II SA/Go 853/18, Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2624898

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 lutego 2019 r. II SA/Go 853/18 Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska.

Sędziowie WSA: Jacek Jaśkiewicz (spr.), Krzysztof Dziedzic.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa pod nazwą "Zakład D" prowadzonego przez D.G. Kontrolą objęto okres od (...) kwietnia 2017 r. do dnia (...) kwietnia 2018 r. Jak ustalono w trakcie kontroli w tym okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr (...) oraz licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr (...). Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. W okresie 6 miesięcy od dnia wszczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 11 kierowców na umowę o pracę. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z dnia (...) maja 2018 r.

Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r., nr (...) nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 11.050,00 zł za naruszenia określone pod pozycjami 1.4, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm.; dalej cytowana jako u.t.d.; aktualnie Dz. U. z 2019 r. poz. 58), a sprowadzające się do opisanych szczegółowo w treści decyzji:

1) niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie;

- przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

2) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- o czas powyżej 15 minut do 30 minut,

- za każde następne rozpoczęte 30 minut;

- skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny;

3) skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku:

- o czas do jednej godziny,

- za każdą następną rozpoczętą godzinę;

4) nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu;

5) naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy.

2. W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 91 ust. 3 Konstytucji RP,

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej k.p.a.) przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

- art. 9 k.p.a. przez naruszenie obowiązków należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego poprzez nie wydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców i strony,

- art. 77 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 107 k.p.a. przez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji,

- art. 92b u.t.d. przez niezastosowanie w sprawie,

- art. 92c u.t.d. przez niezastosowanie w sprawie,

- art. 2 rozporządzenia nr 581/2010.

W uzasadnieniu strona podniosła, że organ błędnie zastosował w sprawie przepis lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary dwukrotnie, w sytuacji gdy przepis nie umożliwia takiej sytuacji. Dodatkowo odwołujący wskazał, że organ nie zastosował w sprawie przepisu art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Odnosząc się do naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. odwołujący podał, że organ błędnie ustalił liczbę dni i tym samym w dniach od 1 maja 2017 r. do 4 maja 2017 r. oraz od dnia 6 maja 2017 r. do 7 maja 2017 r. pojazdem nie wykonywano przewozów drogowych. W kwestii zaś naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. podkreślono, że organ I instancji nie wskazał o jakie dni chodzi, w sytuacji gdy powinny być brane wyłącznie dni zarejestrowanej aktywności. Dodatkowo strona odnosząc się do naruszeń czasu pracy wskazała, że w sytuacji gdy kierowcy odbierają odpoczynki nieobowiązkowe, to w takiej sytuacji powinny się one wliczać do przypisanych przez prawo terminów.

3. Po rozpatrzeniu odwołania, GITD decyzją z dnia (...) września 2018 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji opisał przebieg sprawy oraz ustalenia organu I instancji powołując in extenso treść przepisów art. 92a ust. 3, 4, 5 i 6, art. 92b ust. 1-2 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych nie stosuje się przepisów działu IVa k.p.a.

W dalszej części decyzji organ opisał typizację stwierdzonych naruszeń podając, że z ustalonego stanu faktycznego wynika naruszenie:

1) lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie w wysokości 1.600 zł - opisane szczegółowo w uzasadnieniu decyzji na stronie 9-11;

2) lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - karą pieniężną w wysokości 200 zł (strona 11- 12 uzasadnienia decyzji)

3) lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (strona 12-13 uzasadnienia):

- lp. 5.2.1 - o czas powyżej 15 minut do 30 minut jednej godziny - karą pieniężną w wysokości 2x150 zł = 300 zł,

- lp. 5.2.2. - za każde następne rozpoczęte 30 minut - karą pieniężną w wysokości 200 zł;

4) lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - karą pieniężną w wysokości 200 zł (strona 13 uzasadnienia);

5) lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku (strona 13-14 uzasadnienia):

- lp. 5.4.1 - o czas do jednej godziny - karą pieniężną w wysokości 50 zł,

- lp. 5.4.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę - karą pieniężną w wysokości 5x100 zł = 500 zł

6) lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień karą pieniężną w wysokości 8x500 zł = 4 000 zł (strona 14-15 uzasadnienia decyzji);

7) lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdego kierowcę: 8x500 zł = 4.000 zł (strona 15-17 uzasadnienia).

