Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1435259

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 12 czerwca 2013 r.
II SA/Kr 460/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.).

Sędziowie WSA: Jacek Bursa Krystyna Daniel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję nr (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 stycznia 2013 r. znak: (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia (...).06.2011 r. znak (...) wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. dalej zwany k.p.a.) - wstrzymał I.P. prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku biurowego w miejscowości B. na działce nr ewid. (...), wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zobowiązał ją do przedstawienia w terminie do dnia 15 sierpnia 2011 r. zaświadczenia burmistrza o zgodności prowadzonej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, celem wdrożenia procedury legalizacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w związku z wnioskiem A. S.A. informującym o kolizji wybudowanego budynku z kablem energetycznym będącym własnością wnioskodawcy, na ww. działce ustalono, że na działce tej usytuowany jest obiekt budowlany, który swoim przeznaczeniem odpowiada obiektom przeznaczonym na pomieszczenia biurowe. Budynek został zrealizowany w roku 2010 na podstawie zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w B. Zgłoszenie z dnia 8 maja 2009 r. dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego stanowiącego wyłącznie eksponat wystawowy, niepełniący jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowany na terenach przeznaczonych na ten cel (art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane). Wykonany być miał z lekkich i nowoczesnych materiałów (styropianu) i służyć jako obiekt ekspozycyjny do prezentowania tego typu technologii budowlanej. Stwierdzono, że zrealizowany obiekt to budynek parterowy, posadowiony na płycie fundamentowej, o wymiarach zewnętrznych w rzucie poziomym 6,60 m x 13,13m. Znajduje się on w odległości 4,14 m od będącej w budowie hali od strony północno - wschodniej. Obiekt wyposażony jest w instalacje elektryczną oraz wodno - kanalizacyjną. W dniu kontroli pomieszczenia wewnątrz były użytkowane w celach biurowych. Ponadto organ ustalił, że teren na którym wybudowany został przedmiotowy budynek jest przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr IX/98/99 z dnia 7 lipca 1999 r. pod budowę obiektów i urządzeń z zakresu handlu hurtowego i detalicznego, rzemiosła usługowego i produkcyjnego oraz zaplecza magazynowego a nie obiektów wystawowych. W związku z powyższym stwierdzony został brak wymaganego zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę.

Inwestor przedłożył w terminie określone w postanowieniu z 28 czerwca 2011 r. dokumenty. W trakcie sprawdzania złożonej dokumentacji okazało się, iż nie zawiera ona jednak uzgodnienia lokalizacji przedmiotowego budynku z właścicielem kabla energetycznego SN 15kV zasilającego (...) w B. przebiegającego przez działkę nr (...) w B. w miejscu wybudowanego budynku. W związku z tym PINB w B. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia wskazanej nieprawidłowości w określonym terminie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2011 r. znak (...), na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Pełnomocnik inwestora wniósł pismem z 7 września 2011 r. o przedłużenie terminu przedstawienia uzgodnienia, bez podania organowi daty jego przedłożenia. Jak w dalszej kolejności ustalono w postępowaniu administracyjnym po rozmowie z przedstawicielem A. S.A. inwestor otrzymał warunki, których spełnienie uzależnia uzyskanie uzgodnienia w sprawie lokalizacji przedmiotowego budynku pozostającego w kolizji z kablem energetycznym. W wyniku braku przedstawienia do chwili rozstrzygania ww. uzgodnienia PINB w B. decyzją z (...).09.2011 r. znak (...), nakazał rozbiórkę budynku biurowego (zaplecze administracyjne centrum logistyczno - magazynowego) zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) w B. na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane oraz art. 104 k.p.a.

