Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2050224

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 25 kwietnia 2016 r.
II SA/Kr 366/16
Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Krystyna Daniel SWSA Mariusz Kotulski SWSA Beata Łomnicka (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 22 stycznia 2016 r. znak: (...) w przedmiocie uznania wniesionych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 24 grudnia 2015 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 33 § 1 pkt 1,2, art. 34 § 4 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm. - dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 123 § 1 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.:Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. - dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu zarzutów wniesionych przez H. M. na postępowanie egzekucyjne uznał je za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia 29 czerwca 2015 r. podjął czynności egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym objętego ww. tytułem wykonawczym, a polegającym na usunięciu kiosku handlowego - kwiaciarni z pasa drogowego (...) w związku z koniecznością wykonania przebudowy (...), w szczególności celem wykonania podbudowy i ułożenia nawierzchni (...) w miejscu posadowienia przedmiotowego kiosku.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśniając bezzasadność zarzutów H. M. opartych na przepisie art. 33 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a. wskazał, że decyzja administracyjna z dnia 27 kwietnia 2015 r. nakazująca skarżącej usunięcie kiosku handlowego z płyty (...) została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, zatem do czasu jej ewentualnego usunięcia z obrotu prawnego wywołuje określone w niej skutki prawne. Jest to decyzja ostateczna i o przedwczesności postępowania egzekucyjnego w stanie faktycznym niniejszej sprawy z wyżej naprowadzonych powodów mowy być nie może.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła H. M. podnosząc, że istnieją wątpliwości natury prawnej dotyczące prowadzenia egzekucji mimo toczącego się postępowania sądowego w stosunku do decyzji nakazującej usunięcie kiosku handlowego. Brak zaś wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest naruszeniem prawa oraz art. 33 u.p.e.a. Dodatkowo podniosła, że rozebranie kiosku handlowego jest niemożliwe także z tej przyczyny, że nie wyraził na to zgody Wojewódzki Konserwator Ochrony Zabytków w K.

Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 133 § 1 pkt 1, 3, 8,10, art. 34 § 2 u.p.e.a oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. nr (...), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 24 grudnia 2015 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podziela w całości stanowisko organu I instancji w zakresie w jakim stwierdził on, że w obecnym stanie zarówno decyzja o nakazaniu usunięcia kiosku handlowego, jak i nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności pozostają w obrocie prawnym, zaś fakt toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego nie daje podstaw do zaniechania przez organ czynności egzekucyjnych. W ocenie Kolegium egzekucja jest dopuszczalna z uwagi na całokształt stanu prawnego i wiążących w tej sprawie rozstrzygnięć poprzedzających wszczęcie egzekucji administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniu SKO w (...) z dnia 22 stycznia 2016 r. skarżąca H. M. zarzuciła:

1. Naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a poprzez jego niezastosowanie mimo iż obowiązek o charakterze niepieniężnym nie istnieje a to wobec:

- nieważności decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia 27 kwietnia 2015 r. stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego;

- faktu prowadzenia robót budowlanych w pasie drogowym przez inwestora mimo braku ostatecznego uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu (...) skorygowanego o wytyczne Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w K.;

2.

naruszenie art. 7 i 77 k.p.a poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, brak w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie zalegających w aktach sprawy dokumentów.

3.

naruszenie art. 8 k.p.a poprzez brak uwzględnienia stanu innych toczących się postępowań administracyjnych z których wynikają odmienne od przyjętych przez organ wnioski wpływające na sytuację prawna skarżącej.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień organów i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "u.p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 22 stycznia 2016 r., którym organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta (...) z dnia 24 grudnia 2015 r. stwierdzające niezasadność zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Na wstępie zauważyć należy, iż celem egzekucyjnego postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Przedmiotowe postępowanie toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jedną z nich jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ar. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być:

1)

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4)

błąd co do osoby zobowiązanego;

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7)

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9)

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10)

niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Ponadto zaznaczyć także należy, iż zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną.

Postępowanie administracyjne toczy się więc tylko w ramach zgłoszonych zarzutów i które to zostały zgłoszone, w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

W kontekście powołanych przez stronę skarżącą zarzutów oraz w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, iż zasadnym było uznanie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu Kolegium prawidłowo za niezasadny uznało zgłoszony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W szczególności zarzut skarżącej zmierzał do zakwestionowania zasadności wydanej w sprawie decyzji administracyjnej z dnia 27 kwietnia 2015 r., która jest podstawą wydania tytułu wykonawczego. Wnosząc zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., skarżąca powoływała się w szczególności na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne przed tut. Sądem w sprawie do sygn. III SA/Kr 999/15 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia 27 kwietnia 2015 r.

Z ustaleń Sądu wynika, że w dniu 19 kwietnia 2016 r. w WSA w Krakowie w sprawie do sygn. III SA/Kr 999/15 zapadł wyrok stwierdzający nieważność decyzji SKO w (...) z dnia 23 czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 27 kwietnia 2015 r. w zakresie określenia terminu wykonania przez skarżącą obowiązku usunięcia kiosku handlowego - kwiaciarni, w pozostałym natomiast zakresie skarga została oddalona. Powyższe oznacza, że obowiązek nałożony tą decyzją istnieje i jest nadal wymagalny. Wymagalność obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.) oznacza z kolei istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a skoro mimo to uchyla się od jej wykonania, to właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Jak wynika z akt sprawy skarżąca dysponowała odpowiednią ilością czasu na realizację nałożonego na nią obowiązku i skutkiem wielokrotnych bezskutecznych wezwań o udostępnienie fragmentu pasa drogowego znajdującego się pod przedmiotowym kioskiem, celem przebudowy płyty (...), zasadnym było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Podnoszone natomiast w skardze dodatkowe okoliczności związane z nieprawidłowym, w ocenie skarżącej, prowadzeniem robót budowlanych, czy też brakiem zgody Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w K. na usunięcie przedmiotowego kiosku pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonych postanowień.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ pozostałych, wskazanych w skardze przepisów prawa a to art. 7 i 77 k.p.a. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem powyższych zasad ogólnych. Organ egzekucyjny odniósł się do każdego z podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, określonych w art. 33 u.p.e.a. Jeszcze raz należy zatem podkreślić, iż organ egzekucyjny nie miał obowiązku badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.