Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525662

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 10 kwietnia 2014 r.
II SA/Ke 219/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek.

Sędziowie WSA: Renata Detka, Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną we wznowionym postępowaniu

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji;

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) znak: (...) Wojewoda, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty w dniu (...) znak: (...) w sprawie:

- uchylenia decyzji z dnia (...) znak: (...) orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 lipca 2011 r.,

- odmowy uznania za osobę bezrobotną z dniem 11 lipca 2011 r.

- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia (...) znak: (...) organ I instancji orzekł o uchyleniu decyzji z dnia (...) znak: (...) orzekającej o uznaniu A. P.za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...).Jednocześnie orzekł o odmowie uznania ww. za osobę bezrobotną z dniem (...). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., iż na mocy decyzji z dnia znak: (...) A. P. został uznany za osobę bezrobotną z dniem (...). Decyzją z dnia (...) znak: (...) przyznano ww. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 stycznia 2012 r. w wysokości 913,70 zł brutto miesięcznie, a następnie w okresie od 8 kwietnia 2012 r. w wysokości 717,50 zł brutto miesięcznie. Z posiadanych dokumentów wynikało, że A. P. w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Urzędzie Pracy spowodował ze swojej winy rozwiązanie stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W myśl art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zasiłek w takim przypadku przysługuje bezrobotnemu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania się. W dniu 4 maja 2012 r. A. P. zgłosił się do PUP i przedłożył odpis prawomocnej ugody sądowej zawartej w dniu 20 marca 2012 r. przed Sądem Rejonowym w Kielcach, sygn. akt (...), na mocy której strony tj. powód - A. P. i pozwany - Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. ustaliły, że łącząca ich umowa ulega rozwiązaniu za porozumieniem stron w dniu 16 sierpnia 2011 r. oraz, że pozwany pracodawca zapłaci powodowi kwotę 4.650 zł tytułem wynagrodzenia za pracę za okres 1 lipca 2011 r. do 16 sierpnia 2011 r. i wyda nowe świadectwo pracy, w którym jako sposób rozwiązania umowy o pracę widnieć będzie porozumienie stron z dniem 16 sierpnia 2011 r.

Z uwagi na powyższe organ uznał, że w dniu rejestracji ww. pozostawał w stosunku pracy, a zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona lub nie wykonująca innej pracy zarobkowej.

A. P. złożył od powyższej decyzji odwołanie.

Utrzymując w mocy decyzje organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo, jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Z akt sprawy wynika, że A. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu (...) jako osoba bezrobotna i otrzymał "Informację dla osób bezrobotnych rejestrujących się w PUP" zawierającą m.in. wykaz obowiązków bezrobotnego oraz okoliczności powodujących, że osoba zarejestrowana nie spełnia warunku bezrobotnego.

W dniu rejestracji A. P. udokumentował w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W ww. dniu zainteresowany przedłożył m.in. świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 2011 r., z którego wynikało, że był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. w okresie od 6 lutego 1988 r. do 30 czerwca 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu Pracy tj. rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz złożył oświadczenie o założeniu sprawy sądowej pracodawcy odnośnie rozwiązania stosunku pracy.

Organ I instancji wydał w dniu (...) decyzję znak: (...), na mocy której A. P. został uznany z dniem (...) za osobę bezrobotną i odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...). W uzasadnieniu podano, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż ww. spełnia ustawowe przesłanki do uznania za osobę bezrobotną, jednakże w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) nastąpiło z winy pracownika bez wypowiedzenia.

Zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w takim przypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania. W związku z tym, decyzją z dnia (...) znak: (...) przyznano A. P. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 stycznia 2012 r. w wysokości 913,70 zł miesięcznie, a następnie w okresie od 8 kwietnia 2012 r. w wysokości 717,50 zł brutto miesięcznie. W dniu 4 maja 2012 r. A. P. przedłożył w Urzędzie Pracy odpis prawomocnej ugody sądowej, zawartej w dniu 20 marca 2012 r. przed Sądem Rejonowym w Kielcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt IVP 373/11, na mocy której strony tj. powód - A. P. i pozwany - Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. ustaliły, że umowa o pracę ulega rozwiązaniu z dniem 16 sierpnia 2011 r. na zasadzie porozumienia stron oraz, że pozwany zobowiązuje się do wydana powodowi nowego świadectwa pracy, w którym jako sposób rozwiązania umowy o pracę widnieć będzie porozumienie stron z dniem 16 sierpnia 2011 r. i do zapłaty kwoty brutto 4.650 zł tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 16 sierpnia 2011 r. A. P. przedłożył również skorygowane świadectwo pracy wystawione w dniu 27 marca 2012 r., z którego wynika, że był zatrudniony w okresie od 6 lutego 1988 r. do 16 sierpnia 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy ustał w wyniku art. 30 § 1 pkt 1 k.p. - rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron. W tym dniu bezrobotny złożył także oświadczenie, iż został poinformowany, że po wyroku sądu zasiłek dla bezrobotnych zostanie mu przedłużony o 3 miesiące i będzie go pobierał do dnia 10 października 2012 r. W dniu 19 października 2012 r. organ I instancji wydał decyzję orzekająca o utracie przez A. P. prawa do zasiłku od dnia 12 października 2012 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Następnie A. P. na mocy decyzji z dnia 16 sierpnia 2013 r. utracił status osoby bezrobotnej z dniem 7 sierpnia 2013 r. z powodu niestawienia się w PUP w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W dniu 20 września 2013 r. do PUP wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału z prośbą o wyjaśnienie kwestii zbiegu ubezpieczeń A. P. i skorygowanie nieprawidłowości. W piśmie wskazano, że A. P. według złożonych dokumentów posiadał inny tytuł do ubezpieczeń tj. od 1 lipca 2011 r. do 16 sierpnia 2011 r. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy o pracę w firmie PGM Sp. z o.o., natomiast według przekazanych dokumentów ubezpieczeniowych złożonych przez Urząd Pracy pozostawał on zgłoszony do ubezpieczeń od (...) do 7 stycznia 2012 r. jako osoba bezrobotna.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ I instancji postanowieniem z dnia (...) znak: (...) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną: z dnia (...) znak: (...) w sprawie uznania A. P.za osobę bezrobotną z dniem (...) i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...) oraz z dnia (...) znak: (...) w sprawie przyznania zainteresowanemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 stycznia 2012 r. w wysokości 913,70 zł miesięcznie, a następnie w okresie od 8 kwietnia 2012 r. w wysokości 717,50 zł brutto miesięcznie. Następnie w dniu (...) wydał zaskarżoną decyzję oraz decyzję znak: (...) orzekającą o uchyleniu decyzji z dnia 11 lipca 2011 r. znak: (...) i odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 8 stycznia 2011 r.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że argumenty podniesione przez A. P. w odwołaniu nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba zatrudniona nie może posiadać statusu osoby bezrobotnej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że A. P. w dniu 4 maja 2012 r. przedłożył odpis prawomocnej ugody sądowej, zawartej w dniu 20 marca 2012 r. przed Sądem Rejonowym w Kielcach, na mocy której ustalone zostało, iż umowa o pracę ulega rozwiązaniu z dniem 16 sierpnia 2011 r. na zasadzie porozumienia stron oraz, że pracodawca zobowiązuje się do wydana nowego świadectwa pracy, w którym jako sposób rozwiązania umowy o pracę widnieć będzie porozumienie stron z dniem 16 sierpnia 2011 r. i do zapłaty kwoty brutto 4650,00 zł tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 16 sierpnia 2011 r. Ponadto A. P. przedłożył skorygowane świadectwo pracy wystawione w dniu 27 marca 2012 r., z którego wynika, że był zatrudniony w okresie od 6 lutego 1988 r. do 16 sierpnia 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy został rozwiązany na mocy art. 30 § 1 pkt 1 k.p. - rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron.

Organ odwoławczy stwierdził, że zawarta przed sądem ugoda ujawnia w swej treści nowe okoliczności, takie, które na moment wydania decyzji przez organ I instancji o uznaniu A. P.za osobę bezrobotną z dniem (...) nie były znane, a tylko w wyniku zawartej ugody organ mógł się o nich dowiedzieć. Okoliczności te potwierdza świadectwo pracy, z którego wynika, że A. P. był zatrudniony w okresie od 6 lutego 1988 r. do 16 sierpnia 2011 r., a stosunek pracy został rozwiązany na mocy art. 30 § 1 pkt 1 k.p.

Wobec faktu, że A. P. w dniu (...) był osobą pozostającą w zatrudnieniu, co potwierdza wystawione w dniu 27 marca 2012 r. świadectwo pracy, organ II instancji stwierdził, że tym samym nie spełniał wymogów określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżący zarzucił organowi, że skreślając go z listy osób bezrobotnych, pozbawił go statusu bezrobotnego od dnia 11.07. 2011 r. do dnia dzisiejszego. Wznowione postępowanie ograniczyło się tylko do uchylenia decyzji przyznających status osoby bezrobotnej od dnia (...) zgodnie z prawomocną ugodą sądową, zawartą w dniu 20.03. 2012 r. przed Sądem Rejonowym w Kielcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Na mocy decyzji z dnia (...) znak: (...) i decyzji znak: (...) nie uznano go za osobę bezrobotną zgodnie z ugodą sądową od 16 sierpnia 2011 r. Skarżący dodał, że przez cały okres stawiał się w wyznaczonych terminach w PUP. Po otrzymaniu wyroku sądowego niezwłocznie dostarczył go do Urzędu Pracy.

