Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1958185

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 9 grudnia 2015 r.
II SA/Kr 1232/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.).

Sędziowie WSA: Krystyna Daniel Paweł Darmoń.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Nr (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2015 r., znak: (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr (...), znak: (...), wydaną dnia 31 lipca 2015 r., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 104 k.p.a.oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 i 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 3 listopada 2014 r., znak: (...) - którą nakazano inwestorowi W. T. rozbiórkę drewnianego budynku o funkcji rekreacyjnej o wymiarach w rzucie 5 m x 4 m z zadaszonym tarasem o wymiarach w obrysie słupów podpierających zadaszenie 1,4 m x 5,0 m, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr (...) przy ul. B. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Orzekając w ten sposób Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał na następujące okoliczności.

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na skutek pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. Wydział Spraw Terenowych w S. z dnia 13 czerwca 2014 r., którym zwrócono się o kontrolę legalności budynku na działce nr (...) w G. Po uprzednim zawiadomieniu pismem z dnia 9 lipca 2014 r. PINB w G. przeprowadził kontrolę w terenie, w jej trakcie ustalił, że na działce nr (...) w G. istnieje altana, zrealizowana według oświadczenia W. T. pod koniec czerwca 2009 r. Do altany od strony północno-zachodniej została dobudowana wiata drewniana o wymiarach w rzucie 4,10 m x 3,0 m. Dach jednospadowy oparty jest z jednej strony na dwóch słupkach drewnianych, a z drugiej strony przymocowany za pomocą śrub do krokwi altany ogrodowej. Pokrycie dachu stanowią płyty z poliwęglanu na łatach. Wysokość z jednej strony wynosi 1,87 m, a drugiej strony 2,23 m. Altana ogrodowa została zlokalizowana wg. wskazanej granicy z działką (...) w odległości 4,0 m (ściana z otworem okiennym). Do protokołu dołączony został szkic sytuacyjny oraz wykonane w trakcie kontroli zdjęcia. W trakcie kontroli W. T. okazała zaświadczenie z dnia 4 listopada 2011 r., znak: (...), którym Starosta (...) po rozpatrzeniu zgłoszenia W. T. z dnia 16 stycznia 2009 r. w sprawie budowy altany ogrodowej na działce Nr (...), położonej przy ul. B. zaświadczył, że nie wniesiono sprzeciwu do robót budowlanych określonych w zgłoszeniu.

W dniu 14 lipca 2014 r. przeprowadzono kolejną kontrolę w terenie, w trakcie której ustalono, że wiata drewniana o wymiarach w rzucie 4,10 m x 3,0 m dobudowana od strony płn. -zach. do altany na działce nr (...) w G. została rozebrana. Przy piśmie Starostwa Powiatowego w G. z dnia 23 lipca 2014 r. znak: (...), przekazane zostały akta zgłoszenia zamierzenia inwestycyjnego budowy altany ogrodowej. Na akta składają się między innymi projekty ww. obiektu budowlanego.

Urząd Miejski w G. pismem z dnia 31 lipca 2014 r. znak: (...) poinformował, że działka nr (...) położona w G. przeznaczona jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Gorlice - Plan nr 3, zatwierdzonym uchwałą Nr 520/LV/2006 Rady Miasta Gorlice (Dz. U. Woj. Małopol. 2006 r. Nr 889, poz. 5400 z późn. zm.) pod tereny rolne oraz tereny komunikacji, dlatego budowa altany ogrodowej nie była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu.

Zawiadomieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. znak: (...), organ pierwszej instancji poinformował zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., że wszczął postępowanie administracyjne w sprawie drewnianego obiektu budowlanego o funkcji rekreacyjnej na działce nr (...) przy ul. B. w G., wybudowanego niezgodnie z przepisami.

