Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2567124

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 3 października 2018 r.
II SA/Go 440/18
Obowiązek prowadzenia dowodów a obowiązek potwierdzenia twierdzeń strony.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski.

Sędziowie WSA: Grażyna Staniszewska, Jacek Jaśkiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2018 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji decyzją z (...) stycznia 2018 r. nr (...) nałożył na E.K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo "A" E.K. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z powodu popełnienia naruszeń wskazanych w art. 92 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm.; dalej lub u.t.d.) w zw. z lp. 2.1 oraz 2.5.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, polegających na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie linii regularnej albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym (kara 8.000 zł), jak również linii regularnej specjalnej oraz wykonywania przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego (kara 5000 zł).

Podstawą wszczęcia postępowania i wydania decyzji była kontrola drogowa autobusu marki (...) o nr rej. (...), należącego do firmy E.K., przeprowadzona (...) października 2017 r. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował M.M. Pojazdem wykonywano przewóz pracowników do przedsiębiorstwa I sp. z o.o., zwanego potocznie "Z". Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr (...) na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole.

W toku postępowania zostali przesłuchani świadkowie M.M. - kierowca autobusu oraz G.K. - mąż E.K., zarządzający transportem w jej firmie, skierowano wezwania do strony oraz firmy I dotyczące umów łączących przewoźnika z tą firmą, strona złożyła wyjaśnienia w sprawie pismami z (...) października i (...) listopada 2017 r. Pismem z dnia (...) grudnia 2017 r. organ I instancji powiadomił pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania dowodowego. W odpowiedzi pismem z dnia (...) stycznia 2018 r. pełnomocnik strony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Zdaniem organu ustalenia kontroli oraz pozostałe dowody przeprowadzone w sprawie dały podstawę do przyjęcia naruszeń wskazanych i sankcjonowanych w wydanej dnia (...) stycznia 2018 r. decyzji.

2. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił decyzji:

- "mającą wpływ na jej treść obrazę przepisów postępowania regulujących ocenę dowodów polegającą na ich dowolnej, a nie swobodnej ocenie" w konsekwencji prowadzące do błędnych ustaleń,

- "mający wpływ na treść decyzji brak inicjatywy dowodowej organu" wyrażający się nieprzesłuchaniem świadków korzystających z transportu,

- "mające wpływ na treść decyzji pozbawienie strony możności obrony swych praw" przez niepowiadomienie pełnomocnika strony o przeprowadzanym dowodzie z przesłuchania świadka G.K. (wskazał, że o terminie przesłuchania świadka G.K. nie został powiadomiony, choć ten dowód wnioskował).

Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

3. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł z tytułu popełnienia naruszenia określonego w lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie linii regularnej albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym). Co do drugiej z wymierzonych stronie przez organ I instancji kar Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał ją za niezasadną (w tym zakresie decyzja jest prawomocna).

W uzasadnieniu decyzji (w zakresie dotyczącym utrzymanej kary) organ wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wskazane w tym przepisie dokumenty, a jeśli wykonuje przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych to również odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

Stosownie do treści art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1173 z późn. zm.). W myśl art. 4 pkt 9 u.t.d. przewozem regularnym specjalnym jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Stosownie do art. 20 ust. 1a u.t.d. załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. Według art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d. do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się m.in. proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Według art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. W myśl lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu regularnego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

Odnośnie stwierdzonego i utrzymanego w decyzji organu II instancji naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. stwierdzono, że z zeznań kierowcy autobusu M.M. wynikało, że od ok. 6 miesięcy przed kontrolą był zatrudniony u kontrolowanego przedsiębiorcy w charakterze kierowcy autobusu. Świadek ten zeznał, że w dniu kontroli wykonywał przewóz osób z miejscowości (...) z przystanku autobusowego mieszczącego się naprzeciwko dworca (...) do (...) do przedsiębiorstwa I sp. z o.o. Świadek wyjaśnił, że na tej trasie przewozi pracowników spółki od ok. półtora miesiąca od poniedziałku do piątku na trasie ok. 70 km, korzystając z trzech przystanków: (...) przystanek naprzeciwko dworca (...),(...) i przystanek w (...) przy ul. (...) oraz, że wykonuje te przewozy naprzemiennie, tj. na zmianę wyjazd z (...) o godz. 4:10, przyjazd do (...) na godz. 6:00 i na II zmianę wyjazd z (...) o godz. 12:00 i przyjazd do (...) o godz. 14:00. Z zeznań świadka wynikało również, że przedsiębiorca nie uzyskał zezwolenia na przewozy regularne specjalne.

