Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1976846

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 25 stycznia 2016 r.
II SA/Kr 1413/15
Wniesienie podania o wznowienie postępowania a wszczęcie postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Kazimierz Bandarzewski SWSA Aldona Gąsecka-Duda SWSA Iwona Niżnik-Dobosz (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 9 września 2015 r., znak (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy

I.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji,

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącego J. G. kwotę 100 zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 9 września 2015 r., znak (...) po rozpatrzeniu zażalenia B. i A.J., na postanowienie Burmistrza M. z dnia 21 lipca 2015 r. znak (...) odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r. znak (...) dot. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku gospodarczo - garażowego zlokalizowanego na działkach nr. ewid.(...) w M., której inwestorem jest J.G. -na podstawie:

- art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 5 28 oraz w zw. z art. 138 § 2 w zw. art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013.267 z późn. zm.);

uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Burmistrz M., opisanym wyżej postanowieniem, odmówił wnioskowi B. i A.J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r. znak (...) dot. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku gospodarczo - garażowego zlokalizowanego na działkach nr. ewid. (...) w M. Inwestorem, który uzyskał ostateczna decyzję jest J.G.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż B. i A.J. zwrócili się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego opisaną decyzją ostateczną jak i o stwierdzenie jej nieważności.

Po analizie dokumentów dotyczących wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanego zamierzenia inwestycyjnego organ I instancji uznał, że została ona wydana zasadnie, zgodnie z przepisami prawa. Została opracowana analiza architektoniczne - urbanistyczna przez uprawnioną osobę, decyzja zawiera cześć opisową i graficzną, zaś wniosek inwestora został zaopiniowany przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K

W związku z tym nie znaleziono podstaw do wznowienia postępowania.

B. i A.J. wnieśli w terminie zażalenie na opisane wyżej postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Strony wniosły o jego zmianę i rozstrzygnięcie o wznowieniu postępowania względnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ich zdaniem organ administracji nie zachował zasad ogólnych postępowania administracyjnego, nie zbadał dokładnie stanu faktycznego. Przywołano treść i zastrzeżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 maja 2015 r., znak (...), które stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza M. nr (...) z dnia 1 sierpnia 2014 r.

Żalący się uważali, że kwestionowana przez nich decyzja z 4 stycznia 2013 r. dot. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działkach nr. ewid. (...) w M. została wydana również z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie zawiera niezbędnych dokumentów, w tym załączników graficznych, analizy architektoniczne-urbanistycznej. Są to istotne okoliczności, które ich zdaniem mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów wskazało, iż jak wynika z dokumentów złożonych w aktach przeprowadzonego postępowania Żalący się uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, iż B. i A.J. dowiedzieli się o decyzji ostatecznej z dnia 4 stycznia 2013 r. w dniu 8.01.2013, tj. w dniu doręczenia im tej decyzji. Wnosząc podanie o wznowienie postępowania w sprawie tej decyzji w dniu 26 czerwca 2015 r. uchybili jednomiesięcznemu terminowi, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 k.p.a.

Zaskarżone postanowienie pomija tę przesłankę odmowy wznowienia postępowania, nie omawia jej w żaden - sposób i nie przyjmuje jako przesłanki dla wydanego postanowienia Organ I instancji nie dokonał także właściwego rozeznania i analizy, czy zostały podane przez wnioskujące podmioty o wznowienie postępowania jakiekolwiek podstawy prawne wymienione w przepisach art. 145 § 1,145 a, 145 b.

W ocenie Kolegium wydanie postanowienie pierwszoinstancyjne o odmowie wznowienia postępowania jakkolwiek zawiera wyrzeczenie zgodne z dokonanymi przez Kolegium ustaleniami faktycznymi, to jednak zostało wydane bez przeprowadzenia ustaleń własnych.

W uzasadnieniu postanowienia nie zamieszczono wbrew wymogom art. 124 § 2 k.p.a. uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoszącego się do zachowania terminu i podstaw odmowy wznowienia postępowania.

Kolejną wadą przeprowadzonego postępowania z wniosku A. i B.J. o wznowienie postępowania było pominięcie jednej ze stron postępowania - Gminy M.

Gmina jest bowiem właścicielem działki nr (...) na której urządzona jest droga gminna ul. (...) (wskazana w decyzji ostatecznej WZ jako droga publiczna obsługująca inwestycję) i działki nr (...) obydwu sąsiadujących z działką nr (...) stanowiącą teren inwestycji.

Wprawdzie w postanowieniu z dnia 21 lipca 2015 r. podano, że otrzymają je strony wg. odrębnego wykazu, jednakże nie został on dołączony do akt sprawy. Natomiast ze zwrotnych potwierdzeń doręczenia postanowienia zamieszczonych w aktach nie wynika również by doręczono go Gminie M. jako stronie postępowania - właścicielowi wymienionych wcześniej działek. Brak bowiem zwrotnego potwierdzenia odbioru tego pisma.

Jest to oczywiste naruszenie art. 28 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., które powinno zostać poprawione w ponownym postępowaniu.

