Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1787567

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 29 czerwca 2015 r.
II SA/Kr 205/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sędziowie WSA: Iwona Niżnik-Dobosz (spr.), Mariusz Kotulski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 31 grudnia 2014 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy nakazania usunięcia ziemi oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 31 grudnia 2014 r. znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia 8 października 2013 r. znak (...) o odmowie nakazania E.M. i A.M. usunięcia nawiezionej i rozplantowanej ziemi oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na stanowiącej ich własność działce nr (...) w J.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z pismem C. S. i K.S., dotyczącym nasypu ziemnego na działce E.M. i A.M. przy granicy z działką nr (...), będącej własnością wnioskodawców, Wójt Gminy J. wszczął w dniu 5 października 2009 r. postępowanie administracyjne w sprawie.

Decyzją z dnia 23 listopada 2009 r. znak (...) organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w powyższej sprawie, uznając, że jedyną przesłanką w sporze między uczestnikami jest przebieg granicy działek ewidencyjnych. Organ nie stwierdził naruszenia przepisów prawa budowlanego ani wodnego.

Decyzją z dnia 31 grudnia 2009 r. znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy J. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 13 kwietnia 2010 r. Wójt Gminy J. wydał decyzję znak (...), którą zobowiązał E.M. i A.M. do usunięcia ziemi nawiezionej i rozplanowanej pasem szerokości 0,5 m przy płocie rozgraniczającym posesję E.M. i A.M. oraz C.S. i K.S.

Decyzją z dnia 23 czerwca 2010 r. znak (...) w N. uchyliło w całości ww. decyzję Wójta Gminy J. i sprawę przekazało mu do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji stwierdził m.in. brak ustaleń stanu prawnego nieruchomości na podstawie wpisów w księgach wieczystych, brak wypisów z ewidencji gruntów i budynków, brak zebranego materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia zmiany stosunków wodnych na gruncie w związku z nawiezioną ziemią, błędnie określony termin wykonania nałożonych obowiązków, który nie wynikał z przepisów prawa.

Przeprowadzając ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie, Wójt Gminy J. wydał w dniu 15 kwietnia 2011 r. decyzję znak (...), którą zobowiązał E.M. i A.M. do usunięcia ziemi nawiezionej i rozplanowanej pomiędzy płotem rozgraniczającym posesję zobowiązanych i posesją M.S. i A.S. pasem szerokości 1 m na długości 22 m.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją znak (...) z dnia 26 września 2011 r. uchyliło ww. decyzję organu I instancji i sprawę przekazało mu do ponownego rozpatrzenia z powodu nierozstrzygnięcia całości sprawy w kwestii zgromadzonej i nierozplantowanej ziemi w ilości 3 m3 oraz utraty przymiotu stron w prowadzonym postępowaniu przez C.S. i K.S., którym została doręczona zaskarżona decyzja.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego po raz trzeci, została wydana przez Wójta Gminy J. w dniu 26 kwietnia 2012 r. decyzja znak (...), którą organ I instancji odmówił nakazania usunięcia nawiezionej i rozplanowanej ziemi na działce nr (...). Decyzja ta w wyniku odwołania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w dniu 5 listopada 2012 r. decyzją znak (...). W ocenie organu II instancji, przed podjęciem rozstrzygnięcia konieczne było precyzyjne ustalenie, jaki był ostatnio stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, kto jest tego sprawcą i na czym ten szkodliwy wpływ polega, a więc czy pomiędzy zmianą i stwierdzoną lub wysoce prawdopodobną szkodą zachodzi adekwatny związek przyczynowy.

Decyzją z dnia 8 października 2013 r. znak (...) Wójt Gminy J. orzekł o odmowie nakazania E.M. i A.M. usunięcia nawiezionej i rozplantowanej ziemi oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na stanowiącej ich własność działce nr (...) w J.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem postępowania jest nawieziona i rozplantowana w całości ziemia oraz wyłożona kostka brukowa na wysokość ok. 10-15cm na działkę nr (...) od strony północnej tej działki, pomiędzy drogą gminną, budynkiem, a płotem rozgraniczającym posesję Państwa M. i S. Nawiezienia ziemi wg państwa S. dokonał Pan A.M.

W dniu 26 czerwca 2013 r. organ I instancji przeprowadził dowód z oględzin mających miejsce na przedmiotowej działce. W trakcie oględzin stwierdzono, że teren obok płotu granicznego po stronie działki A.M. jest zarośnięty trawą i chwastami. Rowem obok budynku płynie woda, która nie wydostaje się na działkę A.M., ani na działkę państwa S. W miejscu istniejącego w przeszłości kopca ziemi teren jest wyrównany i rozplantowany. Ziemia nie przylega do płotu, cokolik odsłonięty na odcinku od drogi gminnej po budynek. Na odcinku wzdłuż budynku na działce A.M. ziemia przylega do płotu na wysokość ok. 5-10 cm. Płot jest zabezpieczony folią.

Ponadto organ I instancji pozyskał dowód z opinii biegłego M.J., z której wynikało, że podniesienie terenu na działce A.M. nie spowodowało szkód na działce nr (...).