Zdaniem GITD, organ I instancji zebrał prawidłowo materiał dowody w sprawie, który umożliwił organowi odwoławczemu wydanie niniejszej decyzji przy zachowaniu przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutu strony odnośnie naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że kara została nałożona prawidłowo, albowiem przedsiębiorca dopuścił się dwukrotnie naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z akt sprawy pojazd o nr rej (...) był zgłoszony do licencji krajowej jak i międzynarodowej, w związku z tym strona nie dochowała terminu do wykreślenia pojazdu z powyższych licencji w terminie 28 dni od zdarzenia w postaci zbycia. Organ I instancji obszernie odniósł się do wyjaśnień strony w tym zakresie (str. 3 uzasadnienia).

Dodatkowo organ odwoławczy powołując się na przepis art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wskazał, że w sytuacji gdy nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W tej sytuacji kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Organ odwoławczy podkreślił, że przy poszczególnych naruszeniach związanych z czasem pracy, brak było wydruków umożliwiających zastosowanie w sprawie przepisu art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.

Wyjaśniając zarzut strony odnośnie naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że przeanalizował dane cyfrowego, które jednoznacznie świadczyło, iż doszło do stwierdzonych w protokole kontroli naruszeń. Jednocześnie podkreślił, że przy ustalaniu okresów między wczytywaniami danych wziął pod uwagę wyłącznie dnia zarejestrowanej aktywności kierowców. W związku z tym zarzut strony, iż nie doszło do naruszenia związanego z przekroczeniem maksymalnego okresu na wczytanie danych z kart kierowców należało uznać za niezasadny.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że organ I instancji prawidłowo przypisał stronie naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona pomimo wezwań organu, nie okazała danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. (...) za okres 8 dni. W przypadku zaś sprzedaży wskazanego auta, przedsiębiorca powinien zabezpieczyć dane cyfrowe, które winien okazać podczas kontroli. Jednocześnie z materiału dowodowego nie wynikało, iż we wskazanych przez stronę dniach pojazdem nie wykonywano przewozów drogowych. Ponadto organ odwoławczy nie uznał argumentacji strony odnośnie uwzględniania odpoczynków "nieobowiązkowych" przy uwzględnianiu okresów nieprzerwanych odpoczynków.

W końcowej części uzasadnienia decyzji GITD przedstawił założenia odpowiedzialności przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową i zasady nadzoru nad kierowcami. Wskazał, że w stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych to jest art. 92b oraz 92c u.t.d., gdyż okoliczności te nie zostały przez skarżącego wykazane.

4. W skardze złożonej do tutejszego sądu z zachowaniem warunków formalnych i terminu, D.G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD powtarzając zarzuty podniesione w odwołaniu. Nadto dodał zarzut naruszenia art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodów w postaci wyjaśnień strony, uzasadniających odstępstwa od norm socjalnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

5. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

6. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do ust. 6 art. 92a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Taryfikacja kar przewidziana w ustawie powoduje, że ich typizacja wymaga ustalenia każdego przypadku naruszenia prawa na podstawie dokumentów, z których część pochodzi z urządzeń specjalnie dedykowanych do rejestracji czasu pracy kierowców. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji zgromadził wszystkie dowody, które istniały lub zostały przez stronę mu przedstawione, w szczególności zapisy z urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku dotyczące kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie strony i pojazdów (zapisy z tachografów cyfrowych pojazdów, które prowadzili kontrolowani kierowcy, tarcze tachografów), ewidencje czasu pracy kontrolowanych kierowców, wnioski urlopowe, karty kierowców, listę kierowców dokonujących przewozy na rzecz strony, umowy o pracę lub inne dokumenty dotyczące pracy kierowców i działania przedsiębiorstwa skarżącego.

7. Wbrew twierdzeniom skargi, orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły adekwatny stan faktyczny. Stan ten, co należy podkreślić, został zrekonstruowany na podstawie danych pochodzących z urządzeń lub ewidencji albo dokumentów specjalnie wytwarzanych w celu dokumentowania czynności. To właśnie urządzenie rejestrujące na wykresówce lub karcie kierowcy wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, dane z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu są urządzeniami, które zostały specjalnie wytworzone i przeznaczone do obiektywnego stwierdzania czasu pracy, jazdy, odpoczynku itd. Dlatego obalenie domniemań płynących z tych urządzeń i pochodzących z nich dokumentów wymaga wykazania szczególnych okoliczności.

