II SA/Ke 122/19, Ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2705518

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Ke 122/19 Ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sędziowie WSA: Dorota Chobian, Asesor Agnieszka Banach (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi R.G. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 12 grudnia 2018 r. znak: (...) w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2018 r. znak: (...) Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Busku-Zdroju (dalej też jako "PINB") z dnia 30 października 2018 r. znak: (...) nakładające na RG grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8.000 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz wzywające zobowiązanego do wpłacenia powyższej grzywny w terminie 21 dni od dnia doręczenia postanowienia, uiszczenia opłaty egzekucyjnej za wydanie przedmiotowego postanowienia w wysokości 68 zł, a także do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w tym samym terminie, z jednoczesnym pouczeniem, że w przeciwnym razie będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Powyższą decyzję Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach podjął w następującym stanie faktycznym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Busku - Zdroju decyzją z dnia 22 stycznia 2014 r. nakazał (...) wykonanie w terminie do dnia 25 lipca 2014 r. niezbędnych przeróbek w obiekcie budowlanym na działce (...), usytuowanym bezpośrednio przy granicy z działką o nr (...) a polegających na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego, to jest ściany południowej wzniesionej na własnym fundamencie. Decyzja ta stała się ostateczna, a nałożony nią obowiązek wykonalny.

Obowiązek nałożony ww. decyzją PINB nie został wykonany, dlatego organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wyegzekwowania tego obowiązku, przy zastosowaniu środków przymusu, jakie przewiduje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm., zwanej dalej "p.e.a."). Stosownie do przepisu art. 15 § 1 p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W przedmiotowej sprawie upomnienie takie zostało doręczone RG w dniu 3 października 2014 r. (w formie doręczenia zastępczego) odebrała je matka zobowiązanego - GG.

Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 26 § 1 p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W niniejszej sprawie jest to tytuł wykonawczy sporządzony na formularzu TW-2 stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym wystawiony w dniu 4 lipca 2016 r. Nr 5/2016.

Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że w myśl art. 29 § 1 p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, w tym czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało zobowiązanemu upomnienie.

Nadto, że tytuł wykonawczy musi spełniać wymagania określone w art. 27 § 1 i 2 ustawy p.e.a., brak któregokolwiek z elementów wskazanych w tych przepisach stanowi o niedopuszczalności egzekucji.

Organ II instancji wskazał, zatem że analizy tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie pod kątem prawidłowości jego wystawienia dokonały w odrębnym postępowaniu przy badaniu zasadności zarzutów zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym organy nadzoru budowlanego obu szczebli, jak również NSA, które to instytucje nie dopatrzyły się nieprawidłowości w tym zakresie.

Odnosząc się do postanowienia, którym nałożono grzywnę w celu przymuszenia organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do przepisu art. 119 § 1 p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie zaś z przepisem art. 119 § 2 p.e.a. grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia może być stosowany przy egzekwowaniu obowiązków wynikających z ustawy - Prawo budowlane.

Organ wskazał zatem, że na gruncie niniejszej sprawy, obowiązek o jakim mowa w powołanym przepisie wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Busku - Zdroju z dnia 22 styczania 2014 r., przy czym z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych spośród wymienionych w art. 1a pkt 12b p.e.a. tj.: grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. Organ odwoławczy ocenił jednocześnie, że organ egzekucyjny słusznie nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia, która jest najmniej dolegliwym środkiem egzekucyjnym w przypadku konieczności wyegzekwowania obowiązków wynikających z Prawa budowlanego. Nałożenie w pierwszej kolejności grzywny w celu przymuszenia jest bardziej celowe i łagodniejsze dla skarżącego. Nałożenie na zobowiązanego środka przymusu w postaci wykonania zastępczego byłoby bardziej dolegliwie, bowiem wiązałoby się z wysokimi kosztami związanymi z wyceną robót, wyłonieniem wykonawcy, które to czynności w całości obciążałyby zobowiązanego. Zobowiązany musiałby ponieść te koszty niezależnie od kosztów wykonania robót budowlanych przez wykonawcę - osobę trzecią.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze dyscyplinującym, mającym na celu przymuszenie zobowiązanych do wykonania ciążącego na nich obowiązku, tak by zamiast jej zapłaty wykonał on ciążący na nim obowiązek niepieniężny. Jeżeli zobowiązany wykona nałożony obowiązek, grzywna w celu przymuszenia nałożona, a nieuiszczona lub nieściągnięta podlega umorzeniu, a stosownie do przepisu art. 126 p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykona nałożony obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone.

