II SA/Kr 1061/17, Wyjątkowy charakter decyzji o umorzeniu postępowania. Zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. Definicja miejsca dostępnego dla ludności. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2417828

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r. II SA/Kr 1061/17 Wyjątkowy charakter decyzji o umorzeniu postępowania. Zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. Definicja miejsca dostępnego dla ludności.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.).

Sędziowie WSA: Małgorzata Łoboz (spr.), Beata Łomnicka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia (...)" w R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2017 r. znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II.

zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę (...) zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 22 sierpnia 2016 r. na dziennik podawczy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej: PINB) wpłynął wniosek Ogólnopolskiego Stowarzyszenia (...) (dalej: Stowarzyszenie) o cyt.: "wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie rozbudowy (zwiększenie mocy EIRP anten na każdym sektorze po dokonaniu wymiany anten) stacji bazowej telefonii komórkowej spółki (...) w miejscowości (...). (k. 1-9 akt PINB)

Decyzją_Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia 15 listopada 2016 r. nr 242/2016 r. znak: (...), umorzono prowadzone z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki (...) zlokalizowanej na działce nr (...) w miejscowości (...), w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, Inspektor Nadzoru Budowlanego w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnił postępowanie dowodowe. Następnie decyzją nr (...) z dnia 5 lipca 2017 r. (...) INB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I Instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest legalność robót budowlanych wykonanych w kwietniu 2016 r. i polegających na demontażu 1 anteny sektorowej i montażu 3 dodatkowych anten sektorowych na ww. stacji bazowej. Organ ustalił, iż pierwotnie stacja bazowa telefonii komórkowej (...) wraz z wewnętrzną linią zasilającą położona na działce nr (...) w m. (...) została zrealizowana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę (...) z dnia 23 maja 2014 r., nr (...) znak: (...) W ww. decyzji stwierdzono m.in., iż inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uzyskano również pozwolenie na użytkowanie decyzją PINB w (...) z dnia 13 maja 2015 r. znak: (...) Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym: protokoły z oględzin PINB nr (...) z dnia (...) października 2016 r. oraz nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r. (k. 40-43, 112-115 akt PINB), sprawozdanie z badań pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) dla potrzeb ochrony ludzi i środowiska z dnia 6 maja 2016 r. (k.52-60 akt PINB), dokumentację techniczno formalną instalacji radiokomunikacyjnej (...)) z dnia 3 lutego 2016 r. (k.61-69 akt PINB) oraz kwalifikację przedsięwzięcia dotyczącą instalacji radiokomunikacyjnej (...) wykonaną w marcu 2016 r. (k.134-149 akt PINB) organ wskazał, iż w kwietniu 2016 r. "P." sp. z o.o. z/s w W. dokonała na przedmiotowym obiekcie budowlanym demontażu jednej anteny sektorowej (...), montażu pięciu urządzeń RRU, trzech nowych anten sektorowych: 1 szt. - (...) (antena współdzielna), 2 szt. - (...) wraz z wymianą konstrukcji wsporczej pod anteny sektorowe (karta 64 akt PINB). Żaden z dodatkowo zainstalowanych elementów (urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą) na legalnie wzniesionej ww. stacji bazowej nie przekracza wymiaru 3 metrów wysokości.

(...) INB stanął na stanowisku, iż wykonywanie robót budowlanych w postaci instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych o wysokości do 3 metrów (art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b p.b.) co do zasady nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani dokonania zgłoszenia do organu architektoniczno-budowlanego, poza przepisem art. 29 ust. 3 p.b., który stanowi wyjątek od uregulowań zawartych w art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wobec tego organ badał, czy zachodzi tenże wyjątek, poprzez pozyskanie od inwestora, czyli Spółki "P." materiału dowodowego, w tym kwalifikacji przedsięwzięcia. Organ wskazał, że podmiot właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a to Wójt Gminy (...), pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. znak: (...), iż na podstawie przedłożonej przez Inwestora dokumentacji planowane przedsięwzięcie zachowujące dotychczas zainstalowane anteny oraz montaż 3 nowych ww. anten sektorowych nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzasadniając to twierdzeniem, iż zakres planowanych prac objętych wnioskiem nie spełnia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: Rozporządzenie), a w szczególności nie można go kwalifikować zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 2 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia.

