Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502347

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 14 lutego 2014 r.
II SA/Kr 1518/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.).

Sędziowie WSA: Kazimierz Bandarzewski, Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Wojewody (...) z dnia 26 września 2013 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej E. H. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta (...) decyzją z 5 sierpnia 2013 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z.2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) odmówił E. H. pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego pn.: budowa zjazdu indywidualnego z drogi publicznej gminnej nr (...) (działka nr (...)) na działkę o nr (...) oraz budowa zbiornika na wody opadowe w miejscowości L. gmina (...).

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę wpłynął w dniu 9 maja 2013 r. Postanowieniem z 12 czerwca 2013 r. nałożył, w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne, na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do 15 lipca 2013 r. tj. dostarczenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji tj. budowy zjazdu indywidualnego z drogi publicznej gminnej nr (...) na działkę nr (...) oraz budowy zbiornika na wody opadowe w miejscowości L. gmina (...); załącznika do decyzji Wójta Gminy (...) z 13.03.20J2 r. znak: (...) uzgadniającego projekt zjazdu oraz ostateczną decyzję o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej dla przedmiotowej inwestycji, bądź dokumentu stwierdzającego, iż nie jest ona wymagana.

W dniu 12 lipca 2013 r. wniosek uzupełniono. Inwestor nie przedłożył jednak ostatecznej decyzji Wójta Gminy (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy zjazdu z drogi gminne (wnioskowana działka, na której planowana jest inwestycja położona jest obecnie w obszarze, dla którego brak jest planu zagospodarowania przestrzennego).

Odwołanie od ww. decyzji wniosła E. H. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i wbrew regulacji tych przepisów nieprawidłowe przyjęcie, iż planistyczna ocena zgodności projektu budowlanego zjazdu z drogi publicznej może nastąpić wyłącznie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, w sytuacji, gdy inwestor uzyskał i przedłożył wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, decyzję ustalającą lokalizację zjazdu wydaną w trybie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych;

- 21 art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, iż planistyczna ocena zgodności projektu budowlanego zjazdu z drogi publicznej może nastąpić wyłącznie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu, co doprowadziło do bezzasadnego nałożenia na Inwestora obowiązku przedłożenia takiej decyzji;

- art. 6, 9 i 11 k.p.a., poprzez naruszenie zasad praworządności, informowania i przekonywania, polegające na nałożeniu na inwestora obowiązków nie znajdujących uzasadnienia w świetle przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz nie przedstawieniu w wydanej decyzji wyjaśnień w zakresie legalności zajętego stanowiska;

- art. 104 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez żądanie przedłożenia decyzji administracyjnej w sprawie zakończonej inną ostateczną decyzją administracyjną;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, nieodnoszącego się w jakimkolwiek stopniu do uwag i argumentacji inwestora przytoczonej w piśmie z 9 lipca 2013 r., złożonym w toku postępowania;

- art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

Odwołująca się domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania orzeczenia zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazała, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy - o drogach publicznych jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie ustalania warunków zabudowy. Przesądzenie kwestii realizacji w przyszłości zjazdu z działki nie powinno być przedmiotem orzekania w związku z uzgodnieniem warunków zabudowy. Kwestie możliwości wyrażenia zgody na realizację zjazdu mogą być przesądzane i muszą być właściwie uzasadnione w decyzji wydawanej w przedmiocie wyrażenia zgody na jego realizację wydawanej na podstawie ustawy z 1985 r. o drogach publicznych.

