Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1787611

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 10 czerwca 2015 r.
II SA/Kr 396/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.).

Sędziowie WSA: Mirosław Bator Jacek Bursa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody (...) z dnia 6 lutego 2015 r., znak: (...) w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia przebudowy skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 16 października 2014 r. Spółka (...) S.A. Oddział w B., reprezentowana przez pełnomocnika A.P., dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie przewodów po istniejącej trasie bez zmiany długości oraz wymianie istniejących słupów na działkach nr nr (...) oraz nr (...) w miejscowości Z.

Decyzją z dnia 30 października 2014 r. znak: (...) Starosta S., działając na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) orzekł o sprzeciwie wobec zgłoszenia (...) S.A. Oddział w (...), obejmującego przebudowę elektroenergetycznej sieci napowietrznej (...) - odgałęzienie od stacji (...) na długości 473,7 metra w miejscowości Z., Gmina Z. na działkach nr nr (...) (...) (...) oraz nr (...).

Stanowisko swoje Starosta uzasadnił tym, że inwestycja, zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę, ponieważ znajduje się w obszarze Natura 2000.

Od decyzji tej w terminie odwołanie wniosła Spółka (...) S.A. reprezentowana przez pełnomocnika A.P. W odwołaniu podniesiono, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 11 Prawa budowlanego zarówno przebudowa jak i remont sieci elektroenergetycznej nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę - wystarczającym jest zgłoszenie zamiaru wykonania robót. W związku z powyższym żądanie uzyskania pozwolenia na budowę dla objętego projektem zakresu prac jest nieuzasadnione. Jako nieuzasadnione odwołująca się Spółka podała również żądanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko czy oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Odwołująca się Spółka podała, że w zaskarżonej decyzji nie znalazły się informacje o podejrzewaniu możliwości znaczącego negatywnego czy jakiegokolwiek oddziaływania na obszary Natura 2000. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienia jako mogące potencjalnie znacząco wpływać na środowisko linie elektroenergetyczne napowietrzne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV. Wpływ linii o napięciu 15 kV nie jest przedmiotem uregulowań zajmujących się wpływem na środowisko. W ocenie odwołującej się Spółki dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko czy na obszar Natura 2000 nie jest wymagane. Jednym z czynników utwierdzających co do słuszności wybranego trybu zgłoszeniowego było pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. mówiące o koniecznym wystąpieniu możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000, a także korzystne rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 218/08 z dnia 22 września 2008 r. uchylające zaskarżoną decyzję, w której Starosta S. sprzeciwił się wobec zgłoszenia remontu linii 15 kV na tym samym obszarze Natury 2000.

Wojewoda (...) decyzją z dnia 6 lutego 2015 r. znak: (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. z dnia 30 października 2014 r., znak: (...) o sprzeciwie wobec zgłoszenia.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235).

Stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Starosta S. ustalił, że inwestycja znajduje się na obszarze Natura 2000, a w związku z tym uznał, że skoro zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, a zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizacja planowanego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony - wówczas przedsięwzięcie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Procedura oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 opisana została w rozdziale 5 działu V ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Właściwy organ, o którym mowa w ar. 96 ust. 1 ww. ustawy jest zobowiązany do rozważenia przed wydaniem decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Uznając, że takie oddziaływanie może mieć miejsce, wydaje postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów, wymienionych w art. 96 ust. 3 tej ustawy. Na tym etapie postępowania, tj. po przedłożeniu dokumentów określonych w postanowieniu właściwego organu, regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie, w którym albo nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, albo stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 97 ust. 1 i 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

W przedłożonym projekcie budowlanym (pkt 4.1, 5.2, 5.6 oraz rysunek projektu zagospodarowania terenu) podano informację, że planowana inwestycja znajduje się w całości na terenie Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000: (...) i (...) oraz w (...).

Inwestor uzasadniając brak zgody na stanowisko Starosty przywołał odpowiedź Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 18 września 2014 r. na swoje wystąpienie (z 10 września 2014 r.) z prośbą o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po analizie przedłożonych dokumentów poinformował inwestora, iż obowiązkowe jest uzyskanie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dalej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przytacza treść art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz informuje, że "organ zobowiązany do przyjmowania zgłoszeń budowy łub robót budowlanych, ma rozważyć możliwość wystąpienia znaczącego wpływu realizacji przedmiotowej inwestycji na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000 (...) oraz (...) PLH 120001, a w razie wątpliwości czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, może zwrócić się bezpośrednio do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o wydanie w tej sprawie opinii o charakterze pomocniczym, w ramach współpracy między organami". To wystąpienie zostało skierowane również do wiadomości Starosty S.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Starosta nie miał żadnych wątpliwości, że inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, gdyż nie skorzystał z możliwości wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - sugerowanego przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji Starosty zabrakło jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia takiego stanowiska, można zatem sądzić, że sam fakt obecności inwestycji na obszarach Natura 2000 przesadza o możliwości jej znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000.

W tym zakresie zaznaczono, że zaskarżona decyzja nie posiada uzasadnienia prawno-faktycznego, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

W świetle projektu przedsięwzięcie będzie polegać na wymianie słupów linii 15kV bez zmiany ich lokalizacji oraz wymianie przewodów na przewody w powłoce izolacyjnej (na odgałęzieniu linii 15 kV zasilającej stację napowietrzną Z.), a parametry charakterystyczne linii (lokalizacja, wysokość słupów, trasa linii i jej długość) pozostaną bez zmian. Z projektu wynika również, że całość trasy linii umiejscowiona jest na niezalesionej polanie na zboczu góry (...), nie jest wymagana wycinka drzew, nie występują problemy z ochroną zieleni.

W projekcie podano długość przebudowy 473,7 metra w obrębie obszaru Natura 2000, natomiast z ww. pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wynika, że inwestycja przebiega na odcinku o długości 601, 5 metra przez obszary Natura 2000.

Przepisy posługując się nieostrym zwrotem "znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000", nie precyzują co dokładnie należy rozumieć pod tym zwrotem. Ocena musi być każdorazowo przeprowadzona w sposób zindywidualizowany, adekwatny do rozpatrywanej sprawy. Orzecznictwo sądowe uzależnia tę ocenę od przesłanki istnienia prawdopodobieństwa lub zagrożenia, że zamierzone działania będą w istotny sposób oddziaływać na ten teren. Należy zawsze jednak uwzględniać zasadę ostrożności, wg której zagrożenie występuje wówczas, kiedy na podstawie obiektywnych okoliczności nie można wykluczyć, że przedsięwzięcie będzie oddziaływać na dany teren w istotny sposób. Akceptując ten pogląd, w praktyce należy przyjąć, że jeżeli skutki realizacji konkretnego przedsięwzięcia będą do końca przewidywalne i ze wstępnych ocen będzie wynikało, że nie będzie ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, to przeprowadzenie oceny nie będzie konieczne. Natomiast jeżeli skutki takie są trudne do przewidzenia i hipotetycznie mogą być one znaczące, to przeprowadzenie oceny oddziaływania będzie obligatoryjne.

Jakkolwiek Starosta S. nie uzasadnił swojego stanowiska, a w ocenie odwołującej się Spółki skutki realizacji projektowanego przedsięwzięcia są przewidywalne i nie ma przesłanek do oceny, że wystąpi znaczące oddziaływanie na obszary Natura 2000, to należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 27a ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 z późn. zm.), właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska jest organem sprawującym nadzór nad obszarami Natura 2000, na obszarze swojego działania.

Art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego wskazuje, że "pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Biorąc powyższe pod uwagę, w związku z faktem, że nie określono jednoznacznie procedur administracyjnych związanych z ocena oddziaływania na obszar Natura 2000 na etapie zgłoszenia robót budowlanych, w ocenie organu odwoławczego, a także w oparciu o stanowiska i praktykę działania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w tym zakresie, organ odpowiedzialny za przyjęcie zgłoszenia i podjęcie decyzji czy inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, w przypadku wątpliwości czy przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, powinien zwrócić się do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wydanie opinii kierunkowej (o charakterze pomocniczym) w przedmiotowej sprawie, w ramach współpracy miedzy organami.

Nie jest to procedura oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, uruchamiana przez właściwy organ przed wydaniem decyzji (w tym między innymi o pozwoleniu na budowę), wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o wydanie opinii, czy ww. przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000, i czy wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Z odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 29 stycznia 2015 r., znak: (...) wynika, że do oceny, czy dana inwestycja może oddziaływać na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000, oprócz projektu budowlanego zawierającego ogólny opis zakresu przedsięwzięcia oraz dane techniczne, wymagane są informacje dotyczące m.in. organizacji prac oraz przewidywanych działań minimalizujących wpływ realizacji inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym przykładowo:

opis organizacji robót budowlanych, tj. lokalizacja dróg technicznych - dojazd ciężkiego sprzętu do terenu inwestycji (wraz z informacją czy zniszczeniu może ulec szata roślinna), określenie lokalizacji miejsc składowania materiałów (słupów, przewodów, osprzętu);

sposób prowadzenia robót ziemnych i rekultywacja terenu po zrealizowaniu inwestycji, w tym z użyciem ciężkiego sprzętu (np. świdrostawiacza, dźwigu, koparki, itp.);

przewidywanego terminu prowadzenia prac, między innymi w kontekście okresu lęgowego ptaków (w tym chronionych w ramach sieci obszarów Natura 2000);

ewentualne warianty przedsięwzięcia (warianty mogą dotyczyć zarówno terminów, jak i organizacji robót budowlanych).

Wobec braku powyższych danych, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie zajął stanowiska, czy przedmiotowa inwestycja będzie znacząco negatywnie oddziaływać na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000, a więc czy będzie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko).

W tej sytuacji, organ odwoławczy nie może uznać zgłoszenia i zobowiązany jest utrzymać w mocy sprzeciw wobec tego zgłoszenia, jakkolwiek decyzja Starosty S. w tej sprawie była wadliwie wydana.

Niezależnie od powyższego, Wojewoda zwrócił uwagę na uchybienie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji polegające na braku wskazania właściwego przepisu, tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, uprawniającego organ do wydania sprzeciwu, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji wskazano tylko art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, który nie daje uprawnienia do wydania sprzeciwu, a stanowi jedynie, które przedsięwzięcia wymagają pozwolenia na budowę. Jednakże uchybienie to nie miało większego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, i zostaje naprawione przez organ odwoławczy w niniejszej decyzji.

Zdaniem Wojewody niniejsze rozstrzygnięcie w żadnej mierze nie wyklucza w przyszłości planowanej inwestycji, ale powinno się to odbyć zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Inwestor może ponownie zgłosić organowi I instancji zamiar rozpoczęcia przedmiotowych robót budowlanych, przedstawiając wszystkie wymagane dokumenty, między innymi wskazane w niniejszej decyzji, a organ I instancji zobowiązany jest przy rozpatrywaniu tego zgłoszenia postępować zgodnie z przepisami prawa.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie w imieniu własnym A.P. Skarżący nie zgadza się z decyzją Wojewody (...) podnosząc, że Wojewoda (...) wbrew swojemu uzasadnieniu utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji. Skarżący podnosi, że planowana inwestycja nie oddziałuje na obszar Natura 2000 i brak jest tym samym podstaw do wniesienia sprzeciwu. Skarżący zarzuca ponadto przekroczenie terminu załatwienia sprawy przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Podstawową kwestią, której ustalenie warunkuje merytoryczne rozpoznanie skargi i co za tym idzie sprawy sądowoadministracyjnej jest ustalenie, czy wnoszący skargę podmiot - A.P. ma legitymację do jej skutecznego wniesienia we własnym imieniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi).

W ocenie Sądu w tej sprawie skarżący A.P. nie ma legitymacji do wniesienia skargi, ponieważ nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu odwoławczego.

Pojęcie interesu prawnego na gruncie postępowania administracyjnego obejmującego zgłoszenie robót budowlanych na podstawie art. 29 i 30 Prawa budowlanego musi wynikać z konkretnego przepisu prawa. Jeżeli takiego przepisu nie ma, to co najwyżej można wówczas mówić o posiadaniu przez dany podmiot interesu faktycznego w załatwieniu danej sprawy. Interes prawny tym równi się od pojęcia interesu faktycznego, że ten drugi nie ma umocowania w przepisach prawa, a wynika tylko z subiektywnego odczucia danej osoby (np. tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98).

Stroną postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia wykonywania robót budowlanych jest inwestor. Inwestorem w tej sprawie była Spółka (...) S.A. Oddział w B. i tak to zostało opisane w zgłoszeniu.

W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo nr (...) udzielone przez Spółkę (...) S.A. A.P., zgodnie z którym Spółka ta upoważniła pełnomocnika do, między innymi, dokonania zgłoszenia budowy. W żadnym zakresie pełnomocnictwo to nie obejmowało prawa do reprezentowania Spółki (...) S.A. w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Prawo do reprezentowania Spółki (...) S.A. Oddział w B. przysługuje dyrektorowi ds. Inwestycji H.O. (akta administracyjne sprawy, karta nr 18).

Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Skarżący A.P. nie jest ani organem Spółki (...) S.A., ani też nie został uprawiony do działania w jej imieniu. Co ważne, po wniesieniu skargi Sąd zwrócił się do skarżącego A.P. o wykazanie umocowania do reprezentowania Spółki (...) S.A. w tej sprawie przed sądem administracyjnym. Skarżący na wezwanie Sądu nie przedłożył pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania Spółki (...) S.A. przed sądem administracyjnym.

Ponadto Sąd zauważa, że w toku postępowania administracyjnego organ II instancji doręczył zaskarżoną decyzję A.P. nie jako stronie, ale jako pełnomocnikowi inwestora (Spółka (...) S.A.). Skargę do sądu administracyjnego wniósł A.P. w imieniu własnym, a nie jako pełnomocnik Spółki (...) S.A. (akta sądowe sprawy, karta nr 22) i takie też wyraźnie oświadczenie przedłożył na pytanie Sądu.

Tym samym należy stwierdzić, że skarżący A.P. nie był ani inwestorem robót budowlanych objętych zgłoszeniem, ani też z innej podstawy prawnej nie przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu. Nie ma również żadnych okoliczności pozwalających na zasadne uznanie skarżącego za stronę w postępowaniu sadowym z tytułu np. bycia właścicielem nieruchomości, na której miałyby być prowadzone roboty budowlane.

Tym samym należy stwierdzić, że skoro po stronie skarżącego A.P. nie występuje interes prawny we wniesieniu skargi, to ustalenie przez Sąd, że skarga do sądu administracyjnego została wniesiona przez podmiot nieposiadający legitymacji skargowej, skutkuje oddaleniem skargi bez merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Takie stanowisko jednoznacznie jest przyjmowane w orzecznictwie sądowym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 860/10, opub. w LEX nr 745350; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1397/09, opub. w LEX nr 746508; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 925/10, opub. w LEX nr 746928).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono o oddaleniu skargi skarżącego na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.