Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1787606

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 4 sierpnia 2015 r.
II SA/Kr 391/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla.

Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.), NSA Anna Szkodzińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi D. O. - kuratora spadku po H. L. oraz J. E. na decyzję Wojewody (...) z dnia 30 stycznia 2015 r., znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r. (...) na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - zwany dalej k.p.a.;

- art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.);

po rozpatrzeniu odwołania D. O. - kuratora spadku po H. L. oraz J. E., od decyzji Prezydenta Miasta nr (...) z 21 października 2013 r. (znak: (...)), zatwierdzającej projekt budowlanymi udzielającej inwestorowi "G" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o numerze D z garażem podziemnym wielostanowiskowym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, elektryczną centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, na działce nr (...) (powstałej z części dz. nr (...) i (...) w wyniku geodezyjnych zmian gruntowych) obręb (...) przy ul. W. w K. - jako etap II inwestycji pn.: Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacja zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem ternu i małą architekturą na działkach dz. nr (...) i (...) obręb (...) przy ul. W. w K. oraz dwoma wjazdami z dz. nr (...) i (...) obręb (...), uchylił zaskarżoną decyzje w części obejmującej:

- określenie obszaru oddziaływania obiektu jako teren obejmujący działki nr (...), (...), (...) obr. (...), i w tym zakresie orzekł:

obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane obejmuje działki nr: (...), (...), (...) obręb (...);

utrzymał w mocy zaskarżona decyzje w pozostałym zakresie.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

22 czerwca 2010 r. do organu administracji architektoniczno - budowlanej I instancji Inwestor - "G" Sp. z o.o. ul. G. w K. - złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Wniosek ten został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji: o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Nr (...) wydanej 29 grudnia 2008 r., znak: (...) dla zespołu trzech budynków mieszkaniowych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na terenie działek nr (...) i (...) obręb (...) przy ul. W.

Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, należące do właściwej izby samorządu zawodowego, co zostało potwierdzone zaświadczeniami wydanymi przez tę izbę. Organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji określił obszar oddziaływania obiektu, obejmujący działki nr (...), (...), (...), obręb (...) (w decyzji błędnie wskazano działki nr (...), (...), (...) obr. (...)).

O przebiegu toczącego się postępowania były powiadomione, ustalone przez organ I instancji, strony postępowania.

Decyzją organu I instancji wydaną 25 sierpnia 2010 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o numerze D z garażem podziemnym wielostanowiskowym wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) na działkach nr (...) i (...) obręb (...) przy ul. W. w K." stanowiącej etap II inwestycji pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacja zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem temu i małą architekturą na działkach dz. nr (...) i (...) obręb (...) przy ul. W. w K. oraz dwoma wjazdami z dz. nr (...) i (...) obręb (...)". Decyzja ta została 21 kwietnia 2011 r. uchylona decyzją Wojewody znak: (...) i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (zwanego dalej WSA) decyzja Wojewody znak: (...) z 21 kwietnia 2011 r. została uchylona (wyrok WSA z 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1117/11). Następnie wydana została decyzja Wojewody znak: (...) z 5 kwietnia 2012 r., którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją Prezydenta Miasta Nr (...) z 27 września 2012 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, decyzją Wojewody z 27 listopada 2012 r. znak: (...) uchylono zaskarżoną decyzję i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia decyzji był brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie.

Organ uzyskał informację, iż (...) listopada 2013 r. zmarł dotychczasowy kurator spadku R. S.

Nowym kuratorem spadku po zmarłych: H. L. i J. E. został ustanowiony radca prawny D. O. postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa - (...) Wydział I Cywilny (Sygn. akt: (...)) (...) czerwca 2013 r. Zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Nr (...) z 21 października 2013 r. (znak: (...)). doręczono nowemu kuratorowi 10 października 2014 r.

