Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2038081

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 15 kwietnia 2016 r.
II SA/Kr 287/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska.

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak (spr.), Mirosław Bator.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" spółka jawna w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 21 grudnia 2015 r. znak: (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania I uchyla zaskarżone postanowienie; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz "A" spółka jawna w K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. znak: (...), wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 123 k.p.a., zawiesiło z urzędu postępowanie, prowadzone z wniosku A. Spółka jawna z siedzibą w K. o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, oznaczonych jako działki o numerach: (...),(...) (obr. (...)) jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości.

Kolegium stwierdziło, że wobec podniesionej przez spółkę okoliczności, że w księdze wieczystej nr (...) brak jest wpisu dotyczącego użytkowania wieczystego, a jako właściciel tej nieruchomości figuruje A. spółka jawna, a nie Skarb Państwa, konieczne jest uzgodnienie z rzeczywistym stanem prawnym treści księgi wieczystej, co - z uwagi na fakt, że właściwym w tym przedmiocie jest sąd powszechny - w ocenie Kolegium stanowiło podstawę do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

A Spółka Jawna z siedzibą w K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie oraz błędną wykładnię i zawieszenie (z powołaniem się na wystąpienie zagadnienia wstępnego będącego przedmiotem rozpoznania przez inny organ lub sąd) toczącego się postępowania w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego dokonane przez Prezydenta Miasta K. jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości. Zdaniem wnioskodawcy, w sprawie nie doszło do wystąpienia zagadnienia wstępnego, bowiem Skarb Państwa, reprezentowany przez Prezydenta Miasta K., nie wytoczył jeszcze powództwa przeciwko spółce A. o uzgodnienie z rzeczywistym stanem prawnym treści księgi wieczystej nr (...) - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 6, art. 8 i art. 12 k.p.a. Niezależnie od tego wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, iż wyrok zapadły w sprawie dotyczącej uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wywołuje skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną, podczas gdy wyrok uzgadniający treść księgi wieczystej wywołuje skutek ex nunc tj. na przyszłość. Według wnioskodawcy, w konsekwencji doprowadziło to do nieuzasadnionego zawieszenia przez Kolegium postępowania z powołaniem się na potrzebę rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego.

Wnioskodawca podniósł, że SKO w K. nie rozważyło należycie i przede wszystkim nie wykazało istnienia związku przyczynowego pomiędzy przekazaniem przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa Prezydentowi Miasta K. sprawy celem uzgodnienia treści księgi wieczystej o numerze (...), a prowadzonym postępowaniem o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości jest nieuzasadniona. Stwierdził, iż budzi wątpliwość to, jaki związek z prowadzoną przez SKO sprawą ma nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta o ww. numerze w sytuacji, gdy prowadzone przed Kolegium postępowanie dotyczy nieruchomości, dla której prowadzona jest księga o numerze (...). Wnioskodawca wskazał, że nawet jeśli Kolegium widzi jakikolwiek związek pomiędzy kwestią ustalenia zgodności lub nie treści tej księgi wieczystej nr (...) z rzeczywistym stanem prawnym dla potrzeb prowadzonej sprawy, to i tak w zaskarżonym postanowieniu w żaden sposób nie wykazało, by postępowanie dotyczące rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zostało już wszczęte. Wnioskodawca także zauważył, że do rozstrzygnięcia zawisłej przez Kolegium sprawy nie jest potrzebne wytaczanie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W ocenie wnioskodawcy, uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie prowadzi do definitywnego nabycia prawa użytkowania wieczystego. Postępowanie takie mogłoby dotyczyć ewentualnie wpisu prawa własności nieruchomości w księdze wieczystej, a nie prawa użytkowania wieczystego albowiem skierowanie wypowiedzenia do podmiotu nie będącego aktualnym użytkownikiem wieczystym nieruchomości powoduje, że nie zostały zachowane rygory przewidziane w treści art. 78 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami.

SKO w K. postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. znak: (...), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 123 i art. 127 § 3 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie wyłoniło się zagadnienie, mające charakter zagadnienia wstępnego, do którego rozstrzygnięcia właściwym jest sąd powszechny. Jak bowiem ustalono, użytkownik wieczysty, tj. A. spółka jawna z siedzibą w K., nabyła (aktem not. Rep. (...) z dnia 19 grudnia 2003 r.) od Przedsiębiorstwa Stalowych Konstrukcji Elektroenergetycznych "(...)" prawo użytkowania wieczystego nieruchomości objętej księgą wieczystą (...), stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. (obręb (...)), oznaczonej jako działki nr (...) i (...). Działki te zostały odłączone z ww. księgi wieczystej, (gdzie jako właściciel wpisany był Skarb Państwa) do nowoutworzonej księgi (...), jednakże, jak się okazało, księga ta założona została przez Sąd niezgodnie z wnioskiem - dla nieruchomości gruntowej, zamiast dla nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste. Sąd nie przeniósł z urzędu z księgi wieczystej (...) do działu I księgi (...) wpisu użytkowania wieczystego, a do działu II nie przeniósł z urzędu wpisu własności na rzecz Skarbu Państwa, jednocześnie nieprawidłowo ujawnił jako właściciela A. Spółka Jawna.

