Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2195248

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 19 stycznia 2017 r.
II SA/Go 1016/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz.

Sędziowie WSA: Michał Ruszyński (spr.), Adam Jutrzenka-Trzebiatowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Łowieckiego - Zarządu Okręgowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 sierpnia 2009 r. nr LI/660/09 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) oraz polany położonej w obrębie ewidencyjnym nr (...) postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

12 maja 2014 r. do Rady Miasta wpłynęło wezwanie Polskiego Związku Łowieckiego - Zarządu Okręgowego do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą nr LI/660/09 Rady Miasta z 25 sierpnia 2009 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) oraz polany położonej w obrębie ewidencyjnym nr (...) (Dz. Urz. województwa Nr 108, poz. 1444). Pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził, że uchwała narusza interes prawny jego klientów, jak również została podjęta z naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 1, 6 oraz ust. 2 pkt 15 ustawy o planowaniu przestrzennym, jak również z naruszeniem rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe (Dz. U. Nr 132, poz. 1479 określane dalej jako rozporządzenie MON), a w drodze analogii również strzelnice myśliwskie.

Pismem z (...) maja 2014 r. Przewodniczący Rady Miasta poinformował pełnomocnika skarżącego, że Rada Miasta na LXVII sesji w dniu (...) maja 2014 r. pozostawiła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bez rozpatrzenia ze skutkiem jego nieuwzględnienia. Pismo to doręczono skarżącemu 3 czerwca 2014 r.

Polski Związek Łowiecki - Zarząd Okręgowy, powołując się na przepis art. 94 i 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze. zm. określanej dalej jako u.s.g.) wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta nr LI/660/09 z 25 sierpnia 2009 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) oraz polany położonej w obrębie ewidencyjnym nr (...), zarzucając jej naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1, 6 oraz ust. 2 pkt 15 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia MON i wniósł o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w części dotyczącej działki nr (...), jak również działek o nr (...).

Jednocześnie strona skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że na mocy aktu notarialnego rep. A (...) nabył (...) września 1994 r. od Skarbu Państwa nieruchomość zabudowaną budynkami strzelnicy na cele statutowe Polskiego Związku Łowieckiego, które decyzją Urzędu Miejskiego z (...) maja 2000 r. zostały dopuszczone do użytkowania jako strzelnica myśliwska. Podkreślił, że obiekty tego typu jak strzelnica łowiecka powinny być budowane i eksploatowane zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie, jak również zabudowa sąsiadująca ze strzelnicami powinna być projektowana i wznoszona w oparciu o przepisy szczególne. Takim przepisem jest cytowane na wstępie wniosku rozporządzenie MON, którego § 22 stanowi, iż w strefach ochronnych wokół strzelnicy nie mogą znajdować się obiekty i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, zaś § 26 stawia również określone wymogi w zakresie projektowania dróg dojazdowych w strefach ochronnych, które znajdą tu zastosowanie zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku NSA w Gdańsku z dnia 14 listopada 2001 r. (sygn. akt II SA/Gd 1673/99). Oznacza to, że na etapie przygotowania dokumentu studium uwarunkowań powinno się wziąć pod uwagę okoliczności znane Urzędowi Miasta z urzędu, tj. fakt istnienia strzelnicy i konieczność takiego kształtowania ładu przestrzennego, który uwzględnia tę okoliczność i respektuje przepisy szczególne w tym zakresie. Żaden z dokumentów przygotowywanych przez Urząd Miasta w prognozach oddziaływania na środowisko, czy też analizy studium nie uwzględnia faktu istnienia strzelnicy, nie odnosi się do zagrożeń związanych z wykonywaniem strzelań przy użyciu ostrej amunicji myśliwskiej, co stwarza realne niebezpieczeństwo dla osób zamieszkujących na działkach znajdujących się w strefie ochronnej. Skarżący podkreślił, iż przedmiotem niniejszego wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały powinny być: działka (...) - własność wnioskodawcy, jak również działki znajdujące się w promieniu strefy ochronnej o nr (...). Przepisy szczególne, które muszą mieć zastosowanie również do strzelnic myśliwskich mają na celu zabezpieczenie i wyeliminowanie zagrożeń dla ludzi i umożliwienie bezpiecznego eksploatowania obiektów strzeleckich zarówno garnizonowych, jak i myśliwskich.

Z tego też powodu przepisy art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6 oraz ust. 2 pkt 15 ustawy o planowaniu przestrzennym i przepisy szczególne narzucają na organy samorządu szczególne obowiązki w zakresie planowania przestrzennego w sąsiedztwie takich obiektów.

