Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008210

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 3 lutego 2016 r.
II SA/Ke 927/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka (spr.).

Sędziowie WSA: Sylwester Miziołek, Beata Ziomek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 sierpnia 2015 r. znak: (...) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r., znak: (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania J. Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Powiatowego w J. z 30 marca 2015 r. orzekającą o skierowaniu ww. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, T w zw. z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że decyzja ta została wydana przedwcześnie bowiem przed Komendantem Wojewódzkim Policji oraz Sądem Rejonowym we W. toczy się postępowanie o wzruszenie nałożonych na niego 6 punktów karnych. Wskazał, że zatarciu uległo wykroczenie jakiego dopuścił się 26 sierpnia 2012 r., bowiem nałożona na niego kara grzywny została wykonana 25 stycznia 2013 r. Zatarcie wykroczenia nastąpiło zatem, zdaniem skarżącego, w dniu 26 stycznia 2015 r. i wpis ten powinien być wykreślony z ewidencji.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało, że (...) Komendant Wojewódzki Policji w K. wnioskiem z 26 stycznia 2015 r. zwrócił się do Starosty J. o skierowanie na badanie psychologiczne J. Ł. w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów karnych.

W uzasadnieniu wniosku wskazano pięć przypadków naruszenia przepisów ruchu drogowego, jakie miały miejsce w okresie od dnia 26 sierpnia 2012 r. do 8 lipca 2013 r. za co odwołujący uzyskał łącznie 30 punktów.

Tym samym skarżący przekroczył dozwolony przepisami limit punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponadto treść uzasadnienia wniosku zawierała informacje kiedy, gdzie i za jakie naruszenie przepisów ruchu drogowego przyznana została stronie określona liczba punktów.

Organ wskazał, że mający zastosowanie w sprawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ma charakter obligatoryjny, a zatem w przypadku wystąpienia określonych w nim okoliczności, organ administracyjny ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przy liczeniu wspomnianego limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, należy uwzględniać czas jednego roku, jaki upłynął od każdego z zaistniałych przypadków wykroczenia do popełnienia kolejnego, powodującego jego przekroczenie. Jeżeli między tymi wykroczeniami nie upłynął okres jednego roku, należy zastosować wymienione wyżej sankcje. Wspomniany roczny okres nie jest równoznaczny z rokiem kalendarzowym, nie jest także liczony od daty dopuszczenia się danego wykroczenia, do daty wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz między wykroczeniami.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy, w tym konkretnym przypadku okres jednego roku obejmuje termin od dnia popełnienia pierwszego naruszenia, tj. 26 sierpnia 2012 r. do 8 lipca 2013 r., zatem przed upływem roku liczonego od dnia 26 sierpnia 2012 r. strona uzyskała łącznie w tym czasie 28 punktów karnych.

Jednocześnie, nawiązując do złożonego odwołania Kolegium wyjaśniło, iż wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji zostaje sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, które dokonuje się w wypadku, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.

W związku z powyższym organ administracji publicznej nie ma podstaw do weryfikowania stopnia zagrożenia poszczególnych naruszeń ruchu drogowego, które zostały stwierdzone przez uprawniony organ. Komendant podkreślił, iż organ jakim jest starosta, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały kierowcy punkty karne.

Organ podkreślił, że decyzja wydawana w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest bezpośrednią i automatyczną konsekwencją naruszeń przepisów ruchu drogowego, które zostały stwierdzone przez organ kontroli. Starosta orzekając w tym trybie zwolniony jest od ustalania stanu faktycznego w sprawie oraz oceny dowodów, gdyż te czynności wykonała Policja.

Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego co do usunięcia punktów karnych z uwagi na zatarcie skazania organ podniósł, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynym organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, jest komendant wojewódzki Policji a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być rozważana tylko w sprawie ze skargi na taką czynność. Zatem organ administracyjny w postępowaniu w sprawie o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji/skierowanie na badania psychologiczne związany jest liczbą punktów wpisanych do ewidencji kierowców. Stosownie bowiem do treści § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. wniosek, o którym mowa w ust. 1 (o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji), sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia.

Zdaniem Kolegium, na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie ma wpływu zatarcie skazania za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego, które nastąpiło po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Organ bowiem sprawdza jedynie czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi. Skoro nie zostały usunięte z ewidencji, tak jak w niniejszym postępowaniu, organ, wobec związania wnioskiem, nie prowadzi w tym zakresie odrębnego postępowania. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy do wyłącznej kompetencji Policji. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę jako organ administracji publicznej, ani też przez SKO.

Organ zauważył, że jeżeli w okresie wymaganym do zatarcia skazania lub ukarania dojdzie do popełnienia nowego czynu zabronionego pod groźbą kary, to możliwe jest jedynie jednoczesne zatarcie odnośnie wszystkich tych czynów.

