Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008212

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 18 lutego 2016 r.
II SA/Ke 941/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.).

Sędziowie WSA: Dorota Chobian, Jacek Kuza.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na uchwałę Rady Gminy Nowy Korczyn z dnia 11 czerwca 2015 r. nr VI/40/2015 w przedmiocie wyrażenia zgody na dzierżawę części nieruchomości komunalnej w drodze przetargu

I.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały;

II.

zasądza od Gminy Nowy Korczyn na rzecz Z. P. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Uchwałą Nr VI/40/2015 z dnia 11 czerwca 2015 r. Rada Gminy N. wyraziła "zgodę na wydzierżawienie na okres 20 lat w drodze przetargu części zabudowanej nieruchomości stanowiącej własność Gminy N. położonej w obrębie B. - działka oznaczona w ewidencji gruntów nr (...) o pow. 0,77 ha. Przeznaczona do wydzierżawienia jest część działki o powierzchni 0,12 ha oraz znajdujące się na niej budynki: usługowy i gospodarczy". Jako podstawę prawną wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15, pkt 9 lit.a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 782 z późn. zm.).

W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że przedmiotowa działka stanowi własność Gminy N., która jest udokumentowana wpisem do księgi wieczystej nr KW KIIB/00018633/2. Z uwagi na wniosek strony zainteresowanej dzierżawą tej nieruchomości zasadne jest wydzierżawienie nieruchomości i budynków w drodze przetargu nieograniczonego. Dochody z dzierżawy ww. działki przeznaczono na zadania inwestycyjne gminy. Uzyskanie zgody Rady Gminy na dzierżawę przedmiotowej działki wynika z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.).

Dnia 6 sierpnia 2015 r. do Rady Gminy N. wpłynęło "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" (datowane na 4 sierpnia 2015 r.), podpisane przez Z. P. oraz Radę Sołecką Sołectwa B. Gminy N., wniesione na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zarzucono w nim, że uchwała z dnia 11 czerwca 2015 r. została podjęta z naruszeniem art. 48 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectw do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego. Zebranie wiejskie Sołectwa B. nigdy nie wyraziło zgody na jakiekolwiek wydzierżawienie przedmiotowej działki, ani jej części.

Powołując się na komentarz do ustawy o samorządzie gminnym podniesiono, że normując sprawy związane z uprawnieniami jednostek pomocniczych względem przysługującego im mienia komunalnego, ustawodawca oparł się na zasadzie praw nabytych.

Podkreślono, że na działce znajdują się punkty skupu trzody chlewnej oraz sezonowy punkt skupu owoców, z których korzystają mieszkańcy Sołectwa oraz innych okolicznych wsi z terenu gminy, jak i sąsiednich gmin. Ponadto Sołectwo B. czerpie korzyści finansowe z tytułu czynszu dzierżawnego, który wpływa na konto Rady Sołeckiej, a mieszkańcy okolicznych wsi bezpłatnie dokonują niezbędnych remontów budynków, w których znajdują się punkty skupu, utrzymując je w dobrym stanie.

Uchwałą Nr IX/53/2015 z dnia 27 sierpnia 2015 r. Rada Gminy N. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Nr VI/40/2015 Rady Gminy N. z dnia 11 czerwca 2015 r.

Dnia 24 września 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na uchwałę Nr VI/40/2015 Rady Gminy N. z dnia 11 czerwca 2015 r. (za pośrednictwem Wójta Gminy N.) wniósł Z. P. (pismem z dnia 19 listopada 2015 r. sprecyzował on, że skargę wniósł działając w imieniu własnym, a nie jako Sołtys Sołectwa N.). Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, dalej u.s.g. Zarzucając naruszenie art. 48 ust. 2 ww. ustawy skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności, podnosząc te same argumenty, co w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o jej oddalenie, zarzucając, że po stronie skarżącego Z. P. nie istnieje interes prawny lub uprawnienie, które zaskarżona uchwała mogłaby naruszyć. Z. P. nie wykazał się przy tym żadnym uprawnieniem grupy osób, których zbiorowy interes prawny został naruszony.

