Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 27 września 2006 r.
II SA/Go 383/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz.

Sędziowie WSA: Grażyna Staniszewska, Asesor Michał Ruszyński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi L.H. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Uzasadnienie.

Wnioskiem z dnia (...) lutego 2006 r. L.H. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy o przywrócenie świadczenia przedemerytalnego w wymiarze 80 % należnej emerytury. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się na ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i stwierdziła, że na dzień 31 grudnia 2001 r. posiadała staż pracy w wymiarze 39 lat i 4 miesiące i spełniała warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego w wymiarze 80 % emerytury, natomiast po nowelizacji ustawy, która to nowelizacja weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. - takich uprawnień nie posiadała. Strona stwierdziła ponadto, że pozostawała w stosunku pracy do dnia (...) marca 2002 r.

Decyzją z dnia (...) marca 2006 r. działający z upoważnienia Starosty Kierownik Działu Informacji, Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy odmówił ponownego ustalenia świadczenia przedemerytalnego. Decyzja wydana została na podstawie art. 150a ust. 1, art. 150d ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) - zwaną dalej ustawą, oraz art. 10 i art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu (...) kwietnia 2002 r., dokumentując okres pracy uprawniający do emerytury w wymiarze 39 lat 6 miesięcy i 29 dni. Decyzją z dnia (...) maja 2002 r. przyznane zostało stronie świadczenie przedemerytalne od dnia (...) kwietnia 2002 r. w wysokości 80 % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego, nie mniej niż 120 % i nie więcej niż 200 % zasiłku dla bezrobotnych.

Dalej, powołując się na treść art. 150d ust. 1 ustawy, organ stwierdził, że w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a. powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji, albo okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia przedemerytalnego lub jego wysokość, zaistniałe po dniu ustalenia prawa do tego świadczenia. Ponadto, wskazując na treść art. 150a ustawy, organ podał, że strona zatrudniona była do dnia (...) marca 2002 r., a zatem nie spełniała warunku, o którym mowa w tym przepisie prawa, do przyznania świadczenia przedemerytalnego na podstawie ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła, że nowelizacja ustawy (ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., a nie z dniem 12 stycznia 2002 r., jak błędnie - w ocenie strony - przyjął organ I instancji, dlatego podtrzymuje swój wniosek o świadczenie przedemerytalne.

Decyzją z dnia (...) maja 2006 r. nr (...) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz poparł w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

L.H. wniósł skargę. W skardze skarżący zarzucił, że decyzje organów obydwu instancji naruszają przepisy art. 150a i art. 150d pkt 4 lit. a ustawy. Ponadto skarżący stwierdził, że w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., gdyż zostało ujawnione naruszenie prawa, albowiem na podstawie art. 150a i 150d pkt 4 lit.a ustawy skarżący posiadał uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego. Ponadto skarżący wskazał na wyroki sądu powszechnego, z których wynika niewypłacalność zakładu pracy zatrudniającego wówczas skarżącego, które - w ocenie skarżącego - mają istotne znaczenie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. Nr 153 poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Nadto zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a. - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby istniały podstawy do uwzględnienia skargi.

Decyzją z dnia (...) maja 2002 r. nr (...) skarżącemu przyznane zostało prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia (...) kwietnia 2002 r. w wysokości 80 % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego, nie mniej niż 120 % i nie więcej niż 200 % zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 37k ust. 1 pkt 3, art. 37k ust. 2 i 3, art. 37l oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. (DZ.U. z 2001 Nr 6 poz. 56). Decyzja ta stała się ostateczna.

Na podstawie tejże decyzji skarżący pobiera świadczenie przedemerytalne w wysokości 80 % emerytury.

Zgodnie z treścią art. 150a ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzemieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Stosownie do treści art. 150d ust. 1 ustawy prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach na wniosek osoby uprawnionej (zainteresowanej) lub z urzędu, jeżeli po dniu przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaty tych świadczeń zostaną ujawnione okoliczności:

1)

określone w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a. powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji;

2)

mające wpływ na prawo do świadczenia przedemerytalnego lub jego wysokość, zaistniałe po dniu ustalenia prawa do tego świadczenia.

Według treści art. 37k. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56) - stan prawny na dzień 31 grudnia 2001 r. - świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9 - który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania - osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (DZ.U. z 1994 r. Nr 1 poz. 1 ze zm.). Stosownie do treści art. 37k ust. 2 tejże ustawy wysokość świadczenia przedemerytalnego wynosi, z zastrzeżeniem ust. 10, 90 % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, nie mniej jednak niż odpowiednio wysokość zasiłku określona w art. 37j ust. 2 i 3 (czyli odpowiednio - nie mniej niż 120 % i 160 % zasiłku dla bezrobotnych).

Na mocy art. 37k ust. 1 pkt 3, art. 37k ust. 2 i 3 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ.U. z 2001 r. nr 6 poz. 56 ze zm.) decyzją z dnia (...) maja 2002 r. skarżącemu przyznane zostało od dnia (...) kwietnia 2002 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego w wysokości 80% emerytury, nie mniej niż 120% i nie więcej niż 200% zasiłku dla bezrobotnych.

We wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne w sprawie, skarżący na podstawie art. 150a i 150 d ustawy, domagał się ponownego ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wskazane tu przepisy prawa, w wypadku zaistnienia określonych w nich okoliczności, dawały możliwość ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego - na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w stanie prawnym obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r. (a zatem-w wysokości 90% emerytury, nie mniej niż 120% i 160% zasiłku dla bezrobotnych).

Jednakże jak wyżej zaznaczono, ponowne przeliczenie świadczenia przedemerytalnego ustawodawca uzależnił od zaistnienia określonych okoliczności.

Zgodnie z treścią przytoczonego powyżej przepisu art. 150a ustawy, prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w wymienionej tam ustawie w brzemieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki do jego nabycia.

Natomiast stosownie do treści art. 37k ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (DZ.U. z 1994 r. Nr 1 poz. 1 ze zm.)

A zatem pierwszą przesłanką przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego jest spełnienie warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W art. 2 ust. 1 pkt 2 wymienionej powyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, określono osobę bezrobotną jako nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej oraz spełniającą inne, wymienione w tym przepisie warunki.

Należy stwierdzić, że do dnia (...) stycznia 2002 r. (o której to dacie jest mowa w przytoczonym powyżej przepisie art. 150a ustawy) skarżący nie spełniał warunków formalnych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a tym samym do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, albowiem pozostawał w stosunku pracy. Okoliczność, że skarżący do dnia (...) stycznia 2002 r. pozostawał w stosunku pracy pozostaje poza sporem. Jak wynika z akt sprawy umowa o pracę wygasła z dniem (...) marca 2002 r. (na rozprawie skarżący podał, że - z dniem 29 marca 2002 r., jednakże różnica w datach nie ma w sprawie istotnego znaczenia). Tym samym wobec skarżącego brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 150a i następnych ustawy.

Jak wyżej wskazano przepis art. 150d ustawy reguluję procedurę ponownego ustalenia świadczenia przedemerytalnego, ale ma on zastosowanie w przypadku, gdy osoba zainteresowana spełnia warunki wymienione w art. 150a ustawy.

Ponieważ skarżący do dnia (...) marca 2002 r. pozostawał w stosunku pracy, dlatego nie spełniał warunku, o którym mowa w art. 150a ustawy do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu na dzień (...) grudnia 2001 r.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że również okoliczności na które powoływał się skarżący - w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, czyli wyroki zasądzające na jego rzecz należności z tytułu wynagrodzenia za pracę, nie są tymi okolicznościami, które stanowiłyby podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie świadczenia przedemerytalnego.

Z przedstawionych względów skarga okazała się bezzasadną.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono.