Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502307

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 14 lutego 2014 r.
II SA/Kr 1291/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel.

Sędziowie WSA: Kazimierz Bandarzewski (spr.), Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody (...) z dnia 12 sierpnia 2013 r., znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 30 grudnia 2010 r. znak: (...) Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M. i R. M. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr (...) (przed scaleniem (...), (...), (...), (...)), położonej w miejscowości L. wraz z infrastrukturą techniczną.

Odwołanie od tej decyzji, datowane na dzień 7 lutego 2011 r. złożył A. J.

Wojewoda (...) decyzją z dnia 1 czerwca 2011 r. znak: (...) umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że status strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę nie przysługuje odwołującemu się.

Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/12 uchylił decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wyroku zarzucono organowi odwoławczemu rozpoznanie odwołania bez uprzedniej weryfikacji, czy zostało ono złożone w terminie, brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kierunku zakwalifikowania pisma skarżącego z 7 lutego 2011 r. (nazwanego odwołaniem) zgodnie z jego rzeczywistą intencją oraz brak zbadania legitymacji skarżącego w kontekście regulacji art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2013 r. znak: (...) Wojewoda (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. J., od decyzji Starosty (...) z dnia 30 grudnia 2010 r., znak: (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. i R. M. pozwolenia na budowę, umorzył postepowanie odwoławcze.

Realizując wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/12, organ II instancji w toku ponownego postępowania odwoławczego, uzyskał od skarżącego A. J. potwierdzenie, że jego pismo z dnia 7 lutego 2011 r. należy traktować jako odwołanie od ww. decyzji (pismo z 29 maja 2013 r.).

Analizując akta sprawy pod kątem zachowania terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że termin ten przez odwołującego został zachowany. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru poleconej przesyłki pocztowej zawierającej decyzję z dnia 30 grudnia 2010 r. wynika, że A. J. decyzję tę odebrał w dniu 4 stycznia 2011 r. Następnie w dniu 17 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie) wystąpił do Starosty (...) z wnioskiem, w trybie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie pouczenia zawartego w tej decyzji, cyt.: "co do prawa i terminu wniesienia powództwa do sądu powszechnego, ewentualnie skargi do sądu administracyjnego". Ustawowy termin do wniesienia wniosku, został zachowany. Postanowienie Starosty (...) z 24 stycznia 2011 r., znak: (...) o odmowie uzupełnienia pouczenia zostało skutecznie doręczone wnioskodawcy 28 stycznia 2011 r. Zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. wydanie ww. postanowienia powoduje, że termin dla strony do wniesienia odwołania, biegnie od dnia jego doręczenia. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji z 30 grudnia 2010 r. dla A. J. upływał w piątek 11 lutego 2011 r. Data widniejąca na stemplu pocztowym na kopercie zawierającej pismo - odwołanie, to 10 lutego 2011 r. Wobec powyższego uznano, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu.

Następnie Wojewoda rozważał, czy odwołującemu się A. J. przysługuje status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr (...) (przed scaleniem (...), (...), (...)) położonej w miejscowości L.

Wskazano na art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowy są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu ustalany jest przez organ prowadzący postępowanie w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

Definicja pojęcia obszar oddziaływania znajduje się w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Orzecznictwo wskazuje, że: obszarem oddziaływania obiektu jest obszar określany dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. W każdym przypadku do organów administracji architektoniczno-budowlanej zaś należy zakreślenie tego obszaru i wskazanie stron tego postępowania. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedzkie określonego obiektu budowlanego.

W przedmiotowej sprawie projekt scalenia gruntów wsi L. został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy (...), znak: (...) z 14 września 2006 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z 21 maja 2008 r., znak: (...). Powyższe decyzje dały podstawę do wprowadzenia zmian poscaleniowych w ewidencji gruntów i budynków oraz ujawnienia nowego stanu prawnego w księgach wieczystych.

Organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie w sprawie wnioskowanego pozwolenia na budowę respektował wprowadzone zmiany i stan prawny nieruchomości, wynikający z przeprowadzonego scalenia gruntów. Ustalony przez Starostę (...) obszar oddziaływania w analizowanej sprawie obejmuje działkę inwestora oraz działki nr (...) i (...). Strony postępowania zostały przyjęte zgodnie ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów. Nieprawidłowym więc działaniem, zdaniem tutejszego organu, było dodatkowe uznanie przez organ pierwszej instancji za strony postępowania również właścicieli działek ewidencyjnych, które zgodnie z wykazem ewidencji przed scaleniem weszły w obszar działki nr (...), powstałej po scaleniu gruntów wsi L., w tym A. J., jako właściciela działek nr (...) i nr (...).

W piśmie z 29 maja 2013 r. A. J. uzupełnił swoje odwołanie podnosząc, że organ pierwszej instancji nie liczy się z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 842/09 orzekającego o uchyleniu decyzji scaleniowej w L. i wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji. Odwołujący kwestionuje prawidłowość prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, odbierającego odwołującemu uprawnienia przysługujące stronie postępowania. Uważa, że decyzja Starosty (...) spowoduje nieodwracalne skutki prawne. Informuje, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i Wojewoda stoją na stanowisku, iż osobom, które były właścicielami gruntów w L. do czasu decyzji scaleniowej, a następnie uchylonej przez Sąd przysługuje przymiot strony postępowania.

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 842/09, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z 21 maja 2008 r., znak: (...) oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (decyzja Wójta Gminy (...) z 14 września 2006 r., znak: (...)). Ww. wyrokiem określono również, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może być wykonywana. Postępowanie przed organem odwoławczym ujawniło, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest nieprawomocne. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2011 r. wpłynęła skarga kasacyjna, która aktualnie jest w toku.

W przedmiotowej sprawie, wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej są wpisy w księdze wieczystej.

W ocenie organu brak jest podstaw prawnych, aby wydanie merytorycznej decyzji przez organ odwoławczy uzależniać od zakończenia powyższego postępowania przed Wójtem Gminy (...). Niniejsza decyzja wydawana jest w oparciu o stan prawny ujawniony w ewidencji gruntów i w księgach wieczystych. Wprowadzone zmiany są obowiązujące. Zgodnie z nimi właścicielem działki nr (...) jest R. M. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie Sądu Rejonowego w N. V Wydział Ksiąg Wieczystych o założeniu księgi wieczystej dla działki nr (...), powstałej po scaleniu, między innymi działek nr (...) i (...) do posiadania własności których przekonany jest odwołujący.

Z analizy obszaru oddziaływania inwestycji wynika, że odwołujący nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym ani zarządcą żadnej z nieruchomości znajdującej się w tym obszarze.

W toku ponownego postępowania odwoławczego, działając zgodnie z wytycznymi podanymi w wyroku, organ odwoławczy dokonał ponownej analizy obszaru oddziaływania inwestycji, która potwierdziła prawidłowość dokonanych przez Starostę ustaleń w tej kwestii. Z uwagi na lokalizację projektowanego budynku mieszkalnego, w odległości 12,79 m od granicy z działką nr (...), będącą własnością odwołującego się, rozmiary działek stwierdzono, że inwestycja ta nie będzie oddziaływać ograniczająco na zagospodarowanie nieruchomości skarżącego. Wzięto przy tym pod uwagę przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dotyczące zacieniania, przepisów przeciwpożarowych czy też możliwości przyszłej lokalizacji nowych budynków. Uznano również, że brak jest innych przepisów prawa, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawda budowlanego, naruszenie których powodować może realizacja analizowanej inwestycji.

Uchyloną obecnie przez sąd decyzją Wojewoda (...) orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego, skutkiem czego ww. decyzja Starosty (...) o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. W toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego uzyskano informację od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N., że inwestycja realizowana na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę nie została dotąd zakończona (pismo z 20 czerwca 2013 r., znak: (...)). Wiadomość ta potwierdzona została przez Starostwo Powiatowe w N., któremu zlecono w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnienie materiału dowodowego m.in. o informacje na temat stanu zaawansowania inwestycji, aktualnego stanu prawnego decyzji Wójta Gminy N. z dnia 14 września 2006 r., znak: (...) o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów wsi L. w gminie L. o ogólnym obszarze (...).

