Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1643938

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 14 stycznia 2015 r.
II SA/Kr 1587/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.).

Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska, WSA Aldona Gąsecka-Duda.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 17 września 2014 r., znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Zespołu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy (...) wskazując, że działa z upoważnienia Wójta Gminy (...) w dniu 23 czerwca 2014 r. wystosował do M. F. pismo zatytułowane "wezwanie do zapłaty". W treści pisma podano daty w których upłynął termin uregulowania poszczególnych opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi (12 pozycji od 10 sierpnia 2013 r. do 15 maja 2014 r.). Obliczono, że kwota do zapłaty na dzień 23 czerwca 2014 r. wyniosła 288 zł, przy czym zaznaczono, że zwiększa się z każdym dniem o odsetki podatkowe. Wezwano do zapłaty ww. kwoty wraz z odsetkami od zaległości podatkowych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

M. F. w piśmie z dnia 26 czerwca 2014 r. określonym jako "Prośba o załatwienie naszej sprawy Odwołanie", wskazał, że nie zgadza się z wezwaniem do zapłaty, oraz "z tymi przepisami", ponieważ nie produkuje żadnych śmieci. Pismo o podobnej treści M. F. wystosował również w dniu 8 lipca 2014 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) postanowieniem z dnia 17 września 2014 r., na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1399), stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu organ podał, że zaskarżone wezwanie do zapłaty z dnia 23 czerwca 2014 r., symbol: (...) - dotyczy zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od sierpnia 2013 r. do maja 2014 r. Wskazana w wezwaniu wysokość miesięczna przedmiotowej opłaty jest zgodna z osnową decyzji Wójta Gminy (...) z dnia 27 marca 2014 r., znak: (...). Decyzja ta została doręczona stronie - w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej - w dniu 17 kwietnia 2014 r.

Kolegium zauważyło, że zaskarżone wezwanie nie spełnia wymogów upomnienia określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 listopad 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.). Nie można go więc utożsamiać z pierwszą czynnością jaka powinna być dokonana w postępowaniu egzekucyjnym. Brak jest bowiem pouczenia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w przypadku niewykonania zobowiązania w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia. Organ przytoczył treść art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 13 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz podniósł, że środki odwoławcze zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego mogą być wniesione od decyzji, a ponadto od postanowień i innych aktów jeżeli przepisy prawa przewidują taką możliwość. Zaskarżone wezwanie do zapłaty z dnia 23 czerwca 2014 r. nie zawiera żadnego władczego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach strony, ma jedynie charakter informacyjny, jego zadaniem było przypomnienie zobowiązanemu o kwocie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przeciwieństwie do decyzji administracyjnej (podatkowej) nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, a jedynie przypomina o konieczności wykonania tych już istniejących. Wezwanie nie jest również postanowieniem; nie dokonuje żadnej oceny faktyczne lub prawnej, która to występuje w rozstrzygnięciach. Od wezwania do zapłaty nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Dlatego też wniesienie odwołania od wezwania do zapłaty jest niedopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie brak jest bowiem przedmiotu odwołania.

Na marginesie organ pouczył o możliwości zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.).

M. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...). Skarżący ponownie argumentował, że nie zgadza się z nałożenieniem na niego opłat w sytuacji, gdy nie produkuje śmieci i ściekow. Domagał się umorzenia nałożonej opłaty ze względu na trudną sytuację majątkową oraz zdrowotną.

W odpowiedzi na skargę Samorzadowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że w treści skargi został zawarty wniosek strony o udzielenie ulgi (umorzenie) w spłacie zobowiązania publicznoprawnego. W tym zakresie Kolegium przekazało sprawę zgodnie z właściwością organowi I instancji.

W piśmie z dnia 27 listopada 2014 r. ustanowiony z urzędu dla skarżącego pełnomocnik radca prawny P. P. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jednocześnie złożyła oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie strony możliwości złożenia skargi na akt administracyjny jakim było skierowane do skarżącego przez Wójta Gminy (...) wezwanie do zapłaty zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 23 czerwca 2014 r.

- art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, gdyż w istocie pismo złożone przez skarżącego nie było odwołaniem, a powinno zostać potraktowane jako wezwanie Wójta do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu pełnomocnik dodatkowo podniósł, że Kolegium pominęło argumenty przedstawione przez skarżącego, że śmieci nigdy nie były od niego odbierane, gdyż jego posesja znajduje się w znacznej odległości od drogi, a ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie donosić śmieci do drogi, a ponadto praktycznie tych śmieci nie produkuje, gdyż nie posiada w mieszkaniu odpowiednich mediów. Powyższe świadczy o naruszeniu art. 6h i 6s ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zdaniem pełnomocnika w piśmie z dnia 8 lipca 2014 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzające zaskarżenie uchwały Rady Gminy (...) w sprawie regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie (...), o czym świadczy sformułowanie cyt. "nie zgadzam się z tymi przepisami".

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie jest zasadna.

W całości podzielić należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że wezwanie do zapłaty z dnia 23 czerwca 2014 r. ma jedynie charakter informacyjny. Ponieważ od tego rodzaju pisma nie przysługuje żaden środek odwoławczy, wniesienie odwołania od wezwania do zapłaty jest niedopuszczalne. Dlatego też rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem.

Zarzut skarżącego, że pismo złożone przez skarżącego w dniu 8 lipca 2014 r. w istocie nie było odwołaniem i dlatego powinno być potraktowane jako wezwanie Wójta do usunięcia naruszenia prawa, nie zasługuje na uwzględnienie. Pismo adresowane było do SKO w (...) i w nagłówku zawierało sformułowanie "odwołanie". Wezwanie do zapłaty z dnia 23 czerwca 2014 r. nie mogło stanowić, jak twierdzi skarżący, "innego aktu", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O akcie lub czynności w rozumieniu tego przepisu, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można bowiem mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do zapłaty było następstwem wydania decyzji administracyjnej z dnia 27 marca 2014 r. o określeniu miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, nie było również "upomnieniem", skoro takowe sporządzono dopiero w dniu 14 lipca 2014 r.

Nie mógł być również uwzględniony zarzut, że skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzające zaskarżenie uchwały Rady Gminy (...) w sprawie regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie (...), o czym świadczy sformułowanie cyt. "nie zgadzam się z tymi przepisami". Poza tym cytatem pismo to nie zawiera żadnych innych elementów świadczących o takiej intencji skarżącego. Było adresowane do SKO i dotyczyło wezwania do zapłaty.

Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.