Wniosek B. i A.J. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia 4 stycznia 2013 r. zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący - J.G., zarzucając mu naruszenie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, w której w miejsce orzeczenia kasacyjnego winno zostać wydane orzeczenie merytoryczne na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 września 2015 r.

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie w przedmiotowej sprawie nie ma konieczności wyjaśniania jakiegokolwiek zakresu sprawy, który pozostawałby istotny dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Dzieje się tak dlatego, że B. i A.J. uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie wstępowania, a już samo to daje podstawy do odmowy wznowienia postępowania.

A zatem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ II instancji winien wydać decyzje merytoryczną, w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a.

Skarżący wskazał, iż organ II instancji nie miał wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, w tym najistotniejszej okoliczności dotyczącej uchybienia przez B. i A.J. terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Skarżący podkreślił, iż w zakresie ustalenia, czy doszło do uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w ogóle nie było potrzeby przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, bowiem jak wskazuje sam organ II instancji, dowód doręczenia decyzji znajduje się w aktach sprawy.

Zdaniem skarżącego jedynym orzeczeniem, które mogło być wydane przez Kolegium w niniejszej sprawie było orzeczenie wydane w trybie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a.

Skarżący kwestionuje również ustalenia organu II instancji, z których wynika, iż kolejną wadą przeprowadzonego postępowania było pominięcie jednej ze stron postępowania tj. gminy M., która jest właścicielem działek nr (...) oraz (...), sąsiadujących z działką nr (...), która jest terenem inwestycji. Skoro bowiem Gmina M. jest stroną postępowania z uwagi na fakt, iż jest organem administracji publicznej, przed którym prowadzone jest postępowania to nieuzasadnione jest przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie Gmina M. miałaby sama sobie doręczać postanowienie, które wydała w sprawie. Gmina M. już poprzez samo wydanie postanowienia de facto doręczyła sobie to postanowienie, trudno zatem się zgodzić ze stanowiskiem organu II instancji, iż została pominięta w prowadzonym postępowaniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, w obu przypadkach stanowiska organów są wadliwe w sposób wskazany poniżej, a skarga jest częściowo uzasadniona w zakresie wskazanym także poniżej.

Przedmiotem kontroli WSA w Krakowie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 września 2015 r., wydane po rozpatrzeniu zażalenia B. i A.J., na podstawie: art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i 28 oraz w zw. z art. 138 § 2 w zw. art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; którym organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie Burmistrza M. z dnia 21 lipca 2015 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r. znak (...) dot. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku gospodarczo - garażowego zlokalizowanego na działkach nr. ewid. (...) w M., której inwestorem jest J.G. - i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kontrolowana decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.

W myśl art. 138 § 2.k.p.a, "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Analiza decyzji organu II instancji wskazuje, że SKO w K. wydało kontrolowaną decyzję z naruszeniem zasady prawdy materialnej, z pominięciem całokształtu prawnych i faktycznych okoliczności sprawy, naruszając art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 15a przez to art. 138 § 2 k.p.a. - w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Kolegium trafnie zauważyło istotną okoliczność prawną i faktyczną polegającą na tym, że organ I instancji nie zastosował prawidłowo w sprawie treści art. 149 § 3 w zw. art. 145 k.p.a., ale jednocześnie samo przedwcześnie wypowiedziało się, w nawiązaniu już do konkretnej przesłanki wznowienia, która nie została sprecyzowana przez organ I instancji, że z uwagi na nią w okolicznościach sprawy wnioskujący uchybili terminowi do złożenia skutecznego wniosku. Tym samym organ II instancji naruszył art. 149 § 3 w zw. art. 145 k.p.a. w stopniu mogącym mieć znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż przed ustaleniami organu I instancji przesądził przesłankę wznowieniową, naruszając zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 w zw. art. 145 k.p.a. ma miejsce wtedy kiedy z okoliczności prawnych i faktycznych jasno i bezsprzecznie wynika, bez konieczności prowadzenia ustaleń materialnoprawnych i zarazem merytorycznych, że wniosek o wszczęcie postępowania nie jest oparty o przesłankę o której stanowi art. 145 k.p.a., albo że wniosek jest złożony z przekroczeniem ustawowego terminu. W związku z tym - na samym początku postępowania administracyjnego właściwy organ I instancji powinien uczynić jednoznaczne ustalenia w przedmiocie przesłanki wznowienia, na którą powołuje się wnioskodawca, gdyż to jest istotne dla całości prowadzonego postępowania wznowieniowego i stanowi o jego zakresie. Organ I instancji tego nie uczynił, tę istotną okoliczność pozostawił w sferze przypuszczeń, co nie jest dopuszczalne i stanowi naruszenie art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć znaczenie dla wyniku sprawy.

Zgodnie z art. 145 k.p.a. " § 1.W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3)

decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

7)

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8)

decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".

W myśl art. 148 k.p.a. " § 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. § 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". Artykuł 147 k.p.a. stanowi, że: "Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony". Zgodnie z art. 149 k.p.a. " § 1. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. § 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

§ 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. § 4. Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie".

