Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2038088

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 30 marca 2016 r.
II SA/Kr 3/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.).

Sędziowie WSA: Paweł Darmoń Magda Froncisz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi I. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 27 maja 2015 r. Nr VIII.68.2015 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uzdrowisko Krynica-Zdrój, OBSZAR 7 - Pułaskiego" skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Kr 1648/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uwzględnieniu skargi I.G., stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 19 kwietnia 2012 r., nr XXIV.144.2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko (...).

Sąd stwierdził, że skarżącej, stosownie do przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, przysługuje legitymacja skargowa, bowiem jest ona właścicielem nieruchomości składającej się z działki (...), położonej w K. przy ul. (...), a zlokalizowanej częściowo w terenie oznaczonym przez skarżony miejscowy plan symbolem 7.RZ.1, a częściowo w terenie oznaczonym przez skarżony miejscowy plan symbolem 7.ZL.2. Skarżona uchwała pozbawia I.G. uprawnień określonych decyzją o warunkach zabudowy, a szeroko rozumianych jako możliwość zabudowy działki objętej skarżonym miejscowym planem.

Jedynym powodem uwzględnienia skargi było to, że Rada Nie przeprowadziła glosowania w sprawie zgłoszonych uwag. Jak stwierdził Sąd "z protokołu nr XXIV/12 sesji Rady Miejskiej w K. z dnia 19 kwietnia 2012 r., (na której podjęto uchwałę w przedmiocie uchwalenia przedmiotowego planu) wynika, że Rada Miejska nie poddała ocenie i głosowaniu uwag, jakie zostały złożone do projektu uchwały w trakcie trwania procedury planistycznej. Stanowi to istotne naruszenie procedury planistycznej, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości".

Sąd stwierdził też, że z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nieobjętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. w związku z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem zasad jego sporządzenia. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Z dokumentacji planistycznej wynika, że zostały wypełnione wszystkie pozostałe wymogi formalne opisane w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu 27 maja 2015 r., po przegłosowaniu zgłoszonych uwag, Rada Miejska w K. podjęła uchwałę nr VIII.68.2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko (...).

Uchwała ta, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez I.G., która wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca w identyczny jak poprzednio sposób uzasadniła swą legitymację skargową: naruszenie interesu prawnego wywiodła z faktu pozbawienia jej możliwości zabudowy nieruchomości znajdującej się na obszarze objętym planem.

Skarżąca zarzuciła uchwale istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm. - dalej jako: u.p.z.p.) przez naruszenie:

1.

art. 17 u.p.z.p. poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez przeprowadzenia koniecznych opinii i uzgodnień z właściwymi podmiotami określonymi w ustawie oraz poprzez dokonanie samodzielnej, nieuprawnionej oceny przez organ planistyczny w zakresie oceny aktualności opinii i uzgodnień uzyskiwanych w 2011 r., tj. w okresie 4 lat przed dniem podjęcia zaskarżonej uchwały.

2.

art. 17 u.p.z.p. poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały w oparciu o zdezaktualizowane uzgodnienia zobowiązanych organów, a to m.in. zaniechania aktualizacji uzgodnienia z Wojewodą (...), co skutkowało podjęciem w dniu 27 maja 2015 r. zaskarżonej uchwały uzgodnionej w poprzedniej procedurze planistycznej przez Wojewodę (...) postanowieniem z dnia 13 września 2011 r., w którym Wojewoda ten powołuje się na uzgodnienie wobec zadań rządowych realizowanych w programie operacyjnym w latach 2007-2013, a tym samym podjęcie zaskarżonej uchwały w oparciu o uzgodnienie Wojewody nieaktualne od ponad 2 lat.

