Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1827298

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 2 grudnia 2014 r.
II SA/Kr 1238/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla.

Sędziowie WSA: Mirosław Bator Iwona Niżnik-Dobosz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. na decyzję nr (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 czerwca 2014 r. znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana;

III.

zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej H. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją nr (...) z dnia 9 czerwca 2014 r. znak (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej w skrócie u.p.b.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 15 stycznia 2014 r., znak (...) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla zamierzenia budowlanego pn.: "Rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr (...) obr. (...) w M.".

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 23 kwietnia 2010 r. oraz w dniu 10 maja 2010 r. pracownicy Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w M. przeprowadzili czynności kontrolne rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) obr. (...) w M., w wyniku których nie stwierdzono niezgodności inwestycji z wydanym pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r., znak: (...) PINB w M. powiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalno-usługowego na działce nr (...) obr. (...) w M. w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty (...) z dnia 17 sierpnia 2009 r. znak (...).

W dniu 12 lipca 2010 r. PINB w M. wydał postanowienie znak: (...), którym wstrzymał "prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr (...) w M., prowadzonych przez inwestora - B. C. na podstawie pozwolenia na budowę, znak (...) z dnia 17 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż zmienił charakterystyczny parametr obiektu budowlanego tj. kubaturę, bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W dniu 11 sierpnia 2010 r. pracownicy PINB w M. przeprowadzili kontrolę w przedmiotowej sprawie, w wyniku której stwierdzono wykonanie stropu nad I piętrem, oraz ścian kolankowych na wys.124 cm. Ponadto inwestor wykonał prowizoryczne zadaszenie nad częścią stropu w celu zabezpieczenia budynku wznoszonego oraz przylegającego do niego budynku istniejącego przed zalaniem wodami opadowymi. Zadaszenie stanowią krokwie wsparte na ścianach kolankowych oraz stemplach stalowych, przykryte folią.

Decyzją z dnia 10 września 2010 r. znali: (...), organ I instancji, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, sporządzenie i przedstawienie w terminie do dnia 2 listopada 2010 r. projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w M.

W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) w K. decyzją z dnia 1 lutego 2011 r. znak (...) utrzymał w mocy ww. decyzję PINB w M.

W dniu 28 lutego 2011 r. inwestor przedłożył 4 egz. projektu budowlanego zamiennego. Organ I instancji postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. znak: (...) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu zamiennego w terminie do dnia 30 maja 2011 r.

Decyzją z dnia 9 września 2011 r., znak: (...) PINB w M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr (...) w M.

W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego WINB w K. decyzją nr (...) z dnia 3 kwietnia 2012 r., znak (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu 9 lipca 2013 r. pracownicy PINB w M. przeprowadzili czynności kontrolne rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w M., w wyniku których dokonano pomiarów wysokości kondygnacji w stanie surowym.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r., znak: (...) PINB w M. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego.

W dniu 15 stycznia 2014 r. PINB w M., po analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego, wydał decyzję znak: (...), którą:

1.

zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zamierzenia budowlanego: rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr (...) w M.,

2.

nałożył na inwestora - B. C. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z utrzymaniem w mocy przez organ II instancji decyzji PINB z dnia 10 września 2010 r. znali: (...) zobowiązującej inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 51 ust. 4 u.p.b.

W związku z powyższym, organ I instancji dokonał sprawdzenia przedłożonego projektu i wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. zatwierdził projekt.

Odwołanie od ww. decyzji w ustawowo przewidzianym terminie złożyła H. K. Skarżąca podniosła, że na inwestora należało włożyć obowiązek przedstawienia zaświadczenia właściwego organu o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazała, że organ I instancji pominął, iż w dniu 17 stycznia 2013 r. została wydana przez Starostę (...) decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca jej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...). Jej zdaniem, w sprawie powinna zostać wykonana rzetelna analiza przesłaniania i zacieniania nie tylko kalenicy, ale i wszystkich ścian północnych i okapów dla budynków na jej działce: istniejącego oraz zaprojektowanego i zatwierdzonego ww. decyzją Starosty (...). W analizie projektant zapewnia tylko 1,5 godz. nasłonecznienia, a powinno być to co najmniej 3 godz. Ponadto zagospodarowanie działki sporządzone jest na nieaktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, która dodatkowo nie obejmuje pasa dookoła inwestycji co najmniej 30 m.

