Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1827312

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 5 grudnia 2014 r.
II SA/Kr 1451/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.).

Sędziowie WSA: Mariusz Kotulski, Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. G. i K. G. na postanowienie Nr (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 lipca 2014 r., znak: (...) w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych

I.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji;

II.

określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane;

III.

zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących M. G. i K. G. solidarnie kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2013 r. znak: (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat (...) (PINB) działając na mocy art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane nakazał T. G.:

w pkt 1 wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy realizacji zamierzenia budowlanego pt. "rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji: wód.- kań., gazowej, c.o., elektrycznej, kanalizacji opadowej oraz budową szczelnego zbiornika na nieczystości sanitarne", na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta nr (...) z dnia 7 czerwca 2013 r. znak: (...) o pozwoleniu na budowę-w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

w pkt II wykonanie niezbędnych, skutecznych zabezpieczeń wykonanych robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji (tekst jedn.: 1. prawidłowe i skuteczne zabezpieczenie ścian wykopu przed osuwaniem się oraz naporem gruntu z sąsiednich działek w tym z działki, na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny przy ul. R. w K., dz. nr (...) obr. (...); 2. zabezpieczenie strefy prowadzonych robót przed dostępem osób postronnych).

w pkt III nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w PINB w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia następujących dokumentów: ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z realizacją rozbiórki, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy budynku mieszkalnego nr (...) przy ul. R. w K. i robót zabezpieczających budynku nr (...) usytuowanego w granicy realizowanej inwestycji-w związku z naruszeniem jego konstrukcji w trakcie wykonywania ww. robót budowlanych, w zakresie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz ocenę techniczną prawidłowości wykonania przedmiotowych robót budowlanych wraz z oceną ich wpływu na stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. R.

W uzasadnieniu postanowienia organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że w dniach 27 września 2013 r., 2 października 2013 r., i 12 listopada 2013 r. przeprowadzone zostały czynności kontrolne na terenie przedmiotowej inwestycji przy ul. R. w K., oraz budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej przy ul. R. w K. na okoliczność zdarzenia tj. nieplanowanego naruszenia gruntów w granicy działek bezpośrednio pod ścianą szczytową istniejącego obiektu mieszkalnego, co było bezpośrednią przyczyną pojawienia się w budynku pęknięć i zarysowań. W protokole z czynności kontrolnych z dnia 27 września 2013 r. zapisano cyt. "Do budynku od strony działki nr (...), (...) przylegał budynek mieszkalny jednorodzinny przy ul. R. W wyniku prowadzonych robót budowlanych został on praktycznie rozebrany do poziomu ław fundamentowych. W wyniku prowadzonych robót, w szczególności robót ziemnych doszło najprawdopodobniej do uszkodzeń budynku przy ul. R.." Podczas kontroli ustalono, że kierownik przedmiotowej budowy wykonał podbicie uszkodzonego budynku, poprzez wykonanie zbrojonych 2 stóp i ław fundamentowych w osi G. (wpisy do dziennika budowy kierownika budowy z dnia 17 września 2013 r. i 18 września 2013 r.).

W związku z powyższym organ stwierdził, że roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją przy ul. R. są realizowane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym - dokonano bowiem rozbiórki budynku nr (...), co spowodowało w ocenie organu wystąpienie zagrożenia dla bezpieczeństwa życia lub mienia.

Tym samym zasadne jest wstrzymanie prowadzenia dalszych robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji oraz nałożenie na inwestora obowiązków wynikających z art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.

W zażaleniu wniesionym do (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoruj Budowlanego w K. na ww. postanowienie T. G. zarzucił mu naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. polegającą na sporządzeniu uzasadnieniu postanowienia w sposób dowolny z pominięciem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz bez wyjaśnienia na których dowodach oparto rozstrzygnięcie, jak również bez odniesienia się do ekspertyzy przedstawionej przez inwestora.

W zażaleniu zarzucono także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób pobieżny, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a polegających na przyjęciu, że budowa prowadzona jest w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W konsekwencji e ocenie autora zażalenia naruszony został art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r. znak: (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie organu i instancji.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 w związku z art. 144 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 oraz 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z akt postępowania pierwszoinstancyjnego zgromadzonych w sprawie wynika, że w toku prowadzonych prac rozbiórkowych ściany budynku przy ul. R. doszło do naruszenia konstrukcji ściany nośnej budynku przy ul. R. Powyższe okoliczności potwierdzają wpisy dokonane przez A. M., Kierownika budowy w dzienniku budowy, na podstawie których ustalić można, że w dniu 23 lipca 2013 r. przystąpiono do prac rozbiórkowych części budynku, na istniejącym budynku sąsiada zauważono podłużną rysę wobec czego wskazano, że w zakresie prac rozbiórkowych ściany przylegającej do sąsiedniego budynku wymagana jest szczególna ostrożność. W dniu 30 lipca 2013 r., przystąpiono do wykonania wykopów pod projektowane ściany piwnic, które wykonano do dnia 6 sierpnia 2013 r. na głębokości 30 cm. Do dnia 10 września 2013 r. wykonano szalunek dla ścian piwnic zewnętrznych o grubości 25 cm. W dniu 13 września 2013 r. przystąpiono do prac rozbiórkowych przy sąsiednim budynku w osi G, przy czym w dniu 16 września 2013 r., w trakcie prowadzenia prac, stwierdzono, że poziom fundamentu budynku sąsiedniego waha się od 2,0 m do 0,20 m od poziomu terenu. Warstwa posadowienia dla ławy budynku budowanego na głębokości zalecanej przez konstruktora niestabilna, nienośna. W dniu 17 września 2013 r. przystępując do prac dylatacyjnych stwierdzono, że drenaż budynku sąsiedniego w osi 2 wprowadza wodę pod budynek nawadniając grunt, natomiast w związku z padającym intensywnie deszczem od późnych godzin nocnych dnia poprzedniego niezwłocznie przystąpiono do prac związanych z ustabilizowaniem budynku sąsiedniego wykonując stosowne podbicia. Od dnia 18 września 2013 r. do 14 listopada 2013 r. monitorowano stan sąsiedniego budynku poprzez umieszczenie szkiełek na pęknięciach, w tym czasie stwierdzono, że szkiełka pozostają nienaruszone, a zakres pęknięć na sąsiednim budynku nie zwiększył się.

Tym samym, w ocenie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednoznacznie należy uznać, że prace budowlane prowadzone przy realizacji obiektu na działce ew. nr (...) i (...) w połączeniu z warunkami atmosferycznymi (obfite opady deszczu) miały wpływ na konstrukcję ściany budynku zlokalizowanego na działce ew. nr (...). Organ wskazał przy tym, że każdorazowe prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku i jego fundamentów w granicy z innym budynkiem wymaga zachowania szczególnej ostrożności i stosowania niezbędnych zabezpieczeń. Przy czym nawet zachowanie takich zasad doprowadzić może do naruszenia konstrukcji budynku sąsiedniego w sytuacji wystąpienia czynników nieprzewidzianych (opadów deszczu, awarii wodociągu, wyższego poziomu wód gruntowych niż prognozowana).

Zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie, mimo podjęcia działań przez kierownika budowy mających na celu zminimalizowanie uszkodzeń sąsiedniego budynku, doszło w toku wykonywanych robót budowlanych do naruszenia ściany nośnej budynku przy ul. R. Zatem PINB w przypadku uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek z art. 50 ustawy Prawo budowlane, miał obowiązek natychmiast wkroczyć z ingerencją i wstrzymać roboty budowlane, a następnie zgodnie z postanowieniami z art. 50 ww. ustawy, podjąć działania (obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, ocen technicznych, ekspertyz), które będą stanowić dodatkowy materiał dowodowy dla wydania decyzji, co do dalszej kontynuacji robót budowlanych. Wobec powyższego organ I instancji na obecnym etapie postępowania prawidłowo wstrzymał roboty budowlane prowadzone w przedmiotowym budynku.

Odnośnie zarzutów inwestora zawartych w zażaleniu, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w istocie uzasadnienie postanowienia organu I instancji jest zwięzłe i może w pewnym stopniu naruszać normy art. 107 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a., natomiast wskazane w nim przesłanki są w pełni weryfikowalne. Organ nadzoru budowlanego II instancji nie uznał także za zasadne, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ zażaleniowy wskazał przy tym, iż istotą postanowienia wydawanego na podstawie art. 50 ustawy Prawo budowlane jest natychmiastowe wkroczenie organu nadzoru budowlanego w każdym przypadku, który może prowadzić do ziszczenia się przesłanek, o których mowa w pkt 1 do 4 ww. przepisu ustawy Prawo budowlane. Szczególnie w przypadku procedowania w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2, ustawodawca upoważnił organy nadzoru budowlanego do ingerencji, już w przypadkach, gdy tylko sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa życia lub mienia może się ziścić. Nie było zatem koniecznym, ani celowym gromadzenie bardziej szczegółowego materiału dowodowego w sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie WINB w K. wnieśli M. G. i K. G., zarzucając mu:

- naruszenie art. 124 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia, które nie koresponduje z treścią wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie zawiera ustaleń stanu faktycznego, które winny stanowić przesłankę wydania postanowienia, natomiast zawiera ustalenia, które były i są całkowicie zbędne dla wydania zaskarżonego postanowienia;

- naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie postanowienia w oparciu o niektóre z zebranych w sprawie dowodów.

Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy w sposób całkowicie niezrozumiały nie tylko nie dokonał oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, lecz również nie dokonał jego analizy. Tymczasem już tylko z porównania ww. zapisów w dzienniku budowlanym oraz treści oświadczenia A. M. z dnia 25 listopada 2013 r. wynika, iż pomiędzy nimi istnieją istotne i nie dające się wytłumaczyć rozbieżność, co winno skłaniać WINB do drobiazgowej ich analizy oraz sięgnięcia do innych dowodów.

Skarżący zwrócili uwagę, że w związku z opracowaniem projektowym wskazującym jednoznacznie, że budynek istniejący przy ul. R. w części przylegającej do budynku przy ul. R. nie zostanie rozebrany w całości, a tylko nadbudowany, Wydział Architektury i Urbanistyki UMK nie wymagał ekspertyzy technicznej o której mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pomimo znajomości przepisu § 206 ust. 2 konstruktorzy i kierownik budowy, co wynika z zapisów dziennika budowy, zdecydowali się wraz z inwestorem na nielegalna rozbiórkę wszystkich ścian istniejącego budynku przy ul. R., w tym ściany szczytowej usytuowanej w bezpośrednim sąsiedztwie ściany szczytowej budynku przy ul. R.

Skarżący podkreślili, że odsłonięcie gruntu pod fundamentami istniejącego budynku na całej długości ściany szczytowej jest niedopuszczalne i zawsze grozi katastrofą budowlaną.

Nadto skarżący podnieśli, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu w sposób całkowicie oderwany od ustaleń organu I instancji opisał stan faktyczny, który nie odnosi się do przesłanek pozwalających na wstrzymanie budowy. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia winno odnosić się do art. 50 Prawa budowlanego (wykazać zaistnienia przesłanek opisanych w art. 50), a tego nie czyni. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika jedynie przebieg postępowania, który został streszczony w sposób, który wywołuje istotne wątpliwości co do podstaw zasadności wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga M. G. i K. G. okazała się zasadna.

Zasadniczą przyczyną uchylenia przez Sąd obu kontrolowanych postanowień było naruszenie przez organy nadzoru budowanego obu instancji przepisów postępowania, w szczególności niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola postępowania wykazała, że ustalenia organów nadzoru budowlanego nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto uzasadnienie zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia nie odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie wydane w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm) - zwanej dalej w skrócie p.b. Stosownie do ust. 1 przywołanego przepisu w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 p.b., właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

1)

w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

2)

na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust, 1, lub

2)

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Zgodnie natomiast z treścią art. 50 ust. 2 p.b. w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy:

1)

podać przyczynę wstrzymania robót;

2)

ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń.

Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. po zrelacjonowaniu wybranych w sprawie dowodów organ zażaleniowy ustalił, iż z akt postępowania pierwszoinstancyjnego wynika, że w toku prowadzonych prac rozbiórkowych ściany budynku przy ul. R. doszło do naruszenia konstrukcji ściany nośnej budynku przy ul. R. W dalszej jednak części uzasadnienia organ II instancji ustalił, iż wpływ na konstrukcję ściany nośnej przedmiotowego budynku miały prace budowlane przy realizacji obiektu na działce nr (...) i (...) w połączeniu z warunkami atmosferycznymi tj. obfitymi opadami deszczu. Wprawdzie w podstawie prawnej postanowienia organu II instancji wskazano m.in. na przesłankę z art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. tj. prowadzenie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska to jednak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ zażaleniowy nie wskazał na żadną z ustawowych przesłanek wstrzymania robót budowlanych w trybie art. 50 ust. 1 p.b. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia można się co najwyżej domyślać, iż w ocenie organu II instancji za którąś z przesłanek o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. uznano naruszenie konstrukcji ściany nośnej budynku przy ul. R. Równocześnie jednak w uzasadnieniu swojego stanowiska Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w kontekście przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. prawa budowlanego pominął całkowicie kwestię legalności dokonanej przez inwestora w trakcie realizacji inwestycji rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. R. w K. W tym miejscu należy zauważyć, iż okoliczność tą trafnie zasygnalizował już w swoim rozstrzygnięciu organ I instancji stwierdzając, że roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją przy ul. R. są realizowane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym - dokonano rozbiórki budynku nr 6 co spowodowało w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat (...) wystąpienie zagrożenia dla bezpieczeństwa życia lub mienia. Okoliczność ta choć dostrzeżona w treści uzasadnienia nie znalazła jednak swojego odzwierciedlenia w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji.

W tym miejscu należy zauważyć, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 czerwca 2013 r. nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. R. w K. (działki nr (...) i (...) obr. (...)), Zakres przedmiotowego pozwolenia nie obejmował więc prac rozbiórkowych, w tym szczególności rozbiórki niemal całego budynku.

Tymczasem z dokonanych przez organ nadzoru budowlanego I instancji ustaleń wynika, że budynek zlokalizowany przy ul. R. w K. w wyniku prowadzonych robót budowlanych został praktycznie rozebrany do poziomu ław fundamentowych. Okoliczność powyższa jest w niniejszej sprawie bezsporna, a potwierdza ją zebrany w sprawie materiał dowodowy w tym m.in materiał poglądowy.

Jak podkreślono powyżej zgodnie z treścią art. 50 ust. 2 pkt 1 p.b. w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy podać przyczynę wstrzymania robót budowlanych. Obowiązek powyższy winien być przez organ precyzyjnie zrealizowany i obejmować w realiach każdej indywidualnej sprawy administracyjnej wszystkie przesłanki wstrzymania robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust. 1 p.b. Prawidłowe wypełnienie przez organ dyspozycji art. 50 ust. 2 pkt 1 p.b. ma istotne znaczenie nie tylko dla właściwego nałożenia zabezpieczeń oraz obowiązku, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 3 omawianego przepisu ale także z punktu widzenia zakreślenia właściwych ram postępowania legalizacyjnego prowadzonego następnie w trybie art. 51 p.b. W szczególności należy podkreślić, iż kształt obowiązków nakładanych przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 p.b. winien korelować i stanowić konsekwencję przesłanek, dla których wstrzymano prowadzenie robót budowlanych. Wadliwe więc wstrzymanie robót budowlanych rzutuje na dalszy etap postępowania legalizacyjnego.

Reasumując należy zgodzić się ze skarżącym, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia winno odnosić się wprost do treści art. 50 p.b., a tego nie czyni. Podobnie rację ma skarżący, podnosząc iż organ zażaleniowy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ograniczył się do zrelacjonowania części zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie dokonując przy tyrn jego kompleksowej oceny, z której można byłoby ustalić, które okoliczności organ uznał za udowodnione, a więc na których dowodach się oparł,a którym dowodom odmówił waloru wiarygodności. Powyższe uwagi pozostają także aktualne w stosunku do nader lakonicznego rozstrzygnięcia organu I instancji.

Podsumowując stwierdzić należy nadto, że organy prowadząc postępowanie nie przedstawiły swojego stanowiska, co do podstawowej kwestii wymagającej rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie tj. legalności dokonanej rozbiórki. Przypomnieć należy, że celem uregulowanego w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane trybu naprawczego jest doprowadzenie samowolnie prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami.

Nadto jak wskazano powyżej, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika jednoznacznie, jakie konkretnie okoliczności (przesłanki) zadecydowały o zastosowaniu trybu z art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz na czym polegać miało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia prowadzące do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.

Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie dokonały wnikliwej analizy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, co prowadzić musiało do uznania za zasadne zarzutów w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Przypomnieć należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z kolei na podstawie art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej. Organ ma zatem obowiązek jasno i należycie uzasadnić swoje zdanie, a w szczególności, wskazać na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe.

Rozpoznając sprawę ponownie organy nadzoru budowlanego zobowiązane będą uwzględnić wskazane powyżej uwagi i uzasadnić wydane postanowienie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organy winny zatem ustalić prawidłowo stan faktyczny, wyjaśniając przy tym kwestię samowolnie wykonanej rozbiórki obiektu budowlanego przy ul. R. w kontekście regulacji art. 50 ust. 1 p.b. Dalsze czynności organ podejmie zaś w zależności od dokonanych ustaleń.

Z podanych powyżej przyczyn Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu I instancji za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na mocy art. 152 p.p.s.a.

Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a. który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i to orzeczenie zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa, jego uchylenie stało się konieczne.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.