Kurator spadku w odwołaniu podniósł, że "udzielone pozwolenie na budowę niewątpliwie negatywnie wpływa na majątek wchodzący w skład spadku po H. L. i J. E. (...) negatywnie będzie oddziaływać na budynki sąsiednie z uwagi na wykonywanie wykopów pod fundamenty budynku posiadającego 2 poziomowy podziemny parking co grozi osunięciem się budynków znajdujących się na gruntach sąsiednich. Ponadto apartamentowce nie będą się wpisywać w krajobraz ulicy W., na której nie występują tak wysokie budynki (...) inwestycja doprowadzi do znaczącego spadku wartości nieruchomości, której część wchodzi w skład nieobjętego spadku (...) brak reprezentacji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (...) w Decyzji nr (...) na stronie 3 pod numerem 13 jako kurator jest wskazana S. S. (...) do dnia wniesienia odwołania nie wydano prawomocnego postanowienia o ustanowieniu kuratora masy spadkowej po H. L. i J. E. co skutkuje koniecznością zawieszenia niniejszego postępowania".

Po analizie akt sprawy, organ podniósł, iż nie znajduje potwierdzenia argument odwołującego się kuratora spadku, że wyżej wymienione nie były reprezentowane w postępowaniu zakończonym zaskarżona decyzją. Fakt, iż na stronie 3 decyzji na pozycji 13 widnieje zapis cyt.: "S. S. (...)- kurator L. H. i E. J." nie świadczy o tym, że wyżej wymienione nie były reprezentowane w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na przedmiotową inwestycję, gdyż z akt sprawy wynika, że osoby te były reprezentowane przez ówczesnego kuratora spadku R. S. (potwierdzenie w toku postępowania i w wysyłanej i doręczanej korespondencji). R. S. zmarł po wydaniu zaskarżonej decyzji. Zapis w rozdzielniku decyzji treści: "kurator L. H. i E. J." przy nazwisku "S. S." powinien znajdować się przy pozycji 12 tj. obok nazwiska -"S. R. zatem stanowi ewidentną omyłkę pisarską, nie świadczy o wadzie decyzji czy nieprawidłowości zakończonego nią postępowania.

Nieuzasadniony jest także argument, że "nie wydano prawomocnego postanowienia o ustanowieniu kuratora masy spadkowej po H. L. i J. E.", bowiem orzeczenie Sądu Rejonowego dla (...) w Krakowie Wydział I Cywilny (Sygnatura akt: (...)) z (...) czerwca 2014 r. o ustanowieniu kuratorem spadku po zmarłych: H. L. i J. E. w osobie radcy prawnego D. O., jest prawomocne od 19 lipca 2014 r. Zatem 10 października 2014 r. prawidłowo nastąpiło doręczenie decyzji nowemu kuratorowi spadku na adres kancelarii.

Organ wyjaśnił że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego ww. przepisu. Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone.

Organ wyjaśnił, że wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, poszczególne tomy projektu zostały trwale zszyte, posiadają numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 52-55 - TOM I proj. budowlanego). W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (karta 75 TOM I proj. budowlanego). Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Wniosek inwestora o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji (stanowiącej II etap) został złożony w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta Nr (...) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z 29 grudnia 2008 r. Decyzja ta jest decyzją ostateczną, nie stwierdzono jej nieważności, nie nastąpiło również wstrzymanie wykonalności ww. decyzji. Lokalizacja projektowanego obiektu o funkcji mieszkalnej została ustalona w decyzji o warunkach zabudowy, jako kontynuacja rodzaju i funkcji zabudowy, parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Decyzją tą określone zostały również gabaryty planowanego obiektu.

Odnosząc się podnoszonego argumentu, że apartamentowce nie będą się wpisywać w krajobraz ulicy W., na której nie występują tak wysokie budynki organ wyjaśnił, iż warunki określone w ww. decyzji, zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej bada zgodność zaprojektowanego obiektu z warunkami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i jeżeli inwestycja nie narusza tych warunków (lub innych przepisów), organ administracji nie jest uprawniony do oceny poprawności lokalizacji obiektu zgodnego z wytycznymi tej decyzji. Warunki określone ww. decyzją zostały spełnione i stwierdzić należy, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dla przedmiotowej inwestycji.