W dniu 8 października 2014 r. po raz kolejny przeprowadzone zostały czynności kontrolne. W ich trakcie ustalono, że na działce nr (...) w G. znajduje się drewniany budynek o funkcji rekreacyjnej. Wymiary w rzucie 4,0 m x 5,0 m, z zadaszonym tarasem o wymiarach w obrysie słupów podpierających zadaszenie 1,4 m x 5,0 m. Budynek posadowiony jest na punktowych fundamentach betonowych. Konstrukcję budynku stanowią słupy drewniane i drewniane są również elementy konstrukcji oraz dachu dwuspadowego. Ściany z desek o grubości 4 cm łączonych na pióro - wpust. Pokrycie dachu z blachy profilowanej w kształcie dachówki (blachodachówki). Strop drewniany z desek na belkach drewnianych. W budynku znajdują się następujące pomieszczenia: pomieszczenie rekreacyjne, ustęp i pomieszczenie gospodarcze (skład narzędzi). Wysokość w kalenicy wynosi 4,30 m. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną, wodną z własnej studni kopanej, ścieki z ustępu gromadzone są w zbiorniku szczelnym w gruncie o pojemności ok. 200 I (beczka plastikowa). Obiekt usytuowany jest w odległości 4,0 m od granicy z działką nr (...).

Przed wydaniem decyzji, zawiadomieniem z dnia 10 października 2014 r. znak: (...), poinformowano strony postępowania, zgodnie z art. 10 k.p.a., że zostało zakończone gromadzenie materiału w sprawie drewnianego obiektu budowlanego, strony mogły zapoznać się z aktami sprawy oraz wypowiedzieć co do zebranych materiałów dowodów oraz zgłosić żądania.

W dniu 3 listopada 2014 r. PINB w G. wydał powyższą decyzję, od której odwołanie w terminie złożyła W. T.

Postanowieniem wydanym w trybie art. 136 k.p.a. WINB w K. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie oględzin obiektu budowanego - drewnianego budynku rekreacyjnego znajdującego się na działce nr (...) w G., w tym sporządzenie szkicu sytuacyjnego i dokumentacji fotograficznej. W dniu 15 lipca 2015 r. wpłynęły uzupełnione o wskazane dokumenty akta PINB w G., w tym protokół z oględzin, w trakcie których stwierdzono, że po rozbiórce słupów powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku rekreacyjnego wynosi 5 m x 4 m =20 m2.

Zawiadomieniem z dnia 16 lipca 2015 r., znak: (...), organ drugiej instancji poinformował strony, że zakończył gromadzenie materiału dowodowego w sprawie i mają one możliwość zapoznać się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia.

Po przedstawieniu w powyższy sposób dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności nałożenia na W. T. obowiązku rozbiórki drewnianego budynku o funkcji rekreacyjnej, o powierzchni zabudowy 20 m2, znajdującego się na działce nr (...) w G. WINB w K. po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez organ instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie przed PINB w G. toczyło się na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego w sytuacji kiedy obiekt budowlany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej oraz zgodnie wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych), przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak ustalono na podstawie księgi wiecznej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Gorlicach V Wydział Ksiąg wieczystych dla działki nr (...) i (...) w G. pod numerem (...) powierzchnia działek wynosi 1276 m2. Charakter działki określony został jako "rola". Z treści art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika natomiast, że inwestor w przypadku obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 zobowiązany jest jedynie do dokonania zgłoszenia, nie ma natomiast wymogu uzyskania pozwolenie na budowę. Uznać więc należy, że na działce nr (...) w G. mógł w przypadku braku sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstać budynek uzupełniający zabudowę zagrodową jedynie na podstawie zgłoszenia. Istotne znaczenie ma fakt, że przed wybudowaniem przedmiotowego budynku W. T. dokonała w dniu 16 stycznia 2009 r. stosownego zgłoszenia w Starostwie Powiatowym. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009 r., znak: (...), Starosta (...) nałożył na W. T., w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, obowiązek uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty. Braki te zostały uzupełnione i zgłoszenie budowy dotyczyło altany ogrodowej o wymiarach 5mb x 4mb (20 m2), posadowionej na słupkach betonowych, dach dwuspadowy kryty gontem papowym, całość wykonana będzie z drewna, wysokość altany do 4 m. Zgłoszenie to przyjęte zostało bez sprzeciwu, co potwierdza pismo Starosty (...) z dnia 4 listopada 2011 r. znak: (...). Przy zgłoszeniu przedłożone zostały szkice przedstawiające konstrukcję przedmiotowej altany oraz kopia mapy sytuacyjnej, na której naniesiono obiekt budowlany z zaznaczeniem odległości od granic z działkami sąsiednimi. Analiza kopii dokumentacji przesłanej przez Starostwo Powiatowe w G. oraz wykonanych w czasie oględzin przeprowadzonym w dniu 13 lipca 2015 r., kontroli z dnia 8 października 2014 r. zdjęć i szkicu sytuacyjnego prowadzi do przekonania, że powstały obiekt od zgłoszonego różni ostatecznie konstrukcja dachu oraz odległość od działki nr (...), która wynosi 4 m a nie 7 m.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że w przepisy art. 48 i 49b Prawa budowlanego dotyczą całkowitego zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, a w przepisach art. 50 i 51 tej ustawy chodzi jedynie o samowolne odstąpienie od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budową, bądź zgłoszeniu. W takiej sytuacji obowiązkiem organów jest doprowadzenie do wymuszenia na inwestorze dokonania takich czynności, aby doprowadzić dany obiekt do stanu zgodnego z prawem (w sytuacji gdy jest to możliwe z technicznego i prawnego punktu wiedzenia), a dopiero wówczas, gdy inwestor zaniecha wykonania nałożonego na niego obowiązku, można orzec nakaz rozbiórki. Należy jednak zwrócić uwagę, że dokonanie zgłoszenia i bezskuteczny upływ czasu, jaki właściwemu organowi przysługuje celem ewentualnego wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji nie sanuje wykonanych robót, jeśli nie są one zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, do wykonywania robót objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeśli w terminie 30 dniu od daty doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Brak takiego sprzeciwu zwalnia inwestora od zarzutu wykonywania robot bez dokonania zgłoszenia jak i od zarzutu prowadzenia robot mimo wniesionego sprzeciwu. Prowadzenie robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie wiąże się dla inwestora z pewnym ryzykiem, nakłada bowiem na niego w znacznym zakresie obowiązek zweryfikowania robót pod względem ich dopuszczalności i zgodności z prawem. Prowadzenie robót w oparciu o zgłoszenie, wobec którego nie wniesiono skutecznie sprzeciwu, nie uwalnia inwestora od zarzutu przewidzianego w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, który przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i 49 b ust. 1 tej ustawy, ale polegających na prowadzeniu robót w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. Przepisy o jakich mowa w tym artykule, nie są określone przedmiotowo, nie budzi jednak wątpliwości, że należą do nich także przepisy prawa miejscowego istotne dla realizacji inwestycji budowlanych, a w szczególności plan miejscowy.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, jeśli inwestor dokonał zgłoszenia i organ nie wniósł sprzeciwu, inwestorowi nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej na podstawie przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Natomiast wadliwe niewniesienie przez inny organ sprzeciwu od zgłoszenia naruszającego przepisy, a takimi przepisami są również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Artykuł 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie ogranicza robót budowlanych objętych jego dyspozycją do robót wykonywanych na podstawie pozwolenia na budowę. Stanowi on podstawę wstrzymania wszelkich robót wykonywanych sprzecznie z przepisami, także takich robót, co do których dokonano zgłoszenia.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w niniejszej sprawie zaistniał taki właśnie przypadek. W. T. w dniu 16 stycznia 2009 r. dokonała zgłoszenia budowy altany ogrodowej na działce nr (...) w G. Zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu właściwego organu, inwestor legitymuje się więc zgłoszeniem wykonanych robót. W związku z powyższym organy nadzoru budowlanego związane są stanowiskiem Starosty wyrażonym poprzez nie wniesienie sprzeciwu i nie mogą traktować powstałego obiektu, jako samowoli budowlanej. Powstały obiekt ma parametry zgodne z tymi, które podane zostały w treści zgłoszenia. Również materiały użyte przy wznoszeniu obiektu, jak również jego wysokość odpowiadają zgłoszeniu. Także konstrukcja budynku jest zgodna ze zgłoszeniem dokonanym przez W. T.

Jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego w G. z dnia 31 lipca 2014 r., działka (...) w G. przeznaczona jest pod tereny rolne, na dzień 16 stycznia 2009 r. obowiązywały te same ustalenia, gdyż plan wszedł w życie 20 grudnia 2006 r. Biorąc powyższe pod uwagę budowa altany ogrodowej nie była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego Starosta (...) wadliwie przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie altany ogrodowej o powierzchni zabudowy 20 m2 na działce nr (...) w G., z uwagi na sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Budynek, tj. altana ogrodowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania pomimo przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu właściwego organu administracji architektoniczne-budowlanej nie jest obiektem, który powstał zgodnie z prawem. Z uwagi jednak na legitymowanie się przez inwestora przyjętym bez sprzeciwu, zgłoszeniem niewłaściwym jest prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. W świetle powyższego tryb przyjęty przez organ pierwszej instancji uznać należy za błędny. Ponownie rozpoznając sprawę PINB w G. winien ją prowadzić w trybie art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, z uwagi na naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Powyższe uzasadnienie stanowi jednocześnie odpowiedź na uwagi W. T. zawarte w odwołaniu. Dodatkowo, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że obiekt budowlany - altana ogrodowa jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżąca słusznie wskazuje, że obiekt ze względu na powierzchnię zabudowy zwolniony jest z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budową. Wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. Dlatego też postępowanie dotyczące samowoli prowadzone winno być w oparciu o art. 49b. Jak wskazano powyżej nie ma to znaczenia w niniejszej sprawie z uwagi na fakt przyjęcia bez sprzeciwu właściwego organu zgłoszenia zamiaru budowy obiektu, z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W takim stanie faktycznym i prawnym właściwe jest prowadzenie postępowania w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do wymiarów przedmiotowej altany po przeprowadzeniu oględzin w dniu 13 lipca 2015 r. stwierdzono, że wynoszą one obecnie 5 m x 4 m, zaś powierzchnia zabudowy to 20 m2. Odpowiadając na uwagę skarżącej dotyczącą zgodności przedmiotowej altany - budynku o funkcji rekreacyjnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazać należy na pismo z Urzędu Gminy (...) z dnia 31 lipca 2014 r. w którym wprost wskazano, że teren działki nr (...) w G. przeznaczony jest pod rolnictwo oraz częściowo tereny komunikacji. Dlatego też zapisy planu obowiązującego od 20 grudnia 2006 r. nie dopuszczają wznoszenia altan ogrodowych. W toku postępowania nie zostało dowiedzione, że działka nr (...) w G. jest działką siedliskową w rozumieniu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy nadzoru budowlanego są związane brakiem sprzeciwu zgłoszenia do zgłoszenia. Zaś jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych w takim przypadku wyłączone jest zastosowanie przepisu art. 48 i 49b Prawa budowlanego. Z uwagi jednak na niezgodność przedmiotowej altany z przepisami prawa, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obiekt podlega reżimowi wskazanemu w art. 50-51 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy zobligowany był z powyższych przyczyn uchylić zaskarżoną decyzję, gdyż każde inne rozstrzygnięcie byłoby przykładem naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Organ odwoławczy, jako związany w orzekaniu zakresem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie był władny do orzeczenia reformatoryjnego w oparciu o inną przesłankę materialnoprawną.

W. T. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca zarzucała naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie wskutek uznania, że zachodzi niezgodność obiektu wybudowanego na działce skarżącej o nr (...) przy ul. B. w G. z przepisami prawa, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W. T. wskazywała, że przedmiotowa sprawa dotyczy drewnianego obiektu budowlanego wybudowanego na działce nr (...) przy ul. B. w G. Zamiar budowy tego obiektu został prawidłowo zgłoszony Staroście (...) w dniu 16 stycznia 2009 r. Zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu, tak więc skarżąca legitymuje się zgłoszeniem uprawniającym ją do budowy spornego obiektu, co wiąże też organy nadzoru budowlanego.

