II SA/Go 841/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2775909

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 stycznia 2020 r. II SA/Go 841/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska.

Sędziowie WSA: Krzysztof Dziedzic (spr.), Adam Jutrzenka-Trzebiatowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia

I. uchyla zaskarżone postanowienie,

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M.W. kwotę 210 (dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2019 r., nr (...) r. Prezydent Miasta (...) nałożył na M.W. grzywnę w wysokości 9.000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku zwrotu prawa jazdy kategorii "AM, B1, B" nr (...), seria i nr druku (...).

Pismem z dnia (...) sierpnia 2019 r. M.W. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) "odwołanie" wskazując w nim, że o postanowieniu z dnia (...) lutego 2019 r. dowiedział się w dniu 2 sierpnia 2019 r., sprawdzając w Wydziale Egzekucji Administracyjnej Urzędu Miasta (...) powód zajęcia konta osobistego.

Postanowieniem z dnia (...) września 2019 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Pismem z dnia (...) września 2019 r. M.W. złożył bezpośrednio w Samorządowym Kolegium Odwoławczym pismo, które organ uznał za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...). W uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec dwukrotnego awizowania przesyłki, nie otrzymał fizycznie ww. postanowienia, przez co nie mógł go skutecznie zaskarżyć.

Postanowieniem z dnia (...) września 2019 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu organ podał, że zaskarżone zażaleniem postanowienie Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2019 r., nr (...) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wysłane na prawidłowy adres, tj. (...), zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 6 marca 2019 r. (pierwsze awizo: 19 lutego 2019 r., drugie awizo: 27 lutego 2019 r.). Powyższe oznaczało że 7- dniowy termin na wniesienie zażalenia upłynął w dniu 13 marca 2019 r. Natomiast z wniosku M.W. z dnia (...) września 2019 r., jednoznacznie wynikało, że o postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2019 r. M.W. dowiedział się w dniu 2 sierpnia 2019 r.

W ocenie Kolegium, mając na uwadze przesłankę drugą sformułowaną na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został złożony z rażącym naruszeniem 7-dniowego terminu określonego przez ustawodawcę, czego konsekwencją było nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Organ podkreślił, że już 8 sierpnia 2019 r. wnioskodawca wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia (...) lutego 2019 r., powinien wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Na postanowienie SKO M.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., podając, że początkiem biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia powinien być dzień 19 września 2019 r., kiedy to skarżący dowiedział się z postanowienia Kolegium o uchybieniu terminu. Zatem składając w dniu 23 września 2019 r. wniosek o przywrócenie terminu, skarżący zachował 7-dniowy termin określony w przepisach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. Dz. U. 2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j.Dz. U. 2019.2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu skarżącemu do wniesienia zażalenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia, było przyjęcie przez Kolegium, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie zachował siedmiodniowego terminu do jego złożenia.

Zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z przepisu tego wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, może być również dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. Dotyczy to sytuacji, w których strona nie miała świadomości przekroczenia terminu i dokonując czynności działała w subiektywnym przeświadczeniu, że robi to w ustawowym terminie. Jeśli zatem strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od uzyskania przez nią wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (por. wyrok NSA z 10 marca 2000 r., I SA/Lu 1524/98). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że datą tą, w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jest data doręczenia postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do dokonania tej czynności (por. wyroki NSA z 24 marca 1999 r., I SA/Gd 1664/98, z 10 marca 2000 r., I SA/Lu 1524/98, z 16 czerwca 2009 r., I FSK 373/08).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Kolegium dokonało błędnej interpretacji art. 58 § 2 k.p.a. przyjmując, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia zażalenia był (...) sierpnia 2019 r., a wniosek o przywrócenie terminu, skarżący winien złożyć jednocześnie z zażaleniem, a więc 8 sierpnia 2019 r. Tym samym Kolegium poczyniło założenie, że w dniu 2 sierpnia 2019 r. skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do złożenia zażalenia i składając to zażalenie w dniu 8 sierpnia 2019 r. wiedział, że składa je z naruszeniem terminu. Tymczasem skarżący twierdzi, że składając w dniu 8 sierpnia 2019 r. zażalenie (nazwane przez niego odwołaniem) był nieświadomy przekroczenia terminu do jego złożenia. Jeżeli Kolegium miało wątpliwości co do daty, w której skarżący powziął wiadomość o uchybieniu terminowi, to winno zwrócić się do niego o złożenie wyjaśnień, kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się, iż nie zachował terminu do wniesienia zażalenia i dopiero na podstawie tych wyjaśnień ustalić czy został zachowany termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Bez poczynienia takich ustaleń niedopuszczalne było przyjęcie, że w dniu 8 sierpnia 2019 r. skarżący składając zażalenie (nazwane przez niego odwołaniem) wiedział, że czyni to z uchybieniem terminu. Należy zauważyć, że takie działanie skarżącego byłoby całkowicie nieracjonalne. Racjonalne natomiast jest wyjaśnienie skarżącego, że w dniu 2 sierpnia 2019 r. dowiedział się on o istnieniu postanowienia Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2019 r. i zaskarżając je w dniu 8 sierpnia 2019 r. pozostawał w mylnym przekonaniu, że czyni to w terminie, zaś o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero w dniu 19 września 2019 r., kiedy doręczono mu postanowienie Kolegium z dnia (...) września 2019 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

W związku z powyższym nie można też zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia skarżący winien złożyć równocześnie ze złożeniem zażalenia, a więc w dniu 8 sierpnia 2019 r. Z przepisów k.p.a. wynika, iż wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu musi być dokonana czynność, której wniosek dotyczy (art. 58 § 2 zdanie drugie k.p.a.). Obowiązek ten nie dotyczy jednak sytuacji, gdy wniosek o przywrócenie terminu został złożony już po dokonaniu czynności, której dotyczy. Istotne jest jedynie, aby najpóźniej w momencie złożenia wniosku czynność ta została dokonana. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu - 23 września 2019, czynność której on dotyczył - wniesienie zażalenia, była już dokonana.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że organ II instancji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., nie ustalił prawidłowo daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia zażalenia i w konsekwencji z naruszeniem art. 58 § 2 k.p.a., stwierdził, że prośba o przywrócenie terminu została złożona przez skarżącego z przekroczeniem terminu określonego w tym przepisie.

W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania w postaci uiszczonej opłaty od skargi oraz kosztów dojazdu na rozprawę.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium będzie związane przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Kolegium powinno zatem w oparciu o wyjaśnienia skarżącego ustalić datę, w której ustała przyczyna uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia zażalenia, czyli datę kiedy skarżący dowiedział się jaki był termin do zaskarżenia postanowienia Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2019 r. Jeżeli wiedzę taką skarżący uzyskał w dniu 19 września 2019 r., kiedy doręczono mu postanowienie Kolegium z dnia (...) września 2019 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, to wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 23 września 2019 r. z zachowaniem terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a., a strona wcześniej dopełniła także czynności polegającej na wniesieniu zażalenia, pozostając na etapie jej dokonywania w mylnym przekonaniu, że termin jest zachowany.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.