3.

art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez zaniechanie ponowienia czynności, o których mowa w art. 11 i 17 u.p.z.p. w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawa. Naruszenie poprzez zaniechania wystąpienia przez organ planistyczny do właściwych, uprawnionych organów o wydanie aktualnych opinii i uzgodnień, względnie określenie aktualności dawnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że jest właścicielem nieruchomości (działki nr (....]) położonej w K. objętej zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla tej działki decyzją Burmistrza K. z dnia 25 marca 2007 r. (znak: (....]) ustalone zostały warunki zabudowy dla inwestycji p.n. "Budowa budynku mieszkalnego z pokojami gościnnymi oraz kompleksem zagospodarowania terenu (drogi, parkingi - miejsca postojowe, mała architektura) i z przyłączami energii elektrycznej, wody i kanalizacji sanitarnej". Zaskarżona uchwała na całej nieruchomości należącej do skarżącej wyłącza zabudowę o charakterze pierwotnie planowanym. Skarżąca podkreśliła, że naruszenie jej interesu prawnego przejawia się także i tym, że przed datą wejścia w życie zaskarżonej uchwały dysponowała ona nieograniczoną w swej ważności ostateczną decyzją określającą warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego.

Skarżąca zarzuciła, że Rada Miejska w K. naruszyła w niniejszej sprawie chronologiczny porządek procedury planistycznej następującej po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako że za podstawę podjęcia uchwały przyjęła materiały planistyczne powstałe na potrzeby wydania uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 19 kwietnia 2012 r., nr XXIV.144.2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko (...), której nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 1648/14). Podczas podejmowania zaskarżonej uchwały, dotyczącej tego samego obszaru, nie została powtórzona jakakolwiek czynność związana z realizacją procedury planistycznej, a Rada Miejska oparła się w całości na zgromadzonym uprzednio materiale planistycznym. Projekt zaskarżonej uchwały przygotowany na dzień 27 maja 2015 r. nie został - w ocenie skarżącej - w jakikolwiek sposób zweryfikowany wobec upływu czasu i przydatności ustaleń podjętych podczas procedury planistycznej przeprowadzonej w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. (kiedy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu) do dnia 19 kwietnia 2012 r. (kiedy podjęto uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następnie prawomocnie unieważnioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie). Wymagane przepisami u.p.z.p. opinie i uzgodnienia uzyskane zostały w 2011 r., a tym samym - zdaniem skarżącej - z uwagi na znaczny upływ czasu od dnia ich podjęcia, utraciły one swoją aktualność i jako czynności niezbędne w rozumieniu art. 28 u.p.z.p., wymagały powtórzenia w toku przeprowadzania ponownej procedury planistycznej dla tego samego obszaru, objętego zaskarżoną uchwałą.

