Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720235

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 18 czerwca 2019 r.
II SA/Kr 411/19
Ocena dopuszczalności odwołania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka.

Sędziowie WSA: Tadeusz Kiełkowski Iwona Niżnik-Dobosz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. L. na postanowienie Wojewody z dnia 31 stycznia 2019 r., znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019 r. (znak: (...)), na podstawie:

- art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej jako: k.p.a.),

- art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm. - dalej jako: u.p.b.), w związku z odwołaniem I. L., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Starosty (...) Nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Burmistrzowi (...) oraz Miejskiej i Gminnej Bibliotece Publicznej w (...) pozwolenia na rozbiórkę fragmentu budynku od strony południowej położonego na działce nr ewid.(...) oraz pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i remont budynku administracji publicznej i biblioteki na działkach nr ewid.(...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) w (...), stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 10 października 2017 r. (znak: (...)) Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. L., utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) Nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)) udzielającą Burmistrzowi (...) oraz Miejskiej i Gminnej Bibliotece Publicznej w (...) pozwolenia na rozbiórkę fragmentu budynku od strony południowej położonego na działce nr ewid.(...) oraz pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i remont budynku administracji publicznej i biblioteki na działkach nr ewid.(...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) w (...).

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że decyzja Wojewody z dnia 10 października 2017 r. jako wydana przez organ II instancji była ostateczna, co oznaczało, że nie służyło od tej decyzji odwołanie, z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i art. 15 k.p.a.). Podkreślono także, że I. L. była uznana za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, zarówno przez organ I, jak i II instancji i obie decyzje były jej jako stronie doręczone, jednakże z pominięciem pełnomocnika ustanowionego przez stronę. Wobec powyższego zaznaczono, że organ odwoławczy zwrócił się do ówczesnego pełnomocnika I. L., wezwaniem z dnia 31 lipca 2018 r. o udzielenie odpowiedzi czy "odwołanie" I. L. od decyzji Starosty (...) z dnia 20 lipca 2017 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 6 kwietnia 2018 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody z dnia 10 października 2017 r. Zwrócono bowiem uwagę, że niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę powinno być zgodnie z obowiązującymi przepisami, traktowane jako pominięcie strony w postępowaniu i stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ II instancji przytoczył przy tym brzmienie ww. przepisu oraz art. 150 § 1 k.p.a., a następnie wskazał, że odpowiedzi na ww. wezwanie udzielił obecny pełnomocnik I. L. w piśmie z dnia 7 sierpnia 2018 r. podnosząc, że skoro od decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. pełnomocnik I. L. złożył odwołanie w ustawowym terminie liczonym od dnia doręczenia mu ww. decyzji, to w chwili obecnej należało uznać, że była ona nieostateczna, a wobec tego decyzja ta nie podlega wzruszeniu w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), który został zastrzeżony dla decyzji ostatecznych. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że wobec powyższego, obecny pełnomocnik I. L., w wykonaniu pkt 4 wezwania z dnia 31 lipca 2018 r. oświadczył, że odwołanie I. L. od decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. nie może być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W dalszej kolejności Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania zgodnie z zasadą, że termin do jego wniesienia jest liczony od daty doręczenia decyzji stronie, która uczestniczyła w postępowaniu i jako ostatnia otrzymała decyzję. W tym zakresie wskazano, że osoba, która uczestniczyła w postępowaniu otrzymała jako ostatnia decyzję I instancji w dniu 3 sierpnia 2017 r., a więc termin do wniesienia odwołania dla osoby, która nie uczestniczyła w postępowaniu upłynął z dniem 17 sierpnia 2017 r. Wyjaśniono przy tym, że po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że w przedmiotowej sprawie odwołanie I. L., reprezentowanej przez ówczesnego pełnomocnika datowane było na dzień 4 kwietnia 2018 r. i wpłynęło do Starostwa Powiatowego w (...) w dniu 6 kwietnia 2018 r., gdy decyzja była już ostateczna. Dodano, że w odwołaniu zarzucono m.in. naruszenie: art. 9 i art. 10, art. 8 i art. 40 ust. 2, art. 7 i art. 77, art. 79, art. 36 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1 u.p.b.

Mając zatem na uwadze powyższe Wojewoda powołując się na treść art. 134 k.p.a. wskazał, że wydane w oparciu o ten przepis postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest ostateczne, przy czym w treści tego przepisu nie określono kiedy ma miejsce niedopuszczalność odwołania. Dlatego też organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Wyjaśniono przy tym, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 k.p.a. lub gdy odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 k.p.a. Tym samym podkreślono, że ustalenie dopuszczalności odwołania stanowić powinno pierwszą czynność w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany będzie podjąć organ administracji publicznej po otrzymaniu odwołania. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, organ II instancji wskazał, że w jego ocenie w rozpatrywanej sprawie przyczyna stwierdzenia niedopuszczalności odwołania miała charakter przedmiotowy i było nią wniesienie odwołania od decyzji ostatecznej, której definicja została zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. Jednocześnie Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z przepisami k.p.a. i przepisami szczególnymi, w toku instancji nie służy odwołanie, po pierwsze od decyzji wydanych w II instancji, gdyż w myśl art. 15 k.p.a. postępowanie jest dwuinstancyjne, a zatem od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Tym samym podkreślono, że decyzja ostateczna to taka, od której nie można wnosić odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej, która nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Zwrócono bowiem uwagę, powołując się na poglądy doktryny, że naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociągałoby za sobą sankcję nieważności, stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wobec powyższego, Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynikało, iż decyzja Starosty (...) z dnia 20 lipca 2017 r. i decyzja Wojewody (...) z dnia 10 października 2017 r. były doręczone pełnomocnikowi I. L. przy piśmie Starostwa z dnia 6 kwietnia 2018 r. (znak: (...)), doręczonym w dniu 10 kwietnia 2018 r., co wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych "Uzupełnienie akt sprawy (...) Część II"- k.2. Dodano także, że przedmiotowe rozstrzygnięcie stanowiło jednocześnie odpowiedź na liczne pisma pełnomocnika I. L. w przedmiotowej sprawie. Dlatego też w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, Wojewoda uznał, że był nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do stwierdzenia w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a.

Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca - I. L., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, zobowiązania Wojewody do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)) oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, podczas gdy odwołanie na decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)) zostało wniesione z zachowaniem terminu ustawowego przez pełnomocnika strony;

2. art. 134 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)), podczas gdy nie istniała żadna okoliczność uniemożliwiająca jego merytoryczne rozpoznanie;

3. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewznowienie postępowania z urzędu, w sytuacji gdy organ uznał, że sprawa powinna zostać załatwiona w tym trybie postępowania;

4. art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez niezastosowanie się do zasady pogłębiania zaufania stron postępowania do organów administracji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Tym samym uwzględniając m.in. poczynione na wstępie uwagi, w ocenie Sądu wyjaśnionej poniżej przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył bowiem przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 31 stycznia 2019 r., znak: (...), którym organ działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej jako: k.p.a.); art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania I. L., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Starosty (...) Nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Burmistrzowi (...) oraz Miejskiej i Gminnej Bibliotece Publicznej w (...) pozwolenia na rozbiórkę fragmentu budynku od strony południowej położonego na działce nr ewid.(...) oraz pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i remont budynku administracji publicznej i biblioteki na działkach nr ewid.(...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...) w (...).