Pismem z (...) października 2017 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał I sp. z o.o. do przedłożenia umowy na przewóz pracowników przedsiębiorcy zawartej z E.K. W odpowiedzi udzielonej drogą mailową 10 października 2017 r. pracownik spółki I wyjaśnił, że współpracę z E.K. spółka rozpoczęła (...) września 2017 r. i na dzień udzielania odpowiedzi nie została między stronami zawarta umowa na piśmie z uwagi na zmienność tras i godzin przewozów.

W wyjaśnieniach złożonych przez stronę pismem z (...) października 2017 r. strona wskazała, że otrzymywała od spółki I co tydzień w piątek ramowy program szkoleń dla kandydatów do pracy, który określał godziny i trasy przejazdów. Pismem z (...) października 2017 r. organ I instancji wezwał stronę do przesłania programów szkoleń przesyłanych stronie co piątek przez ww. spółkę począwszy od sierpnia 2017 r. W odpowiedzi udzielonej pismem z (...) listopada 2017 r. strona wyjaśniła, że nie archiwizowała tychże dokumentów. Organ wezwał do przesłania programów szkoleń także spółkę I, która również nie przedłożyła wymaganych dokumentów, twierdząc jedynie, że zatrudnianie nowych pracowników skutkuje zmianą trasy przejazdów wykonywanych przez przedsiębiorcę E.K. (e-mail z I sp. z o.o. z (...) listopada 2017 r. - w aktach sprawy).

Z zeznań świadka G.K., zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie strony, zatrudnionego również w charakterze kierowcy wynikało, że firma jego żony od początku września 2017 r. wykonywała przewozy na trasie (...) dowożąc pracowników do przedsiębiorstwa I. Na początku realizacji przewozów były to przewozy osób na szkolenia kandydatów do pracy. Trasę i ilość przewożonych osób wyznaczała I. Trasa przejazdu przebiegała przez powiat (...) i potrafiła być zmieniana nawet 5 razy w tygodniu. Świadek zeznał, że przedsiębiorca nadal nie zawarła pisemnej umowy z I, mimo to posiada na dzień przesłuchania zezwolenie na przewozy regularne specjalne (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy).

Zdaniem Głównego Inspektora Drogowego przewóz osób realizowany przez stronę i opisany w protokole kontroli i decyzji organu I instancji był przewozem regularnym w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.d., gdyż dotyczył pracowników spółki I przewożonych od poniedziałku do piątku w stałych godzinach dostosowanych do godzin rozpoczęcia pracy w systemie dwuzmianowym (wyjazd godz. 4:10, przyjazd do (...) na godz. 6:00 i wyjazd o godz. 12:00 i przyjazd do (...) na godz. 14:00). Przewozy odbywały się na stałych trasach (...) z wykorzystaniem trzech przystanków: (...) przystanek naprzeciwko dworca (...),(...) i przystanek w (...) przy ul. (...).

Za takimi ustaleniami przemawia treść zeznań kierowcy, która jest spójna i logiczna. Nadto za ich wiarygodnością przemawia fakt, że zostały złożone podczas kontroli, a więc "na gorąco", bez przemyślenia konsekwencji ich złożenia, dlatego organy obu instancji dały im wiarę. Organ zważył, że argumenty podnoszone przez stronę dotyczące rzekomego przewożenia kandydatów na pracowników I na szkolenia organizowane przez spółkę nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Rzekome zmiany rozkładu jazdy w zakresie tras i godzin przewozów również nie zostały przez stronę dowiedzione. Faktem jest, że na dzień kontroli drogowej strona nie zawarła ze spółką I umowy dotyczącej realizacji przewozów na piśmie. Nie znaczy to jednak, że między skarżącą a spółką nie istniał stosunek zobowiązaniowy, w oparciu o który strona realizowała przewozy. Niezależnie od tego, czy przewożone osoby były pracownikami spółki, czy kandydatami na pracowników oraz czy przewóz wykonywany (był celem dowiezienia pracowników do pracy na I lub II zmianę, czy też był to przewóz kandydatów na pracowników na szkolenie organizowane przez spółkę, bezspornie przewozy były przewozami regularnymi specjalnymi, co wynika z treści zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zarówno strona, jak i I nie przedłożyli żadnego dowodu na okoliczność przeprowadzania rzekomych szkoleń dla kandydatów na pracowników spółki, których strona miała dowozić do spółki. Nadto podkreślić trzeba, że strona nie wykazała rzekomej zmienności tras i godzin przewozu, która miała mieć miejsce nawet 5 razy w tygodniu, chociażby poprzez przedłożenie wydruku z korespondencji mailowej ze spółką.

