Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2508850

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 26 czerwca 2018 r.
II SA/Kr 1454/17

UZASADNIENIE

Sentencja

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. M.- K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia (...) września 2017 r. Nr (...) w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego postanawia przyznać na rzecz radcy prawnego D. M.-K., wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego ul. (...), (...), od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę (...) zł (słownie: (...)) w tym (...) zł (słownie: (...)) podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r. przyznane zostało skarżącej prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie jej skargi na decyzję Dyrektora RZGW w K. z dnia 11 września 2017 r.

Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., zarządzeniem Sekretarza Rady OIRP z dnia 14 lutego 2018 r. na pełnomocnika B. K. został wyznaczony radca prawny D. M.-K., wykonująca zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w K. ul. (...).

W dniu 24 kwietnia 2018 r. odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie rozprawa sądowa, natomiast w dniu 8 maja 2018 r. ogłoszono wyrok uchylający zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Jednocześnie, z akt sprawy wynika, iż 14 marca 2018 r.,. pełnomocnik skarżącej sporządziła i złożyła zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2018 r. wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 20 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny D. M. K. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. pismo będące wnioskiem o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej B. K. Oświadczyła jednocześnie, iż opłaty za czynności nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wyznaczony adwokat/radca otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców/adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Od dnia 2 listopada 2016 r. szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radców prawnych z urzędu.

Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1c tegoż rozporządzenia - stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw.innej sprawie wynosi 240,00 zł, natomiast w postępowaniu zażaleniowym 120 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości - w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23%.

W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) oraz § 4, 2 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.