W ocenie organu, nawiezienie ziemi pasem szerokości ok. 1,2 - 1,3 m na wysokość ok. 10-20 cm na długości ok. 22 mb, rozplantowanie zgromadzonej ziemi w ilości ok. 3 m3 oraz wyłożenie placu kostką brukową od strony północnej działki przez A.M., nie zmieniło stanu wody na gruncie, co wykazano podczas kontroli w dniu 16 marca i dowodu w dniu 30 marca 2012 r. oraz obecnie prowadzonym postępowaniu (dowód z dnia 26 czerwca 2013 r.). Odpływ ze źródeł na spornym terenie nie został zmieniony, gdyż nie występuje w ogóle. Wody z dachu budynku mieszkalnego państwa M. odprowadzane są rynnami na południową stronę poniżej budynku. Teren pomiędzy budynkiem a płotem zabezpieczony jest przed spadaniem śniegu przez zamontowane śniegołapy. Z budynku państwa M. nie są odprowadzane żadne ścieki na działkę państwa S. Budynek pełni rolę garażowo-gospodarczą, jest w trakcie budowy i urządzania. Właściwy budynek mieszkalny państwa M. znajduje się po drugiej stronie drogi gminnej i oznaczony jest numerem (...). Jest on podłączony do kanalizacji od dnia 1 stycznia 2003 r. Stan wody na spornym gruncie, pomimo podniesienia terenu w wyniku rozplantowania nawiezionej ziemi, nie uległ zmianie. Zachowane zostały naturalne kierunki spływu wody w kierunku rowu obok drogi gminnej oraz w kierunku południowym działki i kierunku wschodnim, co wykazały pomiary wysokościowe w dniu 20 marca 2012 r. Od tego momentu do chwili obecnej, stan działki nie uległ zmianie, co wykazano podczas przeprowadzania dowodu w dniu 26 czerwca 2013 r. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie, gdyż spływa ona obecnie tak jak przed nawiezieniem ziemi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.S. i M.S., którzy podnieśli, że opinia biegłego z sierpnia 2013 r. stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia wydanego przez Wójta została sporządzona w sposób nierzetelny i błędny, zaś termin przeprowadzenia czynności w terenie został wyznaczony na okres, kiedy panowała głęboka susza, a więc panowały warunki odmienne od normalnie występujących. W ocenie odwołujących się, z tej przyczyny nie sposób miarodajnie ustalić, w jakim zakresie następował spływ wód z działki inwestorów na posesję odwołujących. Zdaniem stron składających odwołanie, sporny budynek jest samowolą budowlaną, podobnie jak inne prace budowlane wykonane na działce nr (...). Zdaniem odwołujących się, biegły wybiórczo potraktował sprawę, gdyż nie uwzględnił faktu, że A.M. na rowie biegnącym wzdłuż drogi gminnej dokonał jego podniesienia oraz częściowego zakrycia rurami, przez co podczas większych opadów deszczu woda wylewając się z rowu, spływa na jego posesję, a następnie na niżej położoną działkę nr (...). Strony zarzuciły również brak zapewniania im czynnego udziału w postępowaniu oraz brak możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i zgłoszenia swoich uwag i zastrzeżeń, gdyż organ ograniczył się w tym zakresie wyłącznie do przesłania kopii opinii.

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 31 grudnia 2014 r. znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 30 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie (znak: (....]) w trybie art. 136 k.p.a., zlecając organowi pierwszej instancji przeprowadzenie - w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia postanowienia - uzupełniającego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez: 1) przeprowadzenie oględzin nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) stanowiącej współwłasność E.M. oraz A.M. oraz nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) stanowiącej współwłasność M.S. oraz A.S., na okoliczności podnoszone w pismach pani C.S. - pełnomocnika pani M.S. oraz pana A.S. z 3 października 2013 r. oraz z 28 października 2013 r.; 2) zwrócenie się do biegłego mgr inż. M.J., sporządzającego w niniejszej sprawie opinię z sierpnia 2013 r. o sporządzenie opinii uzupełniającej wyjaśniającej następujące kwestie: a) czy po wydaniu opinii z sierpnia 2013 r. na nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) zaistniały jakiekolwiek zmiany stanu faktycznego wpływające na aktualność wydanej w sprawie opinii, w szczególności na sformułowane w niej wnioski końcowe oraz na czym takie ewentualne zmiany stanu faktycznego polegają; b) czy ewentualne nowe okoliczności faktyczne sprawy wskazane w piśmie pani C.S., pełnomocnika pani M.S. oraz pana A.S. z dnia 28 października 2013 r., tj. wykonanie przez pana A.M. ogrodzenia działki ewidencyjnej nr (...) spowodowały zmianę stanu wody na gruncie, a jeżeli tak, to na czym tak spowodowana zmiana polega; c) czy ewentualna zmiana stanu wody na gruncie zaistniała na skutek wykonania ogrodzenia działki ewidencyjnej nr (...) względnie spowodowana innymi działaniami współwłaścicieli tego gruntu podjętymi po sporządzeniu przez biegłego opinii z sierpnia 2013 r. może być źródłem szkodliwego wpływu dla gruntów sąsiednich, w szczególności szkodliwego wpływu dla nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) oraz czy taki ewentualny szkodliwy wpływ zachodzi w stanie faktycznym sprawy.

Po wykonaniu powyższego, SKO w N. stwierdziło, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy wynika, iż przyczyny, w których wnioskodawcy upatrują zmianę stanu wody ze szkodą dla swoich gruntów, nie znajdują potwierdzenia w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym.

