Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3081108

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 5 listopada 2020 r.
II SA/Go 208/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Ruszyński.

Sędziowie WSA: Adam Jutrzenka-Trzebiatowski, Grażyna Staniszewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) grudnia 2019 r. Z.K. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Inspektorat o umorzenie należności z tytułu składek występujących w tytułach wykonawczych nr: (...). Wnioskodawca wskazał, że trudności ze spłatami wynikały z zajęcia w dniu (...) września 2010 r. rachunku bankowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, co obniżyło stopień wypłacalności i wpłynęło na zmniejszenie zasobów finansowych. Do momentu zajęcia rachunku bankowego należności wobec ZUS były opłacane. Wnioskodawca powołał się na ważny interes osoby zobowiązanej, bowiem po uiszczeniu należności nie będzie dysponować żadnymi środkami niezbędnymi do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. Wskazał na brak majątku, nadto podniósł że osiągane dochodu pozwalają mu jedynie na wegetację.

Decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2020 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ust. 2, 3 i 3a oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 z późn. zm. - określanej dalej jako u.s.u.s.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365 - określanej dalej jako r.z.u), odmówił Z.K. umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 11.223,82 zł obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i fundusz pracy za okres od lutego 2015 r. do września 2015 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca od (...) marca 2007 r. (CEIDG) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "A" Z.K. w zakresie produkcji wyrobów jubilerskich i podobnych. Z informacji podanych przez wnioskodawcę wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w latach 2017 - 2018 uzyskał dodatni wynik finansowy, a w piśnie z dnia (...) stycznia 2020 r. oświadczył, że w okresie od stycznia do listopada 2019 r. uzyskał dochód w wysokości 3,750.12 zł. Posiada zobowiązania pieniężne z tytułu nieopłaconych podatków w wysokości 24 678,35 zł, z tytułu kredytów bankowych w wysokości 19.455 zł oraz alimentacyjne w wysokości 5,200 zł. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ponosi stałe wydatki na swoje utrzymanie w kwocie 309 zł miesięcznie. Nie posiada nieruchomości, natomiast jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki (...). W związku z brakiem środków nie może wykupić leków oraz korzystać z opieki lekarskiej.

Biorąc pod uwagę rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, organ uznał, że ewentualnie udzielone stronie wsparcie nie zakłóciłoby i nie zagroziłoby zakłóceniem konkurencji oraz nie wpłynęłoby na wymianę handlową wewnątrzwspólnotową. Ewentualnie udzielona pomoc nie skutkowałaby przyciągnięciem inwestycji, a wpływ na konsumentów z sąsiednich państw członkowskich byłby jedynie marginalny. Ponadto udzielona ulga nie wzmocniłaby pozycji rynkowej odwołującego w stosunku do konkurentów. Zatem mając na uwadze przedmiot działalności oraz jej zasięg należy uznać, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (nie spełniona przesłanka 4). Ewentualnie udzielone wsparcie nie stanowiłoby pomocy publicznej.

Organ rozpatrzył sytuację wnioskodawcy przez pryzmat przesłanek warunkujących umorzenie należności składkowych określonych w art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 3 należności z tytułu składek mogą być umarzane przez ZUS w przypadku ich całkowitej nieściągalności, przez co rozumie się sytuacje wymienione w powołanym przepisie (przytoczone przez organ w decyzji). Oceniając wystąpienie ustawowych przesłanek nieściągalności organ wskazał, że Z.K. prowadzi działalność gospodarczą oraz, że w stosunku do niego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. W związku z tym przesłanki o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 3, 4 i 4a u.s.u.s. nie zachodzą. Dyrektor ZUS prowadzi wobec wnioskodawcy przymusowe dochodzenie należności, a Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Na tym etapie nie można jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Oznacza to, że przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 3, 5, 6 podlegają wykluczeniu. Wobec niestwierdzenia całkowitej nieściągalności zadłużenia, ZUS dokonał analizy sprawy pod kątem umorzenia zadłużenia na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s., zgodnie z którym należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Organ wskazał, iż szczegółowe zasady umarzania należności dla tej grupy osób zobowiązanych określa § 3 pkt 1-3 r.z.u., którego treść przytoczono.

Organ stwierdził brak możliwości umorzenia należności z uwagi na ważny interes zobowiązanego, bowiem strona w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga dodatni wynik finansowy. W związku z tym istnieje możliwość odzyskania chociażby części zadłużenia. Jednocześnie strona nie korzysta z pomocy społecznej, co wskazywać by mogło, że sytuacja finansowa nie jest na tyle trudna. Strona powołała się na trudną sytuację zdrowotną, ale nie udokumentowała swojej sytuacji zdrowotnej. Nie wykazała również poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że z uwagi na istniejącą szansę na odzyskanie należności i toczące się postępowanie egzekucyjne - umorzenie należności byłoby przedwczesne.

