Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1991407

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 28 stycznia 2016 r.
II SA/Ke 1110/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak.

Sędziowie WSA: Dorota Chobian, Jacek Kuza (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi O. Przedsiębiorstwa Innowacji Technicznych Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z (...), znak: (...), po rozpoznaniu wniosku (...) Przedsiębiorstwa Innowacji Technicznych Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej spółka (...)) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Powiatu z (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzją z (...) Zarządu Powiatu zezwolił spółce (...) na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr (...) w celu budowy sieci światłowodowej oraz ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w kwocie 660 zł.

Spółka (...) w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazała, że organ rozpatrujący kwestię opłaty powinien uwzględnić art. 54 ust. 8 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.), dalej "ustawa". W ocenie wnioskodawcy ww. przepis pozostaje w relacji do art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jako lex specialis, zatem wyłącza możliwość naliczenia opłat za zajęcie pasa drogowego w związku z prowadzeniem inwestycji polegającej na przeprowadzeniu regionalnej sieci szerokopasmowej.

Decyzją z (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z (...)

Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie rozpoznającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdziło, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ jest obowiązany rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 15 § 1 k.p.a., a nie co do istoty.

Następnie organ podał, że prawo do skorzystania z określonego w art. 54 ust. 8 ustawy uprawnienia do nieodpłatnego zajęcia terenu na czas realizacji inwestycji, posiada tylko inwestor, który na złożony przez siebie wniosek, otrzymał od wojewody decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej.

Kolegium podniosło, że roboty wyszczególnione w decyzji Zarządu Powiatu były realizowane na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonanego przez inwestora - Województwo Świętokrzyskie, a nie na podstawie pozwolenia na budowę. Ponieważ w sprawie nie było obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie było również obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Spółka (...) jak wynika z akt sprawy, nie występowała do właściwego organu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, zarówno w imieniu własnym jak również w imieniu inwestora. Fakt ten został potwierdzony przez Wojewodę pismem z 5 maja 2015 r.

Reasumując SKO stwierdziło, że decyzja z (...) nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji SKO, spółka (...) zarzuciła naruszenie: art. 54 ust. 8, art. 50 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1, pkt 5, art. 49 i art. 49a ustawy oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów przez Kolegium, a w konsekwencji utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji z (...) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z (...) w części obejmującej ustalenie opłat za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej. Zdaniem strony skarżącej:

- z treści wymienionych przepisów wynika, że jeśli usytuowanie - a więc lokalizacja - regionalnej sieci szerokopasmowej, wymaga przejścia przez tereny dróg publicznych, linii kolejowych bądź grunty pokryte wodami płynącymi, to inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji (art. 54 ust. 8 ustawy),

- z treści wyżej wymienionych przepisów wynika, że o uprawnieniu do nieodpłatnego zajęcia pasa drogi publicznej decyduje charakter realizowanej inwestycji, a w szczególności, czy dotyczy ona regionalnej sieci szerokopasmowej, nie jest natomiast istotne czy podstawą prowadzenia inwestycji jest decyzja lokalizacyjna (art. 49 ustawy) czy też realizowana jest przez inwestora, bez konieczności uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie Prawo budowlane (art. 49a ustawy),

- z treści art. 1 ust. 1 pkt 1, pkt 5 ustawy, określającego zakres przedmiotowy ustawy wynika, że prawo do nieodpłatnego zajęcia pasa drogi publicznej na potrzeby realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, należy niewątpliwie do form wspierania inwestorów wykonujących tego rodzaju inwestycje.

Ponadto autor skargi zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie wystąpiło rażące naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy właściwa wykładnia oraz zastosowanie przepisów oznacza zwolnienie z obowiązku naliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego - bezpodstawnie ustalonej.

W uzasadnieniu wnoszący skargę podał, że zredagowanie art. 54 ustawy, w ten sposób, że ust. 8 i ust. 9, zostały zamieszczone w zapisach dotyczących ustalenia lokalizacji sieci szerokopasmowej w drodze decyzji wojewody nie oznacza, że intencją ustawodawcy było, iż powyższe ustępy mają zastosowanie tylko w przypadku wydania decyzji lokalizacyjnej przez wojewodę. Taka interpretacja nie znajduje racjonalnego uzasadnienia, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że inwestycja może być realizowana bez konieczności wydania decyzji lokalizacyjnej, jedynie na podstawie zgłoszenia budowlanego do wojewody. W przeciwnym wypadku uprawnienie inwestora byłoby uzależnione od tego czy wydano decyzję lokalizacyjną na realizowaną sieć szerokopasmową, czy też nie, przy jednoczesnym braku obowiązku uzyskania takiej decyzji - jeśli przepisy prawa przewidują taką możliwość. Oznacza to, że zapisy powołanej ustawy wskazują jednoznacznie na to, że istotny jest sam cel zamierzenia inwestycyjnego - to jest - lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej, jako formy rozwoju usług i rozbudowy sieci telekomunikacyjnej. Zatem obie decyzje SKO, w części objętej niniejszym postępowaniem zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności przepisu 54 ust. 8 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że rozpatrywana przez Sąd sprawa dotyczy decyzji wydanej przez organ w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie prac w pasie drogowym drogi powiatowej w celu budowy telekomunikacyjnej linii kablowej realizowanej rurociągiem kablowym - w części ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 660 zł.

