II SA/Ke 1102/14 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1644692

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lutego 2015 r. II SA/Ke 1102/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Długońska (sprawozdawca).

Sentencja

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 6 lutego 2015 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.G. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr 122/2013 w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych - Publiczna Szkoła Podstawowa i Przedszkole w Wiśniowej postanawia: I. zwolnić A. G. od kosztów sądowych w całości, II. oddalić wniosek o ustanowienie adwokata.

Uzasadnienie faktyczne

A.G. złożyła formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr 122/2013 w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych - Publiczna Szkoła Podstawowa i Przedszkole w Wiśniowej.

Ze złożonego wniosku wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni pracuje jako nauczycielka poza województwem świętokrzyskim, jest zatrudniona na okres roku 2004/2015 i zarabia 3000 zł brutto miesięcznie. Skarżąca płaci 1470 zł miesięczne za wynajem mieszkania. Ponadto ma własną kawalerkę w S. wielkości 30 m2 i uiszcza opłaty z nią związane: czynsz- 230 zł, prąd - 60 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni miesięcznie wydaje 110 zł na bilety komunikacji publicznej, 120 zł na telefon i Internet, 45 zł na soczewki kontaktowe i płyn do soczewek. Są to wydatki związane z wykonywaną pracą. Skarżąca przechodzi kurację laserową w związku ze schorzeniem endokrynologicznym na twarzy, wydaje na ten cel 250 zł co 6 tygodni.

Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży więc obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku, tj. w sytuacji ubóstwa. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę.

W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni, w tym dochód, który w całości jest przeznaczany na zaspokojenie jej bieżących potrzeb życiowych, w tym pokrycie kosztów leczenia i wydatków ściśle związanych z wykonywaną pracą zarobkową oraz brak majątku poza małym mieszkanie, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Oddaleniu podlega natomiast wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Wnioskodawczyni nie wykazała w sposób wiarygodny i przekonujący, że nie stać jej ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru. W formularzu PPF podała, że ponosi koszty postępowań kasacyjnych (sprawy sygn. akt I PK 248/14, II SA/Ke 550/14, II SA/Ke 551/14) do których należą także wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników. Należy podkreślić, że z akt sprawy sygn. II SA/Ke 551/14 wynika, że A.G. w dniu 22 stycznia 2015 r. ustanowiła swoim pełnomocnikiem z wyboru adwokat B.S. upoważniając ją do sporządzenia skargi kasacyjnej i występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Ponadto, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 625/08 (opublikowane w bazie http://orzecznictwo.nsa.gov.pl), ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika prawnego z urzędu następuje tylko wówczas, gdy brak profesjonalnej pomocy prawnej może pozbawić stronę możliwości obrony swoich praw. Takie niebezpieczeństwo nie zachodzi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym z uwagi na gwarancje procesowe przewidziane w art. 134 § 1 i art. 140 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zatem bada wnikliwie sprawę bez względu na fachowość, treść i konstrukcję skargi lub wniosku sporządzonych przez stronę. Ponadto sąd poucza strony działające w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia od orzeczeń sądowych.

Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przed wydaniem wyroku nie obowiązuje przymus adwokacki ani radcowski, skarżąca może skutecznie dokonać wszystkich czynności osobiście. W większości spraw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydaje wyrok albo postanowienie kończące po przeprowadzeniu jednej rozprawy sądowej. Skarżąca nie jest osobą nieporadną życiowo, ma doświadczenie w samodzielnym występowaniu w postępowaniu przed sądami. Należy podkreślić, że skarga została sporządzona w sposób profesjonalny z powołaniem się na naruszenie konkretnych przepisów prawa procesowego i materialnego oraz z przytoczeniem orzecznictwa sądów administracyjnych. Oznacza to, że skarżąca bardzo dobrze zna okoliczności sprawy i obowiązujące przepisy albo korzysta z usług profesjonalnego pełnomocnika z wyboru także i w tej sprawie, a zatem zbędny jest adwokat z urzędu.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2, ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.