Jednocześnie skarżący podkreślił, ze wskazana w skardze uchwała w swojej części opisanej w petitum skargi naruszyła interes prawny skarżącego, albowiem zgodnie z "art. 34 ust. 7" ustawy z dnia 13 stycznia 1995 r. Prawo łowieckie. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1226 określanej dalej jako u.p.ł.) ustawowym zadaniem Polskiego Związku Łowieckiego jest prowadzenie i organizacja szkoleń strzeleckich. Zadania te powinny być realizowane w sposób bezpieczny i niezagrażający osobom postronnym, w tym również mieszkańcom nieruchomości sąsiednich. Niestety naruszenie obowiązków w zakresie wytyczenia strefy ochronnej spowodowało, iż wykonywanie zadań statutowych PZŁ nie jest możliwe, zaś mieszkańcy okolicznych posesji są zagrożeni w trakcie wykonywania strzelań. Tak więc naruszenie interesu prawnego wnioskodawcy wynika wprost z niezastosowania się przy planowaniu przestrzennym do przepisów szczególnych w zakresie eksploatacji strzelnic.

Odpowiadając na skargę organ wskazał, że zaskarżona uchwała została przedstawiona Wojewodzie, który pismem nr (...) z (...) października 2009 r. na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził jej zgodność z prawem. Zdaniem organu skarżący nie wykazał bezpośredniego związku między zaskarżoną uchwałą a własną indywidualną sytuacją prawną. Tym samym nie wykazał, iż posiada interes prawny legitymujący go do złożenia skargi. W konsekwencji skarżący nie wykazał również naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia.

Organ podkreślił, że złożona skarga dotyczy nie tylko działki nr (...), będącej w użytkowaniu wieczystym Polskiego Związku Łowieckiego, ale także 83 działek położonych w jej pobliżu. Tylko 7 z tych działek jest gruntami komunalnymi, kolejne 4 należą do firm i instytucji, a pozostałe należą do właścicieli prywatnych. Wiele z tych działek jest zabudowanych domami jednorodzinnymi, których właściciele domagają się likwidacji istniejącej strzelnicy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, których regulacje ograniczają prawo własności. Daje ona organom gminy władztwo planistyczne, pozwalające na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności, co wynika z art. 6 ustawy. Rada gminy może więc ustalać w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego takie przeznaczenie terenów, które może nie odpowiadać ich właścicielom, przy czym przeznaczenie takie nie może być dowolne, ale oparte na racjonalnych przesłankach. Formułując ustalenia dokumentów planistycznych gmina ma obowiązek kierowania się głównymi kryteriami, które zostały wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym m.in. wymaganiami ładu przestrzennego, walorami architektonicznymi i krajobrazowymi, wymaganiami ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorami ekonomicznymi, prawem własności, potrzebami interesu publicznego. Mając na uwadze powyższe przesłanki Rada Miasta uchwalając omawiany plan miejscowy przesądziła o docelowej likwidacji strzelnicy myśliwskiej i zmianie przeznaczenia tego terenu na usługi służące mieszkańcom rozwijającego się osiedla.