Ponadto z treści pisma Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP

w K. wynika, iż podtrzymuje on złożony wniosek oraz że nie dokonano wykreślenia punktów. Także z informacji uzyskanej od pracownika Sądu Rejonowego w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we W. wynika, iż nie toczy się postępowanie z wniosku J. Ł. o wznowienie postępowania, na mocy którego skarżącemu zostały przypisane punkty karne.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze J. Ł. wniósł o uchylenie decyzji z 26 sierpnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazał, że SKO pismem z 16 lipca 2015 r. wezwało go do uzupełnienia informacji dotyczących jego odwołania w terminie 7 dni, co uczynił. Tymczasem organ nie czekając na informacje wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, nie mając możliwości zapoznania się z jego odpowiedzią i nie odnosząc się w żaden sposób do otrzymanych informacji.

Podkreślił, że wydane decyzje są przedwczesne, bowiem postępowanie dotyczące jednego z wykroczeń toczące się przez Sądem Rejonowym we Włoszczowie nie zakończyło się.

W ocenie skarżącego Kolegium naruszyło art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że istnieje konieczność skierowania kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. A, B, T w części teoretycznej i praktycznej, pomimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że w chwili skierowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji nie przekroczył 24 pkt karnych.

W jego ocenie, na dzień sporządzania wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. liczba punktów karnych, jakie winny widnieć na jego koncie, wynosiła 24. W tej sprawie zwrócił się do KWP w K. o zaktualizowanie i właściwe naliczenie liczby punktów karnych. Jego zastrzeżenia dotyczą zdarzenia drogowego z 26 sierpnia 2012 r., kiedy to za przekroczenie dopuszczalnej prędkości wymierzono mu mandat karny i naliczono 6 punktów karnych. Mandat został uregulowany w trybie administracyjnym, a sprawa została zamknięta w dniu 25 stycznia 2013 r.

Zdaniem skarżącego, zatarcie ukarania za ww. wykroczenie nastąpiło z upływem 2 lat od jej wykonania, tj. 25 stycznia 2015 r. i wówczas Komendant Wojewódzki Policji w K. powinien usunąć z ewidencji wpis ostateczny dotyczący tego zdarzenia. Sporządzając wniosek o sprawdzenie kwalifikacji w dniu 26 stycznia 2015 r. błędnie przyjęto, że na koncie skarżącego znajduje się 30 punktów karnych. Komendant nie przychylił się do jego wniosku, ale nie odniósł się w żaden sposób do argumentów i potraktował sprawę pobieżnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i T w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych przypisanych mu za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.

Stosownie zaś do art. 130 ust. 1 ustawy, w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.

Oba zacytowane przepisy obowiązują do 1 stycznia 2017 r. z mocy art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.).

Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 26 stycznia 2015 r. o sprawdzenie kwalifikacji, w okresie od 26 sierpnia 2012 r. do 8 lipca 2013 r., tj. w czasie krótszym niż rok, skarżący w następujący sposób naruszył przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymał łącznie 30 punktów:

1)

26 sierpnia 2012 r. w miejscowości Trzyciąż - obszar wiejski - Milonki, jadąc samochodem osobowym przekroczył dozwoloną prędkość od 31 do 40 km/h (6 punktów)

2)

3 lutego 2013 r. w miejscowości Skarżysko-Kamienna, jadąc samochodem osobowym przekroczył dozwoloną prędkość od 21 do 30 km/h (4 punkty),

3)

28 kwietnia 2013 r. w miejscowości Tarczyn - obszar wiejski, Pamiątka, jadąc samochodem osobowym przekroczył dozwoloną prędkość od 41 do 50 km/h (8 punktów).

4)

13 czerwca 2013 r. w miejscowości Książ Wielki - obszar wiejski, jadąc samochodem osobowym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizję drogową (6 punktów),

5)

8 lipca 2013 r., w miejscowości Oksa - obszar wiejski, jadąc samochodem osobowym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizję drogową (6 punktów).

Wpisy te mają charakter ostateczny w rozumieniu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). Zgodnie z tym przepisem wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.

Nie ulega zatem wątpliwości, że łączna liczba przypisanych skarżącemu punktów karnych w okresie od 26 sierpnia 2012 r. do 8 lipca 2013 r. przekroczyła 24, czego konsekwencją było skierowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy wniosku o sprawdzenie kwalifikacji.

Wskazać trzeba, że celem uregulowania zawartego w przywołanym wyżej przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b jest dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Powyższe oznacza, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 742/15, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy jednoznacznie i bezwarunkowo określa kto i kiedy "podlega" kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, nie pozostawiając żadnych wątpliwości co do obligatoryjnego charakteru powinności poddania się sprawdzeniu kwalifikacji przez kierowcę, któremu przypisano skutecznie ponad 24 punkty z tytułu naruszania zasad obowiązujących w ruchu drogowym. Z całą pewnością należy zatem przyjąć, że z chwilą przypisania kierowcy 25 (lub większej liczby) punktów, starosta jest zobowiązany skierować takiego kierowcę na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji.

