Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 8 czerwca 2006 r.
II SA/Ke 655/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka.

Sędziowie WSA: Dorota Chobian, Asesor Jacek Kuza (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowa zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnia się wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia (...), odmawiającą A. C. zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii komunikacyjnej K. W.-B. Z.-K.

W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na treść art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204/2004 poz. 2088), z którego wynika, że organy właściwe do spraw zezwoleń mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, jeżeli zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. W oparciu o analizę potrzeb przewozowych na terenie województwa opracowaną przez Biuro Rozwoju Regionalnego, a także na podstawie analizy sytuacji rynkowej sporządzonej przez organ w trybie art. 22a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym organ ustalił, że linia komunikacyjna K.-K. W. jest obsługiwana przez dwóch przewoźników; PKS S.A. świadczący swoje usługi autobusami o dużej pojemności oraz przez A. C., świadczącą usługi autobusami o małej pojemności. Obaj przewoźnicy wykonują razem 20 kursów od poniedziałku do piątku oraz 19 kursów w soboty i niedziele. Częstotliwość kursów w godzinach szczytu wynosi średnio co 45-60 minut, a poza szczytem średnio co dwie godziny.

W oparciu o materiał dowodowy autorstwa Biura Rozwoju Regionalnego organ ustalił, że na dwóch odcinkach trasy, tj. K. -M. i Ś. -B. Z. nie są wykorzystane w pełni możliwości przewozowe już istniejących przewoźników, co uzasadnia niecelowość wprowadzenia dodatkowych kursów (co było przedmiotem wniosku A. C.), gdyż w oczywisty sposób prowadziłoby to do pogorszenia sytuacji istniejących przewoźników. Organ nie zgodził się z obserwacjami i rozeznaniem skarżącej na temat aktualnych potrzeb przewozowych, gdyż uznał je za oparte na pojedynczych spostrzeżeniach mających odniesienie do konkretnej sprawy, podczas gdy analiza opracowana przez Biuro Rozwoju Regionalnego, w oparciu o którą poczynił swoje ustalenia, wynika z wszechstronnej i rzeczowej analizy rynku przewozowego na terenie województwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło następnie, że skarżąca w toku postępowania zmierzającego do wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, uzyskała wszystkie wymagane przez przepisy uzgodnienia organów współdziałających, odpowiednich ze względu na przebieg planowanej linii komunikacyjnej, a także pozytywne stanowisko Klubu Federacji Konsumentów. Kolegium uznało jednak, że z faktu uzyskania pozytywnych uzgodnień nie wynika dla organu obowiązek wydania lub zmiany zezwolenia, gdyż uzgodnienia te są tylko częścią materiału dowodowego, w oparciu o który właściwy organ podejmuje decyzję w sprawie zmiany posiadanego przez stronę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym.

Ponieważ w niniejszej sprawie zostało, zdaniem organu wykazane, że projektowane przez A. C. zwiększenie częstotliwości wykonywanych kursów na linii regularnej K. - K. W., stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, a skarżąca nie przyjęła proponowanej przez organ modyfikacji planowanej linii w sposób nie zagrażający istniejącym liniom, Kolegium nie miało podstaw do zmiany decyzji Marszałka Województwa odmawiającej zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, na wnioskowanej przez A. C. trasie.

Kolegium wyjaśniło również, że decyzja w I instancji została wydana przez właściwy organ. Wskazanie w nagłówku decyzji Urzędu Marszałkowskiego zamiast Marszałka Województwa jest uchybieniem, ale nie mającym wpływu na ważność decyzji. Organ II instancji stwierdził też, że powołanie w decyzji Marszałka Województwa art. 18 ust. 1 pkt 1f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, określającego właściwość organu w sprawach zezwoleń powoduje, że organ nie miał obowiązku przywoływania w podstawie prawnej wydanej decyzji upoważnienia udzielonego pracownikowi, który z upoważnienia Marszałka Województwa podpisał decyzję wydaną w sprawie w I instancji.

W skardze z dnia (...) A. C. wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO jako naruszającej prawo.