Odnosząc się do wysokości ustalonej grzywny organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 121 § 2 p.e.a. grzywna nakładana na osobę fizyczną nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, zaś wysokość grzywny w celu przymuszenia rozstrzyga się w ramach uznania administracyjnego. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązków wynikających z przepisów Prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (art. 121 § 4 p.e.a.). W związku z tym organ II instancji wyjaśnił, że organ I instancji miał możliwość nałożenia grzywny w wysokości 8.000 zł. Zważywszy, na to że decyzja nakładająca przedmiotowy obowiązek została wydana w 2014 r. i w tym też roku stała się ostateczna i wykonalna, czyli od ponad 4 lat obowiązek nie został wykonany, zdaniem organu odwoławczego, jej wysokość jest zasadna.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek wykonania robót budowlanych nałożony ww. decyzją był skierowany w stosunku do czterech osób tj. (...). W wyniku niewykonania obowiązku zostały wystawione cztery odrębne tytuły wykonawcze wszczynające postępowanie egzekucyjne w stosunku do tych osób. Następnie PINB wydał cztery postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w stosunku do czterech ww. osób po 8.000 zł każde. W związku z powyższym, w sytuacji braku wykonania nałożonego obowiązku, organ ten zobowiązany będzie do wystąpienia do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Busku - Zdroju, o ściągnięcie ww. grzywny w postępowaniu egzekucyjnym wobec poszczególnych zobowiązanych. Natomiast, gdy po ściągnięciu nałożonych grzywien, obowiązek nie będzie wykonany PINB zobowiązany będzie do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w kierunku wykonania zastępczego, co będzie skutkowało wykonaniem przez osobę trzecią (najprawdopodobniej przedsiębiorstwo z branży budowlanej) nałożonego obowiązku tj. wykonania ściany na koszt zobowiązanych, przy czym kwota potrzebna na wykonanie zastępcze również zostanie ściągnięta w drodze egzekucji administracyjnej.

W związku z tym organ odwoławczy podkreślił, że jedyną szansą zobowiązanych na niepodejmowanie przez PINB dalszych czynności związanych z prowadzonym wobec nich postępowaniem egzekucyjnym jest niezwłoczne nałożonego obowiązku nałożonego decyzją z dnia 22 stycznia 2014 r.

Organ odwoławczy wskazał również, że na wniosek zobowiązanego nastąpić może umorzenie grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W przedmiotowej sprawie zobowiązany uchyla się jednak od wykonania nałożonego obowiązku, zatem nie można mówić o umorzeniu nałożonej grzywny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie organu odwoławczego wywiódł RG. W uzasadnieniu skargi podniósł, że budynek w postaci wiaty, w którym istnieje ściana południowa, został wybudowany w latach osiemdziesiątych przez jego dziadka, a skarżący nie jest właścicielem gospodarstwa. Wniósł o umorzenie nałożonej grzywny.

W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisku wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zgodnie z art. 119 ust. 3 ustawy p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm., dalej jako "p.e.a."), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1), grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 120 § 1 p.e.a.).

Stosownie do art. 122 § 2 p.e.a., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Busku-Zdroju nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł. Wydanie tego postanowienia poprzedziło doręczenie zobowiązanemu w dniu 3 października 2014 r. upomnienia z dnia 30 września 2014 r. wzywającego go do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Busku-Zdroju z dnia 22 stycznia 2014 r., a następnie wszczęcie egzekucji poprzez doręczenie dłużnikowi w dniu 6 lipca 2016 r. tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 4 lipca 2016 r. Tytuł wykonawczy zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 27 § 1 ustawy p.e.a.

Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku niewykonania obowiązku niepieniężnego wynikającego z prawa budowlanego dopuszczają zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 p.e.a. (zasada niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony.

W niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Grzywna w celu przymuszenia ma nakłonić zobowiązanego do rzeczywistego, dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku. W razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 p.e.a), albo, gdy nie została zapłacona lub ściągnięta, podlega umorzeniu (art. 125 § 1 p.e.a.). To od zobowiązanego zależy zatem, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Stąd wykonanie zastępcze - w przypadku jego orzeczenia przez organ w miejsce grzywny w celu przymuszenia - wiązałoby się z większą dolegliwością dla skarżącego. Polega ono bowiem na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inny podmiot na zlecenie organu egzekucyjnego, ale na koszt zobowiązanego. Skarżący (podobnie jak pozostali zobowiązani) zostałby zatem obciążony kosztami związanymi z wyłonieniem wykonawcy, a następnie kosztami wynagrodzenia wykonawcy. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia spełnia wymóg z art. 7 § 2 i 3 p.e.a.

Odnosząc się do wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 121 § 4 p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia). Zgodnie z art. 121 § 2 p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Oznacza to, że górną granicą dopuszczalnej wysokości grzywny w celu przymuszenia, która mogła zostać nałożona w przedmiotowej sprawie na każdego z zobowiązanych, jest kwota 10.000 złotych.

