Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2683531

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 31 maja 2019 r.
II SA/Kr 335/19
Szerokie rozumienie pojęcia „informacja publiczna”.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa.

Sędziowie WSA: Mirosław Bator (spr.), Krystyna Daniel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Firma A z dnia 28 stycznia 2019 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 3 grudnia 2018 r. A. W. wystąpił do Firma A w K. o udostępnienie informacji publicznej w postaci zanonimizowanych kserokopii umowy z dnia 16 września 1999 r. Rep. A Nr (...), umowy z dnia 13 stycznia 2003 r. Rep. A Nr (...) oraz aktu ustanowienia służebności przesyłu z dnia 3 września 2012 r. Rep. A Nr (...). Przedmiotowy wniosek wpłynął do (...) S.A. dnia 11 grudnia 2018 r.

Firma A w K. decyzją z dnia 18 grudnia 2018 r. nr (...) działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nie powinno budzić wątpliwości, że informacje, których udostępnienia domaga się wnioskodawca, tj. umowa z dnia 16 września 1999 r. Rep. A Nr (...) oraz umowa z dnia 13 stycznia 2003 r. rep. A Nr (...) zawarte w formie aktów notarialnych, nie mogą być udostępnione. w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, niezależnie od zakwalifikowania ich, bądź nie, jako informacji publicznej. Kwestia udostępniania aktów notarialnych została bowiem uregulowana w sposób szczególny w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie oraz w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Na gruncie wykładni systemowej należy również wskazać, że dostęp do aktów notarialnych został ograniczony przez ustawodawcę do wybranego kręgu podmiotów nie tylko w ustawie Prawo o notariacie, ale również w ustawie o księgach wieczystych i hipotece. Akty notarialne są częścią akt wieczystoksięgowych będących podstawą wpisu w księdze wieczystej. Wpis ten jest jawny i zgodnie z art. 361 ust. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, każdy może przeglądać księgi wieczyste w obecności pracownika sądu. Jednak akta ksiąg wieczystych, w których znajdują się także określone przez wnioskodawcę akty notarialne może przeglądać tylko osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 361 ust. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Nawet gdyby przyjąć, że żądane przez wnioskodawcę akty notarialne zawierają informację publiczną, ponieważ dotyczą ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego, tj. prawa użytkowania nieruchomości na cele budowy i eksploatacji miejskiej sieci ciepłowniczej, to właśnie z uwagi na przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą zostać udostępnione. Prawo dostępu do informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 3 grudnia 2018 r. podlega również ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis ten określa jako podstawę dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej tajemnicę przedsiębiorcy, a także prywatność osoby fizycznej, tj. w tym przypadku właściciela nieruchomości, z którym zawierano określone we wniosku o udostępnienie informacji publicznej umowy. Należy w tym miejscu zauważyć, że wnioskodawca nie domaga się udostępnienia zbiorczych informacji na temat sposobu gospodarowania mieniem w zakresie uzyskiwanych przez (...) S.A. tytułów prawnych do nieruchomości na cele budowy i eksploatacji miejskiej sieci ciepłowniczej na terenie nieruchomości nie stanowiących własności Spółki, lecz żąda zindywidualizowanych informacji w postaci kserokopii umów.

Organ wskazał, że treść ustanowionego tymi umowami ograniczonego prawa rzeczowego - tj. prawa użytkowania oraz służebności przesyłu, została szczegółowo opisana w dziale III księgi wieczystej nr (...), upublicznionej w elektronicznej informacji ksiąg wieczystych. Za możliwością udostępnienia żądanych kserokopii nie przemawia również argument, że wnioskodawca domaga się zanonimizowania tych dokumentów. Nie podał on bowiem, w jaki sposób miałyby zostać zanonimizowane, jakie dane należałoby usunąć z ich treści. Udzielenie informacji w postaci przesłania kserokopii nawet zanonimizowanych aktów notarialnych, w sytuacji, gdy dotyczy to konkretnej nieruchomości, której księga wieczysta i adres są podane pozwala na ustalenie bez większego wysiłku na podstawie księgi wieczystej kto, na jakich warunkach i za wynagrodzeniem w określonej wysokości ustanowił ograniczone prawo rzeczowe na rzecz (...) S.A. Należy w tym miejscu zauważyć, że księgi wieczyste są jawne i zawierają dane osobowe właścicieli nieruchomości w przedmiotowej księdze wieczystej. Dane, o których udostępnienie wystąpił wnioskodawca umożliwiają zatem, przy niewielkim nakładzie czasu i działań, powiązanie ich z konkretnymi osobami fizycznymi w sytuacji, gdy-jak wynika z wniosku - wnioskodawca posiada wiedzę o numerze księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawca miałby zatem możliwość identyfikacji osób, które były właścicielami nieruchomości i ustanowiły na rzecz (...) S.A. odpowiednio prawo użytkowania, czy też służebności przesyłu. Udzielenie wnioskowanych informacji naruszyłoby zatem prywatność tych osób. Podkreślenia wymaga również fakt, że (...) S.A. nie dysponuje zgodą osoby fizycznej, z którą zawierał wnioskowane umowy, na udostępnianie osobom trzecim wypisów zawartych w formie aktów notarialnych umów, czy też informacji na temat postanowień umownych, stanowiących ich treść. Takiej zgody nie udzieliła również osoba fizyczna, która aktem notarialnym z dnia 3 września 2012 r. rep. A Nr (...) ustanowiła na rzecz (...) S.A. służebność przesyłu.