Dowody przeprowadzone w toku niniejszego postępowania nie potwierdziły, by którekolwiek z działań podjętych przez E.M. i A.M. na należącej do nich działce nr (...), które doprowadziły do ewentualnych zmian stanu wody na tym gruncie, powodowały szkody na sąsiedniej działce nr (...) należącej do M.S. i A.S. Organ I instancji podczas kilkakrotnie przeprowadzonych oględzin nieruchomości nie stwierdził jakichkolwiek szkód na działce. W szczególności podczas żadnych oględzin nie stwierdzono zalewania działki M.S. i A.S. przez jakiekolwiek wody pochodzące z działki sąsiedniej należącej do E.M. i A.M. Również biegły mgr inż. M.J. w opinii głównej z sierpnia 2013 r. oraz opinii uzupełniającej z września 2014 r. nie potwierdził twierdzeń pełnomocnika państwa M.S. i A.S. (...) o rzekomym szkodliwym oddziaływaniu zmian stanu wody dokonanych na gruncie państwa M. na grunt jej mocodawców. Brak szkód oznacza, że do szkodliwej zmiany stosunków wodnych w stanie faktycznym nie doszło. Wszelkie zaś inne zmiany stosunków wodnych na przedmiotowym gruncie (tekst jedn.: nieszkodliwe dla działki nr (....]) pozostają poza zakresem regulacji art. 29 ust. 3 Prawa wodnego.

W skardze na powyższą decyzję SKO C.S., działająca jako pełnomocnik M.S. i A.S. podniosła, że wbrew twierdzeniom organu II instancji, budynek na działce państwa M. jest samowolą budowlaną, co do której orzeczono o nakazie rozbiórki. Ponadto skarżący zakwestionowali pominięcie przez SKO w N. dowodu z opinii biegłego z 2010 r. z powodu jej rzekomej nieprzydatności w związku z istotnymi zmianami na gruncie, podczas gdy opinia ta w sposób najbardziej miarodajny opisywała sytuację na gruncie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne - w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie, w myśl art. 58 p.p.s.a., kiedy zaistnieją okoliczności w nim zawarte, sąd odrzuca skargę Wobec braku uzasadnionych podstaw opisanych powyżej, zarówno materialnych jak i proceduralnych, po merytorycznej kontroli sprawy, Sąd skargę oddalił.

Przechodząc teraz do uzasadnienia oddalenia skargi M.S. i A.S. Sąd wyjaśnia, że problemem prawnym do rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie jest zasadność stanowiska organu II instancji podnoszącego, że sprawie nie doszło do takiej zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniały by twierdzenie, że na terenie działce nr (...) w J., doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Po zapoznaniu się z całością akt kontrolowanej sprawy oraz z treścią kwestionowanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, Sąd wyraża stanowisko, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm., dalej w skrócie P.w.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia 8 października 2013 r. o odmowie nakazania E.M. i A.M. usunięcia nawiezionej i rozplantowanej ziemi oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na stanowiącej ich własność działce nr (...) w J.

W pierwszej kolejności wskazać należy na normatywną podstawę orzekania przez organy administracji w kontrolowanej sprawie, którą stanowi przepis art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm., dalej w skrócie P.w.).

Zgodnie z powołanym przepisem, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:

1)

zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

2)

odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1 art. 29).

Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2), zaś jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 P.w.).

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w sprawach dotyczących stosowania art. 29 Prawa wodnego, organy właściwe do jego stosowania wspierają się opinią odpowiedniego biegłego z zakresu stosunków wodnych, hydrologii, a to z uwagi na wymóg legitymowania się w tym przypadku, przez właściwe organy administracji publicznej, wiedzą szczególną, fachową potrzebną do wydania zgodnego z prawem i zarazem trafnego merytorycznie, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, rozstrzygnięcia.

Z tego wynika, że dla prawidłowości badanej przez Sąd sprawy zarówno pierwszorzędne znaczenie posiada: 1) wszechstronne, prawidłowe i rozwiewające wszelkie wątpliwości prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez właściwe organy, z położeniem nacisku na organ I instancji; jak i 2) fakt sporządzenia przez powołanego biegłego jasnej, logicznej wykazującej związki przyczynowo-skutkowe opinii, co do prawidłowości której i możliwości zastosowania w sprawie organ stosujący prawo ma możliwość oceny i wypowiedzenia swojego stanowiska.

Korzystanie przez organ administracyjny w sprawie z opinii biegłego nie może bowiem polegać na bezrefleksyjnym i nieskontrolowanym co do okoliczności i charakteru sprawy, "biernym" przytoczeniu stanowiska zawartego w opinii biegłego.

W kontrolowanej sprawie zachodzą wyżej wymienione przesłanki prawidłowego zastosowania art. 29 Prawa wodnego.

Po pierwsze organ I instancji wykazał się odpowiednią dla potrzeb prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy inicjatywą w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego i - zgodnie z art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 81 k.p.a - przeprowadził odpowiednie dla okoliczności sprawy postępowanie wyjaśniające.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji wynika wniosek zgodny z powołaną w niej podstawą prawną (art. 29 ust. 1 P.w.), że ustalenia organu I instancji dają podstawy do przyjęcia, że w sprawie istotnie nie chodzi przypadek naruszenia stosunków wodnych.

