Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 27 września 2006 r.
II SA/Go 327/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz.

Sędziowie WSA: Grażyna Staniszewska, Asesor Michał Ruszyński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy wymeldowania

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) r. nr (...),

II.

zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adw. A.J. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) plus należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.

Uzasadnienie faktyczne

-

1 -

UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z (...) kwietnia 2006 r. Nr (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z (...) stycznia 2006 r. znak (...) orzekającej o odmowie wymeldowania k.p. z pobytu stałego z lokalu przy ul. (...).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że w swoich wyjaśnieniach złożonych na rozprawie administracyjnej W.P. - wnioskodawca wymeldowania k.p. z pobytu stałego oświadczył, że jego syn K. nie mieszka w jego lokalu od 5 lat. Powyższy lokal opuścił dobrowolnie i zamieszkał przy ul. (...). W spornym lokalu zamieszkują studentki, które wynajmują to mieszkanie. Organ wskazał, że z wyjaśnieniami wnioskodawcy nie zgodził się jego syn. Oświadczył, że w swoim lokalu przy ul. (...), gdzie zamieszkuje jego konkubina wraz ze swoim synem, tylko przebywa. W spornym lokalu natomiast zamieszkuje, ponosi koszty związane z jego utrzymaniem. Prawdą jest, że wynajął jeden pokój studentkom, lecz do końca 2005 r. opuszczą one ten lokal. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że uczestniczący świadek w toczącym się postępowaniu potwierdził fakt zamieszkiwania k.p. w spornym lokalu.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że k.p. nie opuścił spornego lokalu w sposób trwały. Fakt ten ma w ocenie organu odwoławczego potwierdzenie w wyjaśnieniach jakie złożyła sąsiadka uczestnicząca jako świadek w tym postępowaniu. Organ podał, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i w sposób trwały. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanym przypadku k.p. nie opuścił spornego lokalu na trwałe. Potwierdza to również odbierana przez niego korespondencja kierowana na adres pobytu stałego. Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom W.P., iż syn nie zamieszkuje w jego lokalu od 5 lat, gdyż nie ma to potwierdzenia w dokumentach jakie zgromadził organ I instancji.

-

2 -

Z decyzją organu II instancji nie zgodził się W.P. i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżący zarzucił organom obu instancji błąd w ustaleniach faktycznych. Wskazał, że nie jest prawdą, iż jego syn partycypuje w kosztach użytkowania mieszkania. Podał także, że to jemu jako głównemu najemcy lokalu przyznany został dodatek mieszkaniowy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał ponadto, że organ odwoławczy pominął wywiad przeprowadzony przez Policję, który dołączył do odwołania. Wywiad ten jednoznacznie ustalił stan faktyczny tj. gdzie zamieszkuje i przebywa jego syn. W ocenie skarżącego zeznania świadka J.G. nie są żadnym dowodem w sprawie, gdyż zeznała ona, że widuje k.p. na klatce schodowej. Nigdy jednak ten świadek nie był w mieszkaniu skarżącego i nie może wypowiedzieć się w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skarżącego podniesione w skardze, nadto zarzucił naruszenie przez organy administracji I i II instancji zasad prowadzenia postępowania, przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tej, że k.p. opuścił przedmiotowy lokal. W ocenie pełnomocnika skarżącego takim dowodem mógłby być dowód z przesłuchania świadka A.S., który przez pewien czas wynajmował lokal przy ul. (...). Pełnomocnik zarzucił także sprzeczną ocenę zeznań świadka - sąsiadki skarżącego, która w zasadzie zeznawała, że to skarżący w tym mieszkaniu nie mieszka. Ponadto organ również błędnie przyjął, że syn skarżącego nie opuścił dobrowolnie i trwale lokalu, a nie brał pod uwagę takiej okoliczności, że opuścił on przedmiotowy lokal, a nie zameldował się u swojej konkubiny z uwagi na świadczenia, które ona pobiera.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania skargi należy podkreślić, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej zgodności z prawem, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja

-

3 -

jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz w zw. z art. 25kc) - wyrok NSA z 14 maja 2001 r. Sygn. akt V SA 1496/00 LEX nr 54454. O charakterze pobytu decyduje zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, jednakże w razie wątpliwości co do charakteru pobytu organ nie może ograniczać się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli takiej osoby co do jej zamiaru. O ocenie charakteru pobytu decyduje bowiem nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne (wynika z własnej woli) i trwałe.

Organy obu instancji uznały, że k.p. nie opuścił miejsca pobytu stałego w sposób trwały. W ocenie organów potwierdza tę okoliczność zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tj. wyjaśnienia stron, zeznania świadka, wywiad przeprowadzony przez Policję a także fakt, że k.p. odbiera korespondencję kierowaną na adres pobytu stałego. Sąd nie podziela tego stanowiska. Słusznie organ I instancji wobec rozbieżnych wyjaśnień skarżącego i jego syna, co do opuszczenia przez tego ostatniego miejsca pobytu stałego, postanowił przesłuchać w charakterze świadka sąsiadkę J.G. Nie można jednak na podstawie zeznań J.G. jednoznacznie uznać, że syn skarżącego nie opuścił miejsca pobytu stałego w sposób trwały. Świadek ten zeznał bowiem jedynie, że w jego ocenie k.p. zamieszkuje w lokalu przy ul. (...), albowiem widuje go na klatce schodowej i widziała go - jak zeznała - wczoraj, dzisiaj i widuje go w tygodniu. Skoro skarżący

-

4 -

twierdzi, że jego syn nie mieszka w przedmiotowym lokalu od ok. 5 lat konieczne było dokładne ustalenie, czy w tym okresie a nie tylko w okresie po wszczęciu postępowania o wymeldowanie, świadek może potwierdzić, iż k.p. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. W tej sprawie powinna być przesłuchana także G.K., którą organ I instancji zamierzał przesłuchać, lecz tego nie uczynił. Niedopuszczenia lokalu na trwałe nie potwierdza również odbierana przez k.p. korespondencja. Korespondencja ta odbierana była po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, a więc nie może być dowodem potwierdzającym zamieszkiwanie syna skarżącego w lokalu.

Z akt sprawy wynika, że k.p. przebywa w lokalu przy ul. (...) u konkubiny i syna. Konieczne było zatem ustalenie, gdzie znajduje się centrum spraw życiowych k.p. Tej okoliczności organy obu instancji nie ustaliły. W ocenie Sądu konieczne było także przesłuchanie konkubiny k.p. na powyższą okoliczność.

Należy również rozważyć celowość przeprowadzenia dowodu z zeznań A.S., który mógłby potwierdzić, bądź zaprzeczyć, że w okresie w którym wynajmował sporny lokal, k.p. przebywał w nim w sposób wskazujący na zamieszkiwanie (z zamiarem stałego przebywania).

Mając to na uwadze, uznać należy, że organy wydały swoje decyzje w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Organy naruszyły zatem art. 77 § 1 k.p.a., nakładający na organy administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do odmowy wymeldowania.

Z tego też względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).