Powołując się na orzecznictwo i inne przepisy organ wskazał, że w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE z 14 listopada 2009 r., L.300/88) przewozy pracowników do zakładu pracy wskazano jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. To, że czasami może dojść do zmiany godzin czy trasy przejazdu nie oznacza, że przewozy tracą charakter regularności, gdyż zgodnie z ustawą o transporcie drogowym jest to dopuszczalne, gdy nie jest to zależne od strony.

W odniesieniu do zarzutu pełnomocnika strony dotyczącego niepowiadomienia strony o przeprowadzanym dowodzie organ wyjaśnił, że pismem z (...) listopada 2017 r. wezwał G.K. do stawienia się na przesłuchanie w charakterze świadka (...) grudnia 2017 r. w (...), w oddziale wydziału ITD. Pismo to zostało przesłane także pełnomocnikowi strony. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, pełnomocnik strony odebrał pismo 8 grudnia 2017 r. A zatem organ I instancji podjął próbę zawiadomienia pełnomocnika strony o przeprowadzanym dowodzie. Niezależnie od tego organ uznał, że nawet jeśli doszło w niniejszej sprawie do naruszenia uprawnienia strony do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Pełnomocnik strony został zawiadomiony pismem z (...) grudnia 2017 r. o zakończeniu postępowania dowodowego i w piśmie z (...) stycznia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na zawiadomienie wskazał, że biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy wnosi jak dotychczas. Pełnomocnik strony nie podnosił na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Nadto dowód z przesłuchania G.K. nie był dowodem kluczowym, stanowiącym podstawę wydania rozstrzygnięcia.

W końcowej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.), gdyż karę administracyjną regulują przepisy szczególne (art. 189a § 2 k.p.a.).

4. W skardze wniesionej w terminie pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) stycznia 2018 r. zarzucając:

- "wydanie przez organ II instancji kwestionowanej decyzji, mimo niedopełnienia wymogów przewidzianych dla postępowania administracyjnego w zakresie oceny zebranych w jego toku dowodów, mianowicie dokonał tejże oceny w sposób nie swobodny, a dowolny, jeśli nie pomijając w istocie w procesie ustalania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów świadczących na korzyść skarżącej to niewątpliwie interpretując ewentualne wątpliwości na jej niekorzyść, mimo iż okoliczności przez nią konsekwentnie podawane znalazły potwierdzenie zarówno w oświadczeniach I sp. z o.o. z dnia (...) października 2017 r. i (...) listopada 2017 r., jak i w zbieżnych z ich treścią zeznaniach świadka G.K. i mimo że dla ich wyjaśnienia istniała niewykorzystana przez organy obu instancji możliwość przesłuchania przewożonych przez skarżącą pasażerów w charakterze świadków na okoliczność charakteru wykonywanych przewozów";

- "wydanie przez organ II instancji kwestionowanej decyzji, w oparciu materiał dowodowy zebrany w toku postępowania, mimo nie dopełnienia przez organ I instancji wymogów przewidzianych dla postępowania administracyjnego w zakresie zapewnienia stronie możliwości realizacji prawa do czynnego w nim udziału poprzez przeprowadzenie czynności procesowej polegającej na odebraniu zeznań od świadka G.K., mimo iż pełnomocnik strony, otrzymując informację o przedmiotowej czynności w dniu jej dokonania w istocie nie miał możliwości wzięcia w niej udziału, co pozbawiło go sposobności zadania świadkowi określonych pytań o okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, w szczególności pytań, w zakresie których konieczność ich postawienia wyniknęłaby w toku przeprowadzonej pod jego nieobecność czynności celem weryfikacji, potwierdzenia bądź uzupełnienia wypowiedzi wskazanego świadka".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego z nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zatrzymany do kontroli drogowej pojazd, znajdujący się w dyspozycji strony skarżącej, wykonywał przewóz regularny specjalny w rozumieniu przepisów u.t.d. bez wymaganego zezwolenia (druga kara nałożona przez organ I instancji została prawomocnie uchylona). Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Tak jak wskazano to w treści decyzji zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl lp 2.1 załącznika nr 3, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy jeśli wykonuje przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych, na które to przewozy potrzebne jest zezwolenie (art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

Z kolei stosownie do treści art. 4 pkt 7 u.t.d. - przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie Prawo przewozowe. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 9 u.t.d. przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Z przytoczonych przepisów wynika, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d.