Zdaniem (...) INB poczynione w kwietniu 2016 r. przez Inwestora roboty budowlane nie stanowiły jak wskazuje Stowarzyszenie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki (...) zlokalizowanej na działce nr (...) położonej w miejscowości (...), a jedynie roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej (anteny sektorowe i odbiorniki RRU) oraz antenowych konstrukcji wsporczych o wysokości mniejszej niż 3 metry na legalnym obiekcie budowlanym. Jak wskazano powyżej parametry nowo zainstalowanych anten wskazują, iż ich instalacja nie należy do przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zatem w niniejszym stanie faktycznym organ uznał, iż przedmiotowe roboty są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia do organu architektoniczno-budowlanego zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b.

Podnoszona przez odwołujące się Stowarzyszenie kwestia konieczności sumowania mocy poszczególnych anten na każdym sektorze, zdaniem tut. Organu jest chybiona. Kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium, to wyłączona jest emisja radiolinii, o czym prawodawca wprost w przepisach postanowił, zaś moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna.

Aktualnie w ocenie organu brak podstaw, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia, zarówno do sumowania mocy anten sektorowych i radiolinii, jak i sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie i uwzględniania "kumulacji pola elektromagnetycznego". Można postawić tezę, że łączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia stanowi lex specialis (regułę Iczególną) w stosunku do reguły ogólnej określonej z kolei w § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia, który wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 Rozporządzenia z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Relacja lex specialis - lex generalis skutkuje wyłączeniem stosowania reguły ogólnej do przypadku objętego reguła szczególną.

Drugim kryterium kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przeprowadzenia postępowania środowiskowego jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Zasięg wiązki promieniowania wynikający z wyliczonej dla każdej z anten sektorowych maksymalnej mocy EIRP w osi głównej anteny od środka elektrycznego anteny, przedstawiono graficznie w kwalifikacji przedsięwzięcia dotyczącego instalacji radiokomunikacyjnej (...) (k.134-149 akt PINB). Dla poszczególnych anten o określonych azymutach został on wykreślony z uwzględnieniem maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny 10°. Stwierdzić należy, iż miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w zasięgu żadnej z ww. wiązki promieniowania.

Inwestor przedłożył sprawozdania z badań pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) dla potrzeb ochrony ludzi i środowiska z dnia 6 maja 2016 r. (k.52-60 akt PINB), w którym to wskazano iż "przeprowadzone badania w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych stacji bazowej (...) w zmierzonych pionach pomiarowych nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności.

Montaż przedmiotowych urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej na legalnie istniejącym obiekcie budowlanym (stacji bazowej na maszcie o wys. 60 m) zlokalizowanym na działce nr (...) w miejscowości (...) jest zgodny z aktualnie obowiązującym (wg. LEX na dzień 4 lipca 2017 r.) na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Brzeźnica Nr XXVI/220/2009 z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2009 r. Nr 606, poz. 4530 i 4531, z późn. zm. dalej: mpzp), którego zapisy stanowią, że "Niezależnie od przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego, w granicach każdego terenu, za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolami 7.31U8 i 7.32U9, może występować, o ile nie wykluczają tego ustalenia strefowe lub przepisy odrębne, dodatkowo: (...)