Na ww. decyzję I.P. złożyła odwołanie wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania w całości. Zarzuciła w nim błędną kwalifikację przedmiotowego budynku jako obiektu budowlanego o przeznaczeniu biurowym, podczas gdy w opinii inwestora i zgodnie z dokonanym oraz przyjętym zgłoszeniem stanowi on tymczasowy obiekt budowlany stanowiący wyłącznie eksponat wystawowy, niepełniący jakichkolwiek funkcji użytkowych (art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane). Ponadto zarzuciła, że nieprawdziwe ustalenia miały być wynikiem nierzetelność przeprowadzenia kontroli jak również niekompletności zebrania materiału dowodowego w sprawie. PINB nie odniósł się też co do samego istnienia kabla energetycznego na terenie działki nr ewid. (...), jak również co do jego lokalizacji w oparciu o stan aktualny. Według odwołującej się naruszone zostały także art. 7, 10 i 77 k.p.a.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia (...).01.2013 r. znak (...), utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji. Podniósł iż, przedmiotowy obiekt nie stanowi obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane, lecz że jest budynkiem (obiektem trwale związany z gruntem, posiadającym instalacje techniczne), pełniącym funkcje biurowe. Jako tego rodzaju obiekt budynek powyższy nie mógł zostać zbudowany w oparciu o dokonane zgłoszenie, lecz jedynie w oparciu o wymagane prawem (art. 28 ustawy Prawo budowlane) pozwolenie na budowę. Jak natomiast wynika z ustaleń PINB w B., badany obiekt jest trwale połączony z gruntem, nadto został wyposażony w przyłącza mediów, a zatem niewątpliwie inwestor nie wybudował go z zamiarem "przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki" (art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane), lecz z zamiarem stałego prowadzenia z jego wykorzystaniem działalności gospodarczej. Organ podniósł, że z ustaleń PINB, dokonanych w toku przeprowadzonej kontroli, wynika, że inwestor wykorzystuje obiekt do prowadzenia wykonywanej działalności gospodarczej - w obiekcie tym znajduje się biuro sprzedaży oraz zaplecze administracyjne. Nie jest więc jedynie przeznaczony na cele ekspozycyjne. Mimo, że znajduje się na terenie który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony pod tego typu zabudowę nie może zostać zalegalizowany. Nie zostały bowiem dopełnione warunki wskazane przez ustawę Prawo Budowlane ponieważ nie dokonano uzgodnienia z właścicielem pozostającego w kolizji z budynkiem kabla energetycznego. Co do samej lokalizacji ww. linii energetycznej, to organ odwoławczy wskazał, iż jasno wynika ona z map geodezyjnych znajdujących się w aktach sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od powyższej decyzji I.P. podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 3 pkt 5 w zw. z art. 48 i art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W opinii skarżącej obiekt posadowiony na działce nr (...) pełni jedynie funkcje ekspozycyjne, a organy administracyjne nie dokonały właściwych ustaleń w tym przedmiocie. Błędnie przyjęto, iż częściowe wykorzystanie w celach biurowych i przyłączenie mediów wyklucza ocenę obiektu budowlanego jako pełniącego jedynie funkcje ekspozycyjne. Ponadto zarzucono niespójność uzasadnienia i brak należytej argumentacji w przedmiocie rzeczywistego przeznaczenia spornego obiektu. Wniesiony został jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę WINB w K., podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w niniejszej sprawie, wnosząc o oddalanie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Przepisy prawa budowlanego w art. 4 ustawy podkreślają, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Istotnym ograniczeniem prawa zabudowy stanowi treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei ta zasada doznaje wyjątków opisanych w art. 29-31 Prawa budowlanego.

