Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 753378

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 17 listopada 2010 r.
II SA/Kr 1023/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski.

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak (spr.) Krystyna Daniel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A.G. i T.G. na postanowienie (....) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 czerwca 2010 r. nr (....) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania. skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2010 r. znak: (...) nakazał inwestorom A.G. i T.G. doprowadzenie budynku mieszkalnego na działce nr 1 w miejscowości P. do stanu zgodnego z prawem zgodnie z projektem sporządzonym w lutym 2007 r. Inwestorzy byli w tym postępowaniu reprezentowani przez pełnomocników - córki E.G. i A.G.

W dniu 26 kwietnia 2010 r. A. i T.G. - reprezentowani przez E.G. - złożyli odwołanie od decyzji PINB w W. Równocześnie, wraz z odwołaniem, skarżący złożyli także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w W.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r. znak: (...), wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 123 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stwierdził, że opisane wyżej odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu WINB w K. wskazał, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu, a uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W ocenie WINB z materiału zgromadzonego w sprawie wynikało, że zaskarżona decyzja została awizowana pełnomocnikowi skarżących E.G. 9 marca 2010 r., a następnie 16 marca 2010 r. Przesyłka ta została zwrócona z adnotacją: "ZWROT - nie podjęto w terminie". Pełnomocnik inwestorów E.G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, uzasadniając go tym, że opóźnienie w złożeniu odwołania nie nastąpiło z jej winy, a jedynie w związku z niewydaniem w dniu 19 marca 2010 r. przez Urząd Pocztowy P. w K. adresowanej do E.G. decyzji PINB w W., na dowód czego przedłożyła pismo Urzędu Pocztowego z dnia 20 kwietnia 2010 r. Te okoliczności zdaniem WINB wskazywały na to, że zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona E.G. jako pełnomocnikowi inwestorów. Jednakże w ocenie WINB w K. przedmiotowa decyzja została doręczona skutecznie drugiemu pełnomocnikowi inwestorów A.G. Organ wskazał, że z materiału zgromadzonego przez organ I instancji wynikało, że zaskarżona decyzja została awizowana A.G. 8 marca 2010 r., a następnie 15 marca 2010 r. Przesyłka ta została zwrócona z adnotacją: "ZWROT - nie podjęto w terminie". WINB uznał na podstawie art. 44 § 1 pkt 1 i § 4 k.p.a., że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona A. i T.G. w dniu 22 marca 2010 r. Tym samym termin do wniesienia odwołania biegł od dnia 22 marca 2010 r., bez względu na to który z pełnomocników złożył odwołanie w imieniu inwestorów. Inwestorzy - reprezentowani przez E.G. - złożyli odwołanie w siedzibie PINB w W. w dniu 26 kwietnia 2010 r. Zatem zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego, który upłynął 5 kwietnia 2010 r. To zaś uzasadniało stwierdzenie w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na postanowienie WINB stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. i T.G. - reprezentowani przez A.G. W skardze podniesiono, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WINB w K. wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia jest to, że jednemu z pełnomocników - A.G. - zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona. Zdaniem skarżących z pisma PINB w W. z dnia 27 kwietnia 2010 r. wynika jednoznacznie, że termin do wniesienia odwołania od decyzji PINB z dnia (...) marca 2010 r. został przywrócony. Organ ten zdaniem skarżących stwierdził w tym piśmie, że nie ma podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a. Oznacza to, że dokonano oceny merytorycznej odwołania z dnia 26 kwietnia 2010 r. i nie uznano, że odwołanie to zasługuje na uwzględnienie w całości. Tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest wydanie przez organ nowej decyzji, w której uchyli lub zmieni decyzję zaskarżoną. Brak przywrócenia terminu skutkowałby odrzuceniem odwołania przez organ I instancji z przyczyn formalnych, tj. uchybienia terminu do jego wniesienia, i bezcelowe byłoby wówczas przesłanie akt do organu odwoławczego. Zdaniem skarżących organ odwoławczy naruszył art. 134 k.p.a., który to przepis przewiduje wydanie jednego postanowienia traktującego o dwóch rzeczach, czyli dopuszczalności odwołania i uchybienia terminowi do jego wniesienia. Dlatego samo stwierdzenie przez WINB uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest w ocenie skarżących bezprzedmiotowe, gdyż pełnomocnik E.G., składając odwołanie, złożyła także umotywowany wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, ponieważ wiedziała, że wskutek "doręczenia zastępczego" decyzji organu I instancji termin do jego złożenia nie został dochowany. Skarżący podnieśli, że doręczenie zastępcze nie może być traktowane jako prawidłowe, gdyż jest fikcją prawną. Zdaniem skarżących każdy pełnomocnik strony może działać samodzielnie i dlatego zachowanie terminu przez jednego z pełnomocników jest skuteczne.

W odpowiedzi na skargę WINB w K. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 32 k.p.a. strona może działać w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W kontrolowanym postępowaniu nie zachodzi taka sytuacja, więc inwestorzy A.G. i T.G. mogli być reprezentowani przez pełnomocników. Bezsporną okolicznością było, że inwestorzy ustanowili swoimi pełnomocnikami córki E.G. i A.G. (pełnomocnictwo - k. (...) akt adm. I instancji). Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń co do liczby pełnomocników strony. W przypadku ustanowienia dwóch pełnomocników obowiązek doręczania pism w tym postępowaniu dotyczy obu pełnomocników, a więc wydawane w sprawie rozstrzygnięcia organ powinien doręczać obu pełnomocnikom. Należy jednak pamiętać, że skutki czynności procesowych pełnomocników odnoszą się do reprezentowanej przez nich strony. Skoro zaś strona decyduje się na ustanowienie więcej niż jednego pełnomocnika, stwarza taką sytuację, że dokonanie doręczenia jednemu z tych pełnomocników odnosi skutek wobec mocodawcy.

W kontrolowanym postępowaniu inwestorzy byli reprezentowani przez dwóch pełnomocników i decyzja PINB w W. z (...) marca 2010 r. została wysłana do obydwu z nich. Z akt administracyjnych wynika, że przesyłka zawierająca decyzję PINB była awizowana A.G. 8 marca i 15 marca 2010 r. Zatem trafnie przyjął WINB, że doręczenie nastąpiło, na podstawie art. 44 k.p.a., dnia 22 marca 2010 r. Zgodnie z przedstawionymi wyżej rozważaniami doręczenie to miało skutek wobec inwestorów A.G. i T.G. Nie jest zasadny zarzut skargi, że doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. nie jest doręczeniem "prawidłowym". Przepis ten rzeczywiście ustanawia fikcję prawną doręczenia, ale nie zmienia to faktu, że spełnienie wymogów określonych w tym przepisie skutkuje uznaniem, że doręczenie pisma stronie nastąpiło, a ponadto przepisy k.p.a. nie rozróżniają skutków prawnych doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. od skutków prawnych doręczeń dokonanych w innym trybie. Dlatego WINB prawidłowo uznał, że od 22 marca 2010 r. zaczął w stosunku do inwestorów biec termin do wniesienia odwołania i termin ten, stosownie do art. 129 § 2 k.p.a., upłynął z dniem 5 kwietnia 2010 r. Natomiast wskazane przez WINB oraz skarżących nieprawidłowości w doręczeniu decyzji PINB drugiemu pełnomocnikowi stron nie miały wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Nawet przy założeniu, że drugiemu z pełnomocników nie doręczono prawidłowo decyzji, nie zmieniałoby to faktu, że doręczenie pierwszemu pełnomocnikowi decyzji w dniu 22 marca 2010 r. skutkowało upływem terminu do wniesienia odwołania z dniem 5 kwietnia 2010 r. Skoro zaś odwołanie w kontrolowanym postępowaniu zostało wniesione w dniu 26 kwietnia 2010 r. (k. (...) akt adm. II instancji), to zgodnie z art. 134 k.p.a. WINB był zobowiązany do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu.

Nie są zatem zasadne zarzuty skargi, że brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Pismo PINB z 27 kwietnia 2010 r. (k. (...) akt adm. II instancji) wyraźnie stwierdza, że odwołanie wpłynęło po terminie i w żadnym wypadku nie może być traktowane, jak chcą skarżący, jako wyraz przywrócenia terminu, tym bardziej, że właściwym do przywrócenia tego terminu na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. był WINB w K., a nie PINB w W. Ponadto został również rozpatrzony wniosek stron o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i w ocenie Sądu zasadnie WINB uznał, że brak było podstaw do orzeczenia o przywróceniu terminu. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 k.p.a. uchybiony termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy osoba zainteresowana uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W kontrolowanym postępowaniu nie można przyjąć, że odwołanie zostało wniesione po terminie bez winy stron. Skoro bowiem doręczenie jednemu z pełnomocników było prawidłowe, to należało przyjąć, że strona mogła zapoznać się z treścią decyzji i wnieść w terminie odwołanie. We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano na żadne okoliczności uprawdopodobniające, że dokonanie czynności procesowej w terminie nie było możliwe. Natomiast jak wskazano wyżej ewentualne nieprawidłowości w doręczaniu decyzji drugiemu pełnomocnikowi, nie mogły uzasadniać przywrócenia terminu.

Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu było prawidłowe i oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.