W ocenie odwołującej się, spełniła ona obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji, której rozstrzygnięcie pozwalało organowi administracji na ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami planistycznymi. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - prawo budowlane, jest decyzja Wójta Gminy (...) z 13 marca 2012 r., znak (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr (...) (nr dz. (...)) na działkę nr (...) w miejscowości L. Jest to bowiem decyzja lokalizacyjna, wydawana na podstawie przepisu szczególnego - art. 29 ustawy - o drogach publicznych i zgodnie z reguła lex specialis derogat legi generaliwyprzedza decyzję o warunkach zabudowy. Tym samym żądanie przedłożenia odrębnej, kolejnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego zamierzenia byłoby bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a., zaś sama realizacja tego żądania prowadziłaby do wydania decyzji dotkniętej sankcją nieważności w okolicznościach, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Wojewoda (...) decyzją z 26.09.2013, znak: (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnianiu organ odwoławczy wskazał, że żądanie dostarczenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było w pełni uzasadnione, albowiem teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja polegająca na budowie zjazdu z drogi gminnej zmienia warunki zagospodarowania tego terenu. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującej się, że złożenie do akt sprawy ostatecznej decyzji Wójta Gminy (...) z 13 marca 2012 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi gminnej zastępuje decyzję o warunkach zabudowy. Wskazał, że art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje, że podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest plan miejscowy albo decyzja o warunkach zabudowy. Wskazuje na to zwłaszcza przepis art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Oznacza to, że bez aktów wymienionych w tym przepisie decyzja nie może być wydana.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja zarządcy drogi dotycząca szczegółowych warunków związanych z projektowanym zjazdem z drogi, nie zastępuje decyzji o warunkach zabudowy która rozstrzyga o ogólnych zasadach zagospodarowania przestrzennego, w przypadku braku planu miejscowego. Art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale zdaniem organu odwoławczego nie zastępuje przepisu art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewoda (...) podniósł również, że jakkolwiek zaskarżona decyzja nie zawiera właściwego uzasadnienia, to jednak ten błąd zostaje sprostowany w decyzji organu odwoławczego, który nie uchyla z tej przyczyny zaskarżonej decyzji, ponieważ rozstrzygnięcie organu I instancji jest słuszne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła E. H., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty (...), ewentualnie uchylenie ww. decyzji; orzeczenia, iż decyzja Wojewody (...) nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane oraz w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż zachodziły podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor przedłożył ostateczną decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji zjazdu indywidualnego, wydaną w trybie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż zachodziły podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy decyzją Wójta Gminy (...) z 31 sierpnia 2011 r., znak: (...) - Załącznik nr 1, pkt VI, tiret szóste ustalone zostały warunki zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej działki ewidencyjnej nr (...) - dojazd do terenu inwestycji od strony południowej - z drogi gminnej nr (...) (działka ewidencyjna nr (...));

- art. 6, 9 i 11 k.p.a.poprzez naruszenie zasad praworządności, informowania i przekonywania, polegające na nałożeniu na inwestora obowiązków nie znajdujących uzasadnienia w świetle przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz nie przedstawieniu w wydanej decyzji wyjaśnień w zakresie legalności zajętego stanowiska;

- art. 104 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez bezpodstawne żądanie przedłożenia kolejnej decyzji ustalającej warunki zabudowy w sprawie zakończonej inną decyzją ostateczną, co skutkowało wydaniem decyzji naruszającej w sposób rażący przepisy prawa materialnego;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, nie odnoszącego się do argumentacji Inwestora zgłaszanej w toku postępowania.

Ponadto, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z: decyzji Wójta Gminy (...) z 31 sierpnia 2011 r., znak: (...) oraz pisma Wójta Gminy (...) z 17.10.2013, znak: (...) na okoliczność ustalenia warunków zabudowy dla zjazdu na działkę ewidencyjną nr (...) z drogi gminnej nr (...) (działka ewidencyjna nr (...)), wskazując, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. Dodatkowo - z ostrożności procesowej - wskazała, że decyzją Wójta Gminy (...) w przedmiocie warunków zabudowy z 31 sierpnia 2011 r., znak: (...) - Załącznik nr 1, pkt VI, tiret szóste, ustalone zostały warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej działki ewidencyjnej nr (...) - dojazd to tereny inwestycji od strony południowej - z drogi gminnej nr (...). W treści tej decyzji, która znajdowała się w dyspozycji Starosty (...), Wójt Gminy (...) określił więc warunki zabudowy dla planowanego zjazdu w sposób, który umożliwiał organom administracji budowlanej ocenę zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tych okolicznościach żądanie organów obu instancji przedłożenia trzeciej z kolei decyzji rozstrzygającej o warunkach zabudowy jest bezpodstawne. Stanowisko to zostało potwierdzone w piśmie Wójta Gminy (...) z 17 października 2013 r., w którym organ stwierdził, że ww. decyzja obejmuje również zjazd z drogi gminnej.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda (...) wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem skargi E. H. jest decyzja Wojewody (...) z 26. 09. 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) z 5 sierpnia 2013 r., którą odmówiono na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane E. H. wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego pn.: budowa zjazdu indywidualnego z drogi publicznej gminnej nr (...) (działka nr (...)) na działkę o nr (...) oraz budowa zbiornika na wody opadowe w miejscowości L. gmina (...).