Powołano się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 347/13, w którym stwierdzono, że prawo sołectwa do korzystania z mienia komunalnego, zgodnie z art. 48 ust. 1 u.s.g. określone jest w statucie sołectwa, który powinien precyzować, jakimi składnikami mienia komunalnego sołectwo zarządza i z jakich korzysta, a sam fakt przynależności do wspólnoty samorządowej nie jest źródłem legitymacji skargowej. Dopiero jednoznaczne naruszenie konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnej osoby, powiązane z naruszeniem konkretnego przepisu prawa daje taką legitymację. Statut Sołectwa B. nie określa, że Sołectwu B. przydzielono jakiekolwiek składniki mienia gminnego do korzystania. Zabudowania zostały wzniesione na nieruchomości przez GS SCh w Nowym Korczynie, więc niezasadne jest twierdzenie, że uchwała narusza jakiekolwiek nabyte przez Sołectwo prawa. Dochody osiągane przez Sołectwo z tytułu odpłatnego korzystania z nieruchomości gminnej przez inne podmioty powinny być dochodami Gminy N., a ich dystrybucja na cele Sołectwa B. może odbywać się wyłącznie poprzez budżet Gminy N. Zaskarżona uchwała była badana pod kątem legalności przez Wojewodę Świętokrzyskiego, który nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania.

Pełnomocnik organu, na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. cofnął, zawarty w odpowiedzi na skargę, wniosek o odrzucenie skargi uznając, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 sierpnia 2015 r., pod którym znajduje się również podpis Z. P., nie będącego członkiem Rady Sołeckiej, zostało złożone także przez niego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na jej uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem uchwał m.in. jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), zwanej dalej u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarżący Z. P. wniósł skargę do sądu administracyjnego w imieniu własnym - jako mieszkaniec wsi B., a nie jako sołtys (pismo z dnia 24 listopada 2015 r. - k. 60 akt). Sąd uznał, że zachowane zostały formalne warunki wniesienia skargi, gdyż skarżący był jedną z osób, które pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r., które wpłynęło do organu 6 sierpnia 2015 r. (datowane na 4 sierpnia 2015 r.) wezwało Radę Gminy N. do usunięcia naruszenia prawa (Uchwałą nr IX/53/2015 Rada Gminy N. z dnia 27 sierpnia 2015 r. odmówiła uwzględnienia wezwania. Skarga Z. P. została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem Wójta Gminy N., z zachowaniem terminu (wpłynęła dnia 24 września 2015 r.).

Zaskarżona uchwała Rady Gminy N. wyrażająca zgodę na wydzierżawienie na okres 20 lat w drodze przetargu nieruchomości stanowiącej mienie komunalne mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej, co jest warunkiem koniecznym dla możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Rozważając natomiast kwestię interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, którego naruszenie stanowi o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazać należy, że kryterium "naruszenia interesu prawnego" oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Interes ten może być oparty nie tylko o przepisy prawa materialnego, ale także może być wywodzony z przepisów procesowych lub ustrojowych, które określają zadania publiczne, których treścią jest zaspokajanie potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 u.s.g.). Podstawą do wyprowadzenia interesu prawnego skarżącego w sprawie niniejszej może być art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.s.g., w którym zastrzeżono na rzecz organu sołectwa prawo do samodzielnego wyrażania zgody na zadysponowanie składnikiem majątkowym. Uprawnienie to ma charakter prawnokształtujący. Podmiotem tego prawa może być dana społeczność (społeczność wiejska) i prawo to przysługuje takiej społeczności jako podmiotowi zbiorowemu, jak również jej indywidualnym członkom, jako jednostkom funkcjonującym w strukturach sołectwa, czy gminy. Zauważyć bowiem należy, że w ujęciu cywilnoprawnym, zebranie wiejskie, o którym stanowi art. 48 ust. 2 u.s.g. to społeczność lokalna, składająca się z indywidualnych mieszkańców.