Nałożenie grzywny w wysokości 8000 zł na skarżącego było w niniejszej sprawie uzasadnione jego uchylaniem się (podobnie jak pozostałych zobowiązanych, na których grzywny nałożono w odrębnych postanowieniach) od wykonania nałożonego obowiązku, którego zasadność jest wciąż przez niego kwestionowana. Obowiązek podlegający egzekucji wynika z decyzji, która stała się ostateczna w 2014 r. i, jak ustalają organy, do 2018 r. nie został on wykonany. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że organ w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 121 § 4 p.e.a., dysponował tylko jednokrotną możliwością nałożenia grzywny w celu przymuszenia, co wpływa na określenie jej na poziomie gwarantującym skuteczność tego środka egzekucyjnego. Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość pozostawała dla zobowiązanego na tyle znaczna, aby wymusiła na nim określone zachowanie się, skoro dobrowolnie tego obowiązku nie chce wykonać.

Powyższe okoliczności celowym uczyniły więc zastosowanie wobec skarżącego wskazanego środka egzekucyjnego, a jego wysokość jest adekwatna do okoliczności sprawy. Postanowienie organu I instancji utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem zawiera wszystkie wymagane przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji elementy - art. 122 § 2 p.e.a. Z kolei uzasadnienia wydanych postanowień, a zwłaszcza uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, wyjaśniają zarówno zasadność zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak również powody określenia tej grzywny w orzeczonej wysokości, czyniąc tym samym zadość obowiązkom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.

Należy wspomnieć, że upomnienie wzywające do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją z dnia 22 stycznia 2014 r. zostało skierowane również do pozostałych zobowiązanych. Wobec każdego z zobowiązanych wystawiono odrębnie tytuł wykonawczy, a następnie na każdego z zobowiązanych organ I instancji - wydając odrębne postanowienia - nałożył po 8000 zł grzywny w celu przymuszenia.

Zgodnie z art. 1a pkt 20 p.e.a. zobowiązanym jest każda osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego), jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest stanowisko, według którego obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego.

Z przepisów art. 119 § 1, art. 120 § 1 oraz art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. wynika, że grzywnę w celu przymuszenia można nałożyć na każdego zobowiązanego. Ograniczeń w tym zakresie nie ma także wówczas, gdy obowiązek wykonania czynności nałożony został na kilka podmiotów. Do takiego rezultatu doprowadza nie tylko wykładnia językowa powołanych norm ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pogląd o możliwości nałożenia grzywny na każdego zobowiązanego umacnia cel wymierzenia grzywny. Jest nim przymuszenie zobowiązanych do wykonania obowiązku. Cel ten może być osiągnięty, gdy środek przymuszający ma rzeczywistą siłę dolegliwego oddziaływania. Przyjęcie stanowiska, według którego grzywna w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku powinna być rozłożona na wszystkich zobowiązanych do jego wykonania, mogłoby oznaczać utratę racji bytu tego środka egzekucyjnego. W przypadku wielości zobowiązanych, z uwagi na groźbę zbyt małej dolegliwości finansowej, grzywna straciłaby swój przymuszający charakter (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 stycznia 2013 r., II OSK 1655/11, LEX nr 1286285, i z dnia 25 września 2009 r., II OSK 1483/08, LEX nr 597305).

W tych okolicznościach Sąd uznał, że nałożenie na skarżącego grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł, czyli w takiej samej wysokości jak na pozostałych zobowiązanych (co nastąpiło odrębnymi orzeczeniami, które nie podlegają kontroli Sądu w tej sprawie) jest zgodne z prawem.

Odnosząc się do twierdzeń skargi kwestionujących zasadność nałożonego na skarżącego obowiązku, należy wyjaśnić, że jak wynika z treści art. 29 § 1 p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Sąd, tak jak organ egzekucyjny, nie miał więc podstaw do badania zgodności z prawem egzekwowanego obowiązku nałożonego m.in. na skarżącego, a polegającego na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Można jedynie wskazać, że w toku niniejszego postępowania egzekucyjnego skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Po ich rozpoznaniu przez organy sprawa została przekazana do sądu administracyjnego. Zasadność wystawienia wobec skarżącego tytułu wykonawczego i wykonalność objętego tym tytułem obowiązku określonego na podstawie decyzji z dnia 22 stycznia 2014 r. - w ramach kontroli sądowoadministracyjnej - ostatecznie nie zostały zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1082/17).

W ocenie Sądu, z podanych wyżej przyczyn, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w wyroku, na zasadzie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.