Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2060509

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 25 maja 2016 r.
II SA/Kr 330/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda.

Sędziowie WSA: Krystyna Daniel, Beata Łomnicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. K. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 19 stycznia 2016 r. znak: (...) w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r., Nr.: (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia E. K. i K. K.-W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z 25 listopada 2015 r. Nr: (...) orzekające o utrzymaniu w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze (...) z dnia 28 sierpnia 2015 r., Nr: (...), którym odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzja Starosty z dnia 9 listopada 2009 r., znak: (...), orzekającą o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu o pow. 0.0135 ha, stanowiącego użytki rolne w klasie R IIIa, wchodzące w skład nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr (...) w m. (...), gmina (...) oraz ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania ww. gruntu na cele nierolnicze.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że E. K. i K. K. złożyły w dniu 7 stycznia 2016 r. zażalenie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z 25 listopada 2015 r. Nr: (...) orzekające o utrzymaniu w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 28 sierpnia 2015 r., Nr: (...) odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 9 listopada 2009 r., znak: (...), orzekającej o zezwoleniu na wyłączenie gruntu o pow. 0.0135 ha, stanowiącego użytki rolne w klasie R IIIa, wchodzące w skład nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr (...) w m. (...), gmina (...) oraz ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania ww. gruntu na cele nierolnicze.

Po przeprowadzeniu postępowania wstępnego SKO postanowieniem z 19 stycznia 2016 nr (...) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Kolegium wskazało, że postępowanie wstępne podjęto stosownie do przepisu art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. celem ustalenia czy zażalenie E. K. i K. K.-W. jest dopuszczalne, co jest warunkiem koniecznym rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W wyniku czynności Kolegium ustaliło, że istnieją okoliczności powodujące niemożność rozpoznania złożonego zażalenia.

Niedopuszczalność zażalenia (odwołania) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżania oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W przedmiotowej sprawie zachodzi niedopuszczalność zażalenia z powodu, że postanowienie SKO w Krakowie z 25 listopada 2015 r. Nr: (...) zostało wydane w drugiej instancji, jest zatem postanowieniem ostatecznym i nie służy na nie zażalenie.

Skargę na postanowienie SKO z 19 stycznia 2016 nr (...) do WSA w Krakowie złożyły E. K. i K. K.-W. wnosząc o wnikliwe zbadanie sprawy. Skarżące wskazały, że składając wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 9 listopada 2009 r., znak: (...), orzekającej o zezwoleniu na wyłączenie gruntu o pow. 0.0135 ha, stanowiącego użytki rolne w klasie R IIIa, wchodzące w skład nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr (...) w m. (...), gmina (...) oraz ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania ww. gruntu na cele nierolnicze zakwestionowały wysokość - w ich ocenie zawyżonej - ustalonej w niej opłaty. Podniosły, że nie kwestionują samego operatu, w oparciu o który opłata została naliczona, ale sposób jej naliczenia, w którym nie zostały uwzględnione dodatkowe okoliczności, z których wynika jaki obszar gruntu rolnego został rzeczywiście wyłączony z produkcji rolnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest zasadna, jakkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że w dniu 7 stycznia 2016 r. wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podanie skarżących - w treści nazwane "odwołaniem" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z 25 listopada 2015 r. Nr: (...) orzekające o utrzymaniu w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 28 sierpnia 2015 r., Nr: (...) odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 9 listopada 2009 r., znak: (...), orzekającej o zezwoleniu na wyłączenie gruntu o pow. 0.0135 ha, stanowiącego użytki rolne w klasie R IIIa, wchodzące w skład nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr (...) w m. (...), gmina (...) oraz ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania ww. gruntu na cele nierolnicze. W treści tego pisma skarżące zakwestionowały prawidłowość odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego, wskazując także na istotną nieprawidłowość decyzji Starosty z 9 listopada 2009 r., w której - w ich ocenie - objęty decyzją obszar wyłączony z produkcji rolnej został zawyżony.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze potraktowało to pismo jako zażalenie na ostateczne postanowienie Kolegium z 25 listopada 2015 r., (...) o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego. W związku z czym skarżonym postanowieniem z 19 stycznia 2016 r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność zażalenia w tej sprawie z uwagi na to, że postanowienie SKO z 25 listopada 2015 r. jest ostateczne, o czym strony zostały prawidłowo pouczone. Pouczone zostały także o przysługującym im prawie do wniesienia skargi do WSA.

Podkreślenia wymaga, że w tej sytuacji obowiązkiem organu administracji, do którego skierowano przedmiotowe pismo określone przez skarżące jako "odwołanie" było wnikliwe rozważenie jego treści, z uwzględnieniem zasady, że o charakterze podania wnoszonego do organu administracji w indywidualnej sprawie administracyjnej nie decyduje jego nazwa, lecz treść. Oczywistym jest przy tym, że w razie wątpliwości co do treści żądania zawartego w piśmie, nie do organu administracji publicznej, lecz do podmiotu wnoszącego je, należy rozstrzygnięcie o treści tego żądania. W takim przypadku, gdy zachodzą wątpliwości, co do rzeczywistej woli wnoszącego podanie (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia), obowiązkiem organu administracji publicznej jest skierowanie do tego podmiotu wezwania, w trybie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a., w celu sprecyzowania żądania zawartego we wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. (por. wyrok WSA w Lublinie z 3.09. 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1198/14. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, do którego skarżące skierowały w dniu 7 stycznia 2016 r. powyższe podanie nie dochowało tego obowiązku, co, zdaniem Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należybowiem mieć na uwadze, że skoro skarżące w podaniu tym kwestionowały postanowienie SKO z 25 listopada 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z 28 sierpnia 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 9 listopada 2009 r., znak: (...), orzekającej o zezwoleniu na wyłączenie gruntu o pow. 0.0135 ha, stanowiącego użytki rolne w klasie R IIIa, wchodzące w skład nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr (...) w m. (...), gmina (...) oraz ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania ww. gruntu na cele nierolnicze, a jednocześnie wskazywały na niezasadność tej odmowy - koniecznym było ustalenie, czy podanie skarżących z 7 stycznia 2016 r. nie stanowiło skargi na postanowienie SKO z 25 listopada 2015 r., Nr (...). Można nawet domniemywać, mając na uwadze treść żądania zawartego w przedmiotowym podaniu z 7 stycznia 2016 r., że intencją skarżących było dokonanie kontroli prawidłowości ww. postanowień Kolegium. Mając zatem na uwadze, że SKO wydało zaskarżone postanowienie bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a zwłaszcza pomijając precyzyjne ustalenie treści żądania zawartego w piśmie skarżących z 7 stycznia 2016 r., organ administracji naruszył nie tylko powołane wyżej przepisy, lecz również art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., zobowiązujące do wnikliwego zbadania z urzędu oraz dokonania oceny wszystkich mających znaczenie dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Tym samym uchybiono także zasadom ogólnym postępowania unormowanym w art. 8 (zasada zaufania) i art. 9 (zasada informowania) k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę uwzględni przedstawione wyżej wytyczne w zakresie prawidłowego prowadzenia postępowania, a w konsekwencji podejmie prawem określone działania zmierzające do jednoznacznego ustalenia treści żądania skarżących, zawartego w ich piśmie z 7 stycznia 2016 r. W zależności od wyników tych ustaleń organ wyda w sprawie stosowne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zarzuty podniesione w skardze, dotyczące istoty tj. wyłączenia gruntu z produkcji rolnej nie mogły zostać uwzględnione.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.