Projektowany budynek został usytuowany w odległości 4,43 m do granicy działki nr (...) ze ścianą z otworami okiennymi oraz w odległości 3,03 m do granicy działki nr (...) (ścianą bez otworów okiennych). Poziom parteru budynku ±0,00 zaprojektowany został na poziomie rzędnej 217,14 m n.p.m. Poziom terenu przed głównym wejściem do budynku, od którego liczona jest wysokość projektowanego budynku, zaprojektowany został na poziomie rzędnej 215,84 m n.p.m. Wysokość ta wynosi 18,48 m (karta 61 proj. budowlanego) i jest zgodna z określoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (do 18.50 m). Zaprojektowany obiekt ma 6 kondygnacji nadziemnych. Budynek w części podziemnej ma zaprojektowany garaż z dwupoziomowymi miejscami postojowymi. Na stropie garażu, w części znajdującej się poza obrysem budynku, zaprojektowany został taras zielony.

Organ podkreślił, iż usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obiekt usytuowano w taki sposób, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych w budynkach sąsiednich, nie znajduje się obiekt przesłaniający (teczka opracowanie pn. analiza zacieniania i nasłonecznienia - ETAP II BUDYNEK "D").

Odpowiadając na argumenty skarżącego, że projektowana inwestycja "negatywnie będzie oddziaływać na budynki sąsiednie z uwagi na wykonywanie wykopów pod fundamenty budynku posiadającego 2 poziomowy podziemny parking co grozi osunięciem się budynków znajdujących się na gruntach sąsiednich", organ wyjaśnił, iż zgodnie z części konstrukcyjną projektu budowlanego (karty 72 - 76) przewidziane jest zastosowanie ścianki berlińskiej lub ścianki szczelnej z grodzie typu "(...)" w celu zabezpieczenia ścian wykopu i budynku znajdującego się przy granicy działki sąsiedniej. Zaznaczyć należy, iż inwestor jest zobowiązany zarówno decyzją, jak i rozwiązaniami zawartymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych. Zgodnie z informacją dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - zwanego dalej BIOZ dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest opracowanie planu BIOZ. Projektant, a także sprawdzający załączyli do projektu budowlanego stosowne oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cyt. art. 4 Prawa budowlanego.

Organ podkreślił, iż w treści zaskarżonej decyzji nieprawidłowo określony obszar oddziaływania inwestycji, jako teren obejmujący działki nr (...), (...), (...) obr. (...), gdy tymczasem jak wynika z toku postępowania i prawidłowo dokonanych przez organ ustaleń obszar ten obejmuje teren inwestycji działki nr: (...), (...) i działki sąsiednie nr: (...), (...), (...) obręb (...). W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego brali udział: właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy tych nieruchomości. Organ uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej określenie obszaru oddziaływania obiektu w tym działki nr (...), (...), (...) obr. (...) i w tym zakresie orzekł obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane obejmuje działki nr: (...), (...), (...) obręb (...).

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga kuratora spadku D. O. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1.

naruszenie przepisów postępowania, w tym:

Art. 6 k.p.a. w sposób w jaki organ administracji naruszył jedną z kluczowych zasad postępowania, tj. zasadę praworządności;

Art. 7 w zw. z 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie i zbadanie stanu faktycznego w sprawie;

c) Art. 10 k.p.a. poprzez brak reprezentacji stron w postępowaniu przed organem administracji;

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 30 stycznia 2015 r. w całości oraz uchylenie decyzji organu I Instancji Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący podniósł, iż organy administracji publicznej wydając rozstrzygnięcia w sprawach, które należą do ich kompetencji powinny przy ich wydaniu uchwał kierować się obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie skarżącego wydanie zaskarżonej decyzji stanowiło naruszenie zasady legalizmu. Naruszenie to skutkuje wadliwością decyzji administracyjnej.

W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza również przepisy art. 7 w zw. z 77 k.p.a. Jedną z najważniejszych zasad w postępowaniu administracyjnym jest zasada prawdy obiektywnej. Ponadto w ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie Organy naruszyły również art. 77 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego istotnego dla danej sprawy. Co więcej organ ma obowiązek przeprowadzenia wszystkich dowodów z urzędu, by ustalić dokładny stan faktyczny zaistniały w sprawie.