Skarżąca wskazała m.in., że dezaktualizacji uległo postanowienie Wojewody (...) z dnia 13 września 2011 r., w którym uzgodnił on treść przedłożonego w 2011 r. projektu uchwały odwołując się do jego zgodności z realizacją zadań rządowych objętych programem operacyjnym Infrastruktura i Środowisko w latach 2007-2013, który w 2015 r. pozostawał nieaktualny wobec obowiązywania nowego programu zadań rządowych, czy też postanowienia z dnia 21 września 2011 r. Zarządu Powiatu (...) uzgadniającego treść przedłożonego w 2011 r. projektu uchwały odwołujące się do jego zgodności z realizacją zadań samorządowych. Uwagi te - w ocenie skarżącej - pozostają aktualne także w odniesieniu do postanowienia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2011 r., postanowienia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 23 września 2011 r., postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 26 września 2011 r., postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia 19 września 2011 r., postanowienia Powiatowego Zarządu Dróg w N. z dnia 26 września 2011 r., Dyrektora Urzędu Górniczego w K. z dnia 22 września 2011 r., postanowienia Starosty N. z dnia 22 września 2011 r. i innych. Zdaniem skarżącej organami właściwymi do oceny aktualności przedmiotowych uzgodnień były organy zobowiązane do ich wydania, a nie - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - Burmistrz K. W ocenie skarżącej pewne wątpliwości może również budzić aktualność - z uwagi na zmienną sytuację geopolityczną - postanowień Komendanta Oddziału Straży Granicznej oraz (...) Urzędu Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego, które uzgadniają plan, co prawda, w oparciu o aktualną na dany moment politykę bezpieczeństwa, jednakże determinowaną czynnikami zmiennymi, a tym samym ocena ich aktualności powinna być pozostawiona także tym organom. Dlatego też zdaniem skarżącej, z uwagi na zaistniałe w toku procedury planistycznej istotne naruszenia prawa, konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ wskazał, że jedynym i wyłącznym powodem stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nieważności uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 19 kwietnia 2012 r., nr XXIV.144.2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowisko (...) - a więc dla tego samego obszaru, co w zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwale - było wadliwe procedowanie uchwały na sesji Rady Miejskiej polegające na zaniechaniu poddania ocenie i głosowaniu uwag, jakie zostały złożone do projektu planu. Dlatego też w ocenie organu, ponowienia wymagały jedynie czynności wynikające z art. 17 pkt 14 u.p.z.p., tj. przedstawienie Radzie Miejskiej (...) projektu miejscowego planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w art. 11 u.p.z.p. w celu właściwego procedowania, rozpatrzenia tych uwag oraz przeprowadzenia na sesji Rady Miejskiej innych koniecznych czynności poprzedzających uchwalenie samego planu. Organ wskazał również, że w okresie od przygotowania projektu planu do ponownego uchwalenia nie nastąpiły w stanie prawnym żadne zmiany, które powodowałyby konieczność dostosowania do nich projektu planu.

Ponadto zdaniem organu, nie sposób podzielić zarzuty skarżącej o konieczności ponowienia uzgodnień w sytuacji, gdy sam projekt planu jest ważny i poprawny, a wadliwa była tylko procedura jego uchwalenia na sesji, tym bardziej, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują terminów ważności uzgodnień, o których mowa w art. 17 pkt 6 u.p.z.p., a w związku z tym nie można stwierdzić, że podlegały one dezaktualizacji.

Organ wskazała też, że w jego ocenie, jak również w ocenie Wojewody (...) wyrażonej na skutek pisemnej interwencji skarżącej, nie zmieniły się przepisy prawa, które wymagałyby powtórzenie czynności wymienionych w art. 17 u.p.z.p., a w związku z tym należało przyjąć, że projekt planu posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, które wobec braku regulacji prawnych określających czas ich ważności, pozostawały nadal aktualne.

Ponadto organ podkreślił, że argument skarżącej o dezaktualizacji uzgodnienia Wojewody z uwagi na przywołany w uzasadnieniu tego uzgodnienia program operacyjny Infrastruktura i Środowisko w latach 2007-2013, nie sposób uznać za zasadny, albowiem szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 zatwierdzony został 23 lipca 2015 r., a zatem po uchwaleniu zaskarżonej uchwały, a dopiero ten dokument stworzył jakiekolwiek podstawy do planowania inwestycji na nim opartych i uzgadniania ich w jakichkolwiek planach.

Organ zaznaczył także, że logika procedury planistycznej nakazuje powtarzanie czynności, jeżeli jest to konieczne z uwagi na ich wady, czy dokonywane w trakcie procedury zmiany projektu wywołane treścią uzgodnień, uwzględnieniem uwag, czy też modyfikacją projektu z uwagi na wolę organu planistycznego, które to okoliczności nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga I.G. wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skarżąca w sposób należyty wykazała naruszenie jej interesu prawnego. W tej kwestii Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko Sądu w sprawie II SA/Kr 1648/14. Skarżąca wyczerpała też wymagany ustawą tryb "przedskargowy" tj. wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w terminie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zakres i treść wezwania do usunięcia naruszenia prawa pokrywają się z zakresem i treścią skargi.