Organ podkreślił, że instytucja umorzenia zaległości składkowych ma charakter wyjątkowy i powinna być wykorzystywana sporadycznie, zaś ważny interes zobowiązanego, będący jedną z przesłanek, musi być przez zobowiązanego udowodniony. ZUS jako organ egzekucyjny nie może zrezygnować z dochodzenia swoich wierzytelności. W sprawie zaległości znajdujących się na koncie płatnika objętych przedmiotowym wnioskiem prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, które nie zostało zakończone, zatem możliwości przymusowego dochodzenia należności z tytułu składek nie zostały przez Zakład wyczerpane. Opłacenie składek nie jest przywilejem, lecz obowiązkiem wynikającym z ustawy. Podjęcie decyzji o umorzeniu oznaczałoby, że ZUS akceptuje zachowania płatników, którzy prowadząc działalność gospodarczą, świadomie dopuszczali do powstania zadłużenia poprzez swoje zaniedbanie. Umorzenie zadłużenia w sytuacji, gdy istnieje możliwość zaspokojenia roszczeń ZUS naruszałby interes społeczny.

Na powyższą decyzję Z.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucił nienależyte rozważenie jego sytuacji majątkowej, pozbawienie środków na konieczne utrzymanie i brak wzięcia pod uwagę postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego i komornika sądowego o stwierdzeniu braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego przypadku wystąpił ważny interes osoby zobowiązanej, gdyż po uiszczeniu należności nie będzie dysponował żadnymi środkami niezbędnymi dla zachowania podstawowych potrzeb życiowych. Dalsze czynności egzekucyjne mogą jeszcze bardziej zagrozić jego egzystencji z powodu niezapewnienia mu minimum socjalnego, a to nie pozwoli na realizację niezbędnych potrzeb życiowych. Skarżący oświadczył, iż nie posiada majątku, z którego mógłby czerpać korzyści, a jego dochody są na poziomie pozwalającym tylko na wegetację, bo nawet nie wystarczają na konieczne utrzymanie. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu (...) marca 2015 r. umorzył postępowanie egzekucyjne z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - określanej dalej jako p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) marca 2020 r., nr (...) o odmowie umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 11 223,82 zł obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i fundusz pracy za okres od lutego 2015 r. do września 2015 r.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy art. 28 ust. 2, 3 i 3a, art. 32, u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 r.z.u. Należy wskazać, że przepis art. 28 ust. 1 u.s.u.s. przewiduje kompetencję ZUS do umarzania należności z tytułu składek w przypadkach określonych ust. 2-4 tego przepisu. Natomiast ust. 2 i 3 definiują przypadki tzw. "całkowitej nieściągalności". Wyliczenie zawarte w powyższym przepisie jest wyczerpujące. Sytuacja osobista, życiowa i majątkowa dłużnika nie ma zatem znaczenia przy ich zastosowaniu. Z kolei art. 28 ust. 3a u.s.u.s. dopuszcza możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 ust. 1 pkt 1 do 3 r.z.u., jako okoliczności związane z wykazaniem przez zobowiązanego, że ze względu na stan majątkowy, sytuację rodzinną oraz zdrowotną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Dotyczy to m.in. sytuacji, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiało zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Rozstrzygnięcie w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne przybiera formę decyzji (art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s.), stąd też postępowanie poprzedzające jej wydanie jest postępowaniem administracyjnym, prowadzonym w oparciu o przepisy k.p.a. Z art. 28 ust. 3b u.s.u.s wynika, że dla oceny, czy przypadek jest uzasadniony należy brać pod uwagę z jednej strony ważny interes osoby zobowiązanej, a z drugiej strony stan finansów ubezpieczeń społecznych. Decyzja w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oparta jest na uznaniu administracyjnym. Uznanie stanowiące uproszczenie działań administracji i ułatwienie administrowania, ma miejsce w ramach stosowania prawa i polega na ustaleniu konsekwencji prawnych stwierdzonych stanów faktycznych przez organ stosujący prawo, stanowiąc sferę wyboru zachowania organu administracyjnego związanego z podejmowanym aktem woli. Stąd istnieje ono wówczas, gdy administracja, dla urzeczywistnienia stanu prawnego, może wybierać między różnymi rozwiązaniami, a norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu (por. M. Mincer, Pojęcie uznania administracyjnego, Państwo i Prawo 1976, Nr 3). Wskazać przy tym trzeba, że sądowa kontrola decyzji opartych na uznaniu administracyjnym jest ograniczona i sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., SA/Sz 2548/00). Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona w zakreślonym powyżej zakresie, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że umorzenie należności ZUS z tytułu składek może nastąpić jedynie w wypadku spełnienia określonych w ustawie przesłanek.