W niniejszej sprawie organ administracji nie dokonał zaś zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym zaistniałym w danej sprawie.

Organy administracji badając przedmiotową sprawę nie podały także w sposób dostatecznie przekonujący dla strony, faktu, iż prowadzenie robót budowlanych (budowa 2 poziomowego parkingu podziemnego) nie stanowi zagrożenia dla sąsiednich nieruchomości oraz pominął fakt iż inwestycja doprowadzi do spadku wartości nieruchomości sąsiednich. Organy administracji w sposób "lapidarny" wskazały na przesłanki i podstawy wydanych rozstrzygnięć. Działaniem swym organy naruszyły również zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażoną w art. 7 k.p.a. in fine.

W opinii skarżącego zaskarżona decyzja narusza zasadę ogólną postępowania administracyjnego, podnoszącą nakaz zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wskazuje, że fakt śmierci R. S. nastąpił po wydaniu decyzji, ale przed jej doręczeniem. Podkreślenia wymaga, że R. S. nie miał faktycznej możliwości zapoznania się z zebranym materiałem sprawy a tym samym reprezentowania interesów J. E. i H. L. W związku z tym doszło do naruszenia prawa z uwagi na niemożność strony do obrony swoich interesów.

W ocenie Skarżącego zarówno Prezydent Miasta, a następnie Wojewoda niezgodnie z przepisami prawa uznali, iż są spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organy rozpoznając niniejszą sprawę dopuściły się naruszenia przepisów postępowania.

Zatwierdzając projekt budowlany oraz udzielając pozwolenia na budowę organy pominęły fakt, iż inwestycja stanowi bezpośredni wpływ na funkcjonowanie działek sąsiednich. Ponadto ograniczy dostęp światła słonecznego, a nade wszystko organy zignorowały fakt, iż jeszcze podczas toczącego się postępowania nie wszystkie strony miały możliwość uczestniczenia w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Sąd kontrolując działanie organów administracji i nie będąc związany ani granicami skargi, ani zawartymi w skardze zarzutami uznał, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności rzeczą Sądu, w aktualnie rozpoznawanej sprawie, było dokonanie kontroli skarżonej decyzji pod kątem zastosowania się do oceny prawnej przedstawionej w wydanym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2011 r. do sygn. II SA/Kr 1117/11, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Zarówno bowiem Wojewoda, jako organ administracji publicznej, który ponownie rozpoznawał odwołania i wydał zaskarżoną decyzję, jaki i sąd rozpoznający niniejsza skargę, zobowiązane były podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa.

Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się zatem w głównej mierze do oceny, czyn organy podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku. W związku z tym, konieczne jest ustalenie co zostało wskazane przez Sąd orzekający w wyroku do sygn. II SA/Kr 1117/11, otóż:

- wymagało ustalenia i doprecyzowania zarazem, czy realizacja etapu II obejmowała czy też nie obejmowała budowę zjazdów albowiem organ zatwierdzając projekt budowlany i wydając pozwolenie na budowę musi mieć na uwadze, że nie może być sprzeczności między opisem inwestycji w projekcie budowlanym a opisem inwestycji w pozwoleniu na budowę tym bardziej, że pozwolenie na budowę wydane dla etapu I przedsięwzięcia przewiduje budowę owych zjazdów;

- wymagał prawidłowego ustalenia krąg stron postępowania z uwagi na obszar oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, zwłaszcza w kontekście obszaru zacienienia dla działki nr (...), nadto z projektu wynikało, że na budynku D zostaną zainstalowane głowice (...) i projekt obejmuje obszar oddziaływania tych głowic również wyraźnie na część działki nr (...);

- z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze przyszłego posadowienia budynku D znajdują się dwa inne obiekty, wprawdzie w projekcie tym napisano, że likwidacji będzie wymagał zbiornik opału oleju raz stacja trafo i część uzbrojenia terenu, ale wskazano również, że ta likwidacja nastąpi na podstawie pozwolenia na rozbiórkę z dnia 25 lipca 2006 r., nie wiadomo natomiast czy pozwolenie to nadal obowiązuje i czy zostało wykonane.