Pismem z dnia 7 stycznia 2019 r. A. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Firma A w K. decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r. nr (...) utrzymało w mocy odmowę udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestia udostępniania aktów notarialnych została uregulowana w sposób szczególny w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie oraz w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Anonimizacja kserokopii umowy z dnia 16 września 1999 r. Rep. A Nr (...), umowy z dnia 13 stycznia 2003 r. Rep. A Nr (...) oraz aktu ustanowienia służebności przesyłu z dnia 3 września 2012 r. Rep. A Nr (...) w żaden sposób nie umożliwi ochrony prywatności osób fizycznych. W istniejącym stanie faktycznym należy bowiem wziąć pod uwagę, że wnioskodawca wskazał we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zarówno daty zawarcia, jak i numery repertorium aktów notarialnych, a także numer księgi wieczystej, którą Sąd Rejonowy dla (...) w K., Widział IV Ksiąg Wieczystych prowadzi dla rozpatrywanej nieruchomości. Zatem udzielenie informacji w postaci przesłania kserokopii nawet zanonimizowanych aktów notarialnych, w sytuacji, gdy dotyczy to konkretnej nieruchomości, której księga wieczysta i adres są podane pozwala na ustalenie bez większego wysiłku na podstawie księgi wieczystej kto, na jakich warunkach i za wynagrodzeniem w określonej wysokości ustanowił ograniczone prawo rzeczowe na rzecz (...) S.A. Należy w tym miejscu zauważyć, że księgi wieczyste są jawne i zawierają dane osobowe właścicieli nieruchomości w przedmiotowej księdze wieczystej. Dane, o których udostępnienie wystąpił wnioskodawca umożliwiają zatem, przy niewielkim nakładzie czasu i działań, powiązanie ich z konkretnymi osobami fizycznymi w sytuacji, gdy - jak wynika z wniosku - wnioskodawca posiada wiedzę o numerze księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawca miałby zatem możliwość identyfikacji osób, które były właścicielami nieruchomości i ustanowiły na rzecz (...) S.A. odpowiednio prawo użytkowania, czy też służebności przesyłu. Udzielenie wnioskowanych informacji naruszyłoby zatem prywatność tych osób.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. W. zarzucając naruszenie:

1) art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udostepnienia informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na wniosek;

2) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 104 k.p.a. poprzez wydani decyzji administracyjnej w sytuacji, w której przepisy prawa materialnego nie przewidują zakończenia sprawy w formie decyzji administracyjnej;

3) art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie poprzez uznanie, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu z uwagi na odrębne uregulowanie tej materii w szczególnych aktach prawnych wespół z obowiązkiem zapewnienia prywatności osób fizycznych, gdy tymczasem wnioskowana informacja nie dotyczyła wydania odpisu aktu notarialnego lecz wniosku o udostepnienie informacji publicznej poprzez doręczenie zanonimizowanej kserokopii umowy zawartej w formie aktu notarialnego, niezawierającej informacji, których udostepnienie może naruszyć normy prawne dotyczące ochrony danych osób fizycznych;

4) art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz brak zamieszczenia w sentencji zaskarżonej decyzji wskazania konkretnego aktu administracyjnego, który był przedmiotem rozstrzygnięcia w ramach ponownego rozpatrywania sprawy;

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji administracyjnej w sposób ogólnikowy i skrótowy, a przede wszystkim nieadekwatny do treści żądania wnioskodawcy, który nie domagał się wydania wypisu z aktu notarialnego.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, a także zobowiązanie Firma A w K. do rozpatrzenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę Firma A w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017.2188 j.t.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części