Zaskarżoną w sprawie decyzją nr (...) z dnia 9 czerwca 2014 r. znak (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu, że zastosowanie przewidzianej przez przepisy prawa procedury legalizacyjnej w odniesieniu do odstępstw od warunków określonych w pozwoleniu na budowę spornej inwestycji wymagało nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Powyższy obowiązek wynikał z decyzji PINB w M. z dnia 10 września 2010 r. znak: (...), utrzymanej w mocy decyzją WINB w K. z dnia 1 lutego 2011 r. znak: (...). Działanie organu I instancji w ww. zakresie stanowiło wypełnienie pierwszego etapu postępowania naprawczego, którego skuteczna realizacja przez inwestora w postaci wykonania ww. obowiązku (przedłożenie projektu budowlanego zamiennego) miała umożliwić organowi wdrożenie kolejnego etapu procedury naprawczej, obejmującego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych (o ile nie zostały jeszcze zakończone).

W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu I instancji, sprowadzające się do zaaprobowania przedłożonego przez podmiot zobowiązany projektu budowlanego zamiennego jest prawidłowe. Dokonana przez organ odwoławczy analiza przedłożonego przez inwestora B. C. projektu budowlanego zamiennego wykazała, że dokument ten spełnia wymogi określone w przepisach prawa. Załączony do akt sprawy projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr (...) obr. (...) w M. nie wykazuje uchybień formalnych i merytorycznych podlegających kognicji organów nadzoru budowlanego.

Do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego dla nowych inwestycji. W związku z powyższym w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie m.in. przepisy art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany (a zatem odpowiednio także projekt budowlany zamienny) winien również spełniać wymogi określone w przepisach Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm., dalej w skrócie rozporządzenie).

Organ II instancji wskazał, że w dniu 27 lutego 2009 r. dla projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe zlokalizowanego na działce nr (...) obr. (...) w M. została wydana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy (...) znak: (...) o warunkach zabudowy, ustalająca warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Przedmiotowa rozbudowa budynku znajduje się w obszarze miasta (...), dla którego Uchwałą Rady Miejskiej Myślenice nr 208/XXVI/2012 z dnia 24 października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 5566 z dnia 6 listopada 2012 r.) został uchwalony obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Myślenice-Centrum". Działka nr (...) obr. (...) w M. położona jest w obszarze oznaczonym jako 1.MU17 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz jako nieruchomość znajdująca się w ścisłym centrum miasta, położona jest również w strefie A - ścisłej ochrony konserwatorskiej - zabytkowej. Jednak w niniejszej sprawie pomimo faktu, iż działka nr (...) obr. (...) w M. znajduje się w obszarze, dla którego został uchwalony obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa inwestycja podlega przepisom wskazanym w ww. decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647).

W ocenie organu II instancji projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W załączniku nr 1 "Wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej" stanowiącej integralną część ww. decyzji o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) wskazano warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W pkt 1 "Warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" wskazano w ust. b) Wysokość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, lub terenu, w tym powierzchni biologicznie czynnej ustalam: do 0,29. W części opisowej projektu budowlanego zamiennego "Opis do projektu zagospodarowania terenu" w pkt 4 Zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu" wskazano, iż "Wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi: 0.15", zatem jest zgodny z wskazaniami ww. decyzji o warunkach zabudowy. W pkt 1 ust. c) ww. warunków " Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wysokość linii przecięcia krawędzi elewacji frontowej i linii dachu" wskazano, iż "linia okapu (gzymsu) projektowanej rozbudowy powinna być kształtowana w sposób umożliwiający zachowanie geometrii i charakteru dachu. Poziom okapu (gzymsu) dachu projektowanej rozbudowy powinien przebiegać nie wyżej niż linia okapu (gzymsu) na budynku mieszkalnym". W opisie technicznym projektu budowlanego zamiennego w części B. Projekt architektoniczno-budowlany w pkt 4. Forma architektoniczna i funkcja budynku wskazano " Nowoprojektowany budynek przylegał będzie do istniejącego krótszym bokiem. Dach został zaprojektowany tak, aby połączyć oba budynku wspólną połacią o zgodnej wysokości okapu". Powyższe założenie zostało również przedstawione na rys. 9 - elewacja południowa i rys. 10 - elewacja północna. Powyższe założenia projektowe są zatem zgodne z wskazaniami ww. decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, analiza rysunków elewacji części projektowanej wraz z częścią istniejącą obiektu znajdujących się w projekcie budowlanym zamiennym wykazała, iż założenia projektowe dotyczące kąta nachylenia połaci dachowych oraz wysokości projektowanej części budynku są zgodne z wskazaniami ww. decyzji o warunkach zabudowy.

W weryfikowanym projekcie budowlanym zamiennym przedstawiono analizę przesłaniania budynku istniejącego na działce nr ewid. (...), wskazując, iż jako wysokość przysłaniania przyjęta została wysokość 5,90 m, jako wysokość mierzona od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacienianej krawędzi obiektu przesłanianego. Z przedstawionej analizy wynika, iż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przysłaniania tj. w odległości 5,90 m (z uwagi na wysokość budynku przysłaniającego do 35 m).

Organ II instancji wskazał również, że zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez pojęcie zabudowy śródmiejskiej należy rozumieć "zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta". W niniejszej sprawie działka nr ewid. (...) w M. znajduje się w obszarze miasta (...), dla którego został uchwalony obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Myślenice-Centrum". Działka położona jest w strefie A - ścisłej ochrony konserwatorskiej - zabytkowej, w centrum miasta (...).

Na podstawie mapy centrum miasta (...) z uwidocznioną działką nr ewid. (...), organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na bardzo bliskie położenie ww. nieruchomości od ścisłego centrum miasta (...), znajdującej się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o nazwie "Myślenice-Centrum", zabudowę działki nr ewid. (...) oraz nieruchomości sąsiadujących uznać należy za zabudowę śródmiejską w rozumieniu ww. § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) w M. spełnia wymagania dotyczące zacieniania i przesłaniania wskazane w rozporządzeniu dla zabudowy śródmiejskiej.

WINB podniósł, że kwestia uzyskania przez skarżącą decyzji pozwolenia na budowę nowego obiektu budowlanego na działce nr ewid. (...) nie daje podstaw do żądania od inwestora dołączenia do przedłożonego projektu budowlanego zamiennego dodatkowej analizy zacieniania i przesłaniania przyszłego zamierzenia skarżącej. Kwestią organów nadzoru budowlanego jest weryfikacja przedłożonego projektu budowlanego zamiennego w odniesieniu do istniejących obiektów, a nie w stosunku do nieistniejących jeszcze obiektów, stanowiących przyszłe zamierzenie, które być może nigdy nie zostanie wykonane. To na inwestorze wykonującym przyszłe zamierzenie inwestycyjnie ciąży obowiązek wykonania obiektu budowlanego zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę i przepisami.

W odniesieniu do uwag zawartych w odwołaniu, a dotyczących braku wskazania na projekcie zagospodarowania terenu odległości rozbudowywanej części budynku od budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...), organ II instancji stwierdził, że są one niezasadne. Na projekcie zagospodarowania terenu wskazano zarówno odległość szerszej części budynku rozbudowywanego tj. 7,52 m, jak również części węższej zawierającej otwory okienne i drzwiowe, znajdującej się w odległości 8,02 m od budynku skarżącej. Natomiast w odniesieniu do braku zachowania odległości 8 m od budynku skarżącej i budynku rozbudowywanego, kwestia ta została rozstrzygnięta w opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych H. M., dołączonej do projektu zamiennego, w której wskazano: "(...) odległość 7,5 m jest akceptowalna, ponieważ dotyczy fragmentu tej ściany ze względu na zastosowany materiał jak i grubość zapewnia wymaganą odporność ogniową REI 60 jako oddzielenie przeciwpożarowe (...)".

W odniesieniu do kolejnych uwag zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że rys. 6 przekrój B-B znajdujący w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego. Na ww. przekroju wskazano wszystkie istotne wymiary obiektu, w tym również wysokość ściany kolankowej, której górny poziom został zaprojektowany na wysokości + 7,86 m, natomiast kalenicę obiektu zaprojektowano na wysokości + 9,24 m.

Ponadto organ wskazał, że ściana północna części rozbudowywanej znajduje się w odległości od 4,08 m do 5,02 od granicy, zatem wykonanie otworów okiennych i drzwiowych w ścianie północnej obiektu nie narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia. Wobec powyższego, brak jest podstaw do nakazania zamurowania otworów okiennych i drzwiowych w ścianie północnej obiektu, gdyż ich usytuowanie jest zgodne z prawem.

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie H. K. podniosła zarzut naruszenia art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów § 8 i 18 rozporządzenia w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała na argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. uczestnik postępowania B. C. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że w sytuacji, gdy rozpoczęto budowę na podstawie ostatecznej decyzji, nawet jeżeli została ona później wstrzymana, a decyzja o pozwoleniu uchylona, przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie decyzji administracyjnych, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec skuteczności podnoszonych w niej zarzutów dotyczących naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z postanowieniami § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690), w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pominięcie tej okoliczności świadczy zarazem o naruszeniu przez organy art. 7 w zw. z art. 77, art. 107 § 3 k.p.a w stopniu także mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy.

Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest kontrola decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla zamierzenia budowlanego pn.: "Rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe na działce nr (...) obr. (...) w M.".

Organ odwoławczy trafnie podniósł w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że zastosowanie przewidzianej przez przepisy prawa procedury legalizacyjnej w odniesieniu do odstępstw od warunków określonych w pozwoleniu na budowę spornej inwestycji wymagało nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Powyższy obowiązek wynikał z decyzji PINB w M. z dnia 10 września 2010 r., utrzymanej w mocy decyzją WINB w K. z dnia 1 lutego 2011 r.

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane: "1. W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2)

w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3)

na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4)

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

2. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy:

1)

podać przyczynę wstrzymania robót;

2)

ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń.

3. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz.

4. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1.

5. Na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych służy zażalenie.

Z kolei w myśl art. 51 Prawa budowlanego " 1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1)

nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2)

nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3)

w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

2. W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w art. 50a pkt 2, decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, wydaje się po wykonaniu obowiązku określonego w tym nakazie.

3. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję:

1)

o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo

2)

w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

4. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

5. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

6. Przepisów ust. 4 i 5 dotyczących pozwolenia na użytkowanie nie stosuje się do robót budowlanych innych niż budowa bądź przebudowa obiektu budowlanego lub jego części.

7. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1".

Działanie organu I instancji w ww. zakresie stanowiło zatem wypełnienie pierwszego etapu postępowania naprawczego, którego skuteczna realizacja przez inwestora w postaci wykonania ww. obowiązku (przedłożenie projektu budowlanego zamiennego) miała umożliwić organowi pierwszej instancji wdrożenie kolejnego etapu procedury naprawczej, obejmującego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych, o ile nie zostały jeszcze zakończone.

Kwestia sporną, jak wynika z treści skargi, jest wzorzec kontroli przygotowywanego przez inwestorów projektu budowlanego zamiennego w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca twierdzi, że tym wzorcem są odpowiednie postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z czym domaga się dołączenia do wniosku inwestora zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy, o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei właściwe w sprawie organy administracyjne uważają, że w sprawie znajduje zastosowanie obowiązująca ich zdaniem decyzja o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego " 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1)

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4)

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

2.

(uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. (...)".