Dokonana przez Sąd, na podstawie powyższych kryteriów, ocena legalności zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że organy administracyjne przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowały się do powyższych wskazań, czego wyrazem było wydanie przez Prezydenta Miasta postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r. zobowiązującego inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, które ujęto w 11 punktach (K:268 akt administracyjnych). Inwestor w całości zastosował się do powyższych wskazań (vide: pismo z dnia 25 lipca 2012 r. wraz z załącznikami) i w ich wyniku przede wszystkim doszło do korekty zakresu przedmiotowego wniosku, co wynika także z treści skarżonej decyzji, został przedstawiony harmonogram prac rozbiórkowych wraz z odpisem ostatecznej decyzji o rozbiórce z dnia 20 listopada 2006 r. Nadto z akt wynika, że działka nr (...) znalazła się poza obszarem oddziaływania inwestycji albowiem zgodnie z warunkami technicznymi w odległości 4 m od granicy działki, możliwe jest zlokalizowanie budynku z oknami bez ograniczeń, a także inwestor usunął z projektu budowlanego informację o zainstalowaniu głowic (...) na budynku D, tym samym odpadła konieczność badania obszaru oddziaływania dla tych anten (vide: K 257 akt administracyjnych).

Przechodząc zatem do zarzutów skargi wskazań należy, że analiza akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wykazała, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 34 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach wykonawczych do ustawy, celem uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Podkreślić należy, że projekt budowlany zatwierdzony przez organy administracji, wykonany został przez osoby legitymujące się niezbędnymi w zakresie projektowania uprawnieniami budowlanymi. Projektanci inwestycji, zgodnie z art. 20 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ponoszą odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził także w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. W tym kontekście organ wskazał, że w ramach rozwiązań projektowych, zgodnie z częścią konstrukcyjną projektu budowlanego (K: 72 - 76), projektant inwestycji przewidział stosowne zabezpieczenia ścian wykopu i budynku znajdującego się przy granicy działki sąsiedniej, celem wykluczenia jakiegokolwiek zagrożenia sąsiednich nieruchomości. Do projektu (K: 52-55) dołączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W świetle powyższego twierdzenia skargi, sprowadzające się do ogólnych zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 6 k.p.a. poprzez nie wykazanie w sposób dostatecznie przekonujący strony, że prowadzenie robót budowlanych nie stanowi zagrożenia, nie można uznać za zasadne tym bardziej, że skarżący w istocie nie kwestionuje przyjętych w projekcie rozwiązań zabezpieczających.

W ramach powyższego zarzutu skarżący twierdził także, że organy "pominęły fakt, iż inwestycja doprowadzi do spadku wartości nieruchomości sąsiednich". Tak postawiona teza wymagałaby jednak choć paru słów uzasadnienia ze strony skarżącego, nie mniej wypada jednak przypomnieć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98, LEX Nr 55752). Z kolei zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 451/10 "Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b.."

Podkreślenia w związku z tym wymaga, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02).

W kontekście powyższych wywodów stwierdzić zatem należy, że tak postawiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku prawnego.

Jako całkowicie chybiony jawi się także zarzut skargi o naruszeniu art. 10 k.p.a. poprzez brak faktycznej możliwości zapoznania się R. S., poprzedniego kuratora spadku po H. L. oraz J. E., ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Ww. osoby reprezentowane były w trakcie całego postępowania przez kuratora R. S. Okoliczność tę potwierdza wysyłana i doręczana do kuratora spadku korespondencja w sprawie. Ówczesny kurator spadku miał zatem prawo oraz możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Wprawdzie kurator spadku R. S. zmarł po wydaniu decyzji organu I instancji, nie mniej organy administracji doręczyły w dniu 10 października 2014 r. wydaną w I instancji decyzję nowemu kuratorowi D. O., umożliwiając tym samym wniesienie ewentualnego odwołania od wydanej decyzji, z którego kurator spadku skorzystał. Wobec przytoczonych okoliczności zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. jest więc całkowicie bezzasadny.

Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.