Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2226627

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 31 stycznia 2017 r.
II SA/Kr 1277/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel.

Sędziowie WSA: Jacek Bursa Beata Łomnicka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody (...) z dnia 17 sierpnia 2016 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz strony skarżącej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...) decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r. znak (...) na podstawie:

- art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2016.290 - z późn. zm.);

- art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej k.p.a. (Dz. U. 2016.23 - z późn. zm.);

po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. (...), na decyzję Prezydenta Miasta K. z 28 grudnia 2015 r. znak: (...) o umorzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z 23 lipca 2010 r. Nr (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., gaz, c.o., elektryczną oraz przebudowa garncu wraz z przyłączem wody i kanalizacji fekalnej oraz kanalizacją opadową do zbiorników wybieralnych szczelnych, zlokalizowana na działkach nr (...),(...) obr. (...) przy ul. (...) w K. - uchylił się zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., orzekł:

że decyzja Prezydenta Miasta K. z 23 lipca 2010 r. Nr (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., gaz, c.o., elektryczną oraz przebudowa garażu wraz z przyłączem wody i kanalizacji fekalnej oraz kanalizacją opadową do zbiorników wybieralnych szczelnych, zlokalizowana na działkach nr (...),(...) obr. (...) przy ul. (...) w K

została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie uchyla się ww. decyzji bowiem od daty jej doręczenia upłynęło 5 lat.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. (...) w K. w dniu 22 maja 2015 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Jako przesłankę uzasadniająca wznowienie postępowania wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. brak udziału wnioskodawców w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z 23 lipca 2010 r. nr (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., gaz, c.o., elektryczną oraz przebudowa garażu wraz z przyłączem wody i kanalizacji fekalnej oraz kanalizacją opadową do zbiorników wybieralnych szczelnych, zlokalizowana na działkach nr (...),(...) obr. (...) przy ul. (...) w K (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.)

Organ I instancji, po ustaleniu, że wnioskodawcy dochowali terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., do złożenia wniosku, postanowieniem z 5 sierpnia 2015 r. odmówili wznowienia postępowania, wyjaśniając, że wnioskodawcy nie posiadają legitymacji do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Wojewoda (...) postanowieniem z 16 października 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie z 5 sierpnia 2015 r., a następnie, po ustaleniu, że skarżący dochowali terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. z 23 lipca 2010 r. Nr (...).

W wyniku przeprowadzenia przez organ I instancji wznowionego postępowania, uznano, że Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. (...) w K. nie jest strona wznowionego postępowania, bowiem ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśniono, że spełnione są wymogi wynikające z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, w budynku zlokalizowanym na działce nr (...) (działka wnioskodawców) posiadają 7,5 godzin nasłonecznienia.

Następnie organ ocenił, że nie następuje przesłanianie, bowiem odległość między budynkami jest równa wysokości przesłaniania i wynosi 6,20 (po ustaleniu, że wysokość do parapetu najniżej położonego okna wynosi 0,15 m). Organ I instancji stwierdził ponadto, że na działce nr (...) (teren inwestycji) znajduje się zadaszony śmietnik obsługujący mieszkańców budynku przy ul. (...) (wnioskodawcy) i śmietnik ten zapewni również obsługę projektowanego budynku, oceniono również, że spełnione są wymogi w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, bowiem projektant zastosował rozwiązania umożliwiające zbliżenie między budynkami w myśl przepisów zawartych w § 226-235. Kończąc wznowione postępowanie Prezydent Miasta K. decyzją z 28 grudnia 2015 r. umorzył wznowione postępowanie.

Od decyzji tej w ustawowym terminie zostało złożone odwołanie, w którym skarżący zakwestionowali dokonaną przez organ I instancji ocenę, iż ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz, że nie są stronami postępowania w ramach, którego zostało udzielone pozwolenie na budowę inwestycji na działce nr (...).