Skarżąca zarzuciła, że:

1.

stan faktyczny nie został w sprawie prawidłowo ustalony, gdyż organ nie ustosunkował się do powołanego przez skarżącą faktu przewożenia na przedmiotowej trasie przez dotychczasowych przewoźników nadmiernej ilości pasażerów, co jest niebezpieczne oraz potwierdza rzeczywiste potrzeby przewozowe ludności. Ponadto potrzeby te, wymagające zwiększenia częstotliwości kursów, potwierdzają pozytywne stanowiska wszystkich samorządów położonych na trasie przedmiotowej linii oraz pozytywne opinie organizacji konsumentów, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Zarządu Dróg Miejskich i Powiatowego Zarządu Dróg. W związku z tym skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem organu, jakoby na proponowanej przez nią trasie nie był wykorzystany istniejący potencjał przewozowy,

2.

w toku postępowania administracyjnego organy naruszyły zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym wynikające z art. 6,7,8 i 9 k.p.a. przez to, że organ złamał prawo, nie działał w sprawie praworządnie, ani w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do organu,

3.

w podstawie prawnej decyzji organu I instancji nie wskazano na upoważnienie, w oparciu o które decyzja ta zostało w imieniu Marszałka Województwa wydana. Stosownie natomiast do wyroku NSA z 13 marca 1985 r. S.A. Wr. 837/84, podpisanie decyzji bez podania danych wskazujących na istnienie upoważnienia do jej wydania, powoduje istotną wadę decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do zarzutu skargi dotyczącego nie wskazania upoważnienia w podstawie prawnej skargi, organ wyjaśnił, że brak klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu nie stanowi naruszenia przepisów o właściwości, a jedynie zmusza organ administracji publicznej bądź sąd kontrolujący decyzję administracyjną do ustalenia istnienia pisemnego upoważnienia do działania w imieniu organu. Pisemne upoważnienie W. M. (który podpisał decyzję organu I instancji), do wydawania decyzji w imieniu Marszałka Województwa, zostało dołączone do akt spraw (k. 111).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W sprawach dotyczących udzielania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, powyższe zasady uzupełnione są przez przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204/04 poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej ustawą o transporcie.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 f). ustawy o transporcie, marszałek województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej może odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności:

a)

zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b)

zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c)

wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni,

d)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

Według art. 22a ust. 3 ustawy o transporcie, podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1, mogą realizować zadania, o których mowa w ust. 3, poprzez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty (art. 22a ust. 6 i 7 ustawy o transporcie).

Jak wynika z przytoczonych przepisów, ustalenia faktyczne konieczne do rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, muszą być oparte na szczególnym, sformalizowanym dowodzie przeprowadzanym przez organ załatwiający wniosek lub inny wyspecjalizowany podmiot, nazwanym analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Konieczną treść tej analizy i częstotliwość jej sporządzania określa art. 22a ust. 5 ustawy o transporcie, zgodnie z którym analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku, z uwzględnieniem:

1)

istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;

2)

dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf;

3)

przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

4)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

Treść tej analizy nie przesądza oczywiście o udzieleniu bądź odmowie udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, bo rozstrzyga o tym właściwy organ kierując się przesłankami wskazanymi w art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie i wszelkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Rozstrzygając jednak odmiennie niż by to wynikało z analizy, organ ma obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. wskazania przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonej analizie lub jej części.

W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie przez właściwy w sprawie organ tj. Marszałka Województwa (art. 18 ust. 1 pkt 1f ustawy o transporcie), została przeprowadzona szczegółowa analiza sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób (k.74-79 akt administracyjnych).

