Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1435226

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 26 czerwca 2013 r.
II SA/Ke 341/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek.

Sędziowie WSA: Renata Detka, Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) znak: (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 27 lipca 2011 r. pracownicy organu I instancji przeprowadzili oględziny w miejscowości (...), w wyniku których ustalono, że na działce nr ewid. (...) znajduje się m.in. budynek inwentarsko - gospodarczy o nieregularnym kształcie o powierzchni zabudowy ok. 93,1 m2, konstrukcji mieszanej, część zachodnia murowana na płycie żelbetowej ze stropem żelbetowym, część wschodnia o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym krytym papą. Właściciel ww. nieruchomości W. S. oświadczył, że zabudowa na jego działce istnieje od ok. 1987 r., był jej inwestorem, a zamiar budowy zgłaszał w Urzędzie Gminy. Na rozprawie administracyjnej w dniu 8 sierpnia 2011 r. W. S. wyjaśnił, że przedmiotowy budynek powstał 1988 r. i był budowany w dwóch etapach, z tym że najpierw powstała część drewniana, a następnie po dokonaniu zgłoszenia - część murowana.

Pismem z dnia 15 września 2011 r. Urząd Gminy przesłał organowi kserokopie dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę znak: (...), dotyczących działki (...).

Decyzją z dnia (...) organ I instancji nakazał W. S. - w terminie do dnia 15 października 2013 r. - dokonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku inwentarsko - gospodarczego (oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr 4), zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) położonej na (...) - do stanu zgodnego z prawem poprzez:

- rozbiórkę istniejącego dachu (pokrycie + konstrukcja) nad pomieszczeniami nr 4 i 3 (wg rysunku 1),

- rozbiórkę północnej ściany ażurowej drewnianej, ściany wschodniej oraz części południowej razem ze słupami drewnianymi,

- wymurowanie ścianek kolankowych nad częścią murowaną,

- poprawienie pokrycia dachowego nad pomieszczeniami nr 1 i 2 oraz wykonanie nowej więźby wraz z pokryciem nad pomieszczeniem nr 3.

W podstawie prawnej powołano art. 40 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). W uzasadnieniu organ I instancji - mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy - stwierdził, że ww. budynek ma charakter inwentarsko - gospodarczy i powstał w 1988 r. Jednocześnie żaden z przedstawionych na planie zagospodarowania terenu działki nr (...) budynków nie odpowiada gabarytom ani kształtom przedmiotowego budynku w rzeczywistości, przy czym w zasobach geodezyjnych na działce nr (...) nie jest zinwentaryzowany żaden obiekt budowlany. W rezultacie organ uznał, że inwestor nigdy nie dokonał zgłoszenia zakończenia budowy budynków realizowanych zgodnie z ww. pozwoleniem. Stan techniczny ww. obiektu budzi wątpliwości, ponieważ budynek ten jest wykonany z luźno ustawionych cegieł. Dach konstrukcji drewnianej pokryty jest materiałem palnym w postaci papy. Watpliwości budzi również fakt czy obiekt został wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną, zwłaszcza że zrealizowano go samowolnie. W ocenie organu zaistniała zatem konieczność zbadania aktualnego stanu technicznego obiektu oraz potwierdzenie poprawności wykonania robót budowlanych przy przedmiotowym budynku. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 27 września 2011 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 15 lutego 2012 r. ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego budynku. Wobec braku dostarczenia w wyznaczonym terminie ekspertyzy technicznej wydano postanowienie o wykonaniu zastępczym na koszt zobowiązanego. W związku z powyższym w dniu 31 grudnia 2012 r. została złożona ekspertyza techniczna przedmiotowego budynku, sporządzona przez uprawnioną osobę, wyłonioną przez organ w trybie zapytania do oferentów. Mając na uwadze przedstawioną dokumentację organ I instancji wydał opisany powyżej szczegółowy nakaz dokonania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem.