W odróżnieniu od weryfikacji decyzji administracyjnych w toku instancji, do czego służą "zwykłe" środki zaskarżenia takie jak np. odwołanie, weryfikacja rozstrzygnięć administracyjnych poza tokiem instancji, w tzw. nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego wymaga stwierdzenie kwalifikowanych wadliwości postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja ostateczna, bądź konkretnej wady kwalifikowanej, którą dotknięta jest zaskarżona decyzja. W okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na zarzut, jaki został zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu z (...), konieczne było stwierdzenie, czy ostatnio wymieniona decyzja dotknięta była określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. kwalifikowaną wadą prawną, polegającą na jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, Kolegium słusznie przyjęło, że taka wada w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest bowiem instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a.

Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, gdyż wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r., II GSK 190/12, dostępny w Internecie nsa.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki NSA z 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z 18 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457).

Podstawą złożonego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z (...) był zarzut, że została ona wydana z rażącym naruszenia prawa, a mianowicie z naruszeniem art. 54 ust. 8 ustawy polegającym na jego niezastosowaniu. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej wymaga przejścia przez tereny dróg publicznych, linii kolejowych bądź grunty pokryte wodami płynącymi, inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji.

Zdaniem Kolegium prawo do skorzystania z określonego w tym przepisie uprawnienia do nieodpłatnego zajęcia terenu na czas realizacji inwestycji posiada tylko inwestor, który na złożony przez siebie wniosek otrzymał od wojewody decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Natomiast według skarżącej, w sprawie zakończonej decyzją z (...), organ winien był zastosować art. 54 ust. 8 ustawy i nie nakładać w związku z tym żadnej opłaty za zajęcie pasa drogowego, uwzględniając, że inwestycja może być realizowana bez konieczności wydania decyzji lokalizacyjnej, a jedynie na podstawie zgłoszenia.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że celem niniejszego postępowania nie jest rozstrzygnięcie powyższego sporu, lecz ocena, czy uzasadniona była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z (...) z tego względu, że nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. O wystąpieniu przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy przepisy, których naruszenie skarżąca zarzuca, nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości co do ich treści, w szczególności jeśli nie wywołują one żadnych sporów interpretacyjnych w doktrynie, czy też orzecznictwie.