Przepis art. 29 ust. 1 P.w. statuuje generalny zakaz zmiany stanu wody na gruncie. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1396/13, "stan wody na gruncie, o którym mowa w art. 29 p.w., to stan rozumiany jako pewien stan faktyczny - zarówno naturalny, jak i czasami powstały w wyniku legalnego zagospodarowania terenu". Z kolei, spowodowanie przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy hydrologicznymi (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1076/13). Z przepisu art. 29 P.w. wynika zatem, że jeżeli - mimo zakazu - właściciel zmienił stan wody na swoim gruncie, a zmiana ta nastąpiła ze szkodą dla gruntów sąsiednich, to stosowny organ administracji uprawniony jest do nakazania mu m.in. wykonania urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 P.w.).

Zarzuty skargi koncentrują się wokół zagadnień związanych z prawidłowością ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Wskazują one na wadliwość przeprowadzonego postępowania dowodowego, która miała skutkować w efekcie naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prowadzić do odmowy zwrotu nieruchomości w pełnym zakresie objętym wnioskiem. Zarzuty skargi w tej części nie są jednak zasadne.

Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów.

Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Zgodnie z art. 75 k.p.a. § 1 zd. 1 jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W zdaniu 2. tegoż przepisu podano przykładowo, że w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne-wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131).

W ocenie Sądu, właściwe w sprawie organy administracji publicznej, dokonując ustaleń odnośnie stanu faktycznego istniejącego na działce nr (...) w J. - uczyniły zadość wymogom wynikającym z wszystkich powyższych przepisów. Zebrały one w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii z punktu widzenia przesłanek art. 29 Prawa wodnego. W uzasadnieniach decyzji organu I i II instancji znalazły się szczegółowe i staranne wywody, które wyjaśniają z jakich przyczyn organy dokonały takich, a nie innych ustaleń. Odzwierciedlają one w sposób wyczerpujący tok rozumowania organów, zawierają zestawienie wszystkich dopuszczonych dowodów, a także ocenę ich wartości odrębnie i w całokształcie, która odpowiada zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego.

Jak wynika z akt sprawy działka ewidencyjna nr (...) stanowiąca własność E.M. i A.M. graniczy od strony zachodniej (południowo zachodniej) z działką stanowiącą obecnie własność M.S. i A.S. Z dowodów przeprowadzonych w toku ponad 5 lat prowadzonego postępowania wyjaśniającego, wynika, że właściciele działki ewidencyjnej nr (...) wznieśli na gruncie budynek mieszkalny. Mając na uwadze, że w toku postępowania stan faktyczny ulegał zmianie, wyjaśnić należy, że na dzień orzekania przez SKO w N., plac położony od strony północno - zachodniej tego budynku (od strony drogi gminnej stanowiącej działkę ewidencyjną nr (....]) pozostaje utwardzony za pomocą kostki brukowej. Przy granicy działki z drogą gminną zlokalizowany jest rów odprowadzający wody opadowe, wyłożony betonowymi korytkami. W chwili obecnej od strony drogi gminnej działka E.M. i A.M. częściowo odgrodzona jest trwałym ogrodzeniem (na długości ok. 9 m) Z kolei od strony południowej tj. od strony granicy działki nr (...) i nr (...) wykonany jest obecnie plot na podmurówce, z wykonanymi w nim otworami na odpływ wody. Nachylenia terenu występujące na tej części działki E.M. i A.M. oraz wykonane otwory w ogrodzeniu z ta działką powodują odprowadzanie wód opadowych z działki E.M. i A.M. w kierunku działki nr (...) stanowiącej własność osoby trzeciej.

Jednocześnie między działkami nr (...) i nr (...) od strony tej ostatniej zlokalizowany jest drewniany plot na podmurówce betonowej będący własnością M. S. i A.S. Dalej na działce nr (...) położone są zabudowania gospodarcze M.S. i A. S. Stwierdzony na wcześniejszych etapach nasyp (kopiec) ziemi na działce E. M. i A. M. od granicy z gruntem M.S. i A.S. został rozplanowany, a teren wyrównany. Wzdłuż budynku, równolegle względem granicy między przedmiotowymi działkami został wyłożony chodnik o szerokości ok. 60 cm. Teren działki E.M. i A.M. przy granicy z działką M.S. i A.S. w efekcie wykonanych robót ziemnych został podniesiony o ok. 30 cm. Od strony granicy uprzednio stanowił teren nieuprzątnięty i zarośnięty chwastami, obecnie zaś jest on wyłożony geowłókniną, na która nasypano żwir. Dodatkowo część tego nasypu została zabezpieczona kratą betonową.