Skarga zatem I.G. podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Wynik tej merytorycznej oceny Sądu jest jednak dla skarżącej negatywny.

Jedynym w istocie zarzutem podnoszonym w skardze jest to, że zaskarżona uchwała podjęta została bez uprzedniego powtórzenia koniecznych czynności, za które skarżąca uznała wystąpienia o "aktualne" opinie i uzgodnienia. Zarzut ten skarżąca zaprezentowała jako istotne naruszenie zasad uchwalania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.2012/647).

Zgodnie z ww. przepisem (w brzmieniu z daty podejmowania uchwały) naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "zasad sporządzania planu" nie zostało zdefiniowane, ale z całą pewnością stwierdzić należy, że konieczność uzyskania (zwrócenia się) opinii i uzgodnień organów wskazanych ustawą stanowi element procedury planistycznej, a nie jest "zasadą"; ta bowiem odnosić się może do treści merytorycznej skarżonej uchwały, a nie do czynności organu poprzedzających podjęcie tej uchwały. Przepis art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera katalog takich czynności, wymienia też organy "opiniujące" i organy "uzgadniające". Z pewnością zaniechanie organu planistycznego w zakresie pozyskiwania opinii i uzgodnień właściwych organów jest naruszeniem procedury i może być ocenione jako naruszenie istotne. Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie zaniechanie takie nie miało miejsca.

Przed podjęciem uchwały w dniu 19 kwietnia 2012 r. procedura planistyczna przebiegła prawidłowo, czemu dał wyraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie II SA/Kr 1648/14. Wskazane wyraźnie przez Sąd jedyne istotne uchybienie (brak głosowania co do uwag) w toku ponownej procedury zostało wyeliminowane. Z przedłożonego protokołu sesji Rady Miejskiej w K. wynika, że odbyło się głosowanie co do uwag i tej okoliczności skarżąca nie neguje.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi. Regulację powyższą odnosić należy także do sytuacji, kiedy to sąd administracyjny stwierdza nieważność uchwały. Skutek takiego wyroku Sądu jest bowiem tożsamy ze skutkiem stwierdzenia nieważności uchwały przez organ nadzoru. Cytowany przepis ma w sprawie znaczenie rozstrzygające. Stosownie do jego treści, mimo, że stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutek ex nunc, to procedura planistyczna nie musi być prowadzona od samego początku. W mocy pozostają podjęte już czynności, a ponowienia wymagają tylko te, które są konieczne do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. W wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r. Sąd nie wskazał żadnej innej, oprócz głosowania w sprawie uwag, czynności, którą organ planistyczny winien podjąć, czy też ponowić, a wręcz przeciwnie: zaakceptował, jako zgodne z prawem, wszystkie pozostałe działania organu. Wytknięte przez Sąd istotne uchybienie dotyczyło ostatniego etapu procedury, a nie czynności poprzedzających. Prawdą jest jednak i to, że ocena Sądu odnosiła się z pewnością do stanu prawnego obowiązującego w dacie podejmowania uchwały, a w każdym razie w uzasadnieniu wyroku brak jest wyraźnych odniesień do stanu prawnego obowiązującego w dacie wyrokowania. Trzeba więc stwierdzić, że organ planistyczny dostosował się do wskazań Sądu co do głosowania w sprawie uwag, ale - skoro nie został z tego zwolniony - musiał dokonać samodzielnej oceny czy i w jakim zakresie należy ponowić inne czynności. Takiej oceny organ planistyczny dokonał i, zdaniem Sądu, ocena ta była prawidłowa. Przyjęcie takiego stanowiska, wbrew zarzutowi skargi, mieściło się w kompetencjach Rady. Rada nie wkroczyła bowiem w zakres właściwości innych organów, nie uznała samodzielnie za uzgodnione lub zaopiniowane postanowienia niezmienionego projektu planu, a jedynie uznała etap uzgodnień i opiniowania za zakończony.