Organ odwoławczy podkreślił, że nie rozpatruje przedmiotowej sprawy pod względem merytorycznym, bowiem odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie postępowania, a A. J. przymiotu strony nie posiada. Odwołanie, które pochodzi od osoby, której nie przysługuje przymiot strony, nie mogło skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego - prowadzenie postępowania odwoławczego z odwołania A. J. stało się bezprzedmiotowe.

Podano, że stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. Zatem postępowanie wszczęte wniesieniem odwołania stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3, w związku z art. 105 § 1 k.p.a. należało postępowanie umorzyć.

Z powyższą decyzją nie zgodził się A. J. zaskarżając ją w terminie, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skargę uzupełniło pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 23 stycznia 2014 r., w którym wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, tj. decyzji Starosty (...) z dnia 30 grudnia 2010 r., nr (...), znak (...), dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 18 października 2013 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 698/13, jak również wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydanego w dniu 24 sierpnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 842/09, jak i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wyrokiem z dnia 18 października 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 698/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydanego w dniu 14 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 842/09. Tym samym ostatecznie uchylona została decyzja wydana przez Wójta Gminy (...) w dniu 14 września 2006 r., jak również decyzja Samorządowego Kolegium w (...) z dnia 21 maja 2008 r., znak: (...), na podstawie których doszło do zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi L.

Wskazano, że uchylenie projektu scalenia gruntów wsi L. spowodowało, że w chwili obecnej nieaktualny, jak również nieprawidłowy jest stan prawny ujawniony w księgach wieczystych w oparciu o uchyloną ostatecznie decyzję Wójta Gminy (...) z dnia 14 września 2006 r. W rezultacie, w chwili obecnej skarżący jest właścicielem nieruchomości, na terenie której R. M., nie mając jakiegokolwiek tytułu prawnego uprawniającego do prowadzenia robót budowlanych, realizuje inwestycję w postaci budowy budynku mieszkalnego. Powyższe prowadzi w ocenie skarżącego do jednoznacznego wniosku, że przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu wszczętym na skutek decyzji Starosty (...) z dnia 30 grudnia 2010 r., na podstawie której udzielono pozwolenia na budowę i zatwierdzono projekt budowlany.

Podniesiono, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki pozwalające na uznanie skarżącego za stronę w rozumieniu regulacji art. 28 k.p.a. Uchylenie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia, w rezultacie której skarżący jest właścicielem nieruchomości, na terenie której realizowana jest inwestycja budowlana, w sposób jednoznaczny przesądza, że przedmiotowe postępowanie dotyczy interesu prawnego skarżącego.

Zauważono także, że wydając zaskarżoną decyzję organ ponownie, nie biorąc pod uwagę argumentacji wskazanej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1385/12, nie wyjaśnił przyczyn, dla których uznał, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony. Poza lakonicznym stwierdzeniem organu, że z analizy obszaru oddziaływania inwestycji wynika, że skarżący nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, ani zarządcą żadnej z nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania, organ w żaden sposób nie wskazał, jak również nie wyjaśnił przyczyn rozstrzygnięcia. W żadnym wypadku nie jest wystarczające oparcie się jedynie na aspekcie odległości, jaka dzieli poszczególne nieruchomości. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II Sa/Bk 546/12 "Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu organ powinien badać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich dziatek i zachowanie wymaganych prawem odległości (od granicy, od budynków), ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Należy każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego wyżej wymienionych. Samo zachowanie odległości wymaganych przepisami o warunkach technicznych nie zawsze przesadza o możliwym oddziaływaniu bądź braku oddziaływania inwestycji na otoczenie".

Podkreślenia wymaga według skarżącego również okoliczność, że doręczając skarżącemu decyzję wydaną w I instancji, Starosta (...) uznał skarżącego za stronę postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Tym samym organ I instancji, rozstrzygając kwestie merytoryczne uznał, że spełnione zostały przesłanki wynikające z regulacji art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak również z regulacji art. 28 k.p.a. Pomimo powyższego organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do powyższego, dokonując arbitralnych ustaleń, które pozostają w sprzeczności ze stanem faktycznym, jak również ustaleniami organu I instancji.