Rejestrując się w dniu 11 lipca 2011 r. wypełnił oświadczenie i poinformował PUP o prowadzonej sprawie sądowej odnośnie rozwiązania umowy o pracę. Organ wydał decyzję dopiero po okresie dwóch lat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Sąd administracyjny kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd nie może zastąpić organu administracji w wypełnianiu tego obowiązku. Oznacza to, że sąd nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Sąd administracyjny kontroluje decyzję w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie jej wydania.

Kontroli sądowej podlegała decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o uchyleniu, po wznowieniu postępowania decyzji z dnia (...) znak: (...) orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...) i odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 11 lipca 2011 r.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania, wymaga przede wszystkim podkreślenia, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, gdyż stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej określonej w art. 16 k.p.a.

Wznowienie postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania sprawy i jej rozstrzygnięcia zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym, jeżeli postępowanie w którym decyzję wydano dotknięte jest jedną z wad procesowych wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Celem postępowania wznowionego jest zatem ustalenie czy postępowanie, w którym wydano decyzję było dotknięte wadami, usunięcie ewentualnych wadliwości oraz ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji - w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji - doprowadzenia do jej uchylenia i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

W rozpoznawanej sprawie istotnym zatem było to czy istniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia (...) orzekającą o uznaniu A. P. za osobę bezrobotną z dniem (...) oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...)- wobec wskazanej przez organ przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 4 maja 2012 r. przedłożył organowi odpis prawomocnej ugody sądowej, zawartej w dniu 20 marca 2012 r. przed Sądem Rejonowym w Kielcach, z której wynika, że umowa o pracę ulega rozwiązaniu z dniem 16 sierpnia 2011 r. na zasadzie porozumienia stron oraz, że pracodawca zobowiązuje się do wydana nowego świadectwa pracy, w którym jako sposób rozwiązania umowy o pracę widnieć będzie porozumienie stron z dniem 16 sierpnia 2011 r. oraz do zapłaty kwoty brutto 4650,00 zł tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 16 sierpnia 2011 r. Ponadto A. P. przedłożył skorygowane świadectwo pracy wystawione w dniu 27 marca 2012 r., z którego wynika, że był zatrudniony w okresie od 6 lutego 1988 r. do 16 sierpnia 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy został rozwiązany na mocy art. 30 § 1 pkt 1 k.p. - rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron.

Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko organów, nie kwestionowane przez skarżącego, że przedłożona przez stronę ugoda z pracodawcą oraz sprostowane świadectwo pracy nie były znane organowi w dacie orzekania. Dokumenty te nie istniały wprawdzie w dacie orzekania, natomiast zawartość merytoryczna tych dokumentów ujawnia na moment wydania decyzji istnienie takich okoliczności, które jako nowe nie były znane organowi, a tylko poprzez uzyskanie świadectwa pracy i ugody organ mógł się o nich dowiedzieć.

Zaszła zatem podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego.

Co zaś się tyczy rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania, to należy wskazać, iż wznowienie postępowania w sprawie o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku powinno doprowadzić do ponownej oceny uprawnień osoby wnioskującej za okres objęty wznowieniem.

W ocenie Sądu, wznowienie postępowania nie może skutkować - w przypadku uchylenia decyzji dotychczasowej-pozbawieniem strony skarżącej uprawnień za cały okres, w tym także ten gdy strona spełniała materialnoprawne warunki do ich przyznania.

Konsekwencją odmiennej wykładni art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy i w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, byłaby bezpowrotna utrata uprawnień do posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

W sprawie niniejszej organy obu instancji nie uwzględniły wszystkich okoliczności sprawy naruszając art. 7, art. 77 § 1 i 107 k.p.a., które mają także zastosowanie w postępowaniu toczącym się wskutek wznowienia postępowania, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 ustawy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Należy podkreślić, że granica postępowania w sprawach wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy.

Reasumując, uchylenie po wznowieniu decyzji nie może zamykać drogi do ustalenia uprawnień z inną datą w okresie przypadającym przed datą wznowienia postępowania.

Organy nie ustaliły czy po 11 lipca 2011 r. w świetle dokumentów przedłożonych przez stronę skarżący spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną oraz spełniał przesłanki od których uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, skutkujące uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze wskazane wyżej rozważania i wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.