Badając przedmiotowa sprawę organ odwoławczy uznał, że wydane rozstrzygniecie jest nieprawidłowe i powołał art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, Badając materiał dowodowy organ stwierdził, że na rysunku S-3 pt.: Linijka słońca, pokazany jest cień rzucany przez projektowany budynek na sąsiednie nieruchomości, w tym na nieruchomość wnioskodawców. Wykonana analiza obejmuje czasokres od godziny 8 °° do godziny 16 °°. Uznać należy, że wprowadzenie przez projektowaną inwestycję ograniczenie w nasłonecznieniu pokoi w budynku przy ul. (...) powoduje, że nieruchomości ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dodać również należy, że przeprowadzona analiza nie odpowiada na zasadniczą kwestie, o której mowa w § 60 rozporządzenia tj. czy w pokojach mieszkalnych w budynku wnioskodawców spełniony jest wymóg ich nasłonecznienia. Dodać również należy, że w ocenie organu odwoławczego nieuprawnione jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji o nasłonecznieniu przez 7,5 godziny czyli od godziny 7°° do 1450, bowiem wniosku takiego nie można wywieźć z materiału dowodowego, a ponadto analizę, jak wspomniano powyżej, wykonano dopiero od godziny 8°°, a nie od 7°°.

W ocenie organu odwoławczego, błędna jest również ocena organu I instancji co do poprawności w zakresie spełnienia wymogów przeciwpożarowych i tym samym oceny, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Zatem w przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, potwierdzona została przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działkę nr (...) i jej właściciele są stronami postępowania, którzy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu.

Wystąpienie tej wady postępowania daje podstawę do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ winien jest uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Organ podniósł, że przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie trzeba mieć jednak na względzie brzmienie art. 146 k.p.a., zgodnie z którym uchylenie z przyczyn określonych m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Decyzja, która udzielono pozwolenia na rozbiórkę, została wydana 30 lipca 2009 r. Datą odbioru decyzji przez pełnomocnika inwestora (jedyna strona postępowania) był dzień 30 lipca 2009 r. Zatem okres 5-letni upłynął w dniu 31 lipca 2014 r. Uznać więc należy, że minął już okres, o którym mowa w art. 146 k.p.a., uprawniający organ administracji do uchylenia decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie, bowiem organ utracił uprawnienie do orzekania w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

W tej sytuacji, pomimo że w ocenie organu odwoławczego, potwierdzona została okoliczność braku udziału wnioskodawców w postępowaniu i przy obecnym materiale dowodowym, brak jest możliwości uznania, że w sprawie zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zapadłe rozstrzygnięcie winno orzec jedynie o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności z powodu, których decyzja nie została uchylona (o art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a.).

Organ powołał treść art. 151 § 2 k.p.a. i wyjaśnił, że uchylenie decyzji, wydanej w wyniku postępowania, w odniesieniu do którego został złożony wniosek o wznowienie postępowania, spowodowałoby powrót do zwykłego postępowania i umożliwiło ponowne jego przeprowadzenie. Możliwe by było wtedy uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie, który by wyjaśnił istniejące rozbieżności i usunął nieprawidłowości. Ze względu jednak na upływ 5 lat od wydania decyzji, brak jest możliwości podjęcia takich działań przez organ administracji.

Kolejnym zagadnieniem wymagającym w niniejszej sprawie oceny jest czy organ odwoławczy jest uprawniony do uchylenia decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania i orzeczenie co do istoty sprawy, opierając się w tym zakresie na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ uznał, że z uwagi na fakt, iż sprawa nie wymaga przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, a jedynie ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez organ I i II instancji jest inna, jak również odmienna jest interpretacja przepisu prawa dokonywana w takim samym stanie faktycznym przez oba organy, uchylono zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z 28 grudnia 2015 r. w całości i orzeczono, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., o stwierdzeniu wydania decyzji Prezydenta Miasta K. Nr (...) z 23 lipca 2010 r. z naruszeniem prawa, w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Orzeczono ponadto o nieuchyleniu tej decyzji z uwagi na upływ terminu 5 lat od dnia doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 146 k.p.a.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga strony skarżącej A. Sp. z o.o. w K., w której domagała się ona uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji I Instancji.

Strona skarżąca zarzuciła wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a to: art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie w toku całego postępowania Inwestora, jako strony postępowania, która nabyła prawa i obowiązki wynikające z Pozwolenia na budowę: art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a., a to wydanie skarżonej decyzji bez przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, a jedynie ograniczenie rozpoznania do analizy, czy sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia, o której mowa jest w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;

art 7, 77 i 80 k.p.a w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., poprzez niedokonani oceny materiału dowodowego przez pryzmat przepisu art. 146 § 2 k.p.a., art. 7,77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 145 § 1 pkt k.p.a. poprzez uznanie, że materiał dowodowy w analizowanej sprawie uzasadnia uznanie Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. (...) za stronę postępowania w sprawie Pozwolenia na budowę, art 107 § 3 k.p.a. w tym w szczególności poprzez sprzeczność w treści uzasadnienia decyzji której Organ stwierdza, że niemożliwym jest wydanie w sprawie decyzji opartej o art. 151 pkt 1 k.p.a. (tj. odmawiającej uchylenia Pozwolenia na budowę) a jednocześnie stwierdza bez szerszego uzasadnienia, że w wyniku wznowienia postępowania nie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowe, art 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której Organ I Instancji w ogóle nie rozpoznał istoty sprawy (co wprost wskazał w uzasadnieniu swe decyzji), czym naruszył prawo stron do dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania sprawy;

wydanie skarżonej Decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.:

1.

z naruszeniem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo poprzez pominięcie Inwestora jako strony w postępowaniu administracyjnym toczącym się w wyniku wznowienia postępowania w sprawie Pozwolenia na budowę;

2.

z naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. art. 145 § 1 4 k.p.a., poprzez uznanie Wnioskodawcy za stronę postępowania w sprawie administracyjnej zakończonej wydaniem Pozwolenia na budowę;

3.

z naruszeniem § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię;

4.

z naruszeniem § 232 Warunków technicznych poprzez jego błędną wykładnię.

Strona skarżąca podniosła, że w aspekcie podmiotowym w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę, nastąpiła dozwolona przez przepis materialnoprawny (art. 40 Prawa budowlanego) sukcesja administracyjnoprawna praw i obowiązków z decyzji - Pozwolenie na budowę, w wyniku której w postępowaniach toczących się w trybach nadzwyczajnych, stroną takich postępowań winien być nowy Inwestor.

W jej ocenie organy nie powinny pomijać obecnego właściciela nieruchomości na której realizowana jest inwestycja, tj. Inwestora, ujawnionego we wszystkich publicznych rejestrach (ewidencja gruntów, księgi wieczyste), jako strony tego postępowania.

Strona skarżąca wspiera na gruncie postępowania stanowisko Organu I Instancji, dotyczące interpretacji pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, oraz wynikającego z powyższej interpretacji kręgu stron postępowania.

Zarzut, jaki Inwestor stawia skarżonej decyzji dotyczy natomiast sposobu i granic poznania sprawy administracyjnej przez organy administracyjne obydwu instancji, a mianowicie jest to zarzut nierozpoznania istoty sprawy, tj. naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a.

Na gruncie niniejszej sprawy, Organ I Instancji - jak sam stwierdza w treści uzasadnienia wobec tego, że nie uznał strony skarżącej za stronę legitymowaną do żądania wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 ogóle nie analizował merytorycznej treści Pozwolenia na budowę. W ocenie strony skarżącej gdyby nawet Organ II Instancji uznał stanowisko Organu I Instancji za nieprawidłowe, winien uchylić Decyzję I Instancji i umożliwić Organowi I Instancji zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie, tak aby każda ze stron postępowania miała zagwarantowaną dwuinstancyjność postępowania.

W ocenie strony skarżącej uzasadnienie skarżonej Decyzji cechuje zakresie daleko sprzeczność.

Niezrozumiałym dla strony skarżącej jest stwierdzenie, że przeprowadzona analiza nasłonecznienia "nie odpowiada na kwestię, o której mowa jest w § 60 Warunków technicznych, tj. czy w pokojach mieszkalnych Wnioskodawcy spełniony jest wymóg ich nasłonecznienia", a to dlatego, że analizę wykonano od 8:00 do 16:00 a nie od godziny 7:00 do 17:00. Organ ten stwierdza również, że analiza taka być przeprowadzona od godziny 7:00 do 17:00."

Strona skarżąca powołał treść § 60 Warunków technicznych.

Skoro z analizy wynika, że zapewnione jest nasłonecznienie pomieszczeń w budynku sąsiednim przez 7,5 godziny (a więc o 4,5 więcej niż wymagany czas nasłonecznienia określony w § 60) w przedziale czasowym od 8:00-16:00, to przedział ten bez wątpienia mieści się w ramach wskazanych przez § 60 Warunków technicznych, a tym samym kwestia czy analiza była przeprowadzona w godzinach 7:00 - 17:00 czy 8:00 - 16:00 nie ma dla spełnienia wymogu jego § 60 istotnego znaczenia. Bez wątpienia jeżeli obiekt jest nasłoneczniony przez ponad 3 godziny przypadające pomiędzy 7:00 - 17:00.