Dla kontrolowanego postępowania administracyjnego istotne znaczenie ma kwalifikacja zrealizowanego przez skarżącą obiektu i w tym celu prawidłowe odczytanie art. 29 ust. 1 pkt 25 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organ I instancji oraz organ odwoławczy są prawidłowe. W doktrynie podkreśla się iż " (...) istotnymi elementami charakteryzującymi te obiekty jest to, że są eksponatami wystawowymi, usytuowanymi na terenach przeznaczonych na ten cel, oraz że nie pełnią jakichkolwiek funkcji użytkowych. Mogą to być np. budynki mieszkalne jednorodzinne, domki letniskowe, wiaty, altany, wykonane z drewna lub z innych materiałów, stanowiące ofertę handlową jako eksponaty, które stosunkowo łatwo zmontować i postawić na gruncie. Tego typu ekspozycje mogą być urządzone jako stałe lub okresowe na terenach, gdzie odbywają się wystawy, imprezy handlowe promujące określone wyroby, bądź na placach przyległych do supermarketów branży budowlanej. Jest to sytuacja podobna do tej, gdy przedstawiciele firm produkujących samochody bądź dilerzy w salonach eksponują i prezentują do sprzedaży nowe samochody, które też w tym momencie nie pełnią jakiejkolwiek funkcji użytkowej, nie są dopuszczone do ruchu i w związku z tym nie wymagają rejestracji" (A. Gliniecki (w:) Prawo budowlane. Komentarz., A. Gliniecki, A. Despot-Mładanowicz, Z. Kostka, A. Ostrowska, W. Piątek, wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2012 r.). Jak widać akcentowany jest mocno brak jakiejkolwiek funkcji użytkowej obiektów kwalifikowanych jako wyjątki od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie stwierdzone zostało natomiast wykorzystywanie obiektu położonego na działce nr (...) w B. jako zaplecza biurowego dla prowadzonej działalności gospodarczej. Pełnienie funkcji tego typu wskazuje na użytkowanie go w inny sposób niż jedynie jako eksponatu wystawowego. Nie ma znaczenia, że w pomieszczeniach spornego obiektu znajduje się tylko cześć zaplecza administracyjnego jak podnosi skarżąca czy też, że materiały biurowe były tam jedynie przechowywane. Prawo wymaga jasno braku jakichkolwiek funkcji użytkowych w tym magazynowych, pomocniczych czy administracyjnych. Obiekt taki ma stanowić wyłącznie element ekspozycyjny. Błędnie skarżąca podnosi, iż o przeznaczeniu decyduje zewnętrzna bryła i wygląd, a nadto właściwości fizyczne materiałów, dostępne do zbadania przez potencjalnych klientów w przedmiotowym obiekcie. O przeznaczeniu decyduje bowiem przede wszystkim sposób korzystania z budowli, a nie jej cechy zewnętrzne czy materiały z jakich została wykonana. Nie sposób przecież rozstrzygnąć o funkcji danego obiektu jedynie w oparciu o jego wygląd bez badania zachowania jego użytkowników w kontekście wykorzystywania tegoż obiektu. Podnoszona ewentualna czasowość użytkowania spornej budowli jako zaplecza biurowo-magazynowego nie wpływa na fakt wykorzystywania go w sposób sprzeczny z celami wyłącznie ekspozycyjnymi. Nie jest zasadny zarzut skarżącej o wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. WMINB w K. uznając bowiem, iż sporny obiekt stanowi niejako "reklamę" działalności gospodarczej inwestora, wskazuje na cel istnienia i wykorzystania tegoż obiektu, który nie jest jednak celem wyłącznym, gdyż spełnia on także role biura sprzedaży i zaplecza. Nie chodzi więc o uznanie, że jest ze swej natury nietrwale powiązany z gruntem gdyż jest reklamą, która powinna być co do zasady przenośna. Sens porównania do reklamy nie odnosi się więc do wskazanego przez skarżącego kontekstu posadowienia na podłożu a jedynie do charakteru funkcjonalnego obiektu, uwidacznia to użycie słów "niejako" oraz słowa reklama w cudzysłowie. Co do samych cech budowli, sposób połączenia z gruntem (płyta fundamentowa o grubości 18 cm) i przyłącz instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz elektrycznej wskazuje w połączeniu z faktycznym sposobem korzystania z niej na trwalszy niż tymczasowy jej charakter. W takiej bowiem sytuacji należy zgodzić się z organem odwoławczym, że inwestor nie wybudował jej z zamiarem "przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki", co jest wymagane w stosunku do obiektów tymczasowych (art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane). Niesłusznie również skarżąca zarzuca, iż uznano w postępowaniu administracyjnym niemożność przeprowadzenia procedury sanacyjnej w przypadku spornego obiektu z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr IX/98/99 z dnia 7 lipca 1999 r. We wskazanym akcie działka nr (...) jest przeznaczona pod budowę obiektów i urządzeń z zakresu handlu hurtowego i detalicznego, rzemiosła usługowego i produkcyjnego oraz zaplecza magazynowego. Organ odwoławczy uznał więc, że nie zachodzi sprzeczność z przeznaczeniem, która wyłączałaby legalizację budynku biurowego (nazwanego przez samego inwestora jako "zaplecze administracyjne centrum logistyczno - magazynowe") odpowiadającego faktycznemu sposobowi korzystania ze spornego obiektu, czemu dał wyraz wprost w skarżonej decyzji w słowach "przedmiotowy obiekt nie może zostać zalegalizowany, mimo że znajduje się on w terenie, który zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego jest przeznaczony pod tego typu zabudowę". Podobnie uczynił organ I instancji wydając postanowienie z dnia 28 czerwca 2011 r. znak (...) o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku biurowego, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zobowiązaniu inwestora do przedstawienia w terminie do dnia 15 sierpnia 2011 r. zaświadczenia burmistrza o zgodności prowadzonej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, celem wdrożenia procedury legalizacyjnej. W tym świetle należy zatem uznać za niezasadny zarzut skarżącej jakoby organy administracyjne nie chciały i nie podjęły próby zalegalizowania spornego obiektu. Taką próbę bezskutecznie podjęto. Jeżeli natomiast uznano by, że przedmiotowa budowla spełnia wymogi z art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy Prawo budowlane, nie byłaby potrzebna jej legalizacja gdyż prawo nie przewiduje w takich przypadkach ani pozwolenia na budowę ani nawet obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi. Procedura legalizacyjna dotyczy sytuacji obiektów na które wymagane było pozwolenie na budowę, a mimo to bez jego otrzymania przystąpiono do prac budowlanych. Nie można więc zalegalizować obiektu o przeznaczeniu jedynie wystawowym, można taką procedurę przeprowadzić natomiast w stosunku do budynku o przeznaczeniu biurowym (na zaplecze administracyjne centrum logistyczno - magazynowe). Takie przeznaczenie podała sama I.P. w dokumentacji legalizacyjnej złożonej w wyniku postanowienia PINB w B. z dnia (...).06.2011 r. Procedura legalizacji nie została jednak zakończona z uwagi na brak przedstawienia w terminie uzgodnienia z właścicielem linii kabli energetycznych SN 15 kV pozostającej w kolizji z obiektem budowlanym. Zgodnie z wymogami zawartymi w załączniku Nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. 2010.115.773) oraz zgodnie z powołaną w decyzji Polską Normą nr PN-76/E-05125 "Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe - Projektowanie i budowa" podziemne linie kablowe winny przebiegać w odległości co najmniej 0,5 m od ścian obiektów budowlanych. Wymóg ten nie jest spełniony w niniejszym przypadku i nie dokonano ustalenia sposobu wyeliminowania powyższej kolizji.