Celem wprowadzenia do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane instytucji zgłoszenia było uproszczenie oraz przyśpieszenie procesu budowlanego niewielkich obiektów i robót budowlanych o niewielkim zakresie. Konsekwencją powyższego była możliwość realizacji przez inwestora zamierzenia budowlanego, o ile właściwy organ w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy) i to tylko w razie zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Milczenie organu, czyli nie wniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawniało inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację przez organ zgłaszanego zamierzenia budowlanego. W tej sytuacji milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji uprawnia do podjęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, do którego wpłynęło zgłoszenie ma możliwość oceny inwestycji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa. Jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjął zgłoszenie to oznacza, że roboty budowlane nim objęte mogą być legalnie podjęte. Oczywiście przy założeniu, że chodzi o inwestycję podlegające tej formie reglamentacji, a nie pozwolenia na budowę. Milczenie prawne właściwego organu powoduje zatem skuteczność prawną zgłoszenia.

W ocenie skarżącej nie ma uzasadnienia stanowisko organów nadzoru budowlanego co do tego, że budowa przedmiotowego obiektu jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr (...) położona jest w części na terenach oznaczonych jako tereny rolne oraz w części jako tereny budownictwa mieszkaniowego. Nie jest więc uprawnione stanowisko organów nadzoru budowlanego jak i Urzędu Miasta (...) wyrażona w piśmie z dnia 31 lipca 2014 r., jakoby działka nr (...) przeznaczona była na tereny rolne. Nadto dla działki nr (...) na terenach o przeznaczeniu rolnym obowiązujący plan dopuszcza budowę nowych budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska. Na terenach o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe dopuszczalna jest budowa nowych obiektów mieszkalnych oraz parterowych budynków gospodarczych i garaży realizowanych, jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych. Działka nr (...) była zagospodarowana jako siedlisko, nadto w części stanowi tereny budownictwa mieszkaniowego, stąd skarżąca mogła wybudować na tej działce sporny obiekt.

Zdaniem skarżącej organy administracji przywiązały zbyt dużą wagę do nazwy przedmiotowego obiektu zrealizowanego na działce nr (...) jako altany czy obiektu rekreacyjnego. Głównym przeznaczeniem tego obiektu było i jest składowanie narzędzi oraz sprzętu ogrodniczego służących do pracy na wskazanej działce. Obiektu tego nie można potraktować jako obiektu rekreacyjnego służącego do pobytu ludzi bądź czasowego w nim zamieszkiwania. Dla skarżącej obiekt ten spełnia funkcję budynku ogrodowego, związanego z pracami ogrodowymi na działce nr (...).

Skarżąca wskazywała także, iż organy administracji nie rozważyły tego, że działka nr (...) była uprzednio zagospodarowana jako siedlisko, co umożliwia wznoszenie na niej budynków mieszkalnych i gospodarczych. Wreszcie organy administracji nie wzięły pod uwagę tego, że działka nr (...) leży w części na terenach o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, na których dopuszczalne jest wznoszenie tak budynków mieszkalnych, jak i gospodarczych. Organ administracji nie odniosły się szczegółowo do postanowień planu oraz w zasadzie nie przedstawiły żadnego uzasadnienia, dlaczego sporny obiekt nie może zostać zakwalifikowany do obiektów, które można wybudować na działce nr (...).

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2015 r. poz. 133), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty podnoszone w skardze są bezzasadne, zaś decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2015 r., znak: (...), odpowiada prawu.

Zaskarżona decyzja ma charakter kasatoryjny, a zatem nie kończy postępowania administracyjnego, ale powoduje konieczność rozpatrzenia sprawy powtórnie przez organ pierwszej instancji. Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a,. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 315/15, Lex Omega nr 1748287). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13, Lex Omega nr 1592135). W niniejszej sprawie sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wymaga ustalenia, czy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego miał podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. czy orzeczenie organu pierwszej instancji zapadło z naruszeniem przepisów postępowania oraz czy do wyjaśnienia pozostały takie okoliczności, które mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W przedmiotowej sprawie zwrócić należy uwagę na tę specyfikę, że organ odwoławczy doszedł do wniosku, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zastosował niewłaściwy tryb postępowania, przewidziany przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., oznaczona dalej jako P.b.). Zaskarżona odwołaniem decyzja organu pierwszej instancji z dnia 3 listopada 2014 r. została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., natomiast zdaniem organu odwoławczego zastosowanie winny znaleźć przepisy art. 50-51 P.b.

