Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1976865

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 12 stycznia 2016 r.
II SA/Kr 1457/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda.

Sędziowie WSA: Kazimierz Bandarzewski Mariusz Kotulski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 3 września 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego - S.S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Postępowanie administracyjnej w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia (...).2011 r.

Decyzją z dnia 17 maja 2011 r., organ I instancji nakazał J.Z. (wł. nieruchomości nr (...) uprzejmie informuje iż w oparciu o przepisy ustawy o ochronie praw konsumentów odstepuje od zakupu nin. przedmiotu z zachowaniem terminu ustawowego) przywrócenia stanu poprzedniego, stanu wody na gruncie poprzez likwidację urządzeń, którymi odprowadzane są ścieki woda na sąsiednią nieruchomość (dz. nr....).

SKO w K. decyzją z 1 grudnia 2011 r. uchyliło ww. rozstrzygnięcie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Burmistrz Miasta J., decyzją z dnia 19.042012 r. nakazał J.Z. (wł. nieruchomości nr (....]) likwidację urządzeń odprowadzających wodę na działkę sąsiednią ((....]), tj. otworów w betonowym murze na granicy dz. (...) i (...).

SKO w K. decyzją z 21 listopada 2012 r. uchyliło ww. rozstrzygnięcie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Burmistrz Miasta J., decyzją z dnia 15 października 2013 r.umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie.

SKO w K. decyzją z 17 grudnia 2012 r. uchyliło ww. rozstrzygnięcie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z 30 lipca 2014 r. organ I instancji odmówił nakazania J.Z. przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec niewystąpienia zmian stosunków wodnych na działce nr ewid. (...) szkodliwie oddziałujących na działkę nr ewid. (...) stanowiącą własność S.S.

Ponownie SKO swoim rozstrzygnięciem z 3 października 2014 r. uchyliło ww. decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Burmistrz Miasta J., decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r., (znak (....]) odmówił nakazania J.Z. przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom stwierdzenia wystąpienia zmian stosunków wodnych na działce nr ewid. (...) oddziałujących na działkę nr ewid. (...) stanowiącą własność S.S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracyjny streścił przebieg postępowania w sprawie.

Podczas przeprowadzonych oględzin w terenie nie stwierdzono namoknięć przy ogrodzeniu z działką J.Z. Otwory w ogrodzeniu (murze) zostały zaślepione. Ustalono, że w najniższym punkcie działki S.S. teren jest grząski, namoknięty. Na końcu działki J.Z. odnaleziono rurę, jednak nie stwierdzono żadnego wycieku z niej.

Organ I instancji dokonał analizy posadowienia działek na podstawie mapy zasadniczej. Ustalono, że działka nr (...) stanowiąca własność JZ. zabudowana jest budynkiem usługowo-mieszkalnym. Za budynkiem dokonano nasypu ziemi, jednak zachowano kierunek spadku i spływu wód. Budynki S.S. i J.Z. stykają się ze sobą. Między działkami ww. osób wybudowano ogrodzenie (betonowy mur). Podczas pierwszych oględzin nasyp stykał się z ogrodzeniem. W murze były nawiercone otwory, którym sączyła się ciecz. Jak ustalono były to prawdopodobnie wody gruntowe i opadowe. W miarę upływu czasu sytuacja gruntowo-wodna uległa znacznej zmianie. Otwory w murze zostały zaślepione, widoczne jest to w dokumentacji wykonanej podczas oględzin w dniu (...) 2015 r. Ponadto nasyp został odsunięty od ogrodzenia a jego brzeg obłożony jest kamieniami. W miarę upływu czasu nasyp się ustabilizował, teren porośnięty jest roślinnością (trawnik), co ma znaczący wpływ na wsiąkanie wody opadowej i gruntowej a tym samym poprawę warunków gruntowo wodnych na działce nr (...). Strony nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających istnienie "kanału" pomiędzy działkami nr (...) oraz (...). Zatem organ I instancji nie miał podstaw do tego aby dać wiarę informacjom przedstawionym przez S.S.