Zatem legitymację "skargową" skarżącego, można wyprowadzić ze wspólnotowego charakteru gminy, której członkiem jest skarżący. Społeczność lokalna ma prawo do udziału w decyzji o sprzedaży, czy wydzierżawieniu nieruchomości, a szczególną normą w tym zakresie jest art. 48 ust. 2 i 3 u.s.g., zgodnie z którym rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectw do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego, zaś zgodnie z ust. 3 wszystkie przysługujące dotychczas mieszkańcom wsi prawa własności, użytkowania lub inne prawa rzeczowe i majątkowe, zwane dalej mieniem gminnym, pozostają nienaruszone. Przepis ten daje takie prawo mieszkańcom sołectwa, jako zbiorowości wchodzącej w skład gminy i jako indywidualnym jej członkom. Decydowanie o sprzedaży, czy wydzierżawieniu nieruchomości ma w sobie wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie (sołectwu) w celu realizacji jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty indywidualnych mieszkańców (p. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1591/12).

Jak wynika ze Statutu Sołectwa, stanowiącego załącznik do uchwały nr III/21/2003 Rady Gminy N. z dnia 11 marca 2003 r., Sołectwo B. jest jednostką pomocniczą Gminy N. i stanowi wspólnotę samorządową mieszkańców zamieszkujących jego obszar (§ 1). Organami sołectwa jest zebranie wiejskie i sołtys, a organem wspomagającym sołtysa jest Rada Sołecka (§ 6). Zebranie wiejskie jest organem uchwałodawczym sołectwa, a do jego zakresu działania należy m.in. wyrażanie zgody na uszczuplenie prawa sołectwa do korzystania z mienia gminnego (§ 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 7). W skład zebrania wiejskiego wchodzą wszyscy mieszkańcy stanowiący społeczność wiejską i prawo do samodzielnego wyrażania zgody na zadysponowanie składnikiem majątkowym, o której mowa w art. 48 ust. 2 u.s.g. przysługuje tej społeczności, jako podmiotowi. Oznacza to, że zgoda mieszkańców wsi, a nie jednostki pomocniczej jest warunkiem koniecznym do uszczuplenia zakresu korzystania z mienia.

Z. P. w skardze wywodzi naruszenie interesu prawnego z zaniechania przez Radę Gminy obowiązku uzyskania zgody zebrania wiejskiego na wydzierżawienie nieruchomości oznaczonej nr (...), co stanowi naruszenie przepisu art. 48 ust. 2 u.s.g.

W dacie wydania zaskarżonej uchwały przedmiotowa nieruchomość nr (...) stanowiła własność gminy N., bowiem decyzją z dnia 11 czerwca 2011 r. Wojewoda Świętokrzyski na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) stwierdził:

1.

nabycie przez Gminę N. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości o powierzchni 0,8500 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów Gminy N. obręb 0003 B. ark. 1 numerem (...) oraz ark. 2 numerem działki (...). Nieruchomość stanowiły mienie gminne na podstawie decyzji Starosty Buskiego z dnia (...). Zgodnie ze sporządzonym spisem została opisana w karcie inwentaryzacyjnej nr 3, stanowiącej integralną część decyzji, 2. decyzja nie narusza praw osób trzecich do wspólnego korzystania z przedmiotu uwłaszczenia i czerpania pożytków przez dotychczasowych użytkowników.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda Świętokrzyski podał, że z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę N. własności nieruchomości, oznaczonych jako działki (...) oraz (...) wystąpił Wójt Gminy N. (wniosek z dnia 18 maja 2011 r.). Objęte wnioskiem nieruchomości stanowią mienie gminne na podstawie decyzji Starosty B. z dnia (...). znak: (...), która stała się ostateczna w dniu 6 czerwca 2001 r. Działka nr (...) odpowiada działce nr (...) w decyzji Starosty Buskiego z dnia (...).

