Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 25 lipca 2007 r.
II SA/Go 406/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz.

Sędziowie WSA: Asesor Joanna Brzezińska (spr.), Aleksandra Wieczorek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi M.P. na Starosta Powiatu z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie Odmowa zawieszenia postępowania administracyjnego Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) marca 2006 r. (data stempla pocztowego) M.P. skierowała do Wojewody wniosek o zawieszenie prowadzonego przez Starostę postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek Z.J., w sprawie pozwolenia na nadbudowę piętra nad budynkiem mieszkalnym przy ul. (...). W uzasadnieniu strona wskazała, że starosta odmówił jej prawa odwołania się od postanowienia z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) oraz, że rozstrzygał przedwcześnie gdyż Wojewoda nie rozstrzygnął jeszcze środka odwoławczego od postanowienia organu pierwszej instancji z (...) stycznia 2006 r. (...). Strona podkreśliła, że postanowienie, jak i całe postępowanie jest nieważne gdyż inwestycja jest już wykonana w całości lub w części, Z.J. rozpoczął już budowę ściany nośnej a w 2000 r. od (...) listopada do (...) grudnia nadbudowę garażu, muru granicznego i nadbudowę domu od podwórka.

Jednocześnie pismem z dnia (...) marca 2006 r. wniosek o zawieszenie wskazanego wyżej postępowania skierował do Wojewody także M.P. (wpływ do organu 23 marca 2006 r.).

Postanowieniem z dnia (...) marca 2006 r. nr (...), wydanym z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, powyższe wnioski o zawieszenie postępowania administracyjnego, przekazano do rozpoznania zgodnie z właściwością Staroście Powiatu. Orzeczenie to wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu (...) marca 2006 r.

Starosta postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2006 r. nr (...), na podstawie art. 98 § 1, art. 101 i art. 123 k.p.a., odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek M.P. z dnia (...) lutego 2006 r. w sprawie o zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na nadbudowę piętra nad budynkiem mieszkalnym na działce nr (...) dla Z.J., z powodu - na żądanie. W uzasadnieniu tego postanowienia organ poinformował stronę, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało zakończone nieostateczną decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2006 r., którą strony otrzymały. Wniosek jest zatem bezprzedmiotowy, ponieważ zawiesić można postępowanie, które jest w toku. Ponadto, przytaczając treść przepisów art. 97 i art. 98 k.p.a., Starosta wskazał, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek Z.J., a więc tylko tej stronie przysługuje prawo złożenia wniosku o zawieszenie postępowania. Organ uznał, że nie zachodzą żadne przesłanki ani okoliczności zawieszenia postępowania, wobec czego nie jest ono możliwe.

Analogicznej treści postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2006 r., nr (...) o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania, Starosta rozstrzygnął wniosek M.P.

M.P. (pismo nadane dnia 11 maja 2006 r.) oraz M.P. (pismo nadane dnia 28 kwietnia 2006 r), wnieśli zażalenia na rozstrzygające ich wnioski postanowienia organu pierwszej instancji z 21 kwietnia 2006 r., bezpośrednio do Wojewody. Organ odwoławczy postanowieniami z dnia (...) maja 2006 r., powołując się na przepis art. 65 § 1 k.p.a., Wojewoda przekazał Staroście Powiatowemu zażalenia stron wskazując, że należało je wnieść do organu pierwszej instancji, który następnie w trybie art. 133 i 132 § 1 lub 2 k.p.a. zobowiązany jest przesłać zażalenie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Wojewoda zaznaczył także, że wniesienie zażalenia w terminie bezpośrednio do organu drugiej instancji nie stanowi ujemnych skutków dla strony. Ponadto M.P. oraz M.P. skierowali do Wojewody pisma uzupełniające, odpowiednio z dnia (...) czerwca oraz (...) maja 2006 r.