6. W sprawie niesporne było, że na dzień kontroli skarżąca nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego. Zdaniem Sądu dowody przeprowadzone w sprawie, w szczególności zaś dowód z zeznań świadka M.M. - kierowcy autobusu dowodzą, że przewozy dokonywane na rzecz spółki I sp. z o.o. miały charakter regularny. Jak zeznał bowiem kierowca kontrolowanego pojazdu w chwili zatrzymania do kontroli wykonywał przewóz osób z miejscowości (...) z przystanku autobusowego mieszczącego się naprzeciwko dworca (...) do (...) do przedsiębiorstwa I sp. z o.o. Świadek wyjaśnił, że na tej trasie przewozi pracowników od ok. półtora miesiąca od poniedziałku do piątku na trasie ok. 70 km, korzystając z trzech tych samych przystanków oraz, że wykonuje przewozy naprzemiennie, tj. na I zmianę wyjazd z (...) o godz. 4:10, przyjazd do (...) na godz. 6:00 i na II zmianę wyjazd z (...) o godz. 12:00 i przyjazd do (...) o godz. 14:00. Pozostałe dokumenty (ich brak) nie podważają wiarygodności tych zeznań, które jak słusznie zauważa organ zostały złożone bezpośrednio w dniu kontroli i jasno wskazują na stan faktyczny. Przewozy te nadal są wykonywane tyle, że skarżąca dysponuje już zezwoleniem, co można uznać za potwierdzenie prawidłowości ustaleń organów.

7. To, że obowiązek prowadzenia dowodów w modelu inkwizycyjnym obciąża organ nie oznacza, że organowi można postawić zarzut zaniechania, jeśli nie znalazł dowodów wykazujących twierdzenia strony. Organ I instancji zwracał się do skarżącej i firmy I o informacje i dokumenty dotyczące przewozu. Udzielone odpowiedzi dowodzą jedynie, że między stronami nie było pisemnej umowy przewozu nie obalają jednak zeznań świadka M.M. Ich treść świadczy raczej o tym, że są one reakcją na prowadzone postępowanie, podobnie jak zeznania świadka G.K.

Odnośnie do tych ostatnich zeznań zgodzić się należy z zarzutem pełnomocnika strony, że przez brak jego powiadomienia doszło do naruszenia gwarancji procesowych strony. Nie było to jednak pozbawienie strony możliwości działania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a rozmiar tego naruszenia należy ocenić w aspekcie istotności wpływu na końcowy wynik postępowania. Dowód został przeprowadzony na wniosek strony i w podanym zakresie. Z treści zeznań świadka wynika to, co strona twierdziła wcześniej (co nie dziwi skoro świadek jest osobą zarządzającą transportem w firmie żony). Zgodzić się więc należy z organem, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że pełnomocnik skarżącej nie domagał się powtórzenia tego dowodu, ani w reakcji na zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego w pierwszej instancji, ani w odwołaniu.

Także nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący pominięcia innych dowodów, gdyż ustalenia poczynione przez organ są wystarczające, a strona nie wskazała jakichś konkretnych, istniejących dowodów, które należałoby przeprowadzić. Wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2015 r., II GSK 440/14;). Z uwagi na znaczenie dowodowe protokołu z kontroli dla potrzeb przyszłych postępowań administracyjnych data jego sporządzenia jest miarodajna dla powzięcia przez organ kontroli informacji o naruszeniu prawa przez kontrolowany podmiot, z czym wiąże się powinność wyciągnięcia względem niego stosownej sankcji przez właściwy organ.

8. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W działaniu organu administracji Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu decyzji zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący podane motywy jej podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie został prawidłowo oceniony oraz, że naruszono w istotnym stopniu przepisy postępowania, jak również prawa materialnego, w tym art. 92a ust. 1 u.t.d. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), rozważały także możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 80 k.p.a.

Wobec prawidłowych ustaleń Sąd nie miał wątpliwości co do prawidłowości uznania przedmiotowych przewozów za przewozy regularne. Świadczy o tym ich powtarzalność (regularność), według określonego rozkładu jazdy i wedle określonych godzin. Regulacje prawne dotyczące przewozu osób pozwalają przewoźnikowi samodzielnie określić charakter przewozu. Zatem to strona skarżąca powinna posiadać wiedzę, jakiego zezwolenia będzie wymagała zamierzona działalność, w szczególności działalność polegająca na dowozie uczniów, którym trzeba zapewnić opiekę i bezpieczeństwo. Brak takiego zezwolenia w sytuacji realizowania przewozu regularnego oznacza, że odbywał się on za zgodą i wiedzą przewoźnika, na jego ryzyko. Nie można zatem uznać, że strona skarżąca jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe dochowała w tym przypadku należytej staranności i przezorności wykonując przewóz bez wymaganego zezwolenia.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżąca nie przedłożyła bowiem w toku postępowania administracyjnego dowodów wskazujących na okoliczności, na które nie miała wpływu. Zgodnie regulacją powołanego przez organ art. 189f § 1 i art. 189a § 2 k.p.a. nie było podstaw do stosowania instytucji kodeksowych.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.