5)

urządzenia i elementy infrastruktury technicznej i komunalnej, nie definiowane jako samodzielne tereny o różnym przeznaczeniu. " (k. 93 akt WINB)

Analiza otoczenia przedmiotowej stacji (do 200 m od środka elektrycznego anten) wskazuje, że na kierunku osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten brak jest miejsc dostępnych dla ludności, a z przedłożonej analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej i z zamieszczonych rys. nr 2 - 6 wynika, iż przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych niż dopuszczalne - widok w płaszczyźnie pionowej dla maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek wynosi ponad 25,3 m nad poziomem terenu (k.134-149 akt PINB). W kontekście możliwości nowych zabudowań, należy wskazać, iż maksymalna wysokość zabudowy dopuszczona w mpzp na terenach jednostki Tu 1, gdzie zlokalizowana jest działka nr (...) w miejscowości (...) wynosi od 10 do 16 m, a więc poniżej 25,3 m (k. 88-89 akt WINB). Wskazać należy ponadto, iż zgodnie z definicją art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 tj. z późn. zm.): "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, za wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Zgodnie z tą definicją oraz aktualnym orzecznictwem, pod pojęciem miejsca dostępnego dla ludności do których dostęp jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego rozumie się powierzchnię ziemi, miejsca w budynkach, a także miejsca w przestrzeni około 2 metrów nad powierzchnią np. ziemi czy dachu (uznaje się, że w tej przestrzeni około 2 metrów nad np. dachem budynku można się dostać bez użycia dodatkowego sprzętu technicznego - np. podnośnika czy drabiny).

Sprawy ochrony przed polami elektromagnetycznymi i środki stosowane w tej ochronie regulują przepisy działu VI tytułu II ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, tj z późn. zm.) i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, w tym: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883, tj z późn. zm.). Zważywszy na fakt, że w momencie planowania inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej ustalenia co do emisji pola elektromagnetycznego mają charakter teoretyczny, to właśnie opisane powyżej przepisy dotyczące kontroli i oddziaływania wykonanej już stacji mają pierwszorzędne znaczenie z punktu widzenia szeroko rozumianej ochrony środowiska.

Organ po analizie całości zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego stwierdza, iż w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki (...) zlokalizowanej na działce nr (...) położonej w miejscowości (...). Tym samym wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie (...) (dalej skarżący). Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

1. Art 271 § 1 kodeksu karnego poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzji albowiem wykonane roboty budowlane polegały tylko na demontażu I anteny. sektorowej u i montażu 3 dodatkowych anten sektorowych na ww. stacji bazowej modułów RRU albowiem same anteny jak i moduły RRU (wzmacniacze mocy) nie mogą funkcjonować samodzielnie.

Art 7, 8,9,107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uczciwości procedowania w demokratycznym państwie polskim poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez me podanie jednostki redakcyjnej przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, póz 1397) oraz jej uzasadnienia a oparcie się tylko na prywatnym stanowisku inwestora.

Art 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez me dokonanie oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu.

Art 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w odniesieniu do art. 64 ust. 3 Konstytucji w powiązaniu z art. 140, 143, 144, kodeksu cywilnego poprzez nie ustalenie zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych z uwzględnieniem kumulacji pole elektromagnetycznego oraz zjawiska odbić, co nie pozwala na uznanie, że inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.

Art. 3 pkt 6 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż zwiększenie mocy istniejącego obiektu budowlanego nie stanowi jego rozbudowy.

Art. 48 w związku z art. 3 pkt 6 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania z uwagi, iż samo pozwolenie na budowę oraz zgłoszenie nie było wydane dla konkretnych parametrów technicznych anten.

Art. 7,8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na

- Brak podania mocy wszystkich EIRP anten objętych analizą.

- Brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny.

- Nie wskazanie, -jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązekpromieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy.

Brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi.

Brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu.

Brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora.

