Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
II SA/Ke 707/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Detka, Asesor Sylwester Miziołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) numer (...) w przedmiocie: odmowy wymeldowania

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...). Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania J. K. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) orzekającą odmowę wymeldowania J. K. i jej syna F.z pobytu stałego w lokalu przy ul. C. w S.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że J.K. i jej syn F. wprawdzie stale nie przebywają w lokalu przy ul. C.w S., gdzie są na stałe zameldowani, jednakże ich czasowe zamieszkiwanie w innym miejscu jest związane kolejno z wykonywaniem pracy i odbywaniem nauki w S. Nie jest to zatem opuszczenie lokalu, które pozwala organowi ewidencji ludności na wymeldowanie osób w trybie administracyjnym, lecz z sytuacją życiową wynikającą z sytuacji na rynku pracy, która zmusiła do przebywania poza stałym miejscem zamieszkania.

Organ odwoławczy podniósł także, że ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych dopuszcza czasowe przebywanie osoby poza lokalem, w którym jest ona zameldowana na pobyt stały, gdy jest to uwarunkowane np. wykonywaniem pracy czy odbywaniem nauki.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J.K., zarzucając rażące naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i "niewłaściwe zastosowanie w stosunku do ustalonego stanu faktycznego".

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z pisemnego oświadczenia J.K. z dnia 4 kwietnia 2004 r., przesłanego skarżącemu wynika, że wyprowadziła się ona z lokalu przy ul. C. w S., zabierając ze sobą rzeczy osobiste swoje i dziecka, pozostawiając przedmioty do rozliczenia finansowego, co świadczy o zamiarze wyprowadzenia się na stałe bez chęci powrotu do niego. Zatem usprawiedliwienie J.K., że opuściła lokal bo zmusiła ją do tego sytuacja życiowa jest fikcją, a odmowa wymeldowania stanowi naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w sprawie nie poczyniły bowiem ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim nie zostały wyjaśnione należycie okoliczności stanowiące ustawowe przesłanki wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne. W sprawie niniejszej stanowiska byłych małżonków w tej kwestii są skrajnie odmienne.

Bezspornym w sprawie jest, że J.K. i J.K. są współwłaścicielami przedmiotowego mieszkania nabytego w czasie trwania związku małżeńskiego oraz to, że obydwoje pracują w S., zaś małoletni F. K. uczęszcza tam do szkoły. To jednak nie przemawia za brakiem po stronie J. K. woli opuszczenia lokalu przy ul. C.w S.Nie przemawia za tym nawet wymiana zamków dokonana przez J.K., bez skorzystania we właściwym czasie przez J. K. z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, tj. woli uzyskania przywrócenia utraconego w ten sposób posiadania lokalu. Ewidencja ludności ma bowiem służyć rejestracji o pobycie ludności, a więc odzwierciedlać stan faktyczny.

W związku z tym uznać należy, że okoliczności opuszczenia lokalu przy ul. C.w S.przez J.K. i nie przebywanie w nim od 2003 r. nie zostały przez organ należycie wyjaśnione i ocenione w toku postępowania administracyjnego.

Uzasadnienie organu odwoławczego jest bardzo lakoniczne, nie ocenia w ogóle materiału dowodowego, podczas gdy w sprawie zostały zgłoszone dowody z przesłuchania świadków oraz z przesłuchania J. K., który to dowód nie został przeprowadzony. Organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien był ponownie merytorycznie rozpatrzeć sprawę w jej całokształcie, działa bowiem jako organ o charakterze reformatoryjnym, nie zaś jedynie kontroluje zasadność zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego.

Wskazane naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - mogły mieć, w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie wypowiadając się merytorycznie w sprawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien przesłuchać zawnioskowanych przez strony świadków oraz J. K.i J. K. a po dokonaniu oceny ich zeznań wydać rozstrzygnięcie w sprawie.