W myśl ustabilizowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy przy tym podkreślić, że samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz, czy zachowany został wymóg terminowości podania. Organ po otrzymaniu podania jest zatem zobligowany do ustalenia, czy wniesione ono zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wznowieniowych. Oprócz ustalenia, czy nie zachodzi niedopuszczalność wznowienia w owej wstępnej fazie rozpatrywania podania organ administracji ma obowiązek badać również kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia podania. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.; por. wyrok NSA z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179; B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, 2014 r., s. 608-609, tak też: WSA w Kielcach w wyroku z dnia, 2015-04-15, sygn. akt II SA/Ke 176/15, LEX nr 1760224).

Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 3 k.p.a. może zatem nastąpić z trzech następujących przyczyn: 1) podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; 2) podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w realiach sprawy po upływie terminu; 3) w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a.

Z treści kontrolowanego postanowienia organu I instancji, po pierwsze można się domyślać jedynie przesłanki wznowieniowej, co więcej odmawiając wszczęcia postępowania wznowieniowego na jej gruncie z przyczyn formalnych, bo takie tylko w ramach tego przepisu dopuszcza ustawodawca, organ I instancji poczynił ustalenia merytoryczne, materialnoprawne, wypowiadając tezę, że nie wszczyna postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdyż ta decyzja ostateczna jest zgodna z prawem.

W tym przypadku postanowienie, posiadające z założenia ustawodawcy wymiar formalnoprawny, stwierdzający, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, przybrało postać wypowiedzi materialnoprawnej.

Z kolei organ II instancji, zauważając trafnie brak refleksji i ustaleń organu I instancji co do podstawy wznowienia, co stanowi bardzo poważny błąd proceduralny, a także brak wszechstronnego wyjaśnienia tych okoliczności, sam przedwcześnie wypowiedział się w kwestii uchybienia terminu, co było dlatego przedwczesne, gdyż na samym początku w postępowaniu pierwszoinstancyjnym organ nie sprecyzował wyraźnie w ramach prawidłowo prowadzonego postępowania przy udziale wnioskodawcy podstawy/przesłanki wznowienia postępowania. W związku z powyższym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że jedynym orzeczeniem, które mogło być wydane przez Kolegium w niniejszej sprawie było orzeczenie wydane w trybie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Organ II instancji mógł zastosować w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., tylko, że w kontrolowanej sprawie uzasadnienie decyzji organu II instancji zawiera błędy, o których mowa powyżej, wynikające z naruszenia ww. przepisów prawnych i stąd wyniknęła konieczność uchylenia postanowienia organu II instancji.

Sąd zarazem przychyla się do stanowiska skarżącego podnoszącego, że Gmina nie jest stroną w kontrolowanym postępowaniu, gdyż jej uprawnienia właścicielskie chronione z tego tytułu, że decyzja w sprawie jest wydawana przez organ wykonawczy Gminy, a organ odwoławczy działając zgodnie z konstytucyjną i ustawową zasadą praworządności chroni obiektywny porządek prawny zatem i interesy majątkowe gminy w stopniu, w jakim posiadają oparcie w obowiązującym prawie. Organ I instancji trafnie przyjął, czego jednak nie wyartykułował wprost, że w sytuacji, gdy ustawa powierza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela (zob.: uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, Nr 1, poz. 17; wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., I OSK 1356/05; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2007 r., I OSK 1211/06, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowe jest zatem przyjęcie, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego kompetencji władczej do orzekania w sprawie wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego (zob. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, Nr 4, poz. 115, z glosami krytycznymi: T. Wosia, "Samorząd Terytorialny" 2004, nr 12, s. 70-79, i J. Antkowiaka, OSP 2004, Nr 4, poz. 48; wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., II OSK 617/11; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., I OSK 820/13; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04; wyrok TK z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, OTK ZU, seria A, 2009, Nr 9, poz. 139). W kontrolowanej sprawie jest zarazem istotne, że organ gminy prowadzi jako organ pierwszej instancji postępowanie w sprawie wznowienia. Zob. a contrario wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2188/13, LEX nr 1747223 wypowiadającego odnośnie jednostki samorządu terytorialnego jako strony postępowania administracyjnego: "Jeżeli postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ gminy dotyczy interesu tej gminy chronionego przepisami prawa a opartego na jej uprawnieniach właścicielskich, zarazem zaś organ tej gminy nie uzyskał kompetencji władczych do działania na którymkolwiek etapie postępowania nieważnościowego, to tym samym hipotezę art. 28 k.p.a. odnieść należy do wskazanej gminy i uznać ją za stronę tego postępowania nadzwyczajnego, reprezentowaną przez wójta gminy, jeżeli tylko zostało ono wszczęte przez legitymowany podmiot. Konkludując, jednostka samorządu terytorialnego jest stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego przez organ wyższego stopnia w przedmiocie decyzji ostatecznej organu tej jednostki, jeżeli postępowanie to dotyczy jej interesu prawnego i zostało wszczęte z inicjatywy legitymowanego podmiotu".

Organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien mieć na uwadze powyższą ocenę i wskazówki Sądu.

Sąd mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności prawne kontrolowanej sprawy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.