że są one niezasadne.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 9 ust. 2a i art. 9 ust. 2 pkt 6 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego bez usprawiedliwionej podstawy prawnej i bez udokumentowanych oraz wykazanych podstaw faktycznych popartych rzetelnymi i całościowymi wynikami badań wykonanymi przez osobę specjalisty, która posiada wymaganą specjalistyczna wiedzę i umiejętności, a także nie przeprowadzenie w toku kontroli innych czynności w postaci przesłuchania osób posiadających wiedzę, dla ustalenia stanu faktycznego. Jak zostało to już wyjaśnione, wydając zarządzenie pokontrolne organ administracyjny działał na właściwej podstawie prawnej wynikającej z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Zostały w stopniu wystarczającym udokumentowane podstawy do wydania tego zarządzenia, a w tym zlokalizowano źródło emisji zapachów. Nie było w tej sprawie potrzeby powoływania biegłych lub przesłuchania świadków.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska polegający na braku jednoznacznie określonych i wyjaśnionych ustaleń dotyczących ewentualnych naruszeń i nieprawidłowości pozwalających na wydanie takiego zarządzenia, braku podania w zarządzeniu pokontrolnym ustawowego wymogu "wskazania naruszeń" i jasno sprecyzowanych obowiązków skarżącej jako przedsiębiorcy oraz bezpodstawne, ogólnikowe odwołanie się w nim do protokołu kontroli nr (...) nie zawierającego jasnego i precyzyjnego określenia naruszenia obowiązków, co czyni zarządzenie pokontrolne sprzeczne z prawem i niedopuszczalne. Zarządzenie pokontrolne nie jest sprzeczne z prawem i nie jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu tak protokół pokontrolny jak i znajdujące się w aktach sprawy wyniki kontroli tak powietrza, jak i wody oraz ścieków wykazały w sposób prawidłowy miejsce emisji zapachów i uciążliwość owych zapachów. Wyjaśniono naruszenia w procesie oczyszczania ścieków (wadliwe eksploatowanie zbiornika awaryjnego polegające na braku usuwania osadów ze ścieków), a zakres nałożonego na Spółkę obowiązku wynikającego z zarządzenia pokontrolnego jest czytelny i precyzyjny. Nie było wadą wskazanie na protokół kontroli nr (...).

Sąd akceptuje stanowisko organu w tej sprawie, że pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska dysponujący odpowiednią wiedzą i aparaturą mogli dokonać ustaleń stanu naruszenia poszczególnych elementów środowiska naturalnego, takich jak np. stan powietrza. Przyjęcie za trafny pogląd strony skarżącej prowadziłby do zanegowania sensu tworzenia wyspecjalizowanych administracji, skoro zawsze należałoby powoływać biegłych do ustaleń danych okoliczności.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.