Podstawowym zarzutem podnoszonym w skardze jest brak uwzględnienia w planie miejscowym istniejącej strzelnicy myśliwskiej na działce nr (...) położonej przy ul. (...), stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym Polskiego Związku Łowieckiego, a także nie ustanowienie od tej strzelnicy strefy ochronnej na nieruchomościach sąsiednich. W związku z tym skarżący wskazał na naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6 oraz ust. 2 pkt 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ w związku z tym wskazał, że działka nr (...) zlokalizowana jest w granicach osiedla mieszkaniowego. Teren ten od wielu lat w kolejnych dokumentach planistycznych przeznaczony był pod rozwój takiego właśnie budownictwa i aktualnie w dużej mierze zabudowany jest domami jednorodzinnymi. Zgodnie z uchwalonym planem teren strzelnicy myśliwskiej zlokalizowany jest w jednostce oznaczonym symbolem A8/4.UU przeznaczonej pod tereny zabudowy usługowej - UU, takiej jak: obiekty handlu detalicznego, gastronomi, biura, usługi różne, w tym rzemiosło nieprodukcyjne, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Pozostałe wymienione w skardze działki zlokalizowane są na terenach A7/7.MN1, A7/8.MN1, A7/9.MN1, A7/10.MN1, A7/11.MN1, A7/12.MN1, A7/13.MN1, A7/14.MN1 A7/18.MN1, A8/1.MN1, wskazanych jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Organ zaznaczył, że plan miejscowy został sporządzony na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta, uchwalonego uchwałą nr XXVIII/392/08 Rady Miasta z (...) sierpnia 2008 r. Zgodnie z tym dokumentem teren przedmiotowej strzelnicy zlokalizowany jest w jednostce C1/12.M3, określonej jako teren dominacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, dla której możliwe jest przeznaczenie zamienne na teren dominacji zabudowy usługowej komercyjnej. Pozostałe wymienione w skardze działki zlokalizowane są w części w ww. jednostce C1/12.M3 i w części w jednostce C1/11/M1, wskazanej jako teren dominacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W chwili nabywania przez skarżącego działki nr (...) tj. w 1994 r., obowiązywał miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), uchwalony uchwałą nr XXIV/223/92 Rady Miasta z dnia (...) czerwca 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 10 poz. 138). Zgodnie z tym planem teren strzelnicy zlokalizowany był w jednostce oznaczonej symbolem 196 - US, opisanej jako teren istniejącej zabudowy myśliwskiej (strzelnica), dla którego ustalona była adaptacja obiektów i urządzeń, a także konieczność wyprowadzenia zabezpieczeń, z uwagi na projektowaną w sąsiedztwie zabudowę mieszkaniową. Jednakże Rada Miasta konsekwentnie w kolejnych dokumentach planistycznych uznawała, że w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i ich mienia konieczna jest docelowa likwidacja istniejącej strzelnicy. Natomiast do czasu zmiany jej lokalizacji po stronie właściciela leży konieczność wprowadzenia stosownych zabezpieczeń, które umożliwią funkcjonowanie sąsiadujących terenów mieszkaniowych. W związku z tym ani w studium, ani w pozostałych dokumentach planistycznych nie wyznaczono stref ochronnych, tym bardziej że przepisy prawa nie określają takich stref dla strzelnic myśliwskich. Przywoływane przez Polski Związek Łowiecki rozporządzenie MON określa strefy ochronne, ale wyłącznie dla strzelnic położonych na obszarze garnizonu wojskowego, tj. na terenie zamkniętym. Obiekt omawianej strzelnicy myśliwskiej przy ul. (...) nie posiada takiego statusu, a zatem nie podlega regulacjom przytoczonego rozporządzenia i jednocześnie nie może być wyznaczony w planie jako teren zamknięty wraz ze strefą ochronną. Tym samym bezzasadny jest również podniesiony w skardze zarzut niewyznaczenia w myśl art. 10 ust. 2 pkt 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym granic terenów zamkniętych i ich stref ochronnych.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia istnienia przedmiotowej strzelnicy myśliwskiej w prognozie oddziaływania na środowisko, organ wskazał, że prognoza jest dokumentem pomocniczym, sporządzonym na odpowiednim etapie sporządzania projektu planu miejscowego i służy jedynie ocenie podjętych rozwiązań projektowych przyjętych w sporządzanym planie. Nie stanowi ona prawa miejscowego, a jej ustalenia i wnioski nie mają skutków prawnych. Prognoza oddziaływania na środowisko na potrzeby zmiany planu miejscowego została sporządzona zgodnie z procedurą przewidzianą ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 - tekst jednolity z późn. zm.). Wraz z projektem planu przedstawiono ją do uzgodnienia właściwym organom, które nie stwierdziły w niej żadnych uchybień. Była także w stosownym terminie wykładana wraz z projektem planu do publicznego wglądu. Jak wynika z tego dokumentu, ustalenia sporządzanego planu miejscowego są korzystne dla miasta i jego mieszkańców oraz uwzględniają obowiązujące wówczas przepisy ochrony środowiska.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podstawą prawną, która umożliwia zaskarżenie do sądu administracyjnego powyższego aktu jest art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami skutecznego wniesienia skargi i podważenia aktu organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

Skarżący wyczerpał wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a skargę wniesiono w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718. określanej dalej jako p.p.s.a.).

Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący powinien wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną sytuacją, a zaskarżonym przezeń aktem, polegający na tym, że akt narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to powinno istnieć w momencie zaskarżenia aktu, a nie wystąpić dopiero w przyszłości. Kwestionując akt w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem wykazać, że negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, gwarantowanych prawem uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Stanowi to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze. Do wniesienia skargi nie legitymuje zatem sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani stan zagrożenia interesu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 53376, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 LEX nr 322175).

Reasumując niewykazanie takiego naruszenia interesu - bezpośredniego, rzeczywistego i aktualnego w dacie wnoszenia skargi, wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego, prowadzić musi do odrzucenia skargi na uchwałę, zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia jego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim należy wskazać, że plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miasta z (...) czerwca 2005 r. nr XLVI/425/05 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) i polany położonej w obrębie ewidencyjnym nr (...), przewidywał dla nieruchomości skarżącego, położonej w jednostce oznaczonej symbolem "UC 2", przeznaczenie pod usługi komercyjne dla których obowiązują ustalenia jak dla jednostki "UC1", z zaznaczