Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502328

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 21 lutego 2014 r.
II SA/Kr 1460/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel.

Sędziowie WSA: Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.), Mariusz Kotulski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H. Z. i U. Z. na decyzję Wojewody (...) z dnia 2 września 2013 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji

Uzasadnienie faktyczne

Starosta (...) decyzją z dnia 13 listopada 2012 r. nr (...), znak: (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę J. G. na inwestycję obejmującą: budowę placu utwardzonego i miejsc postojowych z odwodnieniem oraz zjazdu z ul. S. dla bazy sprzętowo-szkoleniowej Ośrodka Szkolenia (...) w miejscowości K. przy ul. S. na działkach: (...), (...), (...), jednostka ewidencyjna K. Miasto, obręb ewidencyjny K.

Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem 6 grudnia 2012 r.

W dniu 21 maja 2013 r. do Starostwa Powiatowego w (...) wpłynął wniosek U. i H. Z. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty (...), na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. ze względu na fakt, że wnioskodawcy bez własnej winy, nie brali udziału w postępowaniu jako strony.

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. znak: (...) organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia 9 lipca 2013 r. znak: (...) Starosta (...) orzekł o odmowie uchylenia opisanej wyżej decyzji Starosty (...) z dnia 13 listopada 2012 r., nr (...) znak: (...), w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że przeanalizował przyjęty w pozwoleniu na budowę obszar oddziaływania inwestycji w kontekście Działu IX rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późń zm.) i dokonał ponownego określenie wpływu oddziaływania projektowanego placu bazy szkoleniowej Ośrodka Szkolenia (...) w K. przy ul. S. w zakresie hałasu na nieruchomość (...) stanowiącą własność P. U. i H. Z.

Wskazał dalej, że z uwagi na lokalizację inwestycji w sąsiedztwie terenów zabudowy jednorodzinnej MN, inwestor zlecił opracowanie analizy oddziaływania zamierzonej inwestycji na tereny sąsiednie w zakresie rozprzestrzeniania się równoważnego poziomu dźwięku wokół projektowanego placu bazy szkoleniowej (...) w K. przy ul. S. Analiza akustyczna została opracowana przez mgr J. R. - biegłego wpisanego na listę biegłych Wojewody (...) świadectwo nr (...) w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Na stronie 4 przedłożonego opracowania zawarto informację, że jazdy szkoleniowe będą odbywały się w tylko w porze dziennej, natomiast w porze nocnej ośrodek będzie nieczynny. Na placu manewrowo - szkoleniowym (ze względów bezpieczeństwa) mogą jeździć trzy samochody osobowe lub jeden ciężarowy. Równoczesna jazda samochodów osobowych i ciężarowych, a także ich większa ilość jest niemożliwa, ze względu na "chłonność" placu manewrowo - szkoleniowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 z póżń zm.) należy przyjąć następujące dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku dla obszarów chronionych (tereny mieszkaniowe):

50 dB (A) - w godz. 6°° do 22°°

40dB (A) w godz. 2200 do 600.

Z przeprowadzonych obliczeń wynika, iż równoważny poziom dźwięku A przy równoczesnych przejazdach trzech samochodów w porze dziennej nie przekroczy 50dB (A) na terenach chronionych akustycznie. Izofona 50dB (A) obejmowała będzie tereny nie poddane ochronie akustycznej:

- od strony północnej, wschodniej i południowej izofona 50dB (A) obejmowała będzie tereny należące do Ośrodka Szkolenia (...) w K. przy ul. S.,

- od strony wschodniej obejmowała będzie część terenów kolejowych PKP (tereny niepodlegające ochronie akustycznej).

Równoważny poziom dźwięku A przy przejazdach samochodu ciężarowego w porze dziennej nie przekroczy 50dB (A) na terenach chronionych akustycznie. (...) 50dB (A) obejmowała będzie tereny należące do Ośrodka Szkolenia (...) w K. przy ul. S.

Na podstawie przyjętych założeń oraz z przeprowadzonych obliczeń wynika, że eksploatacja projektowanego placu bazy szkoleniowej nie wpłynie na stan klimatu akustycznego na terenach podlegających ochronie akustycznej. Z obliczeń zawartych w ww. opracowaniu wynika również, iż inwestycja oraz jej późniejsza eksploatacja, nie będzie uciążliwa dla środowiska i nie będzie szkodliwa dla zdrowia ludzi. Analizując omawianą sytuację można uznać, że wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania, w rozumieniu art. 135 Prawa ochrony środowiska, nie ma uzasadnienia. Obszar oddziaływania inwestycji nie wykroczy poza działki inwestycyjne. Ponadto inwestor w ramach kompensowania oddziaływania na środowisko zamierza nasadzenie wzdłuż granic obiektu zieleni izolacyjnej, która będzie pełnić dodatkową ekologiczną barierę ochronną.

Uwzględniając powyższe ustalenia zdaniem organu I instancji nie ma podstaw aby uznać działkę (...) stanowiącą własność Państwa Z. jako działkę objętą obszarem oddziaływania obiektu budowlanego i uznać właścicieli nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno - budowlany zbadał również możliwość naruszenia praw osób trzecich w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zostały zachowane wymagania między innymi w zakresie prawidłowego usytuowania miejsc postojowych, uzbrojenia technicznego działki i odprowadzania wód opadowych. Wydana decyzja nie wykazuje żadnych sprzeczności z powyższymi wymogami.

Państwo Z., aby mogli zostać uznani za stronę postępowania musieliby wykazać konkretny przepis prawa materialnego, administracyjnego przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości (wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r. VII SA/wa 736/05 Lex nr 196275).

Wskazanie na ewentualne uciążliwości, które mogą być skutkiem użytkowania bazy szkoleniowej są jedynie przypuszczeniami, co zaprzecza wiązaniu tej okoliczności z interesem prawnym, który nie może być wywodzony ze zdarzeń przyszłych i niepewnych. Interes prawny nie może być przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Wyznaczając obszar oddziaływania nie można się kierować jedynie przypuszczeniami, w których zakłada się, że przyszły i potencjalny sposób użytkowania obiektu w maksymalnie dotkliwy sposób będzie oddziaływał na nieruchomość Państwa Z. W przeciwnym wypadku pozbawiłoby to możliwości realizacji jakiegokolwiek obiektu, gdyż każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów.

Tak więc dla uznania danej osoby za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę istotny jest także, obok samego położenia nieruchomości na działce bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją, ujemny charakter oddziaływania obiektu na nieruchomość. Stawia to w kręgu stron postępowania jedynie te osoby, których interes prawny, skutkiem oddziaływania obiektu, doznaje uszczerbku. Państwo Z. formułując zastrzeżenia co do postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę nie wykazali w tej sprawie żadnych przepisów ograniczających zagospodarowanie ich terenu w związku z przedmiotowym zamierzeniem budowlanym realizowanym na działce sąsiedniej. Tym samym nie wykazali naruszenia prawnie chronionego interesu.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli U. i H. Z. podnosząc, że jako właściciele działki nr (...) powinni być stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Powołując się na art. 28 ustawy Prawo budowlane podnieśli, że kryterium uznania danego podmiotu za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest jego interes prawny, lecz to, czy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zarzucili również, że prowadząc postępowanie wyłącznie z udziałem inwestora naruszono art. 7 k.p.a., który nakazuje uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Wojewoda (...) decyzją z dnia 2 września 2013 r. znak (...) na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) utrzymał w mocy decyzję organu i instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie emisji hałasu przez inwestycję, wskazał na podstawy prawne wydanej decyzji oraz przytoczył orzeczenia sadow administracyjnych. Odnośnie podnoszonego w odwołaniu argumentu iż; "W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na szkoleniu kierowców, podstawową uciążliwością oprócz hałasu jest emisja spalin (...) kwestia ta nie została poddana analizie zarówno w trakcie postępowania zakończonego decyzją pozwoleniową wydaną w dniu 13 listopada 2012 r., jak i w decyzji z dnia 27 czerwca 2013 r. ", wyjaśniono, iż kwestia ta nie należy do właściwości organu architektoniczno-budowlanego. Kontrolę w tej sprawie przeprowadza organ wydający decyzję środowiskową. Decyzję taką wraz z zawartymi w niej ustaleniami inwestor dołącza do wniosku o pozwolenie na budowę, ale tylko w przypadku gdy przepisy szczegółowe tego wymagają. Zaznaczyć należy, iż przedmiotowa inwestycja nie znajduje się na liście przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Przedmiotowa inwestycja nie jest również przedsięwzięciem, które mogłoby oddziaływać na istniejące obszary NATURA 2000 w znaczeniu ustawy z 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ze względu na powyższe w przedmiotowej sprawie nie istniała konieczność uzyskania przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę, decyzji środowiskowej w której kwestia spalin ewentualnie byłaby badana.

W odniesieniu do podnoszonego w odwołaniu argumentu, iż "wybetonowanie placu jazdy i przystosowanie nieruchomości gruntowej do tego typu działalności zaburzy stosunki hydrologiczne zarówno na tej nieruchomości jak i w najbliższej okolicy", wskazano, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył decyzję starosty (...) z 9 sierpnia 2011 r., znak: (...). którą udzielono inwestorowi, pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód - tj. na wprowadzenie ścieków opadowych i roztopowych do ziemi oraz na wykonanie urządzeń wodnych.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie U. i H. Z. i wnieśli o:

a)

uchylenie decyzji Wojewody (...) z dnia 2 września 2013 r. w sprawie utrzymania w mocy decyzji Starosty (...) z dnia 27 czerwca 2013 r. znak (...), oraz uchylenie decyzji Starosty (...) z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 13 listopada 2012 r. o symbolu (...).

b)

wskutek uchylenia ww. decyzji skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania lub c) orzeczenie o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia 13 listopada 2012 r. o pozwoleniu na budowę placu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę placu utwardzonego i miejsc postojowych z oświetleniem i odwodnieniem oraz zjazdu z ul. S. dla bazy sprzętowo szkoleniowej Ośrodka Szkolenia (...) o symbolu (...).

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w dniu 21 maja 2013 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na rzecz J. G. O zakończeniu tego postępowania skarżący zostali poinformowani w trybie dostępu do informacji publicznej w dniu 6 maja 2013 r.

Skarżący wskazali, że argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji Wojewody (...) odmawiającej uchylenia decyzji Starosty (...), odmawiającej uchylenia poprzednio wydanej decyzji dot. pozwolenia na budowę są błędne oraz sprzeczne z aktualną linią orzeczniczą sądów administracyjnych.

Wojewoda (...) w uzasadnieniu skarżonej decyzji z dnia 2 września 2013 r. przyjął, iż dla nadania podmiotowi statusu strony postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie wystarcza położenie nieruchomości, której jest się właścicielem w obszarze oddziaływania obiektu, koniecznym jest by podmiot ten wykazał naruszenie jego interesu prawnego. To twierdzenie sprzeczne jest z aktualną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, a także z funkcją instytucji strony postępowania. Skarżący wskazali na orzeczenie NSA z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1492/10, z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2242/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/G1 250/11, z których wynika, że wytyczenie obszaru oddziaływania, nie musi się wiązać z ujemnym oddziaływaniem inwestycji na nieruchomość sąsiednią. Sam fakt położenia nieruchomości w prawidłowo wyznaczonym obszarze oddziaływania przesądza o przymiocie strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Dla uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest konieczne wykazanie naruszenia interesu prawnego. Wskazali dalej, że skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Wydanie pozwolenia oraz ustalenia warunków pozwolenia toczyło się z udziałem tylko jednej zainteresowanej strony, właściciela nieruchomości wnioskującej o wydanie pozwolenia na budowę. Podkreślili, że powinni mieć możliwość osobistej kontroli działań organu i inwestora w postępowaniu administracyjnym.

Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego organ prowadził bez poinformowania skarżących, co pozbawiło ich prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co z kolei narusza zasadę sformułowana w przepisie art. 10 § 1 k.p.a., a mianowicie zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Przeprowadzenie postępowania mającego na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez udziału skarżących stanowiło naruszenie przepisów procesowych dające podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania błędnie uznał, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w tymże postępowaniu.

W przypadku braku konieczności wydania decyzji środowiskowej w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., właśnie w postępowaniu o pozwolenie na budowę powinna być zbadana kwestia skutków eksploatacji inwestycji w zakresie emisji spalin, a przynajmniej w takiej sytuacji organ powinien zapewnić udział w postępowaniu właścicielom nieruchomości, na które ta emisja spalin będzie potencjalnie kierowana. Trudno dać wiarę poglądowi, że działalność w postaci prowadzenia Ośrodka Szkolenia (...) dla kierowców ciężkich pojazdów (ciężarowych) nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Przez ponad 12 godzin stale włączone silników samochodów, o często wątpliwych parametrach ekologicznych, muszą powodować nadmierną emisję zarówno hałasu, jak i zanieczyszczeń.

Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji Wojewody, samo pozyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie ścieków opadowych i roztopowych do ziemi oraz na wykonanie urządzeń wodnych nie gwarantuje utrzymania prawidłowych stosunków hydrologicznych. Wybetonowanie placu jazdy i przystosowanie nieruchomości gruntowej do tego typu działalności zaburzy stosunki hydrologiczne zarówno na tej nieruchomości jak i w najbliższej okolicy. Zważywszy na fakt, iż w okolicy planowanego Ośrodka Szkolenia (...) tereny przeznaczone są na cele zabudowy jednorodzinnej, grunt jest w znacznym stopniu wolny od pokrywy takiej jak asfalt czy beton. Pokrycie betonem czy asfaltem działki J. G. spowoduje zmiany w filtracji wody, sposobu odprowadzania jej po obfitych opadach deszczu, oraz zalegania śniegu po okresie zimowym i utrudni korzystanie z działek sąsiednich. Ta kwestia nie została absolutnie uwzględniona w trakcie postępowania pozwoleniowego, a wymaga szczególnej i wnikliwej analizy, a wręcz opinii hydrologa z ustosunkowaniem się do ewentualnych możliwości zabezpieczenia stosunków wodnych na tym terenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest legalność decyzji kończącej postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie wznowienia postępowania i odmawiającej uchylenia kontrolowanej decyzji. Decyzją kontrolowaną we wznowionym postępowaniu było ostateczne pozwolenie na budowę z dnia 13 listopada 2012 r. nr (...), znak: (...) dotyczące realizacji inwestycji obejmującej budowę placu utwardzonego i miejsc postojowych z odwodnieniem oraz zjazdu z ul. S. dla bazy sprzętowo-szkoleniowej Ośrodka Szkolenia (...) w miejscowości K. przy ul. S. na działkach: (...), (...), (...), jednostka ewidencyjna K. Miasto, obręb ewidencyjny K.

Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazali w swoim wniosku art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Organy administracyjne badając podstawę wznowienia postępowania, doszły do przekonania że wskazana podstawa wznowieniowa nie wystąpiła. Ustalenie to zdaniem Sądu narusza art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 28 k.p.a. i w konsekwencji prowadzi także do naruszenia przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., przez niezasadne jego zastosowanie. Powyższe naruszenia prawa miały wpływ na wynik sprawy.

Kwestię statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę reguluje przede wszystkim przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, w myśl którego stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis art. 3 pkt 20 prawa budowlanego zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania obiektu. Odsyła bowiem do przepisów odrębnych, którymi są przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego itp. Regulacja art. 28 ust. 2 prawa budowlanego stanowi uregulowanie szczególne wobec treści art. 28 k.p.a., stanowiącego że "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Nie oznacza to wyłączenia stosowania art. 28 k.p.a. - w postępowaniu o pozwolenie na budowę nadal przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, a nie z ich naruszeniem.

W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. Inaczej rzecz ujmując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (wyrok NSA z dnia 4 marca 2010 r., II OSK 490/09, CBOSA).

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest sposób ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę a pośrednio także pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu". Organ prezentuje stanowisko zgodnie z którym, jeżeli inwestycja - w ocenie organu prowadzącego postępowanie-jest zgodna z przepisami odrębnymi, to nie oddziałuje na okoliczne nieruchomości, a tym samym, właścicielom tych nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż nie jest naruszony ich interes prawny. Skarżący natomiast uważają, że niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren ją otaczający, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany przez skarżących. Zdaniem Sądu stroną niniejszego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może potencjalnie oddziaływać. W podobnym stanie faktycznym wydany został wyrok NSA sygn. II OSK 332/12, w którym Sąd ten skrytykował pogląd taki jak prezentowany w niniejszym postępowaniu przez organy, i stwierdził, że: "takie rozumowanie prowadzi w konsekwencji do stwierdzenia, że o oddziaływaniu obiektu budowlanego można byłoby mówić wówczas, kiedy doszłoby do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Ten sposób rozumowania pomija jednakże jedną istotną kwestię, a mianowicie, że dla inwestycji niezgodnej z przepisami techniczno-budowlanymi nie powinna zostać wydana decyzja zezwalająca na budowę. Dlatego też obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę obiektu budowlanego, innych podmiotów jako stron tego pozstępowania, poza inwestorem, nie oznacza, że niemożliwym będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i że tym samym dochodzi do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości."

Podkreślić należy, że instytucja "strony postępowania" ma na celu umożliwienie danemu podmiotowi w konkretnym postępowaniu administracyjnym ochronę swoich praw, poprzez wpływ na działania podejmowane przez organy administracyjne w trakcie postępowania.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jako podstawowy argument, dowodzący braku podstaw do przyznania przymiotu strony U. i H. Z., organ przytoczył prywatną opinię przedstawioną przez inwestora w postępowaniu o pozwolenie na budowę, dotyczącą oddziaływania akustycznego inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżących. Z ekspertyzy tej wynika, że na nieruchomości skarżących dopuszczalny przepisami poziom hałasu nie zostanie przekroczony. Z okoliczności tej organ wywiódł wniosek, że skoro przepisy w tym zakresie nie zostały naruszone, to skarżący nie są stroną postępowania. Jednakże skarżący - poprzez odmówienie im przymiotu strony postępowania - z dowodem tym nie tylko nie mogli się zapoznać, ale w ogóle o nim nie wiedzieli. Skarżący nie mieli też możliwości jego zakwestionowania, złożenia uwag czy wniosków dowodowych, właśnie poprzez bezpodstawne pozbawienie ich możliwości udziału w postępowaniu. Podkreślić należy, że wszystkie niniejsze rozważania nie oznaczają automatycznie, że wskazana opinia jest wadliwa. Niemniej skoro organy badały możliwość wpływu inwestycji na sposób wykonywania prawa własności przez skarżących, to oznacza, że dopuszczały możliwość ograniczenia skarżących w ich uprawnieniach właścicielskich, ale nie przyznając statusu strony czyniły to bez ich udziału, z naruszeniem procedury administracyjnej, uniemożliwiając skarżącym dochodzenie swoich racji. W szczególności w niniejszej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że teren inwestycji graniczy z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem o zupełnie innym przeznaczeniu niż tereny na których zrealizowana została inwestycja.

Na marginesie wskazać tylko należy, że J. G. nie był stroną postępowania przed organem II Instancji, co również stanowi uchybienie przepisom postępowania.

Odnośnie pozostałych zarzutów i wniosków skargi dotyczących samej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 13 listopada 2012 r., wskazać należy, że sąd nie może poddać tej decyzji ocenie przed oceną organów administracyjnych, co wynika z uprawnienia sądu sprowadzających się wyłącznie do kontroli działania administracji publicznej. Wydana w ponownie prowadzonym postepowaniu administracyjnym decyzja będzie również podlegała kontroli sądowej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni powyżej zaprezentowaną ocenę prawną i ponownie dokona oceny zaistnienia wskazanej we wniosku podstawy wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Z wszystkich wyżej wymienionych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchylono także decyzję pierwszej instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.