Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1443490

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 12 marca 2014 r.
II SA/Kr 1583/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski.

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak, Paweł Darmoń (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję nr () () Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 października 2013 r. znak: () w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Uzasadnienie faktyczne

Na wniosek skarżącego A. B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wydał decyzję znak; (...) w dniu 12 marca 2012 r., którą nakazał na podstawie art. 49 B ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jednol. Z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623.) rozbiórkę inwestorowi Z. B. utwardzenia terenu wykonanego bez prawem wymaganego zgłoszenia. Organ stwierdził w trakcie oględzin (wywołanych pisemnym zawiadomieniem A. B.) w dniu 22 listopada 2011 r. wykonanie na działce ewidencyjnej nr (...) położonej w miejscowości L. utwardzenia terenu z drogi głównej, które stanowi dojazd do posesji przy ul. M. w L. W rejestrze prowadzonych prac stwierdzono brak pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r. wstrzymano roboty budowlane i nałożono obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów w postaci oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, projektu zagospodarowania działki, zaświadczenia Wójta Gminy (...) o zgodności wykonanego utwardzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym że inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów została wydana decyzja z 12 marca 2012 r.

W wyniku złożonego przez inwestora panią Z. B. odwołania od tej decyzji - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją znak; (...) z dnia 17 października 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał na uchybienia organu I instancji polegające na: - brakach w ustaleniu stanu faktycznego, które polegały na braku pewnych ustaleń, co do stron postępowania, poza tym - błędnie przyjęto, że w sprawie doszło do budowy obiektu budowlanego, bowiem w ocenie organu II instancji mamy do czynienia z samowolnym prowadzeniem robót budowlanych a nie budową obiektu budowlanego. To powoduje, że w sprawie nie znajduje zastosowania tryb określony w art. 49b ustawy prawo budowlane, a powinien zostać zastosowany tryb z art. 50 oraz 51 ustawy prawo budowlane, dotyczący samowolnego prowadzenia robót budowlanych. Ponadto należało zbadać i jednoznacznie ustalić jaka jest lokalizacja samowolnych robót budowlanych na konkretnej działce budowlanej, co ma również związek z prawidłowym zastosowaniem art. 28 k.p.a. czy zakres inwestycji nie narusza przepisów dotyczących budowy zjazdów.

W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2013 r. A. B. domaga się uchylenia decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w całości oraz ewentualne uchylenia również decyzji I instancji. Wnosi o zasadzenie kosztów niepłaconej pomocy prawnej, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Skarżący zarzucił, że doszło do budowy obiektu budowlanego w postaci drogi dojazdowej a nie do robót budowlanych związanych z utwardzeniem drogi, czym naruszono art. 7,77 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 1, 3, 3a i 6 prawa budowlanego. W toku inwestycji wykonano, bowiem budowę dwóch murków oporowych o wysokości około 40 cm ponad poziom gruntu, dokonano częściowego podniesienia poziomu gruntu - jest to, zatem obiekt liniowy w postaci drogi. Doszło, zatem do zmiany parametrów technicznych drogi, jeśli nawet nie można mówić o nowym obiekcie, to z całą pewnością o przebudowie drogi. Skarżący dalej zarzucił, że wykonany zjazd narusza warunki techniczne a roboty budowlane naruszyły granice pasa drogowego. To błędne zakwalifikowanie inwestycji, jako robót budowlanych a nie budowy obiektu budowlanego doprowadziło do uznania, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania w trybie art. 50 i następnych prawa budowlanego.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak, więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Skarga jest zasadna i musi doprowadzić do uchylenia decyzji obu organów rozpoznających dotychczas sprawę.

Podstawową kwestią jest ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania, czego zaniechał organ I instancji. Nie wiadomo, dlaczego osoby wymienione w decyzji z dnia 12 marca 2012 r. obdarzono takim przymiotem i do nich skierowano decyzję. Możliwe to będzie po zgromadzeniu i analizie dokumentów takich jak:wypis i wyrys z ewidencji gruntów, dane z ksiąg wieczystych, mapa sytuacyjno - wysokościowa, szkic z oględzin a następnie wyjaśnieniu, jaki jest stan prawny gruntu na którym dokonano zmiany, jaka jest jej dokładna lokalizacja.

Dużo racji ma skarżący twierdząc, że inwestorka doprowadziła do wykonania budowli - obiektu budowlanego liniowego w postaci drogi, bowiem przed utwardzeniem dokonano podniesienia poziomu gruntu, wykonano budowę murków oporowych oraz że inwestorka dokonała przebudowy dotychczas nieutwardzonej drogi dojazdowej a nie było to zwykłe utwardzenie w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 prawa budowlanego. Brak jednak pewnych ustaleń organu w tej kwestii a także czy w miejscu zmiany była droga i jeśli tak to, jaki miała charakter i parametry. Znajdujący się w aktach administracyjnych protokół oględzin z dnia 22 listopada 2011 r. jest zbyt ogólny, nie opisuje parametrów zmiany ani jej dokładnej lokalizacji w terenie, pasa drogowego, bazuje głównie na oświadczeniach stron.

Przy późniejszej kwalifikacji zmiany należy mieć na względzie że budowle (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego)są najbardziej zróżnicowaną kategorią obiektów budowlanych, stanowią wyodrębnioną technicznie całość a w kategorii " obiektów liniowych " (art. 3 pkt 3a prawa budowlanego) mieszczą się wszystkie rodzaje dróg.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny dokona szczegółowych ustaleń odnośnie kręgu uczestników postępowania (art. 28 k.p.a.),następnie w oparciu o dyspozycje art. 77 w związku z art. 7 k.p.a. zbierze wyczerpujący materiał dowodowy, wyjaśni jaki charakter i parametry (stan pierwotny)miała droga na której wykonano zmianę, ustali czy jest to droga publiczna w rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), następnie w zależności od wcześniejszych ustaleń wybierze i zastosuje adekwatny do ustaleń tryb procedury naprawczej, rozważy przy tym czy wybudowany obiekt spełnia wymogi jakie stawiają przepisy dotyczące budowy zjazdów, ochrony pasa drogowego, w szczególności określonych w rozdziale 13 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.)

Wydana decyzja rozbiórkowa organu I instancji, jako przedwczesna podlega uchyleniu, bowiem konieczne jest szczegółowe uzupełnienie ustaleń stanu faktycznego. Wobec braków postępowania dowodowego stanowcza argumentacja organu II instancji jakoby w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy art. 50 i 51 prawa budowlanego w związku z nielegalnością robót budowlanych nie może się ostać, co uzasadnia konieczność uchylenia i tej decyzji.

Z tych względów orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zgodnie, z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Uchylenie obydwu decyzji nastąpiło w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl, którego Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro obydwa postanowienia są wadliwe ich uchylenie stało się konieczne.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.