Takich jednak w sprawie nie ma, gdyż skarga (podobnie jako odwołanie), choć obszerna nie zawiera żadnych konkretów i w gruncie rzeczy jest kompilacją treści przepisów, poglądów doktryny i orzecznictwa, które dotyczą tego typu spraw, ale i do każdej takiej sprawy mogą być powołane jako materiał poglądowy. Organ, co wynika z akt administracyjnych zastosował się do zasad postępowania i właściwie powołał kwalifikacje materialnoprawne. Każdy przypadek naruszenia prawa został dokładnie określony i omówiony w uzasadnieniach obu decyzji ze wskazaniem dowodów, na podstawie których nastąpiło konkretne ustalenie.

8. Wskazać też należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny, wskazał dowody w oparciu, o które poczynił te ustalenia, wskazując jednocześnie dlaczego odmówił uwzględnienia zarzutów podnoszonych przez stronę. Wskazał jednocześnie podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się przy tym to każdego zarzutu strony i dokładnie wyjaśnił zasadność przyjętego stanowiska. W szczególności organ prawidłowo ustalił termin pobierania i wczytywania danych oraz dni aktywności, zgodnie z przyjętymi w tego typu sprawach zasadami czyli uwzględniając tzw. "dni zarejestrowanej aktywności, co wynika ze znajdujących się w aktach dokumentów (por.s. 16 do 18 uzasadnienia decyzji organu II instancji) oraz przyczyny dlaczego nałożył karę w związku z pojazdem nr rej. (...) (s. 19 uzasadnienia decyzji). Wyjaśnienia tam podane są zgodne ze stanem faktycznym sprawy i przekonywujące.

9. Strona podnosząc zarzut naruszenia powyższych przepisów k.p.a. nie skonkretyzowała na czym polegały poszczególne uchybienia organu, w jakim zakresie ustalenia nie odpowiadają treści dokumentów zebranych w sprawie. Podkreślić należy, że ile na organie ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym (z którego to obowiązku organ się w pełni wywiązał), to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej. Organ trafnie zwrócił uwagę na to, że okoliczności na które strona powoływała się w odwołaniu (powtórzone w skardze) są gołosłowne i nie mają oparcia w dowodach, bowiem strona ich nie przedstawiła. Nie zostały też udokumentowane w sposób właściwy (adnotacje na wykresówce, wydrukach lub planie pracy).

W sprawie nie można też mówić o naruszeniu zasady zaufania, gdyż organ prowadził postępowanie i stosował prawo zgodnie ze standardami oraz utrwaloną w tej dziedzinie konwencją. Strona miała wszelkie gwarancje procesowe i z nich korzystała, a organ czytelnie i prawidłowo wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia.

10. Jeśli chodzi o podniesione, również ogólnikowo zarzuty naruszenia art. 92b i 92c ust. 1 u.t.d. zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że to na przedsiębiorcy prowadzącym przedsiębiorstwo transportowe spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy kierowców, mający na celu przeciwdziałanie naruszeniom wymogów ustawy. To zatem przedsiębiorca wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych.

Nie można przy tym uznawać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku, jaki został określony w tych przepisach. Ustawodawca wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów ustawy.

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że ciężar wykazania okoliczności wynikających z art. 92b ust. 1 u.t.d. spoczywa na przewoźniku. Dlatego to prowadzący przedsiębiorstwo transportowe winien udowodnić, że dołożył należytej staranności organizując pracę i nie miał wpływu na naruszenia prawa przez kierowców. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Przedsiębiorca chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinien wykazać, że przedsięwziął wszystkie niezbędne środki zapobiegające powstaniu naruszenia prawa i jego przyczyny.

W ocenie Sądu liczba stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń dowodzi, że procedury służące egzekwowaniu przestrzegania norm czasu pracy wynikających z przepisów rozporządzenia nr 561/2006, nie były efektywne. Ustalone przez organ przypadki naruszeń tych norm nie miały bowiem charakteru incydentalnego. Na skutek kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącego ustalono szereg naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i czasie odpoczynku kierowców. Skarżący zaś nie wykazał by nadzór nad praca kierowców i ogólną organizacją rejestrowania ich aktywności był właściwy.

11. Podobnie w przypadku rozważania stosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. wykazanie przesłanek egzoneracyjnych obciąża przedsiębiorcę. Okolicznością egzoneracyjną jest przede wszystkim siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność egzoneracyjną uznawana jest również wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. Takich okoliczności w sprawie również nie wykazano.

Poglądy te wyżej opisane są w orzecznictwie powszechnie i utrwalone. Nie stwierdzono w tym zakresie, jak dotychczas, że restryktywne wymogi wobec firm transportowych naruszają zasady konstytucyjne. Regulacje te, oparte istotnie na prawie unijnym, uzasadnione są bezpieczeństwem innych uczestników ruchu drogowego.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.