Inwestor mógłby zaakceptować fakt, że z dołączonej analizy nasłonecznienia mogła potencjalnie wynikać potrzeba uwzględnienia Wnioskodawcy w postępowaniu w sprawie Pozwolenia na budowę, to jednak Inwestor w żadnym wypadku nie zgadza się ze stwierdzeniem, że analiza nie potwierdza wymogu spełnienia 3-godzinnego wymogu określonego w § 60 Warunków technicznych.

W ocenie strony skarżącej w przypadku tak daleko idącego instrumentu prawnego, jakim jest wyeliminowanie ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, lub stwierdzenie jej wydania z naruszeniem kwestia przyczyn, dla których takie naruszenie miało miejsce, ma kluczowe znaczenie dla ewentualnych roszczeń odszkodowawczych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 36, Póz. 196) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawuje tę kontrolę w granicach sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: "p.p.s.a.").

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Badając legalność zaskarżonego aktu w kontekście powyższych wywodów Sąd stwierdził, że zarówno decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich eliminację z obrotu prawnego.

Zasadniczym zarzutem z punku widzenia oceny zasadności zaskarżonych decyzji jest oczywiście zarzut naruszenia prawa dający podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka w skardze i dołączonych doń dokumentów, jak i w piśmie z dnia 18 listopada 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi wykazała w sposób niebudzący wątpliwości, że jest nie tylko inwestorem ale także aktualnym właścicielem nieruchomości, której dotyczy postępowanie wznowieniowe zakończone ostateczną decyzją nr (...) Prezydenta Miasta K. z dnia 23 lipca 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę /vide: decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2012 r. dotycząca przeniesienia na rzecz skarżącej decyzji o pozwoleniu na budowę nr (...) oraz wydruk z elektronicznej księgi wieczystej nr (...) obrazujący stan własności nieruchomości składającej z działki ewid. nr (...) na dzień 21 listopada 2016 r. (K:(...).

Powyższe przesądza o tym, że skarżąca spółka w dacie wszczęcia niniejszego postępowania była podmiotem, któremu w świetle art. 28 ust. 2 prawa budowlanego przysługiwał przymiot strony i nie brała ona w tym postępowaniu udziału. Postępowanie, jak wynika z akt administracyjnych, toczyło się z udziałem poprzedniego inwestora i właściciela A.O.

Już sam ten powód stanowi wystarczająca przyczynę uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji, gdyż powyższe uchybienie proceduralne spowodowało całkowite pominięcie uprawnionego podmiotu, zaś postępowanie powinno zostać w całości powtórzone z udziałem pominiętej strony. Z tej także przyczyny zbędne jest, poza jedną kwestią, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego albowiem w powtórzonym postępowaniu organy obowiązane są wziąć pod uwagę stanowiska wszystkich stron postępowania, a zatem również wyrażonego w niniejszej skardze przez A. Sp. z o.o. w K.

W ocenie Sądu wypada jednak podkreślić, że podstawa prawna decyzji II instancji nie została wskazana w sposób precyzyjny, czego wyrazem jest także brak konsekwencji organu w uzasadnieniu przyjętej podstawy prawnej. Otóż jako podstawę wskazano art. 151 § 2 k.p.a., który stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z sentencji decyzji wynika, że zaskarżona decyzja nie może być uchylona bowiem od daty jej doręczenia upłynęło 5 lat, a zatem zachodziły przesłanki określone w art. 146 § 1 k.p.a., co powinno znaleźć także odzwierciedlenie w podstawie prawnej tej decyzji, a tego brak. Właściwe sformułowanie podstawy prawnej powinno wskazywać w tej sytuacji art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. Zważyć przy tym należy, że treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. w sprawie I OSK 561/09 wskazał wprost, ze prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych, nadto stwierdził, że upływ okresu przedawnienia oznaczonego w tym przepisie, oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd orzekający podziela w pełni ten pogląd, a to oznacza, że w uzasadnieniu organ II instancji w sposób nieuprawniony zawarł także stwierdzenie, że "przy obecnym materiale dowodowym brak jest możliwości uznania, że w sprawie zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" albowiem jak wyżej wskazano ziszczenie się przesłanki upływu okresu przedawnienia ogranicza możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu co do istoty.

Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą więc pod uwagę wyżej zaprezentowane stanowisko Sądu.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na zadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.