Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 8 grudnia 2006 r.
II SA/Ke 1055/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak (spr.).

Sędziowie WSA: Dorota Chobian, Dorota Pędziwilk-Moskal.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M.S na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Znak: (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) znak: (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu na wniosek M. S. postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nałożył na Gminę B. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 30 sierpnia 2005 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane w trakcie przebudowy linii napowietrznej 15 kv na odcinku od słupa nr 229 do słupa nr 230, przebiegającym przez działki o nr ewidencyjnych 442/1 i 442/3 w miejscowości W. gm. B., z jednoczesnym określeniem, iż projekt ten winien być opracowany zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) w zakresie odpowiednim do wprowadzonych zmian i winien posiadać wszystkie wymagane prawem uzgodnienia.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na wniosek M. S. zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalono, że na działce nr.442/1 ustawiony został słup energetyczny nr 299 będący częścią linii napowietrznej 15kV, którą zrealizowano na podstawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę z dnia 2 sierpnia 2002 r. wydanej przez Wojewodę dla inwestycji "Budowa zbiornika retencyjnego "W.", gm. B. wraz z obiektami towarzyszącymi".

Powyższa przebudowa została zakończona, a przedmiotowa linia została włączona do sieci i odebrana przez Rejonowy Zakład Energetyczny.

Przeprowadzona w dniu 17 czerwca 2004 r. kontrola wykazała, że usytuowanie słupa energetycznego nr 229 na działce nr 442/1 jest inne niż przewidywał zatwierdzony projekt budowlany, słup ten bowiem został zbliżony o około 2 m do granicy działki nr 443/1 będącej własnością E. i M. S. Poza tym organ nadzoru budowlanego ustalił, że także usytuowanie słupa nr 230 na działce nr 442/3 odbiega od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Oceniając powyższy stan sprawy, organ I instancji stwierdził, że w trakcie przebudowy linii 15 kV w obrębie działki 442/1 doszło do istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia budowlanego i w związku z powyższym w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany.

W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez M. S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) znak: (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a następie powołując się na treść art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, że inwestor zrealizował inwestycję z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków udzielonego pozwolenia na budowę, a zatem organ I instancji zasadnie nałożył obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Natomiast ustosunkowując się do kwestii podnoszonych w odwołaniu, organ wyjaśnił, iż nie ma podstaw prawnych do nakazania przesunięcia słupa nr 229 w miejsce przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym, bowiem w prowadzonym obecnie postępowaniu orzeka się wyłącznie o przydatności dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. S. domagając się jej uchylenie jako naruszającej prawo.

Skarżący podniósł, że bezspornym jest, iż inwestor wybudował linię energetyczną niezgodnie z projektem i zezwoleniem na budowę, ponieważ jeden ze słupów mający zgodnie z projektem przebiegać około 2,5 metra od jego działki został w trakcie wykonywania robót przesunięty o 2 metry i aktualnie przebiega w odległości zaledwie 0,5 m od granicy z jego działką, na co skarżący zgody nie wyraził. Zdaniem skarżącego świadczy to o dokonaniu przez samowoli budowlanej. W tej sytuacji decyzja zezwalająca gminie B. na wykonanie zmiany projektu i dostosowanie go do sytuacji na gruncie - stanowi sankcjonowanie przez organ samowoli i naruszenie przez niego prawa, podczas gdy jedynym zgodnym z prawem wyjściem winno być nakazanie inwestorowi ustawienie słupa zgodnie z zezwoleniem na budowę i projektem.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym kontroli dokonuje na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 51 ust1 ustawy z dnia 7 lipca 199 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, dalej zwaną Prawo budowlane) stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1)

nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2)

nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3)

w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Zaś ust. 3 tego przepisu brzmi: po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję:

1)

o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo

2)

w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Jak wynika z materiału sprawy podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy.

Zgodnie z przepisem ust. 7 tego przepisu - ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wynika zatem wprost, że w sytuacji gdy roboty budowlane zostały już wykonane, a więc zrealizowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, to w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego może skorzystać z uprawnień jaki daje mu ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 art. 51.

W niniejszej sprawie bezspornym było, że przebudowa linii napowietrznej 15 kV została dokonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz, że inwestycja powyższa w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego została już zakończona. A zatem w myśl ww. przepisu art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, organy te nie mogły nałożyć na inwestora określonego w punkcie 3 ustęp 1 art. 51 ustawy obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, gdyż powyższe mogłoby mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdyby roboty budowlane przy przedmiotowej inwestycji nie zostały jeszcze ukończone tzn. inwestycja byłaby w trakcie realizacji. W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi.

Mając powyższe rozważania na uwadze należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego wydając decyzje naruszyły prawo materialne poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Błędnie bowiem zakwalifikowano ustalony prawidłowo stan faktyczny sprawy pod hipotezę przepisu prawnego (błąd w subsumpcji).

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit-a" i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 tej ustawy wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nadzoru budowlanego winny ocenić we własnym zakresie zgromadzony materiał dowodowy / w tym przedłożoną dokumentację traktując ją jako element postępowania dowodowego) i zająć wiążące stanowisko co do prawnych możliwości utrzymania wykonanych robót. Organy nadzoru budowlanego muszą zatem rozważyć czy i jakie należy podjąć działania na podstawie przepisu art. 51ust. 1 pk.1 lub pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r