Rozpoznając zażalenie M.P., postanowieniem z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...), Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia (...) kwietnia 2006 r. nr (...). Z kolei postanowieniem nr (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia (...) kwietnia 2006 r. nr (...), zaskarżone przez M.P. W równobrzmiących uzasadnieniach powyższych postanowień Wojewoda wyjaśnił, że poruszane w zażaleniach kwestie dotyczące postępowania w sprawie pozwolenia na nadbudowę piętra nad budynkiem mieszkalnym na działce nr ewid. gr (...), nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu odwoławczym, gdyż nie dotyczą one zaskarżonych postanowień organu pierwszej instancji z dnia (...) kwietnia 2006 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 98 § 1 k.p.a., aby organ mógł się przychylić do wniosku strony muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki - postępowanie, którego zawieszenia żąda strona jest w toku, ponadto wniosek winien pochodzić od strony, na żądanie której postępowanie to zostało wszczęte, a jego zawieszeniu nie sprzeciwiają się pozostałe strony postępowania i zawieszenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym. Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż postępowanie, którego zawieszenia żądały strony zostało wszczęte na wniosek Z.J. z dnia (...) listopada 2005 r., co oznacza, że skuteczny wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie mógł złożyć jedynie Z.J. Nadto Wojewoda podniósł, ze wnioski M.P. oraz M.P. o zawieszenie postępowania wpłynęły do organu właściwego gdy przedmiotowe postępowanie zostało już zakończone poprzez wydanie w dniu (...) marca 2006 r. decyzji Starosty nr (...)

w sprawie pozwolenia na nadbudowę piętra budynku mieszkalnego na działce nr ewid. (...). W konsekwencji organ drugiej instancji stwierdził, że nie zostały spełnione dwie z czterech przesłanek, których wystąpienie jest niezbędne do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania.

M.P. pismem z dnia (...) lipca 2006 r. (data stempla pocztowego), zatytułowanym jako "odwołanie", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na ostateczną decyzję Wojewody z dnia (...) czerwca 2006 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia (...) marca 2006 r. oraz na postanowienie Wojewody z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia (...) kwietnia 2006 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Na podstawie przepisu art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przywoływana dalej jako "p.p.s.a." w związku z zaskarżeniem w powyższym piśmie dwóch aktów, przewodniczący zarządził (zarządzenie z dnia 17 sierpnia 2006 r. k.1) rozdzielenie tych skarg w ten sposób, że skargę na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zarejestrowano pod sygn. II SA/Go 406/06

Jednocześnie M.P., pismem z dnia (...) czerwca 2006 r. zatytułowanym jako "odwołanie", które wpłynęło do Wojewody w dniu (...) lipca 2006 r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi także na dwa orzeczenia ostateczne tj. na decyzję Wojewody z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia (...) marca 2006 r. oraz na postanowienie Wojewody z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia (...) kwietnia 2006 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Skargi te zostały rozdzielone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 sierpnia 2006 r. w ten sposób, że pod sygnaturą II SA/Go 408/06 zarejestrowano skargę M.P. na powyższe postanowienie.

Odpowiadając na skargi zarówno M.P., jak i M.P. dotyczące postanowień organu odwoławczego z dnia (...) czerwca 2006 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień.

Z uwagi na okoliczność, iż sprawy ze skarg M.P. i M.P. na tożsame co do stanu faktycznego, daty i treści postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia tego samego postępowania administracyjnego, pozostają ze sobą w związku, na podstawie przepisu art. 111 § 2 p.p.s.a., Sąd zarządził ich połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (k. 37), pod dotychczasową sygn. akt II SA/Go 406/06.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy, na skutek połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skarg M.P. i M.P., jest zbadanie zgodności z prawem ostatecznych postanowień Wojewody z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na nadbudowę, a nie całości stosunków administracyjno-prawnych związanych z zagadnieniem budowy i rozbudowy przez Z.J. budynku mieszkalnego, położonego na działce nr (...).

W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że postępowanie administracyjne jest uregulowanym prawem procesowym ciągiem czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ze względu na celowy charakter postępowania administracyjnego - jego tok powinien opierać się na pewnych racjonalnych założeniach, a między innymi winien mieć charakter ciągły, tzn. toczyć się bez przerwy od momentu wszczęcia postępowania aż do chwili wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie. Ciągłość postępowania jest bowiem jednym z podstawowych czynników zapewniającym szybkość działania administracji, a więc także możności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w granicach obowiązujących terminów, określonych w przepisach art. 35 i 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca przewidział jednakże, że w pewnych okolicznościach przerwanie toku postępowania administracyjnego okaże się z przyczyn faktycznych lub prawnych nieuniknione, dlatego też wprowadził instytucję zawieszenia postępowania.