Zakres zmian przedmiotowego stanu faktycznego obrazują fotografie zamieszczone w opinii biegłego M.J. z września 2014 r. tzw. uzupełniającej opinii tego biegłego z sierpnia 2013 r. w sprawie zmiany stanu wód na działce ew. nr (...) w J. Zmiany te obrazują fotograficzne zał. nr 1 i zał nr 2 do ww. opinii biegłego. W porównaniu z sytuacją w sierpniu 2013 r. nastąpiły znaczne zmiany. Teren działki E.M. i A.M. przy granicy z działką M.S. i A.S. został podniesiony 30 cm. i wyłożony geowłókniną, na którą nasypano żwir. Część nasypu na działce E.M. i A.M. została zabezpieczona kratą betonową (zał. 6, zał. 8) Od strony drogi gminnej wykonano ogrodzenie (zł. 4, zał. 5, zał. 14). Zabezpieczono spływ wody z przepustu pod drogą gminną i z rowu od strony zabudowań M.S. i A.S. kratą betonową. W każdym przęśle murku ogrodzeniowego stwierdzono otwory, z których wypływa woda w czasie opadu deszczów na dz. (...). Według E.M. i A.M. właściciel działki (...) wyraził zgodę na takie odprowadzenie wody. W czasie wizji nie stwierdzono, aby wykonane zmiany powodowały szkody na gruncie M.S. i A.S. W czasie wizji Pani C.S. takich szkód nie wskazała. Na zał. 13 do opinii biegłego wskazano obecny stan dz. ew. M.S. i AS.

Powyższy stan faktyczny, a także jego zmiana w czasie została ustalona przez organ odwoławczy na podstawie oględzin przeprowadzonych w ramach postępowania wyjaśniającego uzupełniającego przeprowadzonego przez organ I instancji zgodnie z postanowieniem Kolegium z dnia 30 czerwca 2014 r., z opisu stanu faktycznego zawartego w opinii uzupełniającej z września 2014 r. biegłego M.J., dalej z ustaleń zawartych w opinii tego biegłego z sierpnia 2013 r., oraz protokołach z oględzin z dnia (...) 2012 r. oraz 26 czerwca 2013 r. Jako dowód nieprzydatny, organ odwoławczy uznał dowód biegłego z grudnia 2010 r., gdyż wskutek upływu czasu i zmiany stanu faktycznego wnioski tam zawarte stały się nieaktualne.

Zdaniem Sądu, ustalenia co do stanu faktycznego dokonane przez organ odwoławczy są zgodne z prawidłowo zebranym w sprawie materiałem dowodowym, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie zdezaktualizowania się wniosków zawartych w opinii biegłego z roku 2010, a to z uwagi na rozplantowanie kopca o jakim jest w niej mowa.

Cechą charakterystyczną kontrolowanej sprawy jest zmiana w czasie stanu faktycznego, która nastąpiła pomiędzy wydaniem obecnie kontrolowanych decyzji, a to: w przedziale czasu jaki upłynął od wydania decyzji przez organ I instancji do wydania decyzji przez organ II instancji. Na tle tej okoliczności Sąd stwierdza, że ustalenia organu I instancji adekwatne do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, jednoznacznie wykazały, m.in. w oparciu o opinię biegłego w połączeniu z samodzielną subsumcją prawa, że na działce E.M. i A.M. nie miała miejsca zmiana stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie właściciela wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jednocześnie, w ocenie Sądu, mające miejsce zmiany stanu faktycznego na działce A.M. i A.M. - po wydaniu decyzji przez organ I instancji - nie miały wpływu na zmianę stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie właściciela wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Zdaniem Sądu, ustalenia organu II instancji adekwatne do stanu faktycznego zmienionego w sposób opisany powyżej i istniejącego w dniu wydania decyzji przez organ II instancji, wykazały, że na działce E.M. i A.M. dalej, w dalszym ciągu nie miała miejsca zmiana stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie właściciela wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Zarazem Sąd zauważa, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ II instancji mieścił się w dyspozycji art. 136 k.p.a. Mając na uwadze ponad 5 -letni czas trwania całości przedmiotowego postępowania, oraz okoliczność, że postępowanie wyjaśniające uzupełniające zostało przeprowadzone przez organ I instancji z zachowaniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - Sąd stwierdza, że organ odwoławczy postąpił zgodnie z prawem i poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej wykorzystując kompetencje jakie mu przysługiwały z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z 136 k.p.a.

Przekładając powyższe ustalenia do stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy - w szczególności powyższe wnioski wynikają z materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji w czasie przeprowadzonych w dniu (...) 2013 r. oględzin przedmiotowej działki.

W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że przedmiotem tych oględzin było określenie skutków faktycznych - z perspektywy postanowień art. 29 P.w. - nawiezienia i rozplantowania w całości ziemi oraz wyłożenia kostką brukową na wysokość ok. 10-15 cm terenu na działce nr (...) od strony północnej tej działki, pomiędzy drogą gminną, budynkiem, a płotem rozgraniczającym posesję E.M. i A.M. i M.S. i M.S. Nawiezienia ziemi wg M.S. i A.S. dokonał A.M.

Zdaniem Sądu, z zawartych w aktach sprawy danych dotyczących opisywanych oględzin wynika, i to jest szczególnie ważne ustalenie, że stan wody na spornym gruncie, pomimo podniesienia terenu w wyniku rozplantowania nawiezionej ziemi, nie uległ zmianie ze szkodą dla działki nr (...). Podkreślenia wymaga, uzasadnione zdaniem Sądu, ustalenie organu I instancji, że w badanym stanie faktycznym działki nr (...) w J., zachowane zostały naturalne dotychczasowe kierunki spływu wody w kierunku rowu obok drogi gminnej oraz w kierunku południowym działki i kierunku wschodnim, co udokumentowały pomiary wysokościowe w dniu 30 marca 2012 r.