Tak jak twierdzi to organ, żaden przepis nie ogranicza w czasie ważności pozyskanych już opinii i uzgodnień. Powtarzana przez skarżącą generalna teza o "zdezaktualizowaniu się" tych opinii i uzgodnień nie znajduje prawnego uzasadnienia. Oczywiście dla oceny, czy konieczne jest uzyskanie nowej opinii czy nowego uzgodnienia, może mieć znaczenie upływ czasu, pod warunkiem jednakże, że wiąże się z nim albo istotna zmiana przepisów, albo istotna zmiana stanu faktycznego.

W skardze skarżąca wskazała tylko jedną konkretną okoliczność faktyczną, która mogłaby mieć znaczenie, a mianowicie to, że swe uzgodnienie z dnia 13 września 2011 r. Wojewoda (...) odniósł m.in. do programu operacyjnego Infrastruktura i Środowisko w latach 2007-2013. Rzecz jednak w tym, że po pierwsze ów program został wymieniony w postanowieniu Wojewody jako tylko jeden ze wzorców, a po wtóre opis nowego programu operacyjnego na lata 2014 - 2020 został zatwierdzony już po podjęciu zaskarżonej uchwały (stosowne informacje na stronie www.mr.gov.pl).

Kwestionując aktualność opinii i uzgodnień, skarżąca odwołała się do zmian przepisu art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które weszły w życie w okresie pomiędzy uchwaleniem planu z 2012 r. a uchwaleniem planu zaskarżonego. Zmiany takie rzeczywiście miały miejsce, ale - w ocenie Sądu - nie powodowały konieczności ponowienia czy pozyskania nowych uzgodnień i opinii.

Ustawą z dnia z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1 stycznia 2015 r., w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.) wprowadzano zmianę polegającą na uporządkowaniu obowiązków organu planistycznego w zakresie pozyskiwania opinii. I tak wśród organów opiniujących projekt planu wymieniono: właściwe organy administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego oraz starostę jako właściwy organ ochrony środowiska w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W kontrolowanej procedurze planistycznej stanowiska w ww. zakresach zostały pozyskane. W dacie podejmowania zaskarżonej uchwały nie był nowością obowiązek przedłożenia projektu planu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu do zaopiniowania, bowiem wystąpienie o taką opinię przewidywał przepis art. 17 pkt 6a tiret 7 w brzmieniu obowiązującym w dniu 19 kwietnia 2012 r., czyli w dniu podjęcia uchwały poprzedniej. W dokumentacji planistycznej znajdują się zaś opinia i uzgodnienie powiatowego inspektora nadzoru sanitarnego (k. 123 i 97 akt planistycznych), które przez Sąd orzekający w sprawie II SA/Kr 1648/14 zostały uznane za wystarczające. Także ściślejsze określenie w ustawie organu opiniującego projekt planu w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych nie ma w sprawie znaczenia, skoro w tymże zakresie uzyskano uzgodnienie właśnie od starosty (k. 115 akt planistycznych). Co do złóż mających znaczenie w terenie objętym planem i odpowiednio oznaczonych w projekcie planu wypowiedział się w formie uzgodnienia Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. (k. 116 akt planistycznych).

Wprowadzona (obowiązującą od dnia 12 kwietnia 2013 r.) ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, "zmiana" art. 17 pkt 11 stanowiła jedynie wynik uporządkowania zapisów ustawy. W istocie zarówno w dacie podejmowania poprzedniej uchwały, jak i w dacie podejmowania uchwały zaskarżonej na organie planistycznym spoczywał obowiązek wyznaczenia w ogłoszeniu terminu - nie krótszego niż 14 dni - w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu.

Zmiana art. 17 wprowadzona ustawą z dnia z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw, polegająca na wykreśleniu ze spisu organów opiniujących projekt planu Prezesa UKE nie ma w sprawie żadnego znaczenia.