Z podanych wyżej przyczyn, przepisów regulujących podstawy zawieszenia postępowania nie można interpretować rozszerzająco. Nie mogą one z pewnością być nadużywane w celu zaniechania rozstrzygnięcia przez organ danej sprawy administracyjnej, czy też próby uniemożliwienia, przez uczestników postępowania administracyjnego, lub nieuzasadnionego procesowo opóźnienia terminu wydania przez organ administracji decyzji rozstrzygającej sprawę.

Według rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego podstawy zawieszenia postępowania można podzielić na obligatoryjne (art. 97 § 1), które w przypadku ich wystąpienia zobowiązują organ do zawieszenia postępowania z urzędu oraz fakultatywne (art. 98 § 1), gdy organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, ale zależy to od jego uznania. Obligatoryjne podstawy zawieszenia postępowania to:

1)

śmierć strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe,

2)

śmierć przedstawiciela ustawowego strony,

3)

utrata przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,

4)

gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Gdy przyczyny te ustąpią, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Z kolei organ może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wobec tego fakultatywne zawieszenie postępowania, jak słusznie wskazywały organy rozpoznające przedmiotowe wnioski, uzależnione jest od łącznego wystąpienia czterech przesłanek:

1)

postępowanie w danej sprawie administracyjnej toczy się,

2)

z żądaniem zawieszenia postępowania występuje strona, na której wniosek postępowanie zostało wszczęte,

3)

w postępowaniu, w którym występuje wielość stron, pozostałe strony muszą wyrazić zgodę na zawieszenie postępowania,

4)

zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu.

Należy podkreślić, że ewentualny wniosek o zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego nie wszczyna nowego postępowania dotyczącego tylko tej kwestii, lecz jest jedynie zagadnieniem wpadkowym, ubocznym do głównego nurtu postępowania. Zaistnienie przeszkód w dalszym prowadzeniu postępowania, czy to obligatoryjnych czy też fakultatywnych rodzi obowiązek rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez właściwy organ prowadzący postępowanie główne, co do zasady zanim przystąpi on do dalszych czynności procesowych. Od rozstrzygnięcia bowiem tego zagadnienia zależy to, czy dalej można prawidłowo prowadzić postępowanie administracyjne, zmierzające wszakże przede wszystkim do załatwienia sprawy administracyjnej.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma także okoliczność, że zgodnie z przepisem art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zasada dwuinstancyjności znajduje swoje źródło w przepisie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Oznacza to, że postępowanie administracyjne jest "w toku" od chwili jego wszczęcia, do zakończenia poprzez wydanie decyzji ostatecznej w sprawie. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy administracyjnej oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest zatem postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest jedynie weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s.144 i nast.).

W konsekwencji należy wskazać, że ewentualny wniosek o fakultatywne zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego, może zostać rozstrzygnięty, w zależności od daty jego wpływu do właściwego organu, bądź przez organ pierwszej instancji, przed wydaniem przez niego decyzji merytorycznej w sprawie, bądź przez organ drugiej instancji, na etapie postępowania odwoławczego.

Przechodząc od powyższych rozważań ogólnych na grunt przedmiotowej sprawy należało w pierwszej kolejności wnikliwe ustalić moment skutecznego, wobec organu rozpoznającego sprawę administracyjną, wniesienia przez M.P. oraz M.P. ich wniosków o zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego.

Niniejsze postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek Z.J. z dnia (...) listopada 2005 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę polegająca na nadbudowie piętra nad budynkiem mieszkalnym położonym na działce nr ew. (...).

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) zostało ono zawieszone przez Starostę z urzędu na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z koniecznością rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury zagadnienia wstępnego dotyczącego zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie odległości usytuowania ściany z otworem okiennym od granicy działki sąsiedniej. M.P. i M.P. jako strony postępowania, zaskarżyli powyższe postanowienie zażaleniem. Wojewoda postanowieniem z dnia (...) marca 2006 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania.

Po ustaniu przyczyny zawieszenia - uzyskaniu upoważnienia Ministra Transportu i Budownictwa - organ prowadzący postępowanie z urzędu podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia (...) marca 2006 r. Wobec treści zarzutów stron, na marginesie dalszych rozważań należy podkreślić, iż zażalenie na postanowienie w odróżnieniu do odwołania od decyzji administracyjnej jest środkiem względnie suspensywnym, co oznacza, że jego wniesienie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia, a jedynie organ administracji publicznej może wstrzymać jego wykonanie, jeżeli uzna to za uzasadnione (art. 143 k.p.a.).

Następnie Starosta, postanowieniem z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych tj. § 12 ust. 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej samej dacie organ wydał decyzję nr (...) rozstrzygającą o wniosku Z.J. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę piętra nad budynkiem mieszkalnym.

Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, ze decyzję tę doręczono M.P. w dniu 11 kwietnia 2006 r., natomiast M.P. w dniu (...) kwietnia 2006 r.

Wyrażając swoje niezadowolenie z podjęcia zawieszonego postępowania i sposobu jego prowadzenia M.P., pismem datowanym na dzień (...) marca 2006 r. (wpływ do organu 23 marca 2006 r.), skierował do Wojewody wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Podobny wniosek skierowała także do Wojewody M.P. - pismo datowane na dzień (...) marca 2006 r. (wpływ do organu 27 marca).

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadził w pierwszej instancji Starosta Powiatu, zatem to ten organ właściwy był do rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania w dacie złożenia wniosków do Wojewody. Organy administracji publicznej zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.), przy czym za naruszenie przepisów o właściwości ustawodawca przewidział sankcję nieważności decyzji (orzeczenia) - art. 156 § 1 pk1 k.p.a.

Zgodnie z przepisem art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

Zasadnie zatem, postanowieniem z dnia (...) marca 2006 r. nr (...), na podstawie ww. przepisu Wojewoda, przekazał wnioski M.P. i M.P. dotyczące zawieszenia postępowania, organowi właściwemu - Staroście Powiatu. Postanowienie to, wraz z wnioskami o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wpłynęło do Starosty w dniu (...) marca 2006 r., zatem już po wydaniu decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie administracyjne przed tym organem.

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, organ nie może bowiem z oczywistych względów podjąć jakichkolwiek czynności nie znając treści żądania strony. W tej sytuacji, na skutek skierowania przez skarżących wniosków o zawieszenie postępowania do organu wyższego stopnia nad organem właściwym do rozpoznania sprawy, Starosta Powiatu w dniu (...) marca 2006 r. nie był już uprawniony do merytorycznego rozpoznania wniosków o zawieszenie postępowania administracyjnego zakończonego w danej instancji decyzją z dnia (...) marca 2006 r. Dalszy bieg wniosków skarżących uzależniony był zatem od tego, czy decyzja organu pierwszej instancji została przez którąś ze stron postępowania zaskarżona odwołaniem, co równoznaczne jest z uruchomieniem postępowania odwoławczego przed organem drugiej instancji. Jak wcześniej podkreślono postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej w jej całokształcie, zatem to organ odwoławczy stał się uprawniony i zobowiązany, przed wydaniem decyzji w sprawie, do rozpoznania wniosków o zawieszenie toczącego się przed nim postępowania administracyjnego.

Na podstawie akt administracyjnych Sąd ustalił, że zarówno M.P. (20 kwietnia 2006 r.), jak i M.P. (13 kwietnia 2006 r.), za pośrednictwem Starosty Powiatu, wnieśli odwołania od decyzji tego organu z (...) marca 2006 r. nr (...). Mając na uwadze powyższe okoliczności, w tej sytuacji procesowej obowiązkiem organu pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 133 k.p.a. było przekazanie całości akt sprawy administracyjnej - wraz z przedmiotowymi wnioskami o zawieszenie postępowania administracyjnego - do rozpoznania organowi drugiej instancji. Rozpoznając zatem w dniu (...) kwietnia 2006 r. postanowieniami nr (...) samodzielnie wnioski M.P. i M.P. o zawieszenie niniejszego postępowania administracyjnego, Starosta Powiatu naruszył przepisy o właściwości rzeczowej, rozstrzygając w sprawie toczącej się już w trybie odwoławczym. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy wnioski te winien rozpoznać organ drugiej instancji - Wojewoda. Z tej przyczyny postanowienia te, wydane z naruszeniem art. 19 i art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., po myśli przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotknięte są wadą nieważności.