Prawidłowa wykładnia przepisów art. 130 ust. 1 oraz art. 114 ustawy prowadzi do stwierdzenia, że kierowca po uzyskaniu 24 punktów, chcąc zachować uprawnienie do kierowania pojazdami, nie może uniknąć kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Prawidłowo zatem Kolegium w zaskarżonej decyzji przyjęło, że w związku z przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów skierowanie go na kontrolny egzamin było zgodne z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że zarówno organy, jak i Sąd, nie są uprawnione do badania zasadności bądź prawidłowości wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wpisy te mają bowiem charakter czynności materialno-technicznych, podlegających kontroli w odrębnym postępowaniu. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji - właściwy organ zobowiązany jest skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji. Organ ten nie jest jednak uprawniony do weryfikowania przypisanej kierowcy liczby punktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13).

Co do kwestionowanej ilości punktów przypisanej za naruszenie popełnione 8 lipca 2013 r. zauważyć należy, że skarżący nie wykazał, ażeby wpis dotyczący wykroczenia drogowego popełnionego tego dnia nie miał charakteru ostatecznego.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazał jedynie, że sprawa przed Sądem Rejonowym w J., VII Zamiejscowy Wydział Karny we W., dotycząca tego zdarzenia, została przeprowadzona pod jego nieobecność, a on zwrócił się o wznowienie postępowania sądowego, co nie oznacza jeszcze, że postępowanie w tym zakresie toczy się na nowo. Potwierdza to treść znajdującej się w aktach notatki służbowej sporządzonej przez członka SKO w K., iż na dzień 26 sierpnia 2015 r. w Sądzie tym nie toczyło się żadne postępowanie z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania, na mocy którego zostały mu przypisane punkty karne. W piśmie z 1 września 2015 r. J. Ł. wskazał natomiast, że przed Sądem Rejonowym w J. VII Zamiejscowy Wydział Karny we W., toczy się postępowanie sygn. akt (...) dotyczące współobwinionego, którego wynik będzie stanowił podstawę do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie skarżącego, a na dzień 1 września 2015 r. postępowanie to nie zostało zakończone. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że wpis za zdarzenie z 8 lipca 2013 r. nie ma charakteru ostatecznego. Z tych samych powodów Sąd oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z tych akt.

Odnosząc się zaś do zarzutu opartego na twierdzeniu, że doszło do zatarcia ukarania za wykroczenie z 26 sierpnia 2012 r. zauważyć należy, że wprawdzie skarżący pismem z 26 kwietnia 2015 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniosek o wykreślenie z ewidencji punktów karnych przypisanych za to wykroczenie, jednakże w odpowiedzi na powyższe organ stwierdził brak "podstaw prawnych do usunięcia punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz wystąpienia do właściwego Starosty z wnioskiem o rozważenie możliwości umorzenia postępowania administracyjnego" (pismo zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w K. z 13 maja 2015 r., dopuszczone przez Sąd na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. jako dowód w sprawie). Raz jeszcze podkreślić przy tym trzeba, że jedynie Komendant Wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń. Tym samym zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego taką czynność (zarówno sam wpis jak i odmowę jego wykreślenia) na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oznacza to, że kwestia prawidłowości wpisów dokonywanych przez właściwe organy policji do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a co za tym idzie, ilość punktów karnych przyznanych z tego tytułu danemu kierowcy, może być przedmiotem oceny w sprawie ze skargi na taką czynność. Jak wynika natomiast z oświadczenia J. Ł. złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 3 lutego 2016 r., z możliwości zaskarżenia odmowy wykreślenia wpisu dotyczącego zdarzenia z 26 sierpnia 2012 r. nie skorzystał, co powoduje konieczność przyjęcia, że wpis ten ma charakter ostateczny i mógł stanowić podstawę ustaleń organów co do spełnienia przesłanek z art. 114 ust. 1 pkt 1b w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy. Niniejsza sprawa nie dotyczy bowiem kontroli czynności w przedmiocie usunięcia punktów z ewidencji prowadzonej przez Policję, lecz skierowania kierowcy, w drodze decyzji, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji według unormowania zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy. Tym samym zawarte w skardze zarzuty co do prawidłowości wpisów w ewidencji nie mogły być przedmiotem kontroli Sądu.

Ma natomiast rację skarżący, że po wezwaniu go przez SKO w K. pismem z 16 lipca 2015 r. do przedłożenia kopii wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego w J., VII Zamiejscowy Wydział Karny we W., informacji kiedy taki wniosek został złożony oraz sygnatury, pod którą toczy się to postępowanie, organ nie czekał na udzielenie przez skarżącego odpowiedzi i w dniu 26 sierpnia 2015 r. wydał zaskarżoną decyzję. Działanie organu można wprawdzie zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jednak okoliczność ta nie powoduje uwzględnienia skargi.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy miałoby naruszenie w ten sposób art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a Sąd nie stwierdził go z urzędu, co wynika z przedstawionych wyżej rozważań. Zauważyć także należy, że organ poczynił w tym zakresie własne ustalenia, na co wskazuje treść notatki służbowej z 26 sierpnia 2015 r.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.