Od tego momentu pomiarów wysokościowych, jak wykazuje materiał dowodowy, do chwili oględzin, stan działki w przedmiocie zachowania naturalnych dotychczasowych kierunków spływu wody nie uległ zmianie, co wykazano podczas przeprowadzania dowodu w dniu 26 czerwca 2013 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd stwierdza, że nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla działki (...), gdyż spływa ona w dniu oględzin co do zasady, w taki sposób jak przed nawiezieniem ziemi.

Na marginesie Sąd zauważa, oceniając wyniki oględzin, fotografie i stan faktyczny działki na dzień decyzji pierwszoinstancyjnej, że z kolei spływ wody opadowej z pasa zieleni znajdującego się na działce nr (...), na dzień oględzin, pozostaje poza regulacją art. 29 Prawa wodnego - jako nie powodujący szkody - gdyż wskutek naturalnego pochylenia terenu w stronę działki nr (...) woda opadowa zarówno z działki (...) jaki i z działki (...) spływa w jednym kierunku działki (...), zgodnie z naturalnym uksztaltowaniem terenu, co obrazuje dodatkowo zdjęcie spornego terenu zawarte w opinii uzupełniającej z września 2014 r. Podkreślić należy, że z opinii biegłego wynika brak jakiejkolwiek szkody po stronie działki M.S. i A.S. spowodowanych zmianą stanu wody na działce (...), a zatem brak tutaj podstaw do stosowania skutków art. 29 Prawa wodnego.

Powyższe wnioski są spójne z pozostałymi ustaleniami dokonanymi w ramach opisywanych oględzin, a mianowicie z opisem dokonanych zmian, w stosunku do jeszcze wcześniej dokonanych ustaleń.

W trakcie oględzin w dniu 26 czerwca 2013 r. stwierdzono, że teren obok płotu granicznego po stronie działki A.M. jest zarośnięty trawą i chwastami. Rowem obok budynku płynie woda, która nie wydostaje się na działkę A.M., ani na działkę państwa S. W miejscu istniejącego w przeszłości kopca ziemi teren jest wyrównany i rozplantowany. Ziemia nie przylega do płotu, cokolik odsłonięty na odcinku od drogi gminnej po budynek. Na odcinku wzdłuż budynku na działce E.M. i A.M. ziemia przylega do płotu na wysokość ok. 5-10 cm. Płot jest zabezpieczony folią. Nawiezienie ziemi pasem szerokości ok. 1,2 - 1,3 m na wysokość ok. 10-20 cm na długości ok. 22 mb, rozplantowanie zgromadzonej ziemi w ilości ok. 3 m3 oraz wyłożenie placu kostką brukową od strony północnej działki przez E.M. i A.M., nie zmieniło stanu wody na gruncie, co wykazano podczas kontroli w dniu 16 marca (karta 74 akt administracyjnych organu I instancji) i dowodu w dniu 30 marca 2012 r. (karta 76 akt administracyjnych organu I instancji) oraz prowadzonym postępowaniu (dowód z dnia 26 czerwca 2013 r.).

W ramach tych oględzin stwierdzono, że odpływ ze źródeł na spornym terenie, w kontekście nieruchomości skarżących, nie został zmieniony, gdyż nie występuje w ogóle, w stronę nieruchomości skarżących.

Wody z dachu budynku mieszkalnego państwa M. odprowadzane są rynnami na południową stronę poniżej budynku. Teren pomiędzy budynkiem a płotem zabezpieczony jest przed spadaniem śniegu przez zamontowane śniegołapy. Z budynku p. M. nie są odprowadzane żadne ścieki na działkę państwa S. Budynek pełni rolę garażowo-gospodarczą jest w trakcie budowy i urządzania. (Na czas ustaleń organu I instancji). Właściwy budynek mieszkalny p. M. znajduje się po drugiej stronie drogi gminnej i oznaczony jest numerem (...). Jest on podłączony do kanalizacji od dnia 1 stycznia 2003 r. Stan wody na spornym gruncie, pomimo podniesienia terenu w wyniku rozplantowania nawiezionej ziemi, nie uległ zmianie, gdyż zachowane zostały naturalne kierunki spływu wody w kierunku rowu obok drogi gminnej oraz w kierunku południowym działki i kierunku wschodnim, co wykazały pomiary wysokościowe w dniu 20 marca 2012 r. Od tego momentu do chwili obecnej, stan działki nie uległ zmianie, co wykazano podczas przeprowadzania dowodu w dniu 26 czerwca 2013 r. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie, gdyż spływa ona obecnie tak jak przed nawiezieniem ziemi.