Brak konkretnej jednostki prawnej, rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) i jej merytorycznego uzasadnienia.

h) Pominięcie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa powyżej, pomimo że konieczność jego stosowania potwierdza NSA oraz przepis wskazany powyżej,

i) Brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący powołał aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych dla uzasadnienia wskazanych zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest zasadna, a obie wydane przez organy nadzoru budowlanego decyzje nie są prawidłowe, biorąc pod uwagę wskazane przyczyny, jakie były podstawą umorzenia. Nie zostały, bowiem spełnione przesłanki art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Stosownie do jego treści, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W decyzji o umorzeniu postępowania organ nie rozstrzyga sprawy, co do istoty a wyłącznie w sposób formalny, dlatego ma ona charakter wyjątkowy i ma zastosowanie tylko w sytuacjach, kiedy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych i doktryny prawa - bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. (Komentarz do k.p.a. pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, str 422). Bezprzedmiotowość przedmiotowa na którą powołał się organ administracyjny w zaskarżonej decyzji polega na braku przedmiotu postępowania administracyjnego, który należałoby poddać ocenie prawnej w trakcie postępowania administracyjnego. Należy rozpocząć od przypomnienia, iż prowadzone z urzędu przez organu nadzoru budowlanego postępowanie miało na celu ustalenie, czy działania podjęte przez inwestora, to jest montaż przedmiotowych urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie budowlanym, to jest stacji bazowej na maszcie o wysokości 60 m, zlokalizowanym na działce nr (...) w miejscowości (...) w kwietniu 2016 r., był działaniem legalnym, jako że został dokonany bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Pierwotnie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) obejmującej posadowienie wieży o wysokości 60 m wraz z antenami, instalacje szaf telekomunikacyjnych, zamontowanie ogrodzenia, wykonanie wewnętrznej linii zasilającej i wykonanie zjazdu indywidualnego na działkach nr (...) i (...) w miejscowości (...) nastąpiło decyzją nr (...) z dnia 23 maja 2014 r.,wydaną przez Starostę (...), znak (...) (...) INB przede wszystkim stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy na przedmiotowej stacji, to jest wieży z antenami, demontuje się jedną antenę sektorową (...), zaś montuje się pięć urządzeń RRU, trzy nowe anteny sektorowe 1 szt. - (...) (antena współdzielna), 2 szt. - (...) wraz z wymianą konstrukcji wsporczej pod anteny sektorowe (karta 64 akt PINB), przy czym żaden z dodatkowo zainstalowanych elementów (urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą) na ww. stacji bazowej nie przekracza wymiaru 3 metrów wysokości, to mamy do czynienia z sytuacją opisaną w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b p.b. Przepisy te przewidują zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia co do wykonywania robót budowlanych w postaci instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych o wysokości do 3 metrów. (...) INB stanowczo stwierdził, że nie mamy do czynienia z rozbudową stacji i stwierdzenie to budzi zasadnicze wątpliwości Sądu, które skutkowały uchyleniem obu wydanych w sprawie decyzji. Zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. II OSK 1494/15, publ. Lex/el.).

. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 11 maja 2017 r., II OSK 2295/15, LEX nr 2334167, przez budowę, podobnie jak i rozbudowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Z kolei obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 ww. ustawy). W konsekwencji przeprowadzonych przez skarżącą Spółkę (inwestora) prac polegających na wymianie jednej anteny oraz umieszczeniu obok istniejących elementów dwóch anten sektorowych, pięciu rządzeń RRU wraz z wymianą konstrukcji wsporczej pod anteny sektorowe, nie powstał jednak nowy obiekt budowlany (budowla) posadowiony na innym obiekcie budowlanym (budynku), ale doszło do rozbudowy. Wbrew twierdzeniom organu nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b. Zgodnie z nimi odpowiednio: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" oraz "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 Prawa budowlanego). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 cyt. wyż. przepisu), wskazano wyraźnie, iż roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, iż analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót i wiąże się z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1458/07; 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/09; z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 971/08- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że chodzi tylko i wyłącznie o instalowanie anten sektorowych na istniejącym maszcie, bowiem zakres wykonanych robót jest szerszy, co wyżej wskazano. Doszło zatem do rozbudowy obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej - z uwagi na posiadane już przez obiekt budowlany elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 371/13). W ich wyniku doszło do rozbudowy istniejącego masztu antenowego poprzez zmianę jego charakterystycznych parametrów jak długość, czy szerokość (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego a contrario). Z uwagi na jego posadowienie na innym obiekcie budowlanym istotnym czynnikiem pozostaje również zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu. Niezależnie od tego, w grę nie może wchodzić ocena parametrów czysto budowlanych takich jak wysokość, powierzchnia, kubatura. Bowiem stacja bazowa telefonii komórkowej, nie jest typowym obiektem budowlanym, który należy oceniać tak jak np. budynek, gdyż istota działania tego typu urządzeń, polega głownie na wytwarzaniu i emitowaniu fal elektromagnetycznych, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na określone (dopuszczalne) parametry techniczne, wynikające z innych przepisów, niż przepisy prawa budowlanego. Podobnie sytuację taką ocenił NSA w wyroku z dnia 11 maja 2017 r., II OSK 2295/15, LEX nr 2334167: "1.Jeśli zdemontowanie części znajdujących się na wieży anten i zamontowanie na niej innych anten skutkowało będzie zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi zakwalifikowania go jako przebudowy obiektu budowlanego. 2. Z przepisów p.b. wynika, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie działania polegającego na instalowaniu na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. Tylko wówczas, gdy dołączenie nowo zamontowanych anten nie skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można będzie uznać, że zmiana ta nie wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. 3. Z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3b p.b., wynika, że zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, to jednak przepisu tego nie można stosować bez powiązania z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b., który przewiduje co prawda instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych bez pozwolenia na budowę, jednak z wykluczeniem sytuacji, kiedy instalacja taka oznacza rozbudowę istniejących wcześniej konstrukcji antenowych. Rozbudowa stanowi jedną z postaci budowy. Przez "rozbudowę" należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowywanie nowych elementów. Mając zatem na względzie stacje bazowa telefonii komórkowej, przebudowa będzie wymiana urządzeń połączona z zmiana parametrów użytkowych stacji, zaś rozbudową - będzie powiększenie stacji ze zmianą jej parametrów użytkowych. Dokładnie taka sytuacja miała miejsce w omawianym przypadku.

Należy ponadto wskazać, że organy błędnie rozeznały owe parametry użytkowe stacji, wskazując na instalowanie urządzeń na istniejącym "legalnym" obiekcie. Naturalnie nie podlega kwestii, że stacja umieszczona na wieży 60 m wysokości uzyskała pozwolenie na budowę i użytkowanie. Jednak uwadze organów umknęła różnica pomiędzy parametrami stacji określonymi w pozwoleniu na budowę, a parametrami wyjściowymi do zmiany omawianej obecnie. Otóż jak chodzi o anteny sektorowe, w projekcie budowlanym (k. 77 projektu) przewidziano w każdym azymucie po 3 anteny sektorowe:

w azymucie 70 st.: (...) (...), (...) w azymucie 190 st: (...), (...), (...) w azymucie 310 st: (...) (...), (...)

Jak wynika z ustaleń organów, zmiana obejmowała demontaż jednej anteny sektorowej (...) i montaż trzech nowych anten sektorowych: 1 szt. - (...) (antena współdzielna), 2 szt. - (...) Z porównania stanu wyjściowego wskazanego wyżej, na który uzyskano pozwolenie na budowę (k. 133 verte teczka nr 2 PINB), oraz stanu po montażu urządzeń wynika, że antenę (...) zdemontowano w azymucie 70 st. Jednak pozostałe dwie anteny (...) w tym azymucie mają kilkukrotnie większą moc niż wyjściowe: odpowiednio 7431 i 8148 EIRP. Antenę współdzielną (...) zamontowano w azymucie 40 st, w którym dotychczas nie było anten, o mocy 8858 EIRP, podobnie jak nie było dotąd anten w azymucie 100, gdzie umieszczono jedną antenę (...) o mocy 8858 EIRP. Co do azymutu 190 st, to dodano tam antenę (...) o mocy 4084 EIRP, jednak pozostałe anteny mają moc wyższą niż wynika to z pozwolenia na budowę, a dwie z nich kilkukrotnie wyższą:

(...) - EIRP 7431 W, (...) - EIRP 1906 W, (...) - EIRP 8148 W. Podobnie jak chodzi o azymut 310 - anteny mają moc wyższą niż wynika to z pozwolenia na budowę, a dwie z nich kilkukrotnie wyższą:

(...) - EIRP 7431 W, (...) - EIRP 1906 W, (...) - EIRP 8148 W.

Z powyższego wynika, że operacja zmiany parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej, o której mowa w niniejszej sprawie, nie miała za punkt wyjściowy stanu wynikającego z pozwolenia na budowę, lecz że w międzyczasie parametry stacji zostały zmienione, czego nie dostrzegły organy nadzoru budowlanego. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób to nastąpiło: czy przez wcześniejszą wymianę anten, czy też zwiększenie ich mocy poprzez inne działania, oraz kiedy to nastąpiło (czy przed czy po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie). Tak więc nie wiadomo, czy już przed niniejszą zmianą nie doszło wcześniej do przebudowy stacji bez wymaganego zezwolenia czy zgłoszenia. Niezależnie od tego, widać wyraźnie, że w stosunku do stanu wynikającego z projektu budowlanego, który obejmuje decyzja nr (...) z dnia 23 maja 2014 r. Starosty (...), niezależnie od aktualnej rozbudowy, moc anten uległa kilkakrotnemu zwiększeniu, co jest oczywiste nawet bez wiadomości specjalnych. Kwestia ta (a więc prawdopodobnej przebudowy stacji) nie była w ogóle przedmiotem oceny organu, który uznał istniejący obiekt o określonych parametrach za legalny. Tymczasem problem ten musi zostać wyjaśniony.

Reasumując, w ocenie Sądu, na skutek zmiany parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej i jej powiększenia, doszło do jej rozbudowy, co nastąpiło bez pozwolenia na budowę. Ponadto ustalenia wymaga, czy przed rozbudową nie doszło samowolnej przebudowy stacji.

Drugi problem, który zarysował się w sprawie niezależnie od powyższego, to kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia. Jak bowiem słusznie wskazują organy, przepisów art. 29 ust. 1 i 2 p.b. nie stosuje się, o ile zachodzi wyjątek wskazany w art. 29 ust. 3 p.b. o treści: Pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ zbadał zatem kwalifikację przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę dwa parametry - EIRP - równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, oraz położenie miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Organ wskazał, że kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016.71 t.j., dalej "Rozporządzenie") - dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium, to wyłączona jest emisja radiolinii, o czym prawodawca wprost w przepisach postanowił, zaś moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna. W tym zakresie obecna regulacja zdecydowanie różni się od przepisów § 3 pkt 8 i § 2 pkt 7 w związku z § 4 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., które nie zawierały takiego wyłączającego zastrzeżenia. Jednak argumentacja organu pomija okoliczność, jaka wynika z § 3 ust. 2 Rozporządzenia, który brzmi następująco:

Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia:

1)

polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1;

2)

polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone;

3)

nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Należałoby zatem zbadać, czy w niniejszej sprawie może znaleźć zastosowanie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia i w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji powinny znaleźć się stosowne ustalenia i rozważania. Wbrew zatem stanowisku (...) INB, ustalenia organów powinny wobec tego wskazywać, czy w sprawie zachodzi przypadek sumowania parametrów przedsięwzięcia. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 3 rozporządzenia. Powyższy przepis jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne, a czyni to przez użycie określenia: "po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie". Celem tych przepisów jest sprawdzenie, czy dane przedsięwzięcie po rozbudowie czy przebudowie (np. na skutek zamontowania dodatkowej anteny) nie zmieniło parametrów w taki sposób, iż po rozbudowie, przebudowie lub montażu kwalifikuje się do przedsięwzięć, o jakim mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu. Jak z powyższego wynika, prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące zawsze oddziaływać na środowisko) i w § 3 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Jest to zresztą zupełnie zrozumiałe w świetle celów Rozporządzenia. "Dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71 z późn. zm.) prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko" (tak wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 1839/16, publ. Lex/el.). Wobec tego organy winny zbadać oddziaływanie po zsumowaniu parametrów przedsięwzięcia, a nie tylko dla pojedynczej anteny, w celu określenia, czy urządzenia nie osiągają progów wskazanych w odnośnych przepisach Rozporządzenia.

Co się tyczy drugiego z parametrów, czyli położenia miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, to przedłożona kwalifikacja (k.134 akt PINB, teczka nr 2) zawiera przedstawienie dla miejsc dostępnych dla ludności wedle istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji (k.138). Tymczasem w orzecznictwie przyjmuje się, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2014 r., II OSK 419/13, LEX nr 1582119; wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 maja 2010 r., II OSK 719/09, LEX nr 597806). Określenie, czy dane miejsce jest dostępne dla ludności powinno zostać zbadane na podstawie aktualnego stanu faktycznego, to jest na podstawie tego, w jaki sposób dany teren jest wykorzystywany w chwili czynienia przez organ ustaleń faktycznych. Należy nadto także uwzględnić prawne możliwości wykorzystywania terenu, w szczególności te, które zostały określone przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli dany teren nie jest aktualnie wykorzystywany, ale plan miejscowy pozwala na jego wykorzystanie jako miejsca dostępnego dla ludności, uznać trzeba, że - w świetle obowiązujących przepisów - jest to miejsce dostępne dla ludności, zgodnie z ustalona funkcją i parametrami zabudowy. Przedstawiona kwalifikacja bierze pod uwagę tylko istniejące zagospodarowanie, ale w tym zakresie należy także zakwestionować aktualność jej wniosków. Kwalifikacja pochodzi bowiem z marca 2016 r., natomiast mapa ewidencyjna wzięta pod uwagę obrazuje stan z 2008 r. (k.144), bez wskazania, że jest to także stan aktualny. Niezależnie od tego kwalifikacja nie zawiera odniesienia się do stanu prawnego wynikającego z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzupełnienie (...) INB w tym względzie o tyle nie może naprawić sytuacji, gdyż, jak to już wyżej powiedziano, kwalifikacja przedsięwzięcia w przypadku rozbudowy powinna być przeprowadzona po zsumowaniu parametrów. Ponadto rozważania organu w kontekście ustaleń MPZP koncentrują się na terenach jednostki, gdzie zlokalizowana jest działka nr (...) w miejscowości (...). Tymczasem ustalenia powinny obejmować przeznaczenie terenów w obrębie otoczenia przedmiotowej stacji (do 200 metrów od środka elektrycznego anten). Nie zostało wyjaśnione, czy w zakresie całego otoczenia stacji, o jakim mowa, obowiązują takie ustalenia, jak dla działki nr (...). Koniecznym jest zatem uzyskanie od inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia obejmującej rozumienie pojęcia miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z tym, co wyżej wskazano, oraz mając na uwadze zapisy § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, nie można w żaden sposób stwierdzić, że w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Dochodząc do takiego wniosku, organy naruszyły w sposób istotny tak wskazane wyżej przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania, a to wskazany przepis artykułu 105 § 1 k.p.a., a także art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Z tych przyczyn koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy prowadząc postępowanie będą miały na uwadze zaprezentowane wyżej poglądy i oceny prawne.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.