Wojewoda podniósł także, że komunalizacja na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych nie narusza praw osób trzecich do wymienionego w tym przepisie mienia, w tym także praw wspólnot gruntowych i leśnych. Wspólne prawo własności mienia gminnego, które z mocy art. 7 ustawy komunalizacyjnej stało się ex lege własnością gmin miejsca ich położenia, przekształca uprawnienia osób trzecich do korzystania i czerpania korzyści z tego mienia. Dotychczasowe uprawnienia osób trzecich stają się obciążeniem własności gmin. Wskutek dokonanie transformacji uprawnienia członków wspólnoty nie będą wynikać, jak dotychczas ze wspólnego prawa, lecz z uregulowań ustawy komunalizacyjnej. Wojewoda podkreślił także, że zgodnie z art. 48 ust. 2 u.s.g. rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectwa do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego.

Należy zauważyć, że decyzja, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych jest decyzją deklaratoryjną, gdyż potwierdza ona skutek prawny, powstały z dniem 27 maja 1990 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy. Powszechnie uznaje się przy tym, że decyzja o stwierdzeniu nabycia mienia z mocy prawa, mimo deklaratoryjności, zawiera w sobie element konstytutywny, który przejawia się w tym, że dopiero od momentu potwierdzenia nabycia prawa własności w drodze tego aktu, gmina może skutecznie powoływać się na prawo własności, w tym ujawniać je w księdze wieczystej (p. wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1436/12).

Rada Gminy N. w odpowiedzi na skargę podniosła, że prawo sołectwa do korzystania z mienia komunalnego, zgodnie z art. 48 ust. 1 u.s.g. powinno być określone w statucie sołectwa, który powinien precyzować, jakimi składnikami mienia komunalnego sołectwo zarządza i z jakich korzysta, sam fakt przynależności do wspólnoty samorządowej nie jest źródłem legitymacji skargowej, a statut Sołectwa B. nie określa, że Sołectwu B. przydzielono jakiekolwiek składniki mienia gminnego do korzystania.

Z treści Statutu Sołectwa B., stanowiącego załącznik do uchwały nr III/21/2003 Rady Gminy w Nowym Korczynie z dnia 11 marca 2003 r. wynika, że nie określono w nim zakresu, w jakim jednostka pomocnicza zarządza i korzysta z mienia komunalnego i rozporządza dochodami z tego źródła, o czym stanowi art. 48 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. 1990.32.191) sołectwom, utworzonym na obszarze dotychczasowych sołectw, które dysponowały mieniem gminnym, właściwe organy gminy przekażą składniki mienia komunalnego, czyli mienia gminnego, które stało się z dniem wejścia w życie ustawy o samorządzie terytorialnym (27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem gminny, na której obszarze jest położone. Sołectwo wykonuje wówczas swoje władztwo, jako prawo zależne od gminy.

Należy zauważyć, że inicjatywa w tym zakresie od 1990 r. leży pod stronie sołectwa i jego mieszkańców. Ustawodawca upoważnił sołectwo do ubiegania się o prawo przekazania na jego rzecz skomunalizowanego mienia, które było w jego wyłącznym władaniu. Roszczenia cywilnoprawne związane z nabyciem mienia komunalnego mogą być dochodzone przed sądem powszechnym (art. 19 cyt. ustawy z 10 maja 1990 r.).

Należy podzielić stanowisko skarżącego, że uregulowanie kwestii uprawnień jednostki pomocniczej (sołectwa) do przysługującego jej mienia komunalnego oparte zostało na zasadzie praw nabytych. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectwa do korzystania z tego mienia. Z art. 48 ust. 2 u.s.g. wynika, że statut nie jest wyłącznym źródłem określenia prawa sołectwa do korzystania z mienia komunalnego. Dotychczasowe bowiem prawa sołectwa do korzystania z mienia pozostają w mocy (p. wyrok NSA z dnia).