Prawidłowo zatem organy zakwalifikowały przedmiotowy obiekt jako budynek biurowy i uznały, że stanowi on samowolę budowlaną, gdyż okolicznością niesporną w kontrolowanym postępowaniu było to, że skarżąca nie uzyskała stosownego pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji zasadnie organy zastosowały art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie się do art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego oznacza, że orzeczenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę musi być poprzedzone procedurą legalizacyjną, w ramach której organy dokonują oceny tego, czy dana budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. W kontrolowanym postępowaniu stosowna procedura legalizacyjna została wszczęta, a ww. postanowieniem PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentów niezbędnych do ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. Bezspornym jest, że w zakreślonym terminie skarżąca przedłożyła wymagane dokumenty. Wobec ustalenia jednak, że przedmiotowy obiekt usytuowany został na trasie przebiegu linii energetycznej podziemnej należącej do A. S.A w B. organ wezwał inwestora do przedłożenia stosownego uzgodnienia. Ponieważ nie zostało ono do dnia rozstrzygnięcia przedłożone organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wydania wobec inwestora nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu, co jednoznacznie wynika z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

W świetle przedstawionej powyżej wykładni przepisów Prawa budowlanego uznać należy, że zarzuty skargi, wskazujące na nieprawidłowe zastosowanie przez organy przepisów tej ustawy i błędne zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu, były niezasadne. Nie mogły też skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące kwestii niedokładnego wyjaśnienia stanu linii energetycznej skoro z map znajdujących się w aktach bezspornie wynika, że linia taka istnieje i przebiega pod, a nie obok (w odległości co najmniej 0,5 m) przedmiotowego obiektu.

Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, czy art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ wszystkie istotne i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania nakazu rozbiórki okoliczności zostały w kontrolowanym postępowaniu ustalone i przedstawione w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu.

Prawidłowo organ odwoławczy ustosunkował się zarówno do kwestii przebiegu kabla energetycznego (wynikającego ze znajdujących się w aktach map), jak i do zarzutów skarżącej, że niemożność lokalizacji przedmiotowego obiektu nad linią energetyczną stanowi duże ograniczenie planowanej zabudowy działki nr ewid. (...). Kwestia bowiem konsekwencji lokalizacji przedmiotowej linii energetycznej na działce skarżącej może być przedmiotem orzekania sądu cywilnego, a nie organu nadzoru budowlanego.

W związku z takim stanem rzeczy, decyzję WMINB w K. z dnia (...).01.2013 r. o utrzymaniu w mocy decyzji o rozbiórce spornego obiektu wydanej przez PINB w B. na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Sąd uznał za zgodną z prawem.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.