Stosownie do art. 48 ust. 1 P.b., właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2)

bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Nadto, zgodnie z art. 49b ust. 1 P.b., właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Natomiast tryb postępowania, przewidziany w art. 50-51 P.b. ma zastosowanie w przypadkach innych, niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (art. 50 ust. 1 P.b.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 48 P.b. dotyczący samowoli budowlanej nie ma zastosowania wówczas, gdy budowa obiektu została rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Istota unormowania zawartego w art. 48 Prawa budowlanego, w przypadku gdy wymagane jest pozwolenie na budowę, polega na tym, że sankcja przewidziana w tym przepisie dotyczy osoby, która nie uzyskała wymaganego pozwolenia na budowę, a mimo to wybudowała lub buduje obiekt budowlany. Przepis ten więc nie może mieć zastosowania, gdy budowa obiektu została rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestora prowadzącego roboty budowlane w oparciu o ostateczną decyzję na budowę nie można traktować jako podmiotu, popełniającego samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 P.b. (zob. poglądy wyrażone w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2286/12, Lex Omega nr 1447263 oraz z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 175/09, Lex Omega nr 597370; Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku, z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 350/09, Lex Omega nr 619899 oraz z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 363/08, Lex Omega nr 518384; w Opolu, z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 425/09, Lex Omega nr 606660; w Olsztynie, z dnia 11 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 587/09, Lex Omega nr 553136).

Analogicznie należy traktować sytuację, w której inwestor dysponował zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych. Nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. dotyczyć może tylko tego, co zostało wykonane jako samowola, choćby była to tylko część budynku. Skutkiem nakazu ma być likwidacja samowoli, a nie sanowanie ewentualnych błędów organu przyjmującego zgłoszenie bez sprzeciwu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1770/12, Lex Omega nr 1305680). Zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza, co do zasady wyklucza ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 P.b., chyba że rzeczywistym zamiarem inwestora jest obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 537/12, Lex Omega nr 1292105). W przypadku przepisów art. 48 i 49b P.b. chodzi o całkowite zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, a w przepisach art. 50 i 51 tej ustawy chodzi jedynie o samowolne odstąpienie od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź zgłoszeniu. W takiej sytuacji obowiązkiem organów jest doprowadzenie do wymuszenia na inwestorze dokonania takich czynności, aby doprowadzić dany obiekt do stanu zgodnego z prawem (w sytuacji gdy jest to możliwe z technicznego i prawnego punktu widzenia), a dopiero wówczas, gdy inwestor zaniecha wykonania nałożonego na niego obowiązku, można orzec nakaz rozbiórki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 155/11, Lex Omega nr 1219065).

Stwierdzenie, że postępowanie organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji prowadzone było w trybie art. 48 ust. 1 P.b. z jednoczesnym ustaleniem, iż trybem właściwym był regulowany w art. 50-51 P.b., przesądza o sposobie zakończenia postępowania odwoławczego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty jest pogląd, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. oraz postępowanie prowadzone na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1-7 P.b., to postępowania o różnych przedmiotach. Jeśli więc organ odwoławczy rozpoznając odwołanie stwierdzi, że postępowanie przed organem pierwszej instancji nie powinno być prowadzone na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1-7 P.b. tylko na podstawie art. 48 ust. 1 tej ustawy, to nie może zmienić rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i rozpoznać sprawy w oparciu o ten przepis. Nie jest też dopuszczalna sytuacja odwrotna, to jest organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i rozpoznać sprawy w oparciu o art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1-7 P.b. w miejsce art. 48 ust. 1 P.b. Zgodnie bowiem z treścią art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Strona postępowania ma prawo do tego, by jej sprawa o tym samym przedmiocie, została dwukrotnie rozpoznana przez organy administracji. Dopuszczenie możliwości rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. zamiast na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1-7 tej ustawy, jak też odwrotnie, prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. W istocie sprawa byłaby rozpatrywana tylko przez jeden organ, to jest organ odwoławczy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II OSK 691/13, Lex Omega nr 1572784).