Trzeba podkreślić, że w swoich ustaleniach organ I instancji wsparł się opinią biegłego z sierpnia 2013 r., z której wynika, że drewno z którego został wykonany płot skarżących nie jest impregnowane środkami zabezpieczającymi przed opadami i warunkami atmosferycznymi. Ponadto na działce nr (...) występuje budynek gospodarczy, którego nieorynnowany dach pokryty wypuszczony jest aż po granice działek. Według opinii biegłego w czasie wizji terenowej C.S. i K.S. na pytanie biegłego, aby wskazali szkody powstałe na gruncie spowodowane spływem wody z dz. ew. (...) nie wskazali żadnych miejsc. Stwierdzili tylko, że woda płynie po ich gruncie i powoduje szkody. Zdanie to nie zostało potwierdzone żadnym dowodem w terenie. W czasie wizji biegły nie stwierdził szkód na dz. ewid. (...), ani też miejsca szkód nie zostały wskazane. W opinii biegły zaznacza, że "W dniu 27 września 2010 r. przeprowadzałem wizje terenową w związku ze skargą S. w związku z wykonanym nasypem przez M. Nie stwierdziłem, aby w okresie prawie trzech lat wystąpiły szkody na dz. ew. (...) w sąsiedztwie dz. ew. (...) albo inne zmiany". Zdaniem biegłego: "Wybrukowany chodnik na dz. ewid. (...) z tyłu budynku jest zlokalizowany 5,4 m. od granicy z działką (...). Teren jest podniesiony w kierunku granicy pomiędzy działkami. Spadek terenu jest w kierunku działki (...) tj. w kierunku południowo-wschodnim w związku z powyższym wykluczam możliwość spływu wody po działce nr (...), która jest położona od strony południowo-zachodniej budynku (...). W czasie większych opadów deszczu woda spływa do dz. (...). Nie stwierdziłem też szkód powstałych na dz. ew. (...) w wyniku płynięcia wody". Podsumowująco biegły stwierdził w opinii z 2013 r., że podniesienie terenu oraz wybrukowanie placu od strony drogi gminnej oraz z tytlu budynku nie spowodowało szkód na dz. ew. (...).

Ustalenia organu I instancji i treść jego decyzji zostały zakwestionowane przez skarżących wskutek wniesienia odwołania.

W dniu 30 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie w trybie art. 136 k.p.a., zlecając organowi pierwszej instancji przeprowadzenie - w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia postanowienia - uzupełniającego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez: 1) przeprowadzenie oględzin nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) stanowiącej współwłasność E.M., oraz E.M., oraz nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) stanowiącej współwłasność M.S. oraz A.S., na okoliczności podnoszone w pismach C.S. - pełnomocnika M.S. oraz A.S. z 3 października 2013 r. oraz z 28 października 2013 r.; 2) zwrócenie się do biegłego mgr inż. M.J., sporządzającego w niniejszej sprawie opinię z sierpnia 2013 r. o sporządzenie opinii uzupełniającej wyjaśniającej następujące kwestie: a) czy po wydaniu opinii z sierpnia 2013 r. na nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) zaistniały jakiekolwiek zmiany stanu faktycznego wpływające na aktualność wydanej w sprawie opinii, w szczególności na sformułowane w niej wnioski końcowe oraz na czym takie ewentualne zmiany stanu faktycznego polegają; b) czy ewentualne nowe okoliczności faktyczne sprawy wskazane w piśmie C.S., pełnomocnika M.S. oraz A.S. z dnia 28 października 2013 r., tj. wykonanie przez A.M. ogrodzenia działki ewidencyjnej nr (...) spowodowały zmianę stanu wody na gruncie, a jeżeli tak, to na czym tak spowodowana zmiana polega; c) czy ewentualna zmiana stanu wody na gruncie zaistniała na skutek wykonania ogrodzenia działki ewidencyjnej nr (...) względnie spowodowana innymi działaniami współwłaścicieli tego gruntu podjętymi po sporządzeniu przez biegłego opinii z sierpnia 2013 r. może być źródłem szkodliwego wpływu dla gruntów sąsiednich, w szczególności szkodliwego wpływu dla nieruchomości położonej w J., składającej się z działki o nr ewidencyjnym (...) oraz czy taki ewentualny szkodliwy wpływ zachodzi w stanie faktycznym sprawy.

Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach kontrolowanej sprawy wynika, iż przyczyny, w których wnioskodawcy upatrują zmianę stanu wody ze szkodą dla swoich gruntów, nie znajdują potwierdzenia w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym.

Dowody przeprowadzone w toku kontrolowanego postępowania nie potwierdziły, by którekolwiek z działań podjętych przez E.M. i A.M. na należącej do nich działce nr (...), które doprowadziły do ewentualnych zmian stanu wody na tym gruncie, powodowały szkody na sąsiedniej działce nr (...) należącej do M.S. i A.S. Organ I instancji podczas kilkakrotnie przeprowadzonych oględzin nieruchomości nie stwierdził jakichkolwiek szkód na działce. W szczególności podczas żadnych oględzin nie stwierdzono zalewania działki M.S. i A.S. przez jakiekolwiek wody pochodzące z działki sąsiedniej należącej do E.M. i A.M. Również biegły mgr inż. M.J. w opinii głównej z sierpnia 2013 r. oraz opinii uzupełniającej z września 2014 r. nie potwierdził twierdzeń pełnomocnika państwa M.S. i A.S. o rzekomym szkodliwym oddziaływaniu zmian stanu wody dokonanych na gruncie państwa (...) na grunt jej mocodawców. Brak szkód oznacza, że do szkodliwej zmiany stosunków wodnych w stanie faktycznym nie doszło. Wszelkie zaś inne zmiany stosunków wodnych na przedmiotowym gruncie (tekst jedn.: nieszkodliwe dla działki nr (....]) pozostają poza zakresem regulacji art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. W protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 19 sierpnia 2014 r. znajduje się m.in. stwierdzenie, że "W wyniku oględzin nie stwierdzono na działce Państwa S. wody spływającej z działki Państwa (...). Teren jest nie namoknięty pomimo deszczowego obecnego lata". Mając na uwadze powyższe ustalenia, z których wynika: 1) że podjęte przez E.M. i A.M. zmiany stanu faktycznego nie spowodowały, kierunku odpływu wody opadowej, w stosunku do nieruchomości skarżących, ze szkodą dla ich własności, co jest istotną okolicznością w przypadku nawiezienia i rozplantowania ziemi na działce a także wybrukowania jej części; 2) brak zaistnienia szkody w jakimkolwiek wykazanym wymiarze po stronie skarżących, która zarazem nie została udokumentowana zarówno przez prowadzące postępowanie organy jak i samych skarżących, którzy też mają w świetle prawa takie możliwości - Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Na marginesie Sąd zauważa, że biegły w opinii uzupełniającej na zał. fotograficznym nr 6 prezentuje miejsce wyłożenia kostką/kratą betonową części nasypu na działce E.M. i A.M., które wg C.S. powoduje zalewanie posesji. A zatem ma świadomość tego problemu. Można się zgodzić zdaniem Sądu, że woda opadowa spływająca po kracie betonowej kieruje się w stronę działki skarżących, ale zarazem trzeba mieć na uwadze, że wskutek naturalnego ukształtowania terenu woda ta spływa zarazem/jednocześnie w stronę działki nr (...). Co jest istotne, z opinii biegłego wynika brak szkody i z takiego kierunku wody opadowej. Za szkodą nie przemawia w żaden sposób zawartość materiału fotograficznego znajdującego się w aktach sprawy. Skarżący nie dostarczyli także zdjęć a także innych dowodów obrazujących poniesienie przez nich ew. szkody z tego tytułu.