Nie uwzględnia ona jednak koniecznego, ustawowego elementu tj. tego, jakie są przewidywane zmiany w natężeniu przewozu podróżnych na linii komunikacyjnej objętej wnioskiem (art. 22a ust. 5 pkt 3 ustawy o transporcie). Analiza ogranicza się bowiem do ustalenia istniejącej na tej linii komunikacji z uwzględnieniem rodzaju pojazdów (ograniczonym jednak do nieostrych określeń "autobusy o dużej i małej pojemności"), godzin ich odjazdów, częstotliwości kursów oraz ich dostosowania do potrzeb społecznych. Z danych tych nie można natomiast wyprowadzić wniosku co do natężenia przewozu podróżnych na tej linii, a w efekcie i co do przewidywanych zmian w tym natężeniu. Ustalenia w tym zakresie zostały poczynione przez organy administracji na podstawie innego dowodu w postaci analizy potrzeb przewozowych na terenie województwa opracowanej przez Biuro Rozwoju Regionalnego. Wyciąg z tej analizy (k. 97-103) nie wskazuje jednak kto personalnie, kiedy i dla jakich potrzeb ją wykonał. Z treści analizy można się jedynie domyślać, że wykonali ją pracownicy Biura Rozwoju Regionalnego, o którym nie wiadomo, czy jest jednostką własną Marszałka Województwa, czy też innym wyspecjalizowanym podmiotem, o jakim mowa w art. 22a ust. 7 ustawy o transporcie. Można również wywnioskować, że analizę sporządzono prawdopodobnie w 2003 r., skoro mowa w niej o "skromnych danych statystycznych na temat przewozów z lat 1999-2002". Z dalszej części tej analizy wynika również, że korekty pozwoleń na istniejące linie wydanych dla przewoźnikach już działających na tych liniach, należy poprzedzić analizą uzupełniającą, umożliwiającą szczegółowe zapoznanie się z aktualnie istniejącą sytuacją. Analiza taka powinna między innymi polegać na dokonaniu wyrywkowych pomiarów ruchu przez skontrolowanie m.in. napełnienia pojazdów.

Aktualność przedstawionych sugestii i wynikająca z nich potrzeba dokonania wskazanych czynności przed podjęciem decyzji o zmianie lub odmowie zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wydaje się oczywista.

Skoro art. 22a ust. 5 ustawy o transporcie wymaga co najmniej corocznego przeprowadzenia przez organ właściwy do spraw zezwoleń analizy o jakiej mowa w art. 22a ust. 3 ustawy o transporcie, a omawiany dokument opracowany przez Biuro Rozwoju Regionalnego dotyczy stanu z lat 1999-2002 - nie można w żadnym razie przyjąć, że jest on aktualny i miarodajny w niniejszej sprawie dotyczącej wniosku z 2004 r. Nie został on poza tym sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy i nie może być traktowany jako analiza o jakiej mowa w art. 22a ust. 3 ustawy o transporcie. Jest tak również dlatego, że analiza potrzebna w niniejszej sprawie wymaga uwzględnienia przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych, co wynika wprost z cytowanego art. 22a ust. 5 pkt 3 ustawy o transporcie. W tym celu konieczne wydaje się dokonanie wyrywkowych pomiarów ruchu polegających na skontrolowaniu napełnienia pojazdów jeżdżących przedmiotową trasą, o czym mowa w dokumencie sporządzonym przez Biuro Rozwoju Regionalnego.

Czynności takich organy obu instancji w niniejszej sprawie nie dokonały, co powoduje, że analiza sytuacji rynkowej przeprowadzona w sprawie przez organ I instancji jest niekompletna i nie może być podstawą odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Braków tej analizy nie mogą zastąpić ustalenia poczynione w decyzjach organów obu instancji, gdyż oparte są one na dokumencie nieaktualnym, opartym nie na badaniach i pomiarach, lecz na skromnych danych statystycznych i nie sporządzonym na potrzeby niniejszej sprawy. W efekcie nie można przyjąć aby zostało w sprawie wykazane, że projektowana przez A. C. zmiana w obsługiwanej przez nią istniejącej linii regularnej będzie stanowić zagrożenie dla już istniejących linii regularnych. Skoro tak to nie można przyjąć, aby materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sprawie w sposób wyczerpujący oraz aby istotny dla rozstrzygnięcia stan faktyczny, został wystarczająco dokładnie wyjaśniony. Te naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Chybiony był natomiast, zdaniem sądu, zarzut dotyczący wadliwości w powołaniu podstawy prawnej decyzji organu I instancji w części dotyczącej upoważnienia do wydania decyzji w imieniu marszałka.