Oceniając powyższe należy jednak wskazać, że podane w uzasadnieniu organów obu instancji motywy decyzji, którą odmówiono wydania pozwolenia na budowę ww. przedsięwzięcia obejmującego budowę zjazdu na działkę nr (...) w m. L. i zbiornika na wody opadowe na ww. działce nie uzasadniają w ocenie Sądu przedmiotowej odmowy. Trzeba bowiem wskazać, że organy obu instancji uznały, iż skoro stosownie do wymogów art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane, w sytuacji gdy dla obszaru wnioskowanego do zabudowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a organ w trybie art. 35 ust. 3postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia we wskazanym terminie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy-gdy obowiązek ten nie został spełniony - zasadna była odmowa wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Trzeba przy tym podkreślić, że organ odwoławczy nie ograniczył się tylko do wskazania, iż odmowna decyzja została wydana ze względu na niewykonanie przez inwestora postanowienia Starosty (...) z 12 czerwca 2013 r. w zakresie obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji Wójta Gm. (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pn. budowa zjazdu indywidualnego z drogi publicznej gminnej nr (...) (działka nr (...)) na działkę o nr (...) oraz budowa zbiornika na wody opadowe w miejscowości L. gmina (...), ale nadto powołał treść art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego nieprzedłożenie decyzji o warunkach zabudowy musiało skutkować odmową wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego także w sytuacji gdy E. H. wskazała na pozostającą w obrocie ostateczną decyzję Wójta Gminy (...) z 13. 03. 2012 r. znak: (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr (...) m (dz. nr (...)) na działkę nr (...) w L.

Z poglądem tym nie zgadza się Skarżąca E. H. podnosząc, że w sytuacji gdy została wydana decyzja lokalizacyjna na podstawie art. 29 ust. 1 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) przez Wójta Gminy (...) odnośnie przedmiotowego zjazdu z drogi gminnej nr (...), to brak ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia, a taka decyzja dublowałaby decyzję lokalizacyjną. Oceniając powyższe należy zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zasadne jest zatem stanowisko strony skarżącej, że wydanie przez zarządcę drogi, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, decyzji zezwalającej na budowę zjazdu oznacza, że na to samo zamierzenie inwestycyjne nie trzeba ubiegać się o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która de facto dotyczyłaby tego samego, gdyż warunki zabudowy w istocie są także ustaleniem lokalizacji (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt. II OSK 1722/07 (ONSA). Należy podkreślić, że skoro parametry wnioskowanego do realizacji zjazdu z drogi publicznej (gminnej) oznaczonej jako działka nr (...) na działkę Skarżącej nr (...) zostały określone w decyzji lokalizacyjnej z 13. 03. 2012 r., to wymóg ustalania - dodatkowo w drodze odrębnej decyzji warunków zabudowy tego zjazdu - prowadziłby w istocie do konieczności przeniesienia do decyzji o warunkach zabudowy ustaleń zwartych w ww. decyzji lokalizacyjnej. W konsekwencji należy zgodzić się, że ustalenie dla powyższego zjazdu warunków zabudowy należało uznać za zbyteczne. Należy także podzielić pogląd strony skarżącej iż decyzja lokalizacyjna, wydawana na podstawie przepisu szczególnego - art. 29 ustawy - o drogach publicznych i zgodnie z regułąlex specialis derogat legi generaliwyprzedza decyzję o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Krakowie z 7.01. 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1624/12).

Zarazem jednak oceniając postępowanie prowadzone w rozpoznawanej sprawie należy wskazać iż było ono wadliwe nie tylko ze względu na wymaganie dostarczenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zjazdu jakkolwiek Inwestor dysponował ww. decyzją lokalizacyjna. Należy bowiem mieć na uwadze, iż w postanowieniu z 12 czerwca 2012 r. Starosta (...) nałożył na E. H. obowiązek dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej nie tylko budowę przedmiotowego zjazdu, ale także zbiornika na wody opadowe na działce nr (...) w m. L., a następnie w o ogóle nie odniósł się do kwestii związanej z brakiem decyzji o warunkach dla przedmiotowego zbiornika. Co więcej zarówno organ I jak i II instancji ograniczyły swoje rozważania do kwestii nieprzedłożenia warunków zabudowy dla zjazdu.

W tej sytuacji należy podzielić zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania w tym art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wskazać, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji uwzględni fakt posiadania przez E. H. ww. decyzji lokalizacyjnej dla budowy wnioskowanego zjazdu z drogi gminnej na działkę nr (...) w L. Nadto ustosunkuje się do drugiego elementu wnioskowanej inwestycji obejmującej również budowę zbiornika na wody opadowe i wskaże czy także w tym zakresie wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (tak jak to wskazano w postanowieniu organu I instancji z 12 czerwca 2012 r.).

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. stanowiący, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania - orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.