(art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Firma A w K. z dnia 28 stycznia 2019 r. nr (...) wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kserokopii umowy z dnia 16 września 1999 r. Rep. A Nr (...), umowy z dnia 13 stycznia 2003 r. Rep. A Nr (...) oraz aktu ustanowienia służebności przesyłu z dnia 3 września 2012 r. Rep. A Nr (...), w której podtrzymano odmowę udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) głosi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02 cyt. za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., II SAB/Go 31/12, CBOSA). Zgodnie z art. 13 ust. 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej, musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OSK 918/14, CBOSA).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Firma A w K. jest podmiotem, którego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zaliczenie organu do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zasadniczo nie było również w niniejszej sprawie kwestionowane. W tym stanie rzeczy koniecznym było zbadanie czy Firma A w K. zasadnie odmówiło udostępnienia żądanej informacji publicznej. Odmawiając udostepnienia informacji publicznej w postaci zanonimizowanych kserokopii umowy z dnia 16 września 1999 r. Rep. A Nr (...), umowy z dnia 13 stycznia 2003 r. Rep. A Nr (...) oraz aktu ustanowienia służebności przesyłu z dnia 3 września 2012 r. Rep. A Nr (...) organ wskazał, że w jego ocenie prawo skarżącego do dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Analizując powyższe okoliczności oraz zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy, Sąd uznał, że Firma A w K. prawidłowo odmówiło udostępnienia żądanej informacji. W rozpoznawanej sprawie sporne jest to, czy kserokopie umowy z dnia 16 września 1999 r. Rep. A Nr (...), umowy z dnia 13 stycznia 2003 r. Rep. A Nr (...) oraz aktu ustanowienia służebności przesyłu z dnia 3 września 2012 r. Rep. A Nr (...), stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej czy też nie.

Zdaniem Sądu, pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Bez wątpienia akt notarialny może w swej treści zawierać informację publiczną podlegającą udostępnieniu, jednak nie implikuje to możliwości uzyskania jego kopii, odpisu czy skanu, nawet w postaci zanonimizowanej. Udostępnianiu aktów notarialnych w ramach dostępu do informacji publicznej sprzeciwiają się przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 540); ograniczenie dostępu do aktów notarialnych wynika także z treści ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1916) oraz z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 725). Trafne jest stanowisko, że przeciwko udostępnianiu aktu notarialnego w ramach dostępu do informacji publicznej przemawia wykładnia systemowa przepisów wskazanych wyżej ustaw.

Niewątpliwie częścią systemu prawnego chroniącego akty notarialne przed nieuprawnionym dostępem jest art. 110 § 1 i 2 ustawy z 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, który w § 1 stanowi, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Zgodnie z § 2 cyt. przepisu, wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. W świetle powyższej regulacji nie jest wadliwe stanowisko, zgodnie z którym intencją ustawodawcy było ograniczenie dostępu do dokumentów, jakim są akty notarialne, zwłaszcza gdy się zważy, że w sytuacji gdyby dostęp taki mógłby uzyskać każdy w oparciu o przepisy u.d.i.p., unormowanie zawarte w art. 110 § 1 i 2 Prawa o notariacie nie znajdowałoby racjonalnego uzasadnienia, a sytuacja osób mających interes prawny w zakresie dostępu do aktu notarialnego byłaby gorsza niż każdej z osób ubiegających się o udostępnienie postaci tego dokumentu w oparciu o przepisy u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2019 r., I OSK 794/17, CBOSA).

Dostęp do aktów notarialnych został ograniczony do wybranego kręgu podmiotów nie tylko w ustawie - Prawo o notariacie, ale również w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 361 ustawy o księgach wieczystych i hipotece 1. Akta ksiąg wieczystych przechowuje się w sądzie. 2. Akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. 3. Nie wydaje się dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych, jeżeli dokumenty te stanowią podstawę wpisu. 4. Odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie osób mających interes prawny lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej albo jednostki samorządu terytorialnego. 5. Odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się także na żądanie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie ustawowo realizowanych zadań. Treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że akta ksiąg wieczystych przechowywanych w sądzie może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz, przy czym nie wydaje się dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych, jeżeli dokumenty te stanowią podstawę wpisu, a odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie osób mających interes prawny lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej albo jednostki samorządu terytorialnego. Z kolei, art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ogranicza dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, którego częścią są akty notarialne do kręgu osób wskazanych w tym przepisie.

W wyroku z dnia 5 marca 2019 r. (I OSK 794/17, CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Postać dokumentu aktu notarialnego jest (...) chroniona w systemie prawa w sposób komplementarny, co oznacza, że nie może być on ujawniony w drodze dostępu do informacji publicznej z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Jak wyżej już podkreślono, ograniczenie dostępu do dokumentu jakim jest akt notarialny nie wyłącza dostępu do treści tego dokumentu w zakresie, w jakim treść ta ma charakter informacji publicznej". Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako trafny pogląd, że "postać dokumentu aktu notarialnego (w tym jego kopia, skan) nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p." (zob. też orzecznictwo powołane w tym wyroku). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Podstawą prawną, chroniącą akty notarialne przed nieuprawnionym dostępem, jest wskazany już wyżej art. 110 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie, który stanowi, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. Stanowisko to potwierdzone zostało wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 1373/14; z dnia 24 maja 2018 r., I OSK 2699/17, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.