Niekwestionowane w sprawie jest, że W. M., który podpisał decyzję organu I instancji, uczynił to w imieniu Marszałka Województwa oraz na podstawie i w granicach istniejącego upoważnienia z dnia 16 lipca 2004 r. W tej sytuacji brak powołania w decyzji tego upoważnienia, nie stanowi uchybienia. Przepisy postępowania administracyjnego, nie zawierają wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację), o posiadanym upoważnieniu. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymaga jedynie, aby decyzja zawierała podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja administracyjna nie jest nieważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby. Podpisanie decyzji administracyjnej przez wiceprezydenta miasta, upoważnionego przez prezydenta do jej wydania, bez zaznaczenia, że jest to decyzja wydana z upoważnienia, nie narusza art. 107 § 1 (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNAPiUS 1997 nr 9, poz. 144, OSP 1997 z. 10, poz. 190 z glosą B. Adamiaka, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2000 r. III RN 189/99, OSNP 8/2001 poz. 248 z glosą aprobującą: K. Kaszubowskiego GSP-Prz.Orz. 2006/1/3). Powołany w skardze wyroku NSA z 13 marca 1985 r. S.A. Wr. 837/84 nie może zmienić oceny sądu, ponieważ teza tego wyroku jest w istocie inna, niż podała to skarżąca. Zgodnie z tym wyrokiem opublikowanym w OSP nr 5/1988 poz. 123 podpisanie decyzji administracyjnej bez podania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania, przesądza o istotnej wadzie tej decyzji. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodziła, ponieważ w decyzji organu I instancji zostało podane imię, nazwisko i stanowisko służbowe osoby, która ją podpisała, a także informacja o tym, że decyzja została wydana z upoważnienia Marszałka Województwa.

Rozpoznając sprawę ponownie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.

Dodatkowo organ będzie miał na uwadze, że podstawą odmowy zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, może być zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a). - d). ustawy o transporcie. Wydając decyzje organy obu instancji przeoczyły, że sporządzona w sprawie analiza sytuacji rynkowej, wskazała na istnienie jeszcze innej niż rozpatrywana w sprawie przesłanki, mogącej być podstawą odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Na podstawie 10 protokołów z 2003 r. autorzy tej analizy stwierdzili, że kontrole dotychczasowego sposobu wywiązywania się przez A. C. z realizacji przewozów i stosowania taryf, wykazały niezgodność wykonywanych przewozów z posiadanym zezwoleniem. Ponadto do organu wpłynęły skargi na prowadzoną przez A. C. działalność, dotyczące nierzetelnego i nieprawidłowego wykonywania przewozów, jak i niewłaściwego zachowania przedsiębiorcy w stosunku do innych przewoźników. Ten aspekt sprawy, odpowiadający hipotezie art. 22a ust. 1 pkt 2 d). ustawy o transporcie, który daje możliwość odmówienia zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, jeżeli wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem - organ niesłusznie pominął. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji organ oceni sprawę również w tym aspekcie, zwłaszcza jeśli dojdzie do wniosku, że nie zachodzą w sprawie inne okoliczności wymienione w art. 22a ust. 1 pkt 2 a), b) i c), mogące być podstawą do odmowy wydania wnioskowanego zezwolenia. Organ da wówczas temu wyraz w stosownych ustaleniach i w uzasadnieniu decyzji kończącej sprawę.

Organ przeprowadzający analizę o jakiej mowa w art. 22a ust. 3 ustawy o transporcie zasięgnie również w trybie art. 22a ust. 6 tej ustawy stosownej opinii od organizacji konsumentów właściwej dla terenu powiatu, przez który prowadzi część przedmiotowej linii. W aktach sprawy znajdują się bowiem tylko opinie wyrażające stanowiska organizacji konsumentów z terenu powiatu k. i b.

Orzeczenie zawarte w pkt 1I wyroku oparte zostało o przepis art. 152 p.p.s.a.