W odwołaniu od ww. decyzji wskazano na błąd w ustaleniach faktycznych organu mających znaczenie dla sprawy poprzez przyjęcie, że właścicielka działki nr (...) wybudowała ogrodzenie oraz, że zmiany dokonane na działce nr (...) nie powodują szkód na działce nr (...), chociaż zdaniem strony odwołującej się prawidłowa ocena stanu faktycznego jednoznacznie wskazuje, iż jest to mur oporowy oraz, że zmiany na działce nr (...) powodują poważne szkody na działce nr (...) poprzez jej zalewanie wodami gruntowymi oraz deszczowymi. Stąd też stwierdzono, że zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 29 Prawa wodnego.

Przedmiotem zarzutów jest także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 k.p.a., jak również art. 77,78,79,80 i 84 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów oraz wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji.

Nadto zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, a oparcie decyzji w całości na opinii biegłego, bez odniesienia się do innych dowodów.

Powołując się na treść art. 136 k.p.a. strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z opinii innego biegłego na okoliczność wykazania szkód na działce nr (...) wywołanych przez nawiezienie ziemi i wybudowania muru oporowego przez właścicielkę działki nr (...), dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji, dowodu z dodatkowej opinii biegłego dr inż. B.R., dowodu z przesłuchania stron postępowania, dowodu z dodatkowych oględzin działek nr (...) i (...) w okresie wiosennym.

Samorządowe kolegium Odwoławcze w K. decyzja z 3 września 2015 r., nr (...) uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.) oraz art. 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie.

Następnie wskazał, że na organie administracyjnym ciąży obowiązek "ustosunkowania się i udzielenia odpowiedzi na zarzuty sformułowane przez stronę. Sama opinia podlegać musi ocenie w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, który ma być kompleksowo zgromadzony. Dopiero po wyjaśnieniu zastrzeżeń strony do opinii i pełnego zebrania materiału dowodowego, może organ dokonać ustaleń i ocen potrzebnych do podjęcia rozstrzygnięcia".

Zdaniem SKO, w niniejszej sprawie takiego postępowania zabrakło.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że w swojej poprzedniej decyzji zwracał uwagę, iż z opinii biegłego wynika, iż obszar dolnej części działki nr (...) jest punktem, do którego w naturalny sposób ciążą wody opadowe spływające z okolicy tj. z działek (...), (...),(....), z samej działki nr (...), a być może także z innych np. (...). Oprócz takiego stwierdzenia, brak jest jednak jakichkolwiek innych ustaleń pozwalających na ocenę, jaki jest wpływ spływu wody z pozostałych działek (poza działką nr (....]) na sytuację gruntowo-wodną na działce nr (...). Zarzucono zatem organowi I instancji zupełne pominięcie tej kwestii, która może mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę odwołującą.

Ponadto SKO zwróciło uwagę na liczne zastrzeżenia do opinii biegłego z dnia 24 września 2013 r. sformułowane przez pełnomocnika odwołującego, których to zastrzeżeń opinia uzupełniająca stanowiąca odpowiedź na zarzuty z dnia 13 maja 2014 r. nie wyjaśniła.

Zarzucono organowi I instancji również to, że nadal nie odniósł się w żaden sposób do zastrzeżeń odwołującego.

Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że przeprowadzona wizja w terenie odbyła się w okresie zimowym - 8 stycznia 2015 r., kiedy teren pokryty został pokrywą śnieżną. Dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, należałoby rozważyć możliwość przeprowadzenia ponownej wizji w terenie, ale w okresie deszczowym, zwłaszcza, że odwołujący nadal twierdzi, iż pomimo zabezpieczenia otworów w murze, woda nadal z nich wypływa.

Zdaniem SKO, pełną wiedzę w zakresie powyższych wątpliwości można było uzyskać poprzez należyte przesłuchanie świadków, odebranie wyjaśnień od stron, ewentualne ich przesłuchanie w tym charakterze, pozyskanie dokumentów jak np. fotomapy oraz opinia biegłego - kompleksowo ocenionych.