W odwołaniu od ww. decyzji W. S., nie formułując konkretnych zarzutów i wniosków, a jedynie powołując się w szczególności na swój zły stan zdrowia i trudną sytuację materialną, zakwestionował ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, jak również zasadność nałożenia na niego obowiązku dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego oraz zasadność obowiązków nałożonych w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielił w całości ustalenia faktyczne i stanowisko prawne przedstawione przez organ I instancji. Odnosząc się do wyjaśnień inwestora wskazano, że niemożliwe było dokonanie skutecznego zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego obiektu. W dacie budowy, na którą wskazuje W. S. - 1988 r. - nie obowiązywały bowiem przepisy pozwalające wybudować obiekt budowlany bez pozwolenia na budowę - jedynie na podstawie uprzedniego zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi. Pomimo braku rozważań organu I instancji co do tego, czy w niniejszej sprawie wystąpiły lub nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., to, zdaniem organu odwoławczego uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W tym zakresie wskazano, że w toku postępowania odwoławczego ustalono, że w miejscowości, gdzie zlokalizowany jest sporny obiekt, w chwili obecnej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie można zatem stwierdzić, że budynek ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dacie budowy przedmiotowego obiektu, teren na którym został wybudowany, oznaczony był jako teren zabudowy zagrodowej - a zatem dopuszczalna była budowa tego typu obiektów w tym miejscu. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 2 oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Odnośnie ostatniego z tych przepisów powołano się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, podkreślając, że ustawa Prawo budowlane z 1974 r. nie zdefiniowała w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przesłanek przymusowej rozbiórki. Istotą tej regulacji jest możliwość doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Natomiast przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, że istnieje możliwość wykonania przeróbek, które doprowadzą przedmiotowy budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem.

Niezależnie do powyższego organ II instancji stwierdził, że sentencja zakwestionowanego rozstrzygnięcia została sformułowana w sposób nieprecyzyjny, wskazując w sentencji na pomieszczenia i rysunki oznaczone odpowiednimi cyframi, nie wyjaśniając w żaden sposób w uzasadnieniu o jakie pomieszczenia i rysunki chodzi oraz gdzie to znajduje swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Uchybienie to nie może jednakże stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż bezspornym jest, że rysunki i pomieszczenia, o którym mowa w sentencji rozstrzygnięcia odsyłają bezpośrednio do ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego budynku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu odwoławczego z dnia (...) W. S. szczegółowo opisał przebieg postępowania w niniejszej sprawie, wskazując że obecne jego problemy z ww. budynkiem są wynikiem zawiadomienia złożonego przez sąsiada, któremu nie chciał nieodpłatnie udostępnić przejazdu przez swoją nieruchomość. Skarżący argumentuje, że przedmiotowy obiekt posiada bezpieczną i stabilną konstrukcję. Szopa z uwagi na jej konstrukcję przeznaczona jest m.in. do suszenia drewna na opał. Drewno, z którego wykonana jest szopa ma przekrój i wytrzymałość porównywalne z przekrojem belek stalowych, a niekorzystne warunki atmosferyczne nigdy nie wyrządziły jej szkody. Skarżacy podkreslił, że każda budowa była zgłaszana w Urzędzie Gminy, a w 1988 r. uzyskano pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, gospodarczego i stodoły. Odnosząc się do wymogów dotyczących bezpieczeństwa i estetyki spornego obiektu wskazano, że budynek ten jest usytuowany na uboczu pod lasem. Skarżacy podkreślił, że wraz z żoną są w podeszłym wieku, schorowani i żyją wyłącznie z emerytury.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja organu odwoławczego odpowiada przepisom prawa.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli sądowoadministacyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...), utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) którą nakazano W. S. wykonanie określonych robót budowlanych w budynku inwentarsko - gospodarczym położonym na działce nr ewid. (...) w miejscowości (...). Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałym stanie faktycznym zachodziły podstawy do zastosowania art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) - powołanego przez organy obu instancji jako podstwa prawna podjętych rozstrzygnięć.