Jak wynika z akt sprawy, działka nr (...), która obecnie stanowi własność Gminy N. stanowiła mienie gminne. Decyzją z dnia 18 (...), Starosta Buski, na podstawie art. 8 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 z późn. zm.) oraz art. 22 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668), po rozpoznaniu wniosku Rady Sołeckiej wsi B., uznał działki gruntu położone we wsi B. gm. N., oznaczone na mapie ewidencyjnej nr (...) (działka nr (...)), 98 o łącznej powierzchni 0,9100 ha za mienie gminne. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie, że działka (...) (dawniej nr (...)) była zapisana w rejestrze ewidencji gruntów pod poz. (...), gdzie jako władający gruntem figuruje "Wspólnota gruntowa", a od lat 50-tych pozostaje w użytkowaniu Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w B. i jej następczyni w N. Działka ta pochodzi z dawnej osady szkolnej zabudowanej drewnianym budynkiem, przeznaczonym do użytkowania przez uczących nauczycieli. W latach powojennych działka była użytkowana przez kolejno zmieniających się sołtysów. Społeczność wiejska w B. w latach 50-tych wyraziła zgodę na korzystanie z istniejących zabudowań na tej działce przez Gminną Spółdzielnię Chłopską w B. oraz na wybudowanie przez nią na tej nieruchomości, przy udziale mieszkańców wsi B. buchty na skup żywca i innych zabudowań.

Należy zauważyć, że w decyzji komunalizacyjnej z dnia 11 czerwca 2011 r., dotyczącej m.in. działki nr (...), Wojewoda Świętokrzyski podkreślił m.in., że zgodnie z art. 48 ust. 2 u.s.g. rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectwa do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego.

W związku z tym uznać należy, że mimo iż w statucie Sołectwa B. nie powierzono temu Sołectwu prawa do zarządzania, korzystania i rozporządzania dochodami z działki nr (...), to Gmina N. nie może uszczuplać (poprzez wydzierżawienie) prawa Sołectwa B. do korzystania z tego mienia (która to okoliczność jest bezsporna) bez zgody mieszkańców (społeczności wiejskiej), wyrażonej w formie uchwały zebrania wiejskiego. Zgodnie z powołanym wyżej art. 48 ust. 3 u.s.g. przysługujące do czasu komunalizacji mieszkańcom wsi prawo własności, użytkowania, inne prawa rzeczowe i majątkowe, zwane mieniem gminnym pozostają nienaruszone. Należy także zauważyć, że Statut Sołectwa B. uchwalony został w 2003 r., podczas gdy uregulowanie stanu prawnego działki nr (...) nastąpiło w późniejszym okresie (decyzją z dnia 11 czerwca 2011 r.).

W związku z powyższym uznać należy, że skarżący zatem posiada legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Nr VI/40/2015 z dnia 11 czerwca 2015 r. Rady Gminy N. wyrażającej zgodę na wydzierżawienie na okres 20 lat w drodze przetargu części zabudowanej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy N., położonej w obrębie B. - działka oznaczona w ewidencji gruntów nr (...) o pow. 0,77 ha.

Bezspornym jest, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały, nie zwołano zebrania wiejskiego i nie zwrócono się do tego zebrania o wyrażenie zgody na wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości, co narusza art. 48 ust. 2 u.s.g. Jak wynika ze statutu zebranie wiejskie jest organem uchwałodawczym sołectwa B., a do jego zakresu działania należy m.in. wyrażanie zgody na uszczuplenie prawa sołectwa do korzystania z mienia gminnego (§ 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 7 statutu). W skład zebrania wiejskiego wchodzą wszyscy mieszkańcy stanowiący społeczność wiejską i prawo do samodzielnego wyrażania zgody na zadysponowanie składnikiem majątkowym, o której mowa w art. 48 ust. 2 u.s.g. przysługuje tej społeczności, jako podmiotowi. Oznacza to, że zgoda mieszkańców wsi jest warunkiem koniecznym do uszczuplenia zakresu korzystania z mienia, a jej brak stanowi o nieważności uchwały.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.