Podsumowując, w ocenie organu II instancji daniem składu orzekającego w sprawie niniejszej sprawa nadal nie została należycie wyjaśniona.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do WSA w Krakowie przez S.S., reprezentowanego przez r.pr. T.R.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1.

naruszenie prawa postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo braku wymaganych prawem przesłanek, w efekcie czego organ II instancji wydał decyzję kasacyjną, zamiast decyzji merytoryczno-reformacyjnej,

2.

naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie, choć istniały ustawowe przesłanki w niniejszej sprawie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie zawnioskowanym przez skarżącego w odwołaniu,

3.

naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia przesłanek zastosowania art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz powodów nie zastosowania art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

SKO w dopowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Podkreślić należy, że pełnomocnicy skarżącego oraz J.Z. zgodnie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w K. podnosząc, że Kolegium w sposób niewłaściwy zastosowało art. 138 § 2 k.p.a., gdyż ono samo mogło wydać w przedmiotowej sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie zamiast po raz kolejny wydawać decyzje kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, z powodu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Pokreślić należy, ze przedmiotowa sprawa była już wielokrotnie rozpoznawana przez organy administracyjne.

Na wstępie zaakcentowania wymaga, że zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga, aby w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest jednak, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. (por. wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87; wyrok NSA z 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992 nr 3-4, poz. 95).

Do uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Motywy decyzji organu odwoławczego powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją, na co wskazuje art. 11 k.p.a. (vide wyrok WSA w Warszawie z 18 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1453/14.

Lektura zaskarżonej decyzji prowadzi do niezaprzeczalnego wniosku, że SKO w K. zawęziło swoje uprawnienia jedynie do kontroli decyzji organu I instancji, bez merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wskazuje na to m.in. treść uzasadnienia zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia 3 września 2015 r., które poza częścią faktograficzno-sprawozdawczą (do połowy 8 strony uzasadnienia), stanowi kontrolę ww. decyzji oraz zawiera wskazania co do dalszego postępowania, wprost przeniesione z odwołania od decyzji organu I instancji.

Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zdaniem składu orzekającego rozpoznającego niniejszą sprawę, organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a., tylko w sytuacji, gdy wykaże, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, przy czym korzystając z przepisu art. 138 § 2 k.p.a., organ winien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a., czyli nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Organ odwoławczy całkowicie w niniejszej sprawie naruszył powyższe zasady działania.

W ramach przyznanych ustawowo kompetencji mógł we własnym zakresie dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, pod kątem przesłanek z art. 29 ustawy prawo wodne. Organ odwoławczy powinien m.in. ocenić wartość dowodową zalegającej w aktach opinii hydrologicznej z dnia 24 września 2013 r. oraz sporządzonej do niej opinii uzupełniającej, konfrontując te dowody z zarzutami podnoszonymi przez pełnomocnika strony skarżącej. SKO powinno, zgodnie z art. 7 k.p.a. wyjaśnić również istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, jaki jest wpływ spływu wody z pozostałych działek (poza dz. nr (....]) na sytuację gruntowo - wodną na działce skarżącego, w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Dostrzeżone przez organ odwoławczy nieścisłości i luki występujące w materiale dowodowym, nie stały na przeszkodzie skarżonemu organowi do rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, tym bardziej, że istnieje tryb przewidziany w art. 136 k.p.a. w postaci przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W niniejszej sprawie posiłkowanie się przepisem art. 136 k.p.a. oznaczać może wyjaśnienie wszelkich wątpliwości w zakresie opinii biegłego podniesionych przez organ odwoławczy oraz skarżącego (np. poprzez uzupełnienie materiału dowodowego o dowody z przesłuchania stron oraz z zeznań świadków, przeprowadzenie wizji w terenie, pozyskanie stosownej dokumentacji tj. np. fotomapy sprzed i po zmianach i in. jak na str. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ewentualne pozyskanie uzupełnienia opinii). W tym miejscu wskazać należy, że znacząca część wniosków dowodowych stron postępowania (zwłaszcza pełnomocnika skarżącego) wniesiona w toku postępowania administracyjnego jest nieuzasadniona, tak jak i nakazanych przez Kolegium czynności do podjęcia przez organ I instancji.