W tym miejscu wskazać trzeba, że ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, zwana dalej ustawą, przewiduje dwa sposoby usunięcia skutków samowoli budowlanej: albo należy nakazać przymusową rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu, albo następuje jego legalizacja. Zgodnie z art. 37 ustawy obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt 1), bądź powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2). Z kolei zgodnie z art. 40 ustawy - powołanym w podstawach prawnych decyzji organów obu instancji - w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Samo zatem stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 ustawy. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie IV SA 83/89, opubl. w ONSA 1989/1/38).

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przez "niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" należy rozumieć takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 ustawy. Dlatego też nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. Decyzja o przymusowej rozbiórce wydana z mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy znajdzie zatem zastosowanie tylko wtedy, gdy jest taka absolutna konieczność. Taka zaś sytuacja będzie zachodziła w szczególności wtedy, gdy niewątpliwym będzie, iż brak jest możliwości usunięcia powołanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy pogorszeń czy zagrożeń w trybie określonym w art. 40 ustawy. Przewidziane w art. 40 ustawy wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem może polegać na rozbiórce niektórych elementów obiektu, usunięciu elementów niewłaściwie wykonanych, zastąpieniu pewnych elementów innymi i w efekcie doprowadzeniu do zmian możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów prawa, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych. Tego rodzaju przeróbki mieszczą się w dyspozycji art. 40 ustawy i prowadzą do zachowania obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z prawem. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 775/05, Lex nr 194014 i z dnia 1 grudnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 1886/08, dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy materiał dowodowy zasadnym jest stwierdzenie, że organy orzekające - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. - podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. W rezultacie należy podzielić ustalenia organów, że przedmiotowy obiekt, powstały w 1988 r. (okoliczność niesporna) został wybudowany przez skarżącego samowolnie. Zgodnie z nadesłaną przez Urząd Gminy dokumentacją w dniu 15 stycznia 1988 r. W. S. uzyskał pozwolenia na budowę (znak: (...)) na działce (...) w Gromadzicach budynku mieszkalnego, gospodarczego i stodoły (K-I-16). Tymczasem, jak wynika z zestawienia obiektów budowlanych uwidocznionych na planie zagospodarowania terenu (stanowiącego załącznik do ww. decyzji) oraz rzutu obiektu, którego dotyczą wydane w niniejszej sprawie decyzje (załącznik do protokołu oględzin z dnia 21 lipca 2011 r., K-I-6, szkic sytuacyjny nr 4) brak jest jakiejkolwiek tożsamości co do wymiarów tych obiektów. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy nie mogły również odnieść skutku wyjaśnienia skarżącego dotyczące zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego budynku - jako że w dacie budowy nie obowiązywały przepisy pozwalające wybudować obiekt budowlany jedynie na podstawie zgłoszenia - bez konieczności uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zgłosić można było bowiem wyłącznie zamiar rozbiórki obiektu (art. 28 ust. 2 ustawy).

W świetle przedstwionych ustaleń faktycznych organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jak wynika bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przepisów art. 48 (dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawę Prawo budowlane z dnia 24.1 0 1974 r.

Mając na uwadze zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy należy również podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie zachodzi którykolwiek z przypadków wynikających z art. 37 ustawy - a w konsekwencji zaistniały podstawy do zastosowania art. 40 ustawy.