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej prezentującej tezę, że przy zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego, w sytuacji gdy nastąpiła samowola budowlana, a Starosta (...) uchylił ostateczną decyzję o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, w przedmiotowym postępowaniu naprawczym organ powinien nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy, o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w takiej sytuacji należy stwierdzić wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Kontynuując, zdaniem skarżącej, dopiero takie przedłożenie zaświadczenia wraz z projektem powinno się traktować jako prawidłowy wniosek o zatwierdzenie przedmiotowego projektu zamiennego.

Zgodnie z treścią art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "1. Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

1)

inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2)

dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego".

W kontrolowanej sprawie w oparciu o przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy w sprawie organ wydał ostateczne pozwolenie na budowę. W omawianym przepisie art. 65 u.p.z.p. ustawodawca w sposób precyzyjny, mając na uwadze sferę ochrony nabytych praw podmiotowych, wypowiada się - wyraźnie w pewnym kontekście intertemporalnym - o przesłankach wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wydaje się, że m.in. celem ustawodawcy jest normatywne zapewnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy materialnoprawnymi postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy a materialnoprawnymi postanowieniami ostatecznego pozwolenia na budowę.

W tym przypadku chodzi bowiem o zachowanie/zabezpieczenie skutków prawnych i co za tym idzie faktycznych wynikających z ostatecznego pozwolenia na budowę, a także w dalszej konsekwencji potencjalne zabezpieczenie realizacji skutków prawnych wynikających z odstępstwa od ostatecznie zatwierdzonej dokumentacji projektowo-budowlanej, skoro ustawodawca, niezależnie od oceny tej okoliczności, przewiduje jego legalizację/uzdrowienie.

W kontrolowanym przypadku ostateczna decyzja typu pozwolenie na budowę została bezsprzecznie wydana, a inwestorzy zainteresowani są postępowaniem naprawczym obejmującym inwestycję, którą realizowali przynajmniej do pewnego stopnia na podstawie pozwolenia na budowę, lecz dopuścili się istotnego odstępstwa od zatwierdzonej dokumentacji projektowo-budowalnej.

W tej sytuacji, pomimo okoliczności polegającej na tym, że uprzednio wydane ostateczne pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego z dnia 17 sierpnia 2009 r. zostało uchylone przez Starostę decyzją z dnia 24 lutego 2011 r. - należy stwierdzić, że w obiegu prawnym nadal znajduje się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 27 lutego 2009 r. znak: (...), o warunkach zabudowy, ustalająca warunki zabudowy dla projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele mieszkalno-usługowe zlokalizowanego na działce nr (...) obr. (...) w M.

Niezależnie od powyższej oceny, Sąd przychyla się do tych zarzutów skargi, które podnoszą, że w sprawie naruszono przepisy § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690), który stanowi, iż " 1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. 2. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne".

W tej sytuacji, w której ww. decyzja o warunkach zabudowy nie wypowiada się w przedmiocie miejsc postojowych dla samochodów osobowych i mając zarazem na uwadze także usługowy wymiar przedmiotowej inwestycji, zdaniem Sądu - zastosowanie w sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego - znajdują przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ma walor prawa powszechnie obowiązującego.

Skład rozpoznający przychyla się do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1543/11, (LEX nr 1367321), zgodnie z którym przepis art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Natomiast przepis § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), będzie miał zastosowanie dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym organ określi liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych, mając przy tym na uwadze ustalenia decyzji o warunkach zabudowy.

W kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją nietypową.

Z jednej strony w sprawie, w zakresie jej wyrzeczenia, znajdują zastosowanie postanowienia wynikające z treści ostatecznej ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Z drugiej strony, wobec nie podjęcia przez tę ww. decyzję o warunkach zabudowy zagadnienia miejsc postojowych - Sąd zauważa, że ta kwestia stanowi materię pozwolenia na budowę, a zatem decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową zamienną, a tym samym tej dokumentacji, i w tym zakresie powinny znaleźć zastosowanie uzupełniająco odpowiednie postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kontrolowana rozbudowa budynku, jak to już było podnoszone, znajduje się w obszarze miasta Myślenice, dla którego Uchwałą Rady Miejskiej Myślenice nr 208/XXVI/2012 z dnia 24 października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 5566 z dnia 6 listopada 2012 r.) został uchwalony obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Myślenice-Centrum". Działka nr (...) obr. (...) w M. położona jest w obszarze oznaczonym jako 1.MU17 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz jako nieruchomość znajdująca się w ścisłym centrum miasta, położona jest również w strefie A - ścisłej ochrony konserwatorskiej - zabytkowej.