Ostatecznie stwierdzić trzeba, że w realiach rozpoznawanej sprawy, kierując się stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie II SA/Kr 1648/14, Rada Miejska w K. podjęła zaskarżoną uchwałę bez istotnego naruszenia procedury planistycznej.

Podkreślić przy tym należy, że skarżąca sformułowanych zarzutów odnoszących się do procedury planistycznej nie powiązała w żaden sposób z indywidualnym interesem prawnym; nie zasygnalizowała nawet, aby naruszenie tego interesu wynikało z braku "nowych" uzgodnień i opinii. Jednocześnie interes ten wywiodła z prawa własności nieruchomości znajdującej się w obszarze objętym planem, ale jedynie w kontekście własnej legitymacji skargowej. Tak sformułowana i wywiedziona skarga uzasadnia wniosek zaprezentowany przez organ planistyczny a sprowadzający się do tezy, że oczekiwanym przez skarżącą stanem nie jest inne przeznaczenie w planie jej nieruchomości, lecz brak planu w ogóle. Skarga zmierzająca do uzyskania takiego efektu w istocie ma stanowić "narzędzie do eliminowania z obrotu prawnego uchwały w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego", a taką sytuację uznał za niedopuszczalną Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 117/13 (wyrok z dnia 5 czerwca 2014 r.)

Skarżąca nie zarzuciła wprost organowi przekroczenia władztwa planistycznego w odniesieniu do jej nieruchomości. Uzasadniając interes w zaskarżeniu uchwały wskazała jedynie, że plan pozbawił ją możliwości realizacji budowy pensjonatu, dla której to inwestycji uzyskała decyzję o ustaleniu warunków. W nawiązaniu do tej (niespornej) okoliczności stwierdzić należy, że nie każde, wynikające z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie indywidualnego interesu prawnego jest tożsame z przekroczeniem władztwa planistycznego, a więc z istotnym naruszeniem zasad uchwalania planu. Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, tj. zakazującego wszelkiej ingerencji wobec tej nieruchomości, gdyż w takim wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego. Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Ingerencja w prawo własności poprzez uchwalenie miejscowego planu jest przewidziana w systemie obowiązującego prawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani też żaden inny akt nie daje szczególnej ochrony interesowi indywidualnemu ani nie preferuje interesu publicznego. Oba interesy - indywidualny i publiczny - muszą być w działaniach administracji publicznej wyważane.

Jest bezsporne, że nieruchomość skarżącej (działka nr (....]) położona jest w obszarach oznaczonych w planie symbolami 7.RZ.1 przeznaczonych do użytkowania rolnego:, jako łąki i pastwiska i 7.ZL.2 jako tereny leśne - oba z zakazem zabudowy. Takie przeznaczenie uzasadnione jest dotychczasowym sposobem użytkowania, położeniem nieruchomości w zwartym obszarze podlegającym szczególnej ochronie i zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Skarżąca w toku procedury planistycznej nie wnosiła uwag, ale uwagę, zmierzającą do uzyskania prawa zabudowy, zgłosił właściciel nieruchomości (działki nr (....]) znajdującej się na tych samych obszarach. Uwaga ta nie została uwzględniona, a uzasadnienie negatywnego rozstrzygnięcia w całości odnieść należy do okoliczności sprawy rozpoznawanej. Wskazano tam, że wg. studium obszar 7.RZ.1 i 7.ZL.2 znajdują się w całości w strefie "E" rolno - leśnej - zadrzewieniowej o wysokich wartościach ekologicznych i krajobrazowych obejmującej, obejmującej partie stokowe wokół miasta, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy (załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały - uwaga nr. 14). W świetle tych okoliczności, w ramach prowadzonej z urzędu kontroli zaskarżonego aktu, nie można stwierdzić, aby zakaz zabudowy nieruchomości skarżącej stanowił wynik nadużycia władztwa planistycznego, czyli nieuzasadnionego naruszenia indywidualnego interesu.

Z tych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.