Jak wynika bowiem z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy dla terenu, na którym zlokalizowany jest sporny obiekt, nie obowiązuje w chwili obecnej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (K-II-5). W świetle powyższego trafnie organ odwoławczy wskazuje, iż nie zachodzi przesłanka uzasadniająca rozbiórkę przedmiotowego obiektu wynikająca z art. 37 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodzić się także należy z organem, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy brak było również podstaw do nakazania rozbiórki w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jak wynika bowiem ze sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy ekspertyzy mgr inż. (...)"istniejący budynek inwentarsko-gospodarczy składa się z czterech pomieszczeń o różnej konstrukcji i różnym stanie technicznym. Stan techniczny pomieszczenia murowanego, pomieszczenia o szkielecie drewnianym z ociepleniem supremą oraz pomieszczenia mniejszego o konstrukcji ze słupów obitych deskami jest zadowalający. Ta część obiektu jest bezpieczna i nadaje się do dalszego użytkowania. Pomieszczenie duże o konstrukcji ze słupów i desek ażurowo bitych (część północno-wschodnia budynku) ma zły stan techniczny, dlatego należy je rozebrać. W punkcie nr 6 (str. 4 ekspertyzy) zostały wykazane roboty, które należy wykonać, by doprowadzić obiekt do bezpiecznego użytkowania." W tym miejscu podkreślić trzeba, że ich zakres odpowiada nakazowi zawartemu w decyzji organu I instancji, tj:

- rozbiórki istniejącego dachu (pokrycie + konstrukcja) nad pomieszczeniami nr 4 i 3 (wg rysunku 1),

- rozbiórki północnej ściany ażurowej drewnianej, ściany wschodniej oraz części południowej razem ze słupami drewnianymi,

- wymurowania ścianek kolankowych nad częścią murowaną,

- poprawienia pokrycia dachowego nad pomieszczeniami nr 1 i 2 oraz wykonania nowej więźby wraz z pokryciem nad pomieszczeniem nr 3.

Wykonanie powyższych przeróbek znajduje uzasadnienie w treści ww. ekspertyzy, w której wskazano, że "do użytkowania pozostanie mniejsze pomieszczenie, gdzie słupki są proste, grubsze, a deski gęsto przybijane, natomiast należy rozebrać ściany większego pomieszczenia likwidując to pomieszczenie. Ściany większego pomieszczenia wykonano z krzywych desek, krzywych słupków o zróżnicowanych przekrojach. Ściany te nie trzymają płaszczyzn. Ich stan techniczny jest zły. (...) Część budynku ma konstrukcję słupową. Siatkę słupów stanowią nieregularne okrąglaki o różnych przekrojach oraz grube gałęzie. Do użytkowania pozostanie pomieszczenie o konstrukcji ze słupami, które mają najlepszą jakość. Reszta słupów zostanie rozebrana, podobnie jak duża część dachu i ścian zewnętrznych. (...) Krokwie wykonane są z nieregularnych okrąglaków i dużych gałęzi. (...) Konstrukcja ma widoczne ugięcia i przypomina konstrukcję szałasu. Część dachu zostanie rozebrana, natomiast dach nad pomieszczeniami, które pozostaną do dalszego użytkowania należy poprawić, wyremontować, by był bezpieczny i estetyczny. Istniejący budynek inwentarsko-gospodarczy zostanie częściowo rozebrany. Rozbiórka dotyczy największego pomieszczenia o konstrukcji drewnianej z ażurowymi ścianami. Trzy pomieszczenia mniejsze zostaną zachowane bez zmian na poziomie parteru, zaś należy wykonać roboty remontowe i uzupełniające w poziomie dachu i ścianki kolankowej. Po wykonaniu zalecanych robót obiekt nadawał się będzie do użytkowania".

Z uwagi na sporządzenie ww. ekspertyzy w sposób spójny, logiczny i rzetelny przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, będącą członkiem Izby Inżynierów Budownictwa, nie mogła odnieść skutku argumentacja skarżącego, że przedmiotowy obiekt stanowi konstrukcję w pełni stabilną i bezpieczną.

W świetle przedstawionego materiału dowodowego organy prawidłowo uznały, że wykonanie robót nakazanych zaskarżoną decyzją doprowadzi przedmiotowy budynek do stanu zgodnego z prawem.

W konsekwencji powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.