Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 23 listopada 2006 r.
II SA/Ke 120/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Detka, Asesor Sylwester Miziołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) orzekającej odmowę wymeldowania S. G. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. K. w S. K. - powołując przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ewidencja ludności ma służyć głównie rejestracji danych o miejscu pobytu osób, czyli oznacza rejestrację stanu faktycznego w zakresie pobytu osób. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, przy czym opuszczenia to winno mieć charakter dobrowolny i trwały.

Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego wynika, że S. G. nie przebywa w lokalu przy ul. K. w S. K. od sierpnia 2002 r., tj. od czasu wymiany przez byłą żonę zamków w drzwiach wejściowych tego lokalu. Z powodu utrudnień w zamieszkiwaniu Sąd Rejonowy w S.K. uwzględnił powództwo Stanisława Gonciarza przywracając mu wyrokiem z dnia 19 XII 2002 r. posiadanie opisanego lokalu, nakazał byłej żonie wydanie kluczy do drzwi wejściowych oraz nakazał jej umożliwienie S. G. korzystanie z tegoż lokalu.

Powyższe fakty, zdaniem organu świadczą o tym, że opuszczenie przez S. G. opisanego lokalu nie miało charakteru dobrowolności, nastąpiło bowiem na skutek przeszkód stawianych przez byłą żonę, a skoro strona podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw do przebywania w tym lokalu, to organ odwoławczy uznał, że w opisanej sytuacji nie występuje element dobrowolnego opuszczenia lokalu niezbędny do wymeldowania osoby w trybie administracyjnym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniosła A. P. W skardze wnosi o "pomoc w wymeldowaniu S. G. z pobytu stałego w mieszkaniu przy ul. K. i przemeldowanie go na pobyt stały do mieszkania przy ul N.".

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w przedmiotowym lokalu mieszka z córką i odkąd S. G. nęka ją sprawami sądowymi i grzywnami jest bez środków do życia. Musi sprzedać mieszkanie przy ul. K. "żeby pospłacać raty, oddać długi prywatnym osobom i uwolnić się skutecznie od S. G. i sądów".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy).

Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29.IV.2001 r. sygn. V SA 3169/00 - LEX 50129, z dnia 21.III.2001 r. sygn. V SA 2950/00 - LEX 80643, z dnia 22.VIII.2000 r., sygn V SA108/00 - LEX 49954, z dnia 3 IV 2000 r. - LEX 49415). Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że S. G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od sierpnia 2002 r., co było związane z wymianą przez byłą żonę zamków w drzwiach wejściowych i wyniesieniem jego rzeczy osobistych. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nawet w asyście policji nie wpuściła byłego męża do mieszkania, mimo że Sąd przyznał mu w wyroku rozwodowym prawo do korzystania z jednego pokoju. Również we wszczętym na wniosek S. G. postępowaniu egzekucyjnym, mimo kilkakrotnego wymierzania grzywien skarżąca nie wydała kluczy do mieszkania. Powództwo o opróżnienie lokalu mieszkalnego, wniesione przez A. P. zostało przez Sąd Rejonowy w S.-K. wyrokiem z dnia 2 lipca 2003 r. oddalone (sygn. akt I C 194/02), jak również Sąd Okręgowy w K. w wyroku z dnia 31 stycznia 2005 r. orzekającym rozwód oddalił wniosek o eksmisję S. G. (sygn. akt I C 333/04).

Skarżąca A. P. oświadczyła na rozprawie, że nie wyda kluczy i przyznała, że S. G. płaci połowę czynszu za to mieszkanie, zaś uczestnik podał, że ostatnia grzywna wymierzona skarżącej za niewykonanie wyroku o wydanie kluczy nałożona została 3.X.2006 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że okoliczność nie przebywania S. G. od 2002 r. w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały w lokalu położonym przy ul. K. w S. K. została przez organ administracyjny należycie wyjaśnione i oceniona w toku postępowania administracyjnego. W sprawie niniejszej okoliczność ta nie jest sporna.

Sąd podziela stanowisko organu, że skoro skarżąca uniemożliwia S. G. wejście do lokalu mieszkalnego i przebywanie w nim od 2002 r., to nie można uznać, że opuścił on ten lokal dobrowolnie. Nie można także uznać, że opuszczenie lokalu jest trwałe, skoro dokonuje on aktów zmierzających do odzyskania prawa korzystania z tego lokalu (pozew do sądu o przywrócenie posiadania, wszczęcie postępowania egzekucyjnego).

Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podnosi z urzędu, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że w osnowie zaskarżonej decyzji została powołana niewłaściwa podstawa prawna - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zamiast art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ale w rzeczywistości właściwa podstawa prawna rozstrzygnięcia istniała i wynikała z uzasadnienia decyzji. Należy zatem przyjąć, że nie nastąpiło naruszenie prawa stanowiące podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dn. 27.VI.2000 r., III SA 1422/99, LEX nr 44394)