W myśl art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Zgodnie z art. 28 ust. 3 całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 498, z późn. zm.);

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a)wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b)nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Prawidłowo organ ocenił, że w sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia należności z tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 3 pkt 1- 4b oraz 5. Wniosek taki wynika z faktu, że skarżący nadal prowadzi działalności gospodarczą, która przynosi mu określone dochody. Nadto, ze względu na okoliczność, że w sprawie przedmiotowych należności z tytułu składek prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na danym etapie postępowania egzekucyjnego organ nie może z całą oczywistością stwierdzić, iż w postępowaniu tym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Oznacza to, że w sprawie nie zachodzi również przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. Wskazane powyżej przepisy art. 28 ust. 3 dotyczą umorzenia należności wobec ZUS z powodu całkowitej nieściągalności zobowiązanego.

Organ rozpoznał sprawę również pod kątem umorzenia należności pomimo braku całkowitej nieściągalności, czyli na podstawie art. 28 ust. 3a i § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. W myśl § 3 ust. 1 r.z.u. zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Zauważyć przyjdzie, że wykazanie okoliczności uzasadniających umorzenie należności pomimo braku całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a) obciąża stronę postępowania.

Analiza sytuacji osobistej, materialnej oraz zdrowotnej skarżącego, przeprowadzona w oparciu o przedłożone przez stronę oświadczenia doprowadziła organ do wniosku, że w sprawie nie zachodzą przesłanki w o których mowa w § 3 r.z.u. uzasadniające umorzenie należności pomimo braku całkowitej nieściągalności. Argumentacja organu w tym zakresie ma oparcie w aktach sprawy, co oznacza że nie jest dowolna, a wobec tego przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono granic uznania administracyjnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na trudną sytuacje materialną skarżącego. Zauważyć jednak należy, że pomimo niewielkich dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej skarżący kontynuuje tę działalność, nie podejmując kroków w celu poprawy swojej sytuacji dochodowej, przy czym sytuacja taka utrzymuje się na przestrzeni ostatnich kilku lat. Okoliczność ta podlega ocenie przy rozpatrywaniu zaistnienia przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 r.z.u.

Skarżący nie wykazał również spełniania przesłanek wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 r.z.u. W sprawie nie wykazano bowiem poniesienie strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, które spowodowałoby, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, jak również nie wykazano i nie udokumentowano przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, ze możliwość regulowania przez skarżącego należności z tytułu składek organ widzi w formie spłat ratalnych, wskazując na możliwość dostosowania warunków spłaty do sytuacji materialnej skarżącego, przy zapewnieniu środków utrzymania.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji podkreślić ponownie należy, że decyzja w sprawie umorzenia należności składkowych posiada charakter uznaniowy, co oznacza, że organ może, ale nie musi udzielić stosownej ulgi, nawet w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę ww. przesłanek. Świadczy o tym użycie w ww. przepisie wyrażenia "może umorzyć". Nawet zatem w przypadku wystąpienia powyższych okoliczności ZUS nie jest bezwzględnie zobowiązany do umorzenia należności składkowych (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1830/18). Jak wyżej zaznaczono, nie oznacza to jednak, że decyzja administracyjna wydana w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek może być dowolna. Zaznaczenia również wymaga, że umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter wyjątkowy i zarezerwowane jest dla sytuacji nadzwyczajnych, które jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wskazać również należy, że umorzone składki w istocie pokrywają inni ubezpieczeni. Toteż, dbając o stan finansów funduszów emerytalno - rentowych Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi każdorazowo ważyć zasadność podejmowanego rozstrzygnięcia.

Należy dodać, że zmiana sytuacji skarżącego i wystąpienie nowych okoliczności, może stanowić podstawę do wystąpienia z ponownym wnioskiem o umorzenie przedmiotowych należności, i to nawet w sytuacji, gdy pierwotnie wydana w tym przedmiocie decyzja, była decyzją negatywną dla strony. Rozstrzygnięciom tym nie towarzyszy bowiem walor res iudicata, co oznacza możliwość wielokrotnego występowania z wnioskiem i skutkuje obowiązkiem jego rozpatrzenia przez organ administracji z uwzględnieniem aktualnej sytuacji zobowiązanego (materialnej, zdrowotnej, rodzinnej).

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.