W związku z powyższym zachodziła konieczność doprowadzenia treści księgi wieczystej (...) do stanu prawnego zgodnego z umową sprzedaży prawa użytkowania wieczystego z dnia 19 grudnia 2003 r. Rep. (...), które może być dokonane w drodze powództwa o uzgodnienie treści tej księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Zdaniem Kolegium, pomyłka Sądu w tym zakresie nie może być traktowana tak, jakby nie dokonano żadnego wpisu potwierdzającego zmianę użytkownika wieczystego, która to zmiana nie budzi zastrzeżeń. Kolegium podkreśliło, że w wyniku uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, prawo użytkowania wieczystego powstanie z chwilą złożenia błędnie zrealizowanego wniosku o wpis tego prawa. W ocenie Kolegium rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy będzie możliwe dopiero po dokonaniu właściwych zapisów w ww. księdze wieczystej - co stanowi zagadnienie wstępne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w niniejszym postępowaniu, a to oznacza, że zaistniała przyczyna, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania.

Skargę na postanowienie SKO w K. z dnia 21 grudnia 2015 r. wniosła A. Spółka Jawna z siedzibą w K., zarzucając naruszenie:

1)

art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, iż wyrok zapadły w sprawie dotyczącej uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wywołuje skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną, podczas gdy wyrok uzgadniający treść księgi wieczystej wywołuje skutki ex nunc, tj. na przyszłość, co z konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego zawieszenia przez SKO w K. prowadzonego postępowania z powołaniem się na potrzebę rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego;

2)

art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w związku z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, iż na podstawie wyroku uzgadniającego treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym zostanie w księdze wieczystej dokonany wpis na podstawie, którego prawo użytkowania wieczystego powstanie z chwilą złożenia błędnie zrealizowanego wniosku o wpis tego prawa;

3)

art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

4)

art. 6 k.p.a. w związku z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie sprawy;

5)

art. 8 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez brak pełnego odniesienia się do argumentów i zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

6)

art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie oraz błędną wykładnię polegające na zawieszeniu toczącego się przed SKO w K. postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ww. gruntów dokonane przez Prezydenta Miasta K. jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości z powołaniem się na wystąpienie zagadnienia wstępnego będącego przedmiotem rozpoznania przez inny organ lub sąd, pomimo, iż w istocie rzeczy nie doszło do wystąpienia przedmiotowego zagadnienia wstępnego;

7)

art. 126 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie decyzji polegające na niewykazanie przez organ związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem dotyczącym uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, a prowadzonym postępowaniem o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona.

Strona skarżąca domagał się uchylenia obu opisanych wyżej postanowień SKO w K. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia SKO w K.

Podstawą wydania obu tych postanowień był art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zatem przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ujęte są w koniunkcji, gdyż rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego uzależnia rozpatrzenie określonej sprawy administracyjnej i wydanie decyzji. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumieć należy zaś sytuację, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji wymaga rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd kwestii prawnej, a więc stwierdzenia w drodze decyzji lub orzeczenia sądu określonego i pewnego stanu prawnego lub od stworzenia takim orzeczeniem lub decyzją określonej sytuacji prawnej, bez której nie jest możliwe w ogóle rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w innym postępowaniu, które z tej przyczyny musi ulec zawieszeniu. Podkreślić trzeba, że musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (tak również NSA np. w wyroku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 1698/07 Lex Omega nr 489631).

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy zachodzą opisane wyżej przesłanki do zawieszenia postępowania, mają oczywiście przepisy prawa materialnego odnoszące się do postępowania, którego zawieszenie jest rozważane. Trafnie zatem zauważyło SKO w K. że aby uzyskać należne prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości, w której jako właściciel figuruje Skarb Państwa, czy gmina, użytkownik wieczysty musi uzyskać wpis do księgi wieczystej. Wpis ten ma dla prawa użytkowania wieczystego charakter konstytutywny, a więc bez stosownego wpisu prawo użytkowania wieczystego nie powstaje.