Unikanie rozstrzygnięcia w tym zakresie narusza także art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Organ odwoławczy powinien zatem w niniejszej sprawie wyjaśnić i ocenić wszelkie niejasności, braki, jakie ewentualnie dostrzeże zarówno w opinii biegłego jak i pozostałym materiale dowodowym, co skutkować winno wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawy tj. czy istnieją podstawy do zastosowania przesłanek z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo wodne.

Przyjęty przez SKO w K. w przedmiotowej sprawie sposób procedowania nie licuje z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i z zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji.

Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy Obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. (Na temat prawa do dobrej administracji i zasady efektywnej dobrej administracji zob.: Prawo do dobrej administracji. Materiały ze Zjazdu Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego. Warszawa 23-25 września 2002, red. Z. Niewiadomski, Z. Cieślak, Warszawa 2003; S. Hambura, M. Muszyński, Karta Praw Podstawowych z komentarzem, Bielsko- Biała 2001, s. 174-179; Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych), Warszawa 2002.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno spełniać szereg wymogów odnośnie treści i formy. W zakresie uzasadnienia faktycznego winno znaleźć się wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy pominął milczeniem podnoszone w odwołaniu zarzuty strony. Brak ustosunkowania się przez organ drugiej instancji do podnoszonych w odwołaniu kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę uchybienia rażącego. Takie działanie organu odwoławczego (organ odwoławczy nie ustosunkował się do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów, cedując je na organ I instancji) godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i niepotrzebnie przedłuża toczące się od 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie, która nie jest szczególnie skomplikowana pod katem prawnym.

Sprawa tak pod względem prawnym, jak i faktycznym nie jest skomplikowana. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo wodne i zawarte w nim przesłanki są jasne. Natomiast wszystko co jest konieczne do ustalenia lub zweryfikowania w zakresie stanu faktycznego sprawy może uczynić SKO - samo lub przy pomocy organu I instancji w trybie art. 136 k.p.a. W tym miejscu negatywnie ocenić należy funkcjonowanie organu I instancji, który pomimo kilkukrotnych uchyleń jego decyzji i jasnych wytycznych zawartych w decyzjach kasacyjnych nie potrafi wydać pełnej i spójnej decyzji administracyjnej.

Kolegium musi zatem ustalić, czy między działkami nr (...) i (...) istniał rów odwodniający, czy powstały mur/ogrodzenie wybudowany został w granicy między tymi działkami (czy też tylko na działce uczestniczki J.Z.), a w konsekwencji czy budowa tego muru/ogrodzenia zniszczyła ów rów odwadniający (studzienkę itp.). Na tym bowiem od początku przedmiotowej sprawy opierały się zarzuty S.S., a nie facie samym w sobie wybudowania przez sąsiadów muru/ogrodzenia. Jeżeli natomiast nastąpiło zniszczenie tego rowu (zagłębienia w gruncie, studzienki itp., które odprowadzały wody w dół działki nr (....]), to czy doprowadziło to zmiany stanu wody na gruncie tj. na działce nr (...) (w zakresie jej ilości, szybkości spływu) oraz czy prowadzi to do negatywnych skutków dla tej działki (np. ze względu na wolniejsze, lecz w dłuższym okresie czasu przesiąkanie wody na działkę nr (...) - co powoduje, że działka ta w dolnym odcinku przez dłuższy okres czasu jest zawilgocona, czy też jest to stan naturalny związany z ukształtowaniem terenu i spływem wód także z innych działek.

Wykazane powyżej nieprawidłowości postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, musiały spowodować jej wyeliminowanie z porządku prawnego. Oznacza to, że zapadła decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1, 80, 138 § 2, 136, 107 § 3 oraz 15 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazania, co do dalszego postępowania, które organ odwoławczy winien uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wynikają z poczynionych wyżej rozważań.

Ponieważ Sąd stwierdził przy wydawaniu decyzji naruszenie art. 7 i 77 § 1, 80, 107 § 3 i 15 k.p.a., nie jest na obecnym etapie możliwa ocena zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.