W kontrolowanej sprawie ta okoliczność - braku szkody - jest okolicznością bardzo istotną z uwagi na przywołane powyżej postanowienia art. 29 Prawa wodnego. Brak szkody po stronie skarżących, a także brak realnego zagrożenia wystąpienia takiej szkody eliminuje możliwość zastosowania w sprawie konsekwencji o których stanowi art. 29 Prawa wodnego wobec E.M. i A.M.

W przekonaniu Sądu, prawidłowo przeprowadzone postępowanie przez organ I instancji uzupełnione w ramach postępowania organu II instancji, pozwoliło mu zgodnie z prawem ustalić, że właściciele działki nr (...), czyli E.M. i A.M. nie dokonali zmiany stosunków wodnych na swoim gruncie powodujących szkody ma działce skarżących, co z racji regulacji art. 29 P.w. uniemożliwia nakazanie przewrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W konsekwencji tego ustalenia, Sąd nie podzielił zarzutów skargi wobec decyzji organu II instancji tj. SKO w N., które prawidłowo dokonało weryfikacji argumentacji odwołania w akcie ponownego stosowania w realiach sprawy treści art. 29 Prawa wodnego.

Sąd zarazem zauważa, że w kontrolowanej sprawie skarżący kwestionują opinię biegłego nie wspierając się wynikami ewentualnej sporządzonej przez siebie kontr ekspertyzy lub dokumentacji fotograficznej obrazującej szkody. Żądają poszerzenia zakresu przedmiotowego ekspertyzy biegłego, proponują nawiązanie do ekspertyzy nieaktualnej, gdy tymczasem znajdująca się w aktach sprawy jako jest wystarczająca i przede wszystkim zaktualizowana dla stanu faktycznego i stosowania w sprawie art. 29 Prawa wodnego.

Wobec powyższych ustaleń Sąd nie podziela także argumentacji skargi podnoszącej, że wbrew twierdzeniom organu II instancji, budynek na działce E.M. i A.M. jest samowolą budowlaną, co do której orzeczono o nakazie rozbiórki, a co miało by mieć znaczenie, według skarżących, dla wyniku sprawy. Kwestia samowoli budowlanej jest regulowana postanowieniami Prawa budowlanego, a fakt zgodności, czy też braku zgodności z Prawem budowlanym posadowienia/realizowania obiektów budowalnych nie przekłada się wprost na ustalenia dokonywane w okolicznościach kontrolowanej sprawy na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Przedmiotem kontrolowanego postępowania nie była samowola budowlana, tylko okoliczność zastosowania do określonego stanu faktycznego treści art. 29 Prawa wodnego. Ponadto skarżący zakwestionowali pominięcie przez SKO w N. dowodu z opinii biegłego z 2010 r. z powodu jej rzekomej nieprzydatności w związku z istotnymi zmianami na gruncie, podczas gdy ich zdaniem opinia ta w sposób najbardziej miarodajny opisywała sytuację na gruncie.

Dane zawarte w ekspertyzie/opinii uzupełniającej z września 2014 r. a także jej opis od strony formalnej konstatujący przede wszystkim brak szkody a więc w konsekwencji brak zmian powodujących szkodę, oraz dokładna dokumentacja fotograficzna obrazująca stan faktyczny na sąsiadujących przedmiotowych działkach - są wystarczające dla wywiedzenia sentencji decyzji SKO w N., którą Sąd uznał za zgodną z prawem. Wobec tego, Sąd nie podziela także stanowiska skarżących, że brak uzupełnienia ww. materiału dowodowego skutkował przyjęciem, ich zdaniem, błędnej tezy, że w sprawie nie zachodzą okoliczności do zastosowania z korzyścią dla nich postanowień art. 29 Prawa wodnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.