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że decyzja organu II instancji na dzień złożenia odwołania przez pełnomocnika skarżącej tj. na dzień 6 kwietnia 2018 r. posiadała walor decyzji ostatecznej. Niezależnie bowiem od tego, że decyzja organu I i II instancji zostały doręczone skarżącej z pominięciem pełnomocnika, to wskutek doręczenia tej decyzji innym podmiotom decyzja organu II instancji z dnia 10 października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji, wydana po rozpatrzeniu odwołania M. L. weszła do obrotu prawnego i bezsprzecznie posiada walor decyzji ostatecznej. Z akt wynika, że osoba, która uczestniczyła w postępowaniu otrzymała jako ostatnia decyzję I instancji w dniu 3 sierpnia 2017 r., a więc termin do wniesienia odwołania dla osoby, która nie uczestniczyła w postępowaniu upłynął z dniem 17 sierpnia 2017 r. Kontrolowana sprawa charakteryzuje się pewną nietypowością, i właśnie uwzględniając także m.in. tę nietypowość rozstrzygnięcie kontrolowanego organu jest prawidłowe i zgodne z prawem. Kontrolowany organ nie ukrywa wad postępowania, administracyjnego polegających na tym, że decyzja pierwszo-i drugo-instancyjna były doręczone bezpośrednio skarżącej z pominięciem pełnomocnika. Jednocześnie jak wynika z treści kontrolowanego postanowienia i akt sprawy, zarówno decyzja Starosty (...) z 20 lipca 2017 r. i decyzja Wojewody z 10 października 2017 r. były doręczone formalnie na jego wyraźny wniosek wyartykułowany w piśmie z dnia 26 marca 2018 r. pełnomocnikowi I. L. przy piśmie Starostwa z 6 kwietnia 2018 r. znak (...), doręczonym co istotne w dniu 10 kwietnia 2018 r. a co wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych "Uzupełnienie akt sprawy (...) Część II"- k.2.

Jednocześnie nie jest kwestionowane, że odwołanie I. L. działającej przez pełnomocnika profesjonalnego, zawodowego od decyzji Starosty (...) z 20 lipca 2017 r., wpłynęło do organu I instancji w dniu 6 kwietnia 2018 r., co wynika z prezentaty/pieczęci Starostwa Powiatowego w (...) dokumentującej wpływ ww. pisma a zatem przed doręczeniem ww. decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej. W kontrolowanej sprawie nie jest także kwestionowane, że organ II instancji zwrócił się do ówczesnego pełnomocnika I. L. - wezwaniem z 31 lipca 2018 r. o udzielenie odpowiedzi czy "odwołanie" Pani I. L. od decyzji Starosty (...) z 20 lipca 2017 r., które wpłynęło do organu I instancji 6 kwietnia 2018 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody z 10 października 2017 r. Organ II instancji poinformował pełnomocnika, że nie doręczenie decyzji pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę jest zgodnie z obowiązującymi przepisami, traktowane jako pominięcie strony w postępowaniu i jest podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, w tym przypadku Wojewoda. Prawidłowość i zgodność z prawem pouczenia dokonanego przez organ nie budzi wątpliwości.

Nie podlega także wątpliwościom odpowiedź udzielona przez obecnego pełnomocnika I. L. - adwokat B. S. w piśmie z 7 sierpnia 2018 r. stwierdził; "skoro od decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. pełnomocnik I. L. złożył odwołanie w ustawowym terminie liczonym od dnia doręczenia mu ww. decyzji, to w chwili obecnej jest ona nieostateczna. (...). Z art. 145 § 1 k.p.a. wprost wynika, że postępowanie można wznowić tylko i wyłącznie "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną". Mając na uwadze powyższe, w wykonaniu pkt 4 wezwania z 31 lipca 2018 r. trzeba zdaniem Sądu stwierdzić, iż bezsprzecznie profesjonalny zawodowy pełnomocnik I. L. oświadczył, że odwołanie I. L. od decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. nie może być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. W tym miejscu trzeba dodać, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania zgodnie z zasadą, że termin do jego wniesienia jest liczony od daty doręczenia decyzji stronie, która uczestniczyła w postępowaniu i jako ostatnia otrzymała decyzję. Osoba, która uczestniczyła w postępowaniu otrzymała jako ostatnia decyzję I instancji 3 sierpnia 2017 r., a więc termin do wniesienia odwołania dla osoby która nie uczestniczyła w postępowaniu upłynął z dniem 17 sierpnia 2017 r. Po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1067/14).