W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki przesądzające o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji. Podkreślono, że obie decyzje wydane zostały w oparciu o decyzję Wójta Gminy (...) z dnia 14 września 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi L., która jak wskazano powyżej została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2011 r., od którego skarga kasacyjna została oddalona. Tym samym z obrotu prawnego ostatecznie wyeliminowana została podstawa prawna obu decyzji, których dotyczy niniejsze postępowanie, co powoduje, że w chwili obecnej są one bezprzedmiotowe. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 603/06 "Sąd pierwszej instancji, w przypadku uwzględnienia skargi na ostateczną decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenia przewidziane w art. 145 § 1 p.p.s.a. nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji wobec faktu, że zarzuty skargi pokrywają się z zarzutami odwołania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W tej sprawie nie miały miejsca ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego które miałoby wpływ na wynik sprawy - tym samym skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) dalej w skrócie "P.b.", do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wszystkie ww. warunki obejmujące budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr (...) położonej w miejscowości L. wraz z infrastrukturą techniczną, zostały przez inwestorów spełnione.

Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestorzy dołączyli projekt budowlany w wymaganej ilości egzemplarzy, sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz oświadczenie o posiadanym tytule prawnym do terenu inwestycji. Ponieważ inwestycja ta zlokalizowana jest w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestorzy nie dołączali decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W ocenie Sądu organ I instancji w tej sprawie prawidłowo zastosował także art. 35 ust. 1 P.b. i po ustaleniu, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwałą Rady Gminy (...) z dnia 1 marca 2005 r. Nr (...)), projekt zagospodarowania działki znajdujący się w projekcie budowlanym jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz po sprawdzeniu kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - udzielił pozwolenia na budowę.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do uznania, czy skarżący posiada przymiot strony.

Po wydaniu decyzji przez organ I instancji, skarżący wniósł od niej odwołanie i Wojewoda decyzją z 1 czerwca 2011 r. umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, że w związku z usytuowaniem na działce inwestorów (nr (...)) planowanego budynku mieszkalnego w odległości ponad 12 metrów od strony działki skarżącego (nr (...)), skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Ta decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/12 uchylił zaskarżoną decyzję nakazując, aby przeprowadzić szczegółowe postępowanie celem ustalenia, czy skarżący rzeczywiście nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu.

Ponownie prowadząc postępowanie Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję, w której ustalił, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony, a tym samym umorzył postepowanie odwoławcze.

W ocenie Sądu poczynione przez organ odwoławczy ustalenia i dokonania wykładnia prawa jest prawidłowa. Prawidłowo organ dokonał wykładni art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowy są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu ustalany jest przez organ prowadzący postępowanie w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

Definicja pojęcia obszar oddziaływania znajduje się w art. 3 pkt 20 P.b. Obszarem oddziaływania obiektu jest obszar określany dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Na tej podstawie to organy administracji architektoniczno-budowlanej określają zakres oddziaływania i strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

Trafnie Wojewoda wskazał, że w tej sprawie zasadnicze znaczenie ma zarówno charakter i rodzaj planowanego budynku inwestorów (budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem), jak i odległość tak projektowanego budynku od granicy z działką skarżącego. Z uwagi na lokalizację projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 12,79 m od granicy z działką nr (...), będącą własnością odwołującego się, a także rozmiary samych działek zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja na działce nr (...) nie będzie oddziaływać ograniczająco na zagospodarowanie nieruchomości skarżącego. Organ odwoławczy uwzględnił także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dotyczące zacieniania, przepisów przeciwpożarowych oraz możliwości przyszłej lokalizacji nowych budynków. W ocenie Sądu tak dokonane ustalenia są trafne. Wprawdzie w praktyce prowadzenia postępowań często zdarzają się sytuacje, w których organy bez należytej oceny, niejako automatycznie za strony w postępowaniach w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę uważają wszystkich właścicieli sąsiednich nieruchomości, to jednak nie oznacza, że rzeczywiście w każdej sprawie taki krąg stron będzie prawidłowy. Wbrew stanowisku skarżącego, także z wydanego w tej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/12 nakazano w tym zakresie jedynie ustalanie, czy po stronie skarżącego wystąpił przymiot strony, a więc czy zakres oddziaływania inwestycji na działce nr (...) obejmuje także działkę nr (...). Te wskazania organ odwoławczy uwzględnił.

