Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 20 marca 2006 r.
II SA/Ke 700/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: asesor WSA Sylwester Miziołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na uchwałę Rady Miejskiej postanawia: odrzucić skargę M.P.

Uzasadnienie faktyczne

Dnia 11 kwietnia 2005 r. M.P. - Przewodniczący Komisji Statutowo-Regulaminowej Rady Miejskiej wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia (...) nr (...) w sprawie zmiany Statutu Gminy W. W skardze wskazał naruszenia procedury, jakie jego zdaniem, nastąpiły przy podejmowaniu wyżej wymienionej uchwały. Ponadto stwierdził, że przewidziana zaskarżoną uchwałą likwidacja komisji statutowo-regulaminowej ogranicza radnym możliwość działania i skutecznej kontroli oraz ma na celu uniemożliwienie skutecznego wyegzekwowania od Burmistrza działania na rzecz dobra wspólnego mieszkańców miasta i gminy W. Skarżący stwierdził również, że uchylenie uchwały uniemożliwi jemu i innym podpisanym pod skargą wykonywanie obowiązków radnego na rzecz dobra wspólnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) ocena legalności uchwał rady gminy należy do organów nadzoru wymienionych w art. 86. - Prezesa Rady Ministrów i wojewody, a w zakresie spraw finansowych - regionalnej izby obrachunkowej lub do sądu administracyjnego w razie ich zaskarżenia przez te organy po upływie 30 dni od doręczenia im uchwał (art. 93). Z kolei rozstrzygnięcia nadzorcze tych organów mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego przez gminę, a podstawą do wniesienia skargi jest uchwała odpowiedniego organu gminy (art. 98) podjęta zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy jego składu (art. 14). Według tej regulacji radny nie jest wyodrębnionym podmiotem uprawnionym do zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał rady gminy podjętych pod jego nieobecność albo wbrew jego woli ujawnionej podczas głosowania.

Szczególną regulację zawiera art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Sformułowane w tym przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie, co zawsze bada sąd przed dokonaniem oceny skargi pod względem jej zasadności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, "bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia" oznacza zarówno sytuację, gdy organ w doręczonej wnoszącemu odpowiedzi nie uwzględni jego wezwania, jak i wówczas, gdy organ gminy nie udzieli odpowiedzi na wezwanie. W tym drugim przypadku termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest liczony od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany dla rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia. Taki wniosek można wyprowadzić z zestawienia ze sobą przepisu art. 35 § 3 k.p.a., do którego odsyła art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, z ust. 1 tego artykułu. Zaprezentowane stanowisko znajduje odzwierciedlenie w uchwale 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 4 maja 1998 r. (opubl. FPS 1/98 ONSA 1998/3/78), które należy uznać za aktualne również w obowiązującym stanie prawnym.

Przy korzystaniu z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywoływać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ust. 2a ustawy skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Pełnienie funkcji radnego nie pozbawia obywatela możliwości zaskarżenia - w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - uchwały organu samorządu własnej gminy, gdy został nią naruszony jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie, które nie jest związane z pełnieniem funkcji radnego i uczestnictwem w procesie podejmowania uchwał przez organ gminy (por. postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r. II SA 1933/95-opubl. ONSA 1996/4/170 i wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1998 r. II SA/Wr 741/98- niepubl.).

W rozpatrywanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, gdyż M.P. z tytułu pełnienia funkcji radnego nie miał legitymacji procesowej do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały Rady Miejskiej z dnia (...). nr (...) w sprawie zmiany Statutu Gminy. Z kolei gdyby przyjąć, że skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym to należy stwierdzić, że nie spełnienia ona określonych w tym przepisie wymogów umożliwiających dokonanie sądowej kontroli zaskarżonej uchwały.

Po pierwsze, z akt sprawy i treści skargi wynika, iż skarżący nie dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Przed wniesieniem skargi do sądu M.P. powinien wystosować do Rady Miejskiej pismo zawierające wezwanie do usunięcia wskazanych konkretnie naruszeń interesu prawnego lub uprawnień, a więc uchylenia lub zmiany całości lub części uchwały z dnia (...). nr (...) w sprawie zmiany Statutu Gminy. Za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może być uznana skarga M.P. na wyżej wymienioną uchwałę skierowana w dniu (...) do Wojewody jako organu nadzoru. Niedochowanie wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa sprawia, że niniejsza skarga jako przedwczesna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Po drugie, skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu już obecnie związku między zaskarżoną uchwałą a jego własną, indywidualną sytuacją prawną. Zawarte w skardze twierdzenia, iż przewidziana zaskarżoną uchwałą likwidacja komisji statutowo-regulaminowej ogranicza radnym możliwość działania i skutecznej kontroli oraz uniemożliwi wyegzekwowanie od Burmistrza działania na rzecz dobra wspólnego mieszkańców miasta i gminy W. nie mogą być uznane za już dokonane naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jako obywatela i mieszkańca gminy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust.l ustawy o samorządzie gminnym skargę odrzucił.