Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2029996

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 18 kwietnia 2016 r.
II SA/Ke 70/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku (...) o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w sprawie ze skargi (...)1 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) w przedmiocie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) w przedmiocie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano na brak podpisania skargi przez skarżących - pomimo doręczenia im odpowiedniego wezwania w tym zakresie. Orzeczenie to doręczono skarżącym w dniu 30 marca 2016 r.

W dniu 6 kwietnia 2016 r. (...) nadała w Urzędzie Pocztowym, skierowany do tut. Sądu, wniosek o przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, załączając podpisaną skargę. W uzasadnieniu wskazano, że wezwania do podpisania skargi odebrał jej mąż, o czym nie poinformował skarżącej, a następnie wyjechał w delegację. O konieczności podpisania skargi strona dowiedziała się dopiero po odebraniu ww. orzeczenia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a., terminu do wniesienia tego wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07).

W rozpoznawanej sprawie 7 - dniowy termin do podpisania skargi upływał z dniem 5 lutego 2016 r., gdyż odpowiednie wezwania zostały doręczone w dniu 29 stycznia 2016 r. Tymczasem podpisana skarga została przesłana w dniu 6 kwietnia 2016 r. - po doręczeniu wnioskodawczyni w dniu 30 marca 2016 r. orzeczenia tut. Sądu, z którego dowiedziała się o przedmiotowym wezwaniu. Przesądza to jednak o zachowaniu terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. - wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia tego braku formalnego w dniu 6 kwietnia 2016 r.

W ocenie Sądu (...) nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do podpisania skargi.

Odnosząc się do twierdzeń strony o nieprzekazaniu przez męża - który odebrał przedmiotowe przesyłki - przeznaczonego dla niej wezwania (okoliczności niesporne) należy wskazać, że zgodnie z art. 72 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Konsekwencją przyjętego rozwiązania jest możliwość skutecznego doręczenia pisma procesowego, w tym decyzji organu administracji, do rąk dorosłego domownika przebywającego w miejscu zamieszkania strony - czego skarżąca nie kwestionuje. Z niniejszego przepisu wynika jednocześnie domniemanie, że przekazanie pisma adresatowi następuje w dniu odbioru pisma przez dorosłego domownika. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie wykazując, że doręczenie zastępcze było wadliwe, albo też pismo w ogóle nie dotarło do rąk adresata.

Badając spełnienie przez skarżącą przesłanek z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. należy podkreślić, że sam fakt, że dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie z informacją o faktycznej dacie odbioru korespondencji, nie wyłącza winy tego ostatniego. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. II FZ 623/11, LEX nr 1070091). Warunkiem doręczenia przesyłki osobie niebędącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje, jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, LEX nr 564244 i z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11,CBOSA).

Należy wskazać, że jedynie w sytuacji gdy osoba, która odebrała pismo, a nie wywiązała się z obowiązku oddania go adresatowi z przyczyn od niej niezależnych można ewentualnie rozważać tę okoliczność jako uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Tymczasem okoliczności takich skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Nie można bowiem za takowe uznać ogólne twierdzenia o "wyjeździe w delegację".

Końcowo wskazać trzeba, że odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi, a zatem, generalnie ujmując, ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienia przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1173/13, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA).

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia - na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.