W ocenie Sądu istotą zarzutów skarżącego jest brak uwzględnienia wyroków sądów administracyjnych dotyczących innej sprawy, mianowicie oceny zgodności z prawem decyzji zatwierdzającej scalenie gruntów wsi L. zatwierdzonych decyzją Wójta Gminy, znak: (...) z 14 września 2006 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z 21 maja 2008 r., znak: (...).

Te decyzje stały się podstawą do dokonania zmian w ewidencji gruntów oraz w księgach wieczystych. Sami inwestorzy przy wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączyli wypis z księgi wieczystej potwierdzający posiadanie przez nich prawa własności do terenu inwestycji (akta administracyjne sprawy, karty nr 7-5).

Skarżący uważa, że skoro wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 842/09 uchylono decyzje scaleniowe, a wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II OSK 698/13 oddalono skargę kasacyjną, to nie można uznać, że inwestorzy realizują budynek na własnej działce.

Tak podniesiony zarzut nie może doprowadzić w tej sprawie do uchylenia wydanej decyzji i to z kilku powodów.

Po pierwsze, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. w przypadku, gdy już w danej sprawie orzekał sąd administracyjny, jego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Skoro w tej sprawie orzekał w dniu 19 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1385/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny, już po wydaniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 842/09 i nie wskazał, aby należało np. badać kwestie dotyczące posiadania przez inwestorów prawa do terenu inwestycji lub wpływu wyroku tego Sądu z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 842/09 na treść rozstrzygnięcia w tej sprawie - to przyjęcie, że miało to znaczenie na datę wydania w tej sprawie zaskarżonej decyzji, stanowiłoby zanegowanie stanowiska zajętego już przez ten Sąd. Sądy administracyjne I instancji rozpoznając skargi na akty administracyjne, badają ich legalność na datę wydania takiego aktu, a nie na datę swojego orzekania. Tym samym na datę 12 sierpnia 2013 r. ani nie był prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 842/09, ani też nie nastąpiły zmiany "powrotne" w księgach wieczystych ani ewidencji gruntów.

Po drugie, obowiązkiem tak organów administracji było dokonanie prawidłowej wykładni prawa bez jakiegokolwiek preferowania lub dyskryminacji którejkolwiek ze stron. Skoro w tej sprawie inwestorzy ponad wszelką wątpliwość wykazali posiadanie tytułu prawnego do działki, na której zamierzają realizować inwestycję, to organy administracji (po spełnieniu innych warunków) nie miały innej możliwości jak tylko udzielić pozwolenia na budowę. Ewentualna odmowa musiałaby opierać się na uznaniu, że prawdopodobnie w przyszłości inwestorzy mogliby utracić tytuł prawny do terenu inwestycji, a więc niejako prewencyjnie należałoby odmówić im pozwolenia na budowę. Takie jednak działanie organów w tej sprawie nie miałoby żadnej podstawy prawnej, a organom administracji nie wolno podejmować działań bez podstawy prawnej.

Oznacza to, że na datę wydawania w tej sprawie decyzji nie było podstaw tak do odmowy wydania inwestorom pozwolenia na budowę, jak i przyjęcia, że skarżący posiada przymiot strony w tym postępowaniu. Sąd nie neguje, że w przyszłości może dojść także do zmian w konfiguracji już istniejących działek (w tym działki inwestorów i skarżącego) jak i związaną z tym zmianą prawa własności. Tym niemniej będą to działania dopiero w przyszłości i ani ich skali, ani ich zakresu Sąd nie jest w stanie ocenie nawet określić. Okoliczność ta może stanowić przede wszystkim niebezpieczeństwo dla samych inwestorów, którzy mogą pobudować budynek na gruncie (nieruchomości gruntowej), która ewentualnie mogłaby stać się w przyszłości własnością innej osoby. Te jednak zagadnienia mają przede wszystkim charakter cywilistyczny i nie są objęte ta sprawą.

Mając powyższe na uwadze Sąd w tej sprawie nie stwierdził, aby zaskarżonej decyzji można zarzucić naruszenie przepisów procedury administracyjnej lub prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a. i zgodnie z tym artykułem skarga została oddalona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.