Organ drugiej instancji rozpoznając zażalenia stron na powyższe postanowienia organu pierwszej instancji winien usunąć tę wadę i wyeliminować kwestionowane postanowienia z obrotu prawnego, po myśli art. 138 k.p.a. Wojewoda bowiem także był zobowiązany z urzędu czuwać nad właściwością do rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia wpadkowego wobec głównego toczącego się postępowania w sprawie administracyjnej, niezależnie od swojej oceny merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia postępowania. Utrzymując natomiast w mocy postanowienia Starosty dotknięte nieważnością, organ drugiej instancji rażąco naruszył prawo, co w konsekwencji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkuje także nieważnością zaskarżonych postanowień organu drugiej instancji dotyczących odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego.

Okoliczności te, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu stały się podstawą uwzględnienia skarg M.P. i M.P.

Ponadto należy wskazać, że organ pierwszej instancji wadliwie sformułował sentencje postanowień z dnia (...) kwietnia 2006 r. Stwierdził bowiem, iż "odmawia się zawiesić postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek (...) z dnia (...) w sprawie o zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na nadbudowę piętra (...) z powodu na żądanie". Rozstrzygnięcia te bowiem wskazują jednoznacznie, że Starosta Powiatu wnioski o zawieszenie postępowania potraktował jako wnioski wszczynające odrębne postępowania administracyjne w sprawie zawieszenia toczącego się postępowania.

Jednocześnie jednak należy podkreślić, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko wyrażone przez organy administracji publicznej orzekające w sprawie wniosków o zawieszenie postępowania wszczętego na wniosek Z.J., w zakresie określenia podmiotu legitymowanego przez ustawodawcę do wystąpienia z żądaniem fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że strony każdego postępowania administracyjnego jeżeli uznają, że ich interes jest odmienny (lub nawet sprzeczny) od interesu wnioskodawcy, mogą domagać się realizacji swych praw w tym postępowaniu korzystając z szeregu uprawnień regulowanych przepisami procedury administracyjnej m.in. zgłaszać uwagi, żądania, wnioski dowodowe oraz środki zaskarżenia od rozstrzygnięć, czy to zażalenia na postanowienia (w przypadkach określonych przez ustawę), czy też odwołania od decyzji kończącej postępowanie. Ponadto każda strona postępowania administracyjnego może także zaskarżyć, w jej ocenie, niezgodną z prawem ostateczną decyzję administracyjną do sądu administracyjnego. Nie jest możliwym natomiast, w demokratycznym państwie prawnym, w szczególności w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zaakceptowanie takiego postępowania stron, które ma na celu jedynie uniemożliwienie bądź bezpodstawne "zawieszenie" wydania przez organ administracji decyzji, która w ocenie strony może być dla niej niekorzystna, lub niezgodna z prawem.

Sądowi wiadome jest z urzędu, że wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Go 405/06, uwzględniając skargę M.P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Wojewody z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia (...) marca 2006 r. nr (...). Oznacza to, że przedmiotową sprawę w całości zobowiązany będzie rozpoznać organ pierwszej instancji. W tej sytuacji zatem, na skutek orzeczenia w niniejszym postępowaniu sądowym, Starosta w pierwsze kolejności zobowiązany będzie do rozpoznania wniosków skarżących o zawieszenie postępowania administracyjnego. Jednocześnie z uwagi na znaczny upływ czasu i zmianę sytuacji procesowej w sprawie, wskazane będzie zwrócenie się do wnioskodawców o zajęcie aktualnego stanowiska (czy podtrzymują swoje wnioski, czy cofają) w przedmiocie wniosków dotyczących zawieszenia postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając skargę na postanowienie Sąd stwierdza jego nieważność w całości lub w części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Ponadto zgodnie z przepisem art. 135 ww. ustawy, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł jak w sentencji.

Wobec braku wniosku skarżących o zwrot poniesionych kosztów niniejszego postępowania sądowego, zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a., nie orzeczono w tym zakresie.