Sąd nie podziela jednak kolejnego zarzutu skarżącej, że w sprawie naruszono prawo materialne ponieważ przy zatwierdzaniu zamiennego projektu budowlanego na działce nr (...) obr. (...), nie uwzględniono faktu, że na działce sąsiedniej nr (...) obr. (...), M. jest wydana ostateczna decyzja z dnia 17 stycznia 2013 r., nr (...), znak (...) zatwierdzająca projekt budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego skarżącej. Zdaniem skarżącej, to inwestor przedkładając projekt budowlany do zatwierdzenia powinien wziąć pod uwagę fakt, iż jego budynek tak wysoki, spowoduje przesłanianie i zacienianie jej budynku, co za tym idzie naruszy jej interes prawny. Inwestor zgodnie z prawem, tak powinien zaprojektować wysokość swojego budynku, według skarżącej, aby nie ograniczyć prawa materialnego skarżącej w sposobie swobodnego zagospodarowania i korzystania działki. A zatem, według skarżącej, inwestor projektując tak wysoki budynek naruszył jej prawa materialne.

W ocenie Sądu weryfikacja zgodności projektu zagospodarowania działki w myśl postanowień § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - znajduje zastosowanie w stosunku do projektowanego przedsięwzięcia - w odniesieniu do usytuowanych w sąsiedztwie, w sferze rzeczywistej obiektów budowlanych. Chodzi bowiem o zbadanie i ustalenie konsekwencji jakie wynikną z posadowienia obiektu budowlanego w danym miejscu w odniesieniu do istniejącej sąsiedniej zabudowy w przedmiocie przesłonienia i nasłonecznienia. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozporządzenia " 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1)

między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a)

wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b)

35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2)

zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej".

Zgodnie z § 57 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. "1. Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12.

W myśl § 60 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.: "1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia".

Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że przedłożona i zatwierdzona dokumentacja projektowo budowlana powinna zawierać weryfikację treści ww. przepisów prawnych zarówno w przedmiocie przesłonienia jak i odrębnie w przedmiocie nasłonecznienia, ale w odniesieniu do realnie istniejącej zabudowy w terenie.

Analizując treść uzasadnienia kontrolowanej decyzji organu II instancji, Sąd zauważa, że na s. 7 uzasadnienia w akapicie trzecim znajduje się następujące stwierdzenie: "W weryfikowanym projekcie budowlanym zamiennym przedstawiono analizę przesłaniania budynku istniejącego na działce nr ewid. (...), wskazując, iż jako wysokość przysłaniania przyjęta została wysokość 5,90 m, jako wysokość mierzona od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacienianej krawędzi obiektu przesłanianego. Z przedstawionej analizy wynika, iż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przysłaniania tj. w odległości 5,90 m (z uwagi na wysokość budynku przysłaniającego do 35 m)". Tymczasem jak wynika z treści § 13 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. " Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części". Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, kwestia ta wymaga zatem weryfikacji przez organ I instancji, czy w tym wypadku chodzi tylko o błąd polegający na mylnym opisie prawidłowo zastosowanego przepisu, czy też na błędnym przyjęciu/rozumieniu treści zacytowanego przepisu.

Niezależnie od tego Sąd stwierdza, że w analizie przesłaniania budynku istniejącego zawartej w dokumentacji projektowo-budowlanej wysokość przesłaniania w wymiarze 5,9 m. została ustalona przez projektanta w sposób przewidziany prawem. Jednocześnie w odniesieniu do zawartej w projekcie budowlanym części graficznej analizy zacieniania budynku istniejącego powinna być dołączona część opisowa wyjaśniająca metodę sporządzenia tej analizy.

Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez pojęcie zabudowy śródmiejskiej należy rozumieć "zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta". W kontrolowanej sprawie działka nr ewid. (...) w M. znajduje się w obszarze miasta (...), dla którego został uchwalony obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Myślenice-Centrum". Działka położona jest w strefie A - ścisłej ochrony konserwatorskiej - zabytkowej, w centrum miasta (...).

Na podstawie mapy centrum miasta (...) z uwidocznioną działką nr ewid. (...), organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że z uwagi na bardzo bliskie położenie ww. nieruchomości od ścisłego centrum miasta (...), znajdującej się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o nazwie "Myślenice-Centrum", zabudowę działki nr ewid. (...) oraz nieruchomości sąsiadujących uznać należy za zabudowę śródmiejską w rozumieniu ww. § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W związku z powyższym w ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...) w M. spełnia wymagania dotyczące zacieniania i przesłaniania wskazane w rozporządzeniu dla zabudowy śródmiejskiej.

Skarżąca podnosi także, iż postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r. PINB (odwrotna strona karty 253 administracyjnych akt sprawy PINB tom III) nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie. Inwestor nie zrealizował tego postanowienia i zagospodarowanie działki zostało sporządzone na nieaktualnej mapie, o treści zgodnej w zakresie aktualizacji na dzień 16 marca 2011 r., a przyjętej do zasobów geodezyjnych 31 marca 2011 r. Ten sam zarzut, tylko z szerszym uzasadnieniem skarżąca wniosła w odwołaniu od decyzji organu I instancji (karta 11 trzeci akapit administracyjnych akt sprawy WINB), lecz organ odwoławczy nie ustosunkował się do niego wprost w treści swojej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Także i ta kwestia, zdaniem Sądu, powinna być przedmiotem jednoznacznej wypowiedzi i oceny organu I instancji, skoro nie ustosunkował się do niej organ II instancji. Nie jest bowiem zadaniem Sądu zastępowanie organów administracyjnych w akcie stosowania prawa tylko kontrola tego aktu stosowania. Sąd zauważa, że organ II instancji wypowiada się w pewnym zakresie do uwag zawartych w odwołaniu, a dotyczących braku wskazania na projekcie zagospodarowania terenu odległości rozbudowywanej części budynku od budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...), stwierdzając, że są one niezasadne. Organ wskazuje, że na projekcie zagospodarowania terenu wskazano zarówno odległość szerszej części budynku rozbudowywanego tj. 7,52 m, jak również części węższej zawierającej otwory okienne i drzwiowe, znajdującej się w odległości 8,02 m od budynku skarżącej. Organ odwoławczy stwierdza też, że w odniesieniu do braku zachowania odległości 8 m od budynku skarżącej i budynku rozbudowywanego, kwestia ta została rozstrzygnięta w opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych H. M., dołączonej do projektu zamiennego, w której wskazano: "(...) odległość 7,5 m jest akceptowalna, ponieważ dotyczy fragmentu tej ściany ze względu na zastosowany materiał jak i grubość zapewnia wymaganą odporność ogniową REI 60 jako oddzielenie przeciwpożarowe (...)". Wypowiedzi te pomijają jednak zagadnienie aktualności mapy na jakiej zostało przedstawione zagospodarowanie terenu oraz uzasadnienia dlaczego organ II instancji to zagospodarowanie akceptuje jako zgodne z prawem pomimo tego, że jest przedstawione na nie zaktualizowanej mapie. Organ II instancji nie jest związany postanowieniami organu I instancji, ale w przypadku odejścia od uprzednich ustaleń organu I instancji, stanowisko organu II instancji powinno być odpowiednio uzasadnione z zachowaniem wymogów jakie wynikają z treści art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji sprawę tę podejmie raz jeszcze organ I instancji, który na nowo będzie prowadził postępowanie administracyjne.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynika z faktu powinności zachowania wymogów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartej w art. 15 k.p.a., a to z uwagi na okoliczność rozstrzygnięcia po raz pierwszy kwestii miejsc parkingowych, według wskazań Sądu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. jak w punkcie I sentencji wyroku. Jak w punkcie II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania, jak w punkcie III sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.