W kontrolowanej sprawie odwołanie I. L., reprezentowanej przez ówczesnego pełnomocnika datowane na 4 kwietnia 2018 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w (...) w dniu 6 kwietnia 2018 r., kiedy kwestionowana decyzja była już ostateczna. Jednocześnie, co Sąd podkreśla, miało to miejsce przed formalnym doręczeniem pełnomocnikowi na jego wyraźny wniosek ww. decyzji organu I i II instancji. W konsekwencji ta okoliczność wyeliminowała potencjalnie zasadność wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, gdyż uchybienie terminu należałoby liczyć od dnia otrzymania ww. decyzji przez pełnomocnika, a odwołanie wpłynęło przed tym dniem.

Zgodnie z przepisem powołanego art. 134 k.p.a. - organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia między innymi niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wymieniony wyżej przepis art. 134 k.p.ą. nie określa kiedy ma miejsce niedopuszczalność odwołania. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, przyjęte zostało, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a., albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 k.p.a. lub odwołanie zawiera braki formalne, na przykład wynikające z art. 64 k.p.a. Ustalenie zatem m.in. dopuszczalności odwołania jest potencjalnie pierwszą czynnością w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany jest podjąć organ administracji publicznej po otrzymaniu odwołania. W realiach kontrolowanej sprawy przedstawionych powyżej Sąd stwierdza, podzielając stanowisko kontrolowanego organu, że w rozpatrywanej sprawie przyczyna stwierdzenia niedopuszczalności odwołania ma charakter przedmiotowy i jest nią bezsprzecznie wniesienie odwołania od decyzji ostatecznej. Art. 16 § 1 k.p.a. zawiera definicję decyzji ostatecznej, stanowiąc "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne ". Zgodnie z przepisami k.p.a. i przepisami szczególnymi w toku instancji nie służy odwołanie, po pierwsze od decyzji wydanych w II instancji. Zgodnie bowiem z art. 15 k.p.a. postępowanie jest dwuinstancyjne, a zatem od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Decyzja ostateczna to taka, od której nie można wnosić odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Trzeba zatem podzielić stanowisko kontrolowanego organu, oparte na dorobku doktryny, że naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (Adamiak w: Adamiak / Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 1996, s. 87, 88). W tej sytuacji Sąd, wobec powyższych ustaleń, Sąd nie podziela zarzutu skargi podnoszącego naruszenie przez kontrolowany organ art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, gdyż z tego co wykazano powyżej bezsprzecznie wynika, że odwołanie na decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)) zostało wniesione wobec decyzji bezsprzecznie ostatecznej i przed formalnym doręczeniem obydwu decyzji pełnomocnikowi. Z uwagi na powyższe stwierdzenia w ocenie Sądu kontrolowany organ prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a., a zatem nie są uzasadnione stwierdzenia skargi podnoszące jego błędne zastosowanie i błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 20 lipca 2017 r. (znak: (...)), gdyż wskazana ostateczność decyzji uniemożliwiała jego merytoryczne rozpoznanie. W ocenie Sądu kontrolowany organ nie naruszył art. 8 i art. 11 k.p.a., przez niezastosowanie się do zasady pogłębiania zaufania stron postępowania do organów administracji publicznej, gdyż w swoim piśmie kierowanym do pełnomocnika strony wyjaśnił przesłanki, którymi się kieruje i obowiązujący stan prawny. Nie można przyjąć, że tym pismem usiłował wprowadzić w błąd profesjonalnego, zawodowego pełnomocnika, który działał w sprawie. Odnosząc się do zarzutu dot. naruszenia przez kontrolowany organ art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 k.p.a., przez jego niezastosowanie i niewznowienie postępowania z urzędu, w sytuacji gdy organ uznał, że sprawa powinna zostać załatwiona w tym trybie postępowania - Sąd stwierdza, że przedmiotem kontrolowanej sprawy była zgodność z prawem postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w sytuacji, w której pismo inicjujące nazywało się odwołanie i taką treść pisma potwierdził zawodowy profesjonalny pełnomocnik. Na marginesie Sąd stwierdza, że hipotetycznie kontrolowane postanowienie nie skonsumowało wszystkich potencjalnych ew. skutków prawnych wiążących się z ww. "odwołaniem", gdyż skarżąca nie powinna w demokratycznym państwie prawa ponosić negatywnych skutków wynikających z działania profesjonalnego zawodowego pełnomocnika, ale ta kwestia może być ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.