Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008193

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 17 lutego 2016 r.
II SA/Ke 1066/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian.

Sędziowie WSA: Renata Detka (spr.), Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. znak: (...) w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r., znak: (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia 7 lipca 2015 r. orzekającej o skierowaniu ww. na badanie psychologiczne w zakresie wszystkich posiadanych kategorii prawa jazdy (B) w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z 7 lipca 2015 r. Prezydent Miasta K. skierował Z. K. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, powołując w podstawie prawnej art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami i podnosząc, że do organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) r. sygn. akt (...) uznającego skarżącego winnym prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Podkreślił, że przesłanka ta zobowiązuje organ do skierowania kierowcy na badania lekarskie.

W złożonym odwołaniu Z. K. podniósł, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna. Wyjaśnił, że wyrok na podstawie którego organ wydał decyzję jest jego zdaniem niesłuszny, w związku z czym wystąpił do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o zaskarżenie go kasacyjnie, a sprawa niniejsza winna być zawieszona do czasu rozstrzygnięcia jego wniosku przez Sąd Najwyższy lub umorzona.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, że Sąd Rejonowy w S. uznając skarżącego winnym kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości orzekł m.in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych kat. B prawa jazdy na okres 1 roku. Wyrok ten uprawomocnił się 6 maja 2015 r.

SKO podniosło, że zgodnie z art. 135a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami skierowanie na badania lekarskie i badania psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. Kolegium podkreśliło, że organ w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie ma obowiązek skierować kierowcę skazanego za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, na badania psychologiczne. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący prowadził w dniu 8 lipca 2013 r. w B. w ruchu lądowym samochód osobowy będąc w stanie nietrzeźwości. Kolegium zauważyło, że jest związane rozstrzygnięciem podjętym przez Sąd, zatem wobec treści wyroku z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt (...) zasadnym było skierowanie skarżącego na badania psychologiczne.

Za bezzasadny uznało SKO zarzut odnoszący się do konieczności zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku strony wniesionego do Rzecznika Praw Obywatelskich. Starosta bazuje bowiem na obowiązku z art. 182 k.k.w. powstałym w wyniku wydania ww. wyroku i dopóki ten wyrok pozostaje w obrocie prawnym, skierowanie na badania psychologiczne jest w pełni zasadne.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze Z. K. wniósł o uchylenie decyzji z 22 września 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący podniósł, że przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich toczy się postępowanie zmierzające do oceny czy istnieją podstawy kasacyjnego uchylenia wyroku będącego podstawą wydania decyzji Starosty K. i SKO. W ocenie skarżącego rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięć zapadłych w tym postępowaniu, a to zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. obliguje organ do zawieszenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie wszystkich posiadanych kategorii prawa jazdy, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły art. 82 ust. 1 pkt 4a oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Pierwszy z nich stanowi, że badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie z drugim z powyższych przepisów, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Stosownie do art. 135a ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, do dnia 3 stycznia 2016 r. skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

Podkreślenia wymaga, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek jej wydania, jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli do organu wpłynie skierowany przez sąd odpis wyroku z którego wynika, że kierowca został uznany za winnego prowadzenia pojazdu m.in. w stanie nietrzeźwości, starosta (prezydent miasta) ma obowiązek wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji, którego decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO, w dniu 16 czerwca 2015 r. otrzymał wyrok Sądu Rejonowego w S., Wydziału II Karnego z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt (...) (prawomocny od dnia 6 maja 2015 r.), którym uznano skarżącego za winnego tego, że w dniu 8 lipca 2013 r. w miejscowości B. będąc w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy. Wyrok ten, na mocy cytowanych wyżej przepisów, zobowiązywał organ I instancji do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Z tej przyczyny zasadnym było także utrzymanie tej decyzji w mocy przez SKO w K.

Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na konieczność zawieszenia postępowania w sprawie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na złożenie do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o kasację wyroku z 13 czerwca 2014 r. stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tym samym rozstrzygnięcie sprawy musi zależeć od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowiło podstawę do rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że jakiekolwiek postępowanie, o którym mowa w powyższym przepisie się toczy. Faktu takiego nie tworzy bowiem samo wniesienie do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku. Zgodnie zaś z informacjami zawartymi w dołączonym do skargi piśmie z 26 sierpnia 2015 r. Naczelnika Wydziału Klasyfikacji i Rozpoznawania Wniosków w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich oraz w piśmie z 7 grudnia 2015 r., sprawa jedynie pozostaje w zainteresowaniu Rzecznika, który zwrócił się do Sądu Rejonowego w Starachowicach o nadesłanie akt sprawy (...).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.