Jako sposoby zakończenia postępowania odwoławczego w takiej sytuacji orzecznictwo sądowe wskazuje uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania przed nim prowadzonego, zmianę decyzji poprzez odmowę wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 P.b. (która nie zamyka drogi do rozpatrzenia sprawy w oparciu o art. 50-51 P.b., a także wydanie w takiej sytuacji przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a, tj. uchylenie orzeczenia organu pierwszej instancji (wydanego w niewłaściwym trybie) oraz przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia (celem zastosowania właściwego trybu z P.b.). Odnośnie tego ostatniego rozstrzygnięcia wskazuje się, że zapewnia ono zachowanie zasady dwuinstancyjności. Po uchyleniu decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji organ ten może bowiem zawiadomić strony postępowania, że postępowanie będzie toczyło się od początku oraz, że będzie prowadzone w oparciu o inne przepisy P.b. Jeśli przedmiot postępowania ulega przekształceniu na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, to nie ma potrzeby umarzania tego postępowania z tego powodu, że początkowo błędnie określono jego przedmiot i następnie spowodowało to prowadzenie kolejnego postępowania (por. powołany wyżej wyrok w sprawie sygn. akt II OSK 691/13).

Z dotychczasowych rozważań wynika zatem, że jeżeli organ pierwszej instancji błędnie zastosował art. 48 ust. 1 P.b., a prawidłowym trybem jest tryb przewidziany w art. 50-51 P.b., to uzasadnione jest wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że W. T. w dniu 16 stycznia 2009 r. dokonała zgłoszenia zamiaru budowy altany ogrodowej na działce nr (...) w G. przy ul. B. Zaświadczenie Starosty (...) z dnia 4 listopada 2011 r. dowodzi, że zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu. W świetle wyżej powołanych orzeczeń taka sytuacja wyklucza zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 P.b., czy też art. 49b ust. 1 P.b. Budując obiekt budowlany W. T. nie dopuściła się bowiem całkowitego lekceważenia przepisów P.b., nie działała w warunkach samowoli budowlanej, a jedynie - dokonawszy wymaganego prawem zgłoszenia - zrealizowała obiekt niezgodnie z jego treścią. Budynek, stosownie do zgłoszenia, miał posiadać wymiary 5,0 m na 4,0 m (20 m2), powstał zaś obiekt o powierzchni - łącznie z zadaszonym tarasem - 27 m2 (dopiero następnie rozmiary zostały przez skarżącą zmniejszone). Ponadto, budynek ten powstał w zmienionej odległości do granic działki.

Organ odwoławczy słusznie wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 1 i ust. 2 P.b. (w brzmieniu z daty dokonania zgłoszenia), pozwolenia na budowę nie wymagała budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, a także wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych). Uzasadniona jest więc konkluzja uwzględniająca z korzyścią dla skarżącej zmiany w obiekcie dokonane w toku postępowania, że w razie niesprzeczności z innymi przepisami, w tym z ustaleniami planu miejscowego, na działce nr (...) w G. mógłby powstać budynek uzupełniający zabudowę zagrodową na podstawie zgłoszenia. Co za tym idzie, wykluczone było zastosowanie art. 48 ust. 1 P.b., wobec czego właściwym trybem postępowania był tryb przewidziany w art. 50-51 P.b. Skoro organowi odwoławczemu nie wolno było po dokonaniu na takich ustaleń samodzielnie zmienić podstawy prawnej orzekania co do istoty, niezbędne stało się uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i wydanie decyzji na mocy art. 138 § 2 k.p.a. Orzekając merytorycznie organ odwoławczy naruszyłby bowiem w takiej sytuacji zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji kasacyjnej było zatem w przedmiotowej sprawie uzasadnione.

Niezależnie od powyższego, organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w ewidentny sposób mógł wpłynąć na jej rozstrzygnięcie. Nie została bowiem wyjaśniona okoliczność istotna, a mianowicie czy realizacja inwestycji nie była dopuszczalna, jako zabudowa dawnego siedliska.

Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sporny obiekt znajduje się na terenie objętym ustaleniami obowiązującego "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MIASTO GORLICE - PLAN Nr 3", zatwierdzonego uchwałą Nr 520/LV/2006 Rady Miasta Gorlice z dnia 26 października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 889, poz. 5400). Jak wynika z wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego (pismo znak (...) z dnia 14 listopada 2014 r.), działka nr (...) znajduje się na terenach oznaczonych symbolem 1.RP - tereny rolne oraz (w niewielkiej części) pod tereny budownictwa mieszkaniowego - symbol 27.MN.

Zgodnie z § 6 planu miejscowego, dla terenów użytkowanych rolniczo, objętych symbolem 1.RP obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1. Utrzymuje się dotychczasowe użytkowanie terenu, zgodnie z przepisami odrębnymi;

2. Utrzymuje się istniejące zainwestowanie. Dopuszcza się nowe lokalizacje budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska realizowanych na następujących zasadach;

a)

wysokość budynków mieszkalnych nie może przekroczyć dwóch kondygnacji, przy czym jedna kondygnacja realizowana będzie w poddaszu. Maksymalna wysokość budynków nie może przekroczyć 12 metrów nad poziom terenu od strony przystokowej;

b)

obowiązek realizacji w budynkach mieszkalnych dachów jako dwuspadowych, czterospadowych lub wielopołaciowych, o kącie nachylenia połaci pomiędzy 30° - 45° i ciemnej kolorystyce pokrycia połaci dachowych, przy czym w zabudowie plombowej kąt nachylenia połaci winien nawiązywać do zabudowy sąsiedniej. Obowiązuje zakaz realizacji dachów o kalenicy przesuniętej w pionie, realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy wyglądów dachowych) i otwierania dachów na całej długości oraz zakaz realizacji dachów o kalenicy przesuniętej w pionie i realizacji połaci dachowych o różnym kącie nachylenia;

c)

obowiązek realizacji budynków gospodarczych i garaży jako parterowych, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych. Wysokość budynków nie może przekroczyć w kalenicy wysokości 7 metrów nad poziom terenu od strony przystokowej. Obowiązuje realizacja dachów o kącie nachylenia połaci pomiędzy 30° - 45° i kolorystyce pokrycia połaci dachowych, takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, ciemnozielony;

d)

dopuszcza się odbudowę i przebudowę istniejących obiektów mieszkalnych i gospodarczych.

W niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma treść § 6 ust. 2 zd. 2 planu miejscowego. W przepisie tym przewidziano możliwość lokalizacji nowych budynków mieszkalnych i gospodarczych, o ile lokalizowane będą w granicach istniejącego siedliska. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie wytknął, że jak dotąd nie zostało dowiedzione, aby działka nr (...) była działką siedliskową, w rozumieniu przepisów planu. Organ pierwszej instancji pominął bowiem zapis § 6 ust. 2 zd. 2 planu miejscowego, nie dokonał wykładni użytego w nim pojęcia "siedlisko", a nadto nie poczynił zgodnych z wymogami k.p.a. ustaleń, czy teren inwestycji był kiedyś siedliskiem (działką siedliskową). Wszystkie te kwestie należy wyjaśnić, a pominięcie ich stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Nadto w sprawie nie ustalono - czego organ odwoławczy nie dostrzegł - czy sporny obiekt nie znajduje się na tej części działki, która stosownie do wypisu z planu miejscowego położona jest na terenach budownictwa mieszkaniowego - symbol 27.MN. Dołączony do akt sprawy wyrys z części graficznej planu nie pozwala tej sprawy ustalić w sposób jednoznaczny, ponieważ nie cały teren działki nr (...) jest na mapie widoczny. Również w tym zakresie brakuje wyjaśnień, mogących mieć w sprawie znaczenie decydujące.

Wobec powyższego uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a., skarga podlegała więc oddaleniu. Sąd podziela poglądy, wyrażone w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i przyjmuje je za własne. Rozpatrując sprawę ponownie, organ pierwszej instancji winien przyjąć tryb, przewidziany w art. 50-51 P.b. jako właściwy w niniejszej sprawie. Następnie jego rzeczą będzie dokonanie wykładni przepisów planu i poczynienie ustaleń, na jakich terenach zgodnie z planem położony jest sporny obiekt. Jeżeli organ pierwszej instancji ustali, że są to tereny rolne o symbolu 1.RP, winien również dokonać wykładni pojęcia "siedlisko" i ustalić, czy obiekt powstał w miejscu takiego siedliska, a zatem czy przepis § 6 ust. 2 zd. 2 planu miejscowego dopuszcza jego lokalizację.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.