Strona skarżąca zakwestionowała zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, oznaczonych jako działki o numerach: (...) i (...) (obr. (...), jedn. ewid. P.) jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości. Niewątpliwie dla rozstrzygnięcia w tego rodzaju postępowaniu administracyjnym bardzo istotne znaczenie ma treść wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, na której ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego. W kontrolowanym postępowaniu ustalono, że A. spółka jawna z siedzibą w K., nabyła od Przedsiębiorstwa Stalowych Konstrukcji Elektroenergetyczny (...) prawo użytkowania wieczystego nieruchomości objętej księgą wieczystą (...), stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. (obręb (...)), oznaczonej jako działki nr (...) i (...). Działki te zostały odłączone z ww. księgi wieczystej, (gdzie jako właściciel wpisany był Skarb Państwa) do nowoutworzonej księgi (...), ale księga ta założona została przez Sąd niezgodnie z wnioskiem, ponieważ Sąd nie przeniósł z urzędu z księgi wieczystej (...) do działu I (księgi (...) wpisu użytkowania wieczystego, a do działu II nie przeniósł z urzędu wpisu własności na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto wadliwie ujawniono jako właściciela A. Spółka Jawna. Tego rodzaju nieprawidłowości mogą zostać usunięte poprzez doprowadzenie treści księgi wieczystej (...) do stanu prawnego zgodnego z umową sprzedaży prawa użytkowania wieczystego z dnia 19 grudnia 2003 r. Rep. (...), a to z kolei następuje w drodze powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Teoretycznie można więc stwierdzić, że rozstrzygnięcie sądu powszechnego wydane w postępowaniu z powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości. Podkreślić jednak należy, że zawieszenie postępowania nie może opierać się na konstrukcjach teoretycznych. Dlatego organ zawieszający postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. musi stwierdzić, że zaistniały tego rodzaju okoliczności, iż rozstrzygnięcie prowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zaznaczyć trzeba, że nie może to być jakieś potencjalne i możliwe w przyszłości do wydania rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, ale związek pomiędzy zawieszanym postępowaniem administracyjnym i postępowaniem innego organu lub sądu powinien opierać się na realnych ustaleniach faktycznych.

Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonego postanowienia, stwierdzić należy, że SKO w K. nie wyjaśniło w sposób prawidłowy, czy w rozpatrywanym przypadku zaistniały okoliczności uzasadniające zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Zwrócić należy uwagę, że w sprawie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym sąd jest związany żądaniem pozwu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2010 r., III CZP 134/09, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2001 r., III CKN 1214/98). Wskazana uchwała akceptuje także pogląd zawarty w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2008 r., III CZP 76/08 oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2001 r., III CKN 1214/98, w myśl którego orzeczenie usuwające niezgodność poprzez stwierdzenie, że powodowi przysługuje do nieruchomości inne prawo jak określone w pozwie, albo wprawdzie takie prawo przysługuje ale innej osobie, innego rodzaju bądź w innym rozmiarze stanowiłoby naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odwoływał się dla uzasadnienia tego poglądu do podstawowej procesowej zasady dyspozycyjności i autonomii praw prywatnych, obejmujących swobodę dysponowania uprawnieniami o charakterze procesowym. Powołując się na przytoczone powyżej orzecznictwo Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt III CSK 236/12 orzekł, że "Żądanie pozwu w sprawie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym powinno być skonkretyzowane jednoznacznie i precyzyjnie, w zasadzie tak, aby mogło być przeniesione w postaci gotowej do sentencji orzeczenia".

Tymczasem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia SKO w K. nie ustaliło nawet, czy pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej (...) z rzeczywistym stanem prawnym w ogóle został wniesiony i czy postępowanie to toczy się. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, tylko ustalenie, że postępowanie przed sądem powszechnym o uzgodnienie treści ww. księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym zostało zainicjowane, upoważniało Kolegium do zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie ustalenia, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości. Natomiast, stosownie do przedstawionych powyżej rozważań, niezasadnym było zawieszenie takiego postępowania administracyjnego tylko na podstawie stwierdzenia, że treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym. Jeśli stosowny pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej (...) z rzeczywistym stanem prawnym nie został wniesiony, to organy administracji publicznej winny wydać rozstrzygnięcie na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania.

Skoro SKO w K. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, pomimo zarzutu we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie dokonało stosownych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to zawieszenie postępowania było wadliwe, ponieważ nastąpiło bez dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych. Dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy SKO w K. zobowiązane będzie do ustalenia, czy powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej (...) z rzeczywistym stanem prawnym zostało wytoczone, a jeśli tak, to jaka jest treść pozwu. Dopiero prawidłowe ustalenia w tym zakresie mogą stanowić podstawę do orzeczenia w przedmiocie zawieszenia postępowania prowadzonego z wniosku strony skarżącej o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, oznaczonych jako działki o numerach: (...) i (...) (obr. (...)) jest nieuzasadnione albo uzasadnione w innej wysokości.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c".

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 psa, zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, na która złożyły się: kwota uiszczonego wpisu (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.