Tymczasem kwestia zastosowania art. 54 ust. 8 ustawy może budzić wątpliwości, o czym świadczy chociażby występująca rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w nieprawomocnym wyroku z dnia 29 października 2015 r. (sygn. II SA/Ke 732/15) stwierdził, że "wprawdzie w ustawie o drogach publicznych nie ma wprost nawiązania do rozwiązań przyjętych w innych ustawach, w tym w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie ulega jednak wątpliwości, że omawiany art. 54 ust. 8 tej ustawy, stanowi lex specialis wobec generalnej zasady pobierania opłat za zajęcie pasa drogowego. To prawda, że regulacja tam zawarta zamieszczona została w przepisie, który określa warunki wydania przez wojewodę decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej oraz niezbędne elementy składające się na jej treść, jednak z okoliczności tej nie można, w ocenie Sądu, wywodzić prostego wniosku, że jedynie inwestor dysponujący decyzją o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej ma uprawnienie do skorzystania z dobrodziejstwa art. 54 ust. 8. Taka wykładnia pozostawałaby bowiem w sprzeczności z głównym celem ustawodawcy, jakim jest wspieranie i rozwój usług i sieci szerokopasmowych. Lektura ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wskazuje na to, że prawodawca pozostawił inwestorowi wybór prawnej procedury mającej na celu realizację sieci szerokopasmowej. Możliwość tego wyboru pojawiła się wraz z nowelizacją ustawy poprzez wprowadzenie do jej treści z dniem 16 grudnia 2012 r. artykułu 49a (art. 1 pkt 5 ustawy z 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, opublikowanej w Dz. U. z 2012 r. pod poz. 1256). Zgodnie z art. 49 ust. 1, 2 i 3 ustawy, regionalną sieć szerokopasmową lokalizuje się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. W sprawach dotyczących lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regionalna sieć szerokopasmowa jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Obowiązujący od 16 grudnia 2012 r. art. 49a ustawy stanowi natomiast, że regionalna sieć szerokopasmowa może być realizowana przez inwestora, bez konieczności uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jak widać zatem, celem nowelizacji było dalsze uproszczenie procedur prawnych umożliwiających szybką i sprawną realizację inwestycji polegających na budowie regionalnych sieci szerokopasmowych. Pozostawienie inwestorowi wyboru tej procedury i zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji lokalizacyjnej, o jakiej mowa w art. 49 ust. 1 ustawy, nie może jednak pozbawiać podmiotu realizującego regionalną sieć szerokopasmową wsparcia przewidzianego w art. 54 ust. 8, które - oprócz omawianego już wyżej uproszczenia likwidującego bariery prawne w procesie inwestycyjnym - jest jednym z założeń ustawy w ramach osiągnięcia głównego jej celu, polegającego na unowocześnieniu gospodarki poprzez rozwój usług i sieci szerokopasmowych. Zdaniem Sądu, zawarte w tym przepisie określenie "lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej" oznacza faktyczny przebieg tej sieci na gruncie, nie zaś prawną formę realizacji inwestycji w drodze uzyskania przez inwestora decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia fakt, że przedmiotem wsparcia ze strony państwa jest w tym przypadku przedmiot inwestycji (tekst jedn.: regionalna sieć szerokopasmowa), a nie prawna forma jej realizacji. Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której racjonalny ustawodawca w celu osiągnięcia podstawowego założenia ustawy, o którym była już mowa wyżej, z jednej strony likwiduje bariery prawne dając inwestorowi możliwość wyboru dogodnej dla niego i jak najbardziej efektywnej procedury realizacji inwestycji, a z drugiej strony premiuje zwolnieniem od opłat za zajęcie terenów publicznych, o jakich mowa w art. 54 ust. 8, jedynie tych inwestorów, którzy uzyskają decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej (...).Tymczasem uproszczenie procedury przewidziane w art. 49a miało i ma nadal na celu przede wszystkim przyspieszenie i usprawnienie procesu realizacji inwestycji polegających na budowie sieci szerokopasmowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy inwestor nie ma prawnego obowiązku uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę - tak jak w tym przypadku, gdyż wystarczy jedynie zgłoszenie budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20a ustawy Prawo budowlane. Przypomnienia także wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej ma ten istotny skutek, że stosownie do art. 54 ust. 4 pkt 3 ustawy, stanowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli inwestor tytuł taki posiada, gdyż grunty przez które ma przechodzić sieć stanowią jego własność, bądź też zawarł umowy cywilnoprawne uprawniające go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wówczas uzyskiwanie decyzji lokalizacyjnej jest niecelowe; taką właśnie sytuację ustawodawca miał na uwadze wprowadzając art. 49a i pozostawiając inwestorowi wybór dogodnego rozwiązania prawnego w procesie inwestycyjnym". Reasumując Sąd ten stwierdził, że inwestorowi (wykonawcy) regionalnej sieci szerokopasmowej przysługuje uprawnienie do nieodpłatnego zajęcia pasa drogowego, o jakim mowa w art. 54 ust. 8 ustawy także wówczas, gdy realizuje inwestycję na podstawie art. 49a i nie uzyskał decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w również nieprawomocnym wyroku z 23 czerwca 2015 r. (sygn. II SA/Rz 459/15) zajął odmienne stanowisko. Mianowicie wskazał, że "racjonalny ustawodawca nie używa określeń w sposób przypadkowy. Do takiego rozumowania uprawnia również fakt, że przepis art. 54 ust. 8 specustawy w całości dotyczy decyzji lokalizacyjnej, nie zaś ogólnych zasad realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. W art. 49a mowa jest również o "realizacji regionalnej sieci" a więc można sądzić, że ustawodawca rozróżnia te dwa pojęcia (...) Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę wszystko to wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy było zwolnienie z opłaty tylko w przypadku realizacji prac na podstawie decyzji lokalizacyjnej. Wskazywałoby to również, że specustawa nie przewidywała zupełnego zwolnienia z opłaty za zajęcie pasa drogowego. Gdyby ustawodawca przewidywał, że wszystkie prace związane z tą infrastrukturą jeżeli powodują m.in. zajęcie pasa drogowego użyłby zwrotu tak jak w art. 49a, w którym jest mowa o dwóch trybach tj. "realizacja". Poza tym przepis art. 54 ust. 8 obowiązywał przed wejściem w życie zmiany specustawy, przez dodanie art. 49a nie zmieniono jego brzmienia ani jego systematyki. Opłata za zajęcie pasa drogowego należy do należności publicznoprawnych. Zakres zwolnień i ulg w takich przypadkach jest ograniczony i wymagana jest ścisła interpretacja przepisów prawa. Gdyby zamiarem ustawodawcy było takie rozumienie art. 54 ust. 8 specustawy, dodając przepis art. 49a zmieniłby również jego brzmienie".

Już tylko powyższe rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazują na to, że treść art. 54 ust. 8 ustawy dopuszcza możliwość jego różnej interpretacji w zakresie możliwości stosowania go w sytuacji, gdy realizacja inwestycji następuje bez wcześniejszego uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, jak miało to miejsce w tej sprawie. Tym samym opowiedzenie się przez organ za jednym z prezentowanych wyżej poglądów nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie art. 54 ust. 8 ustawy mogłoby co najwyżej stanowić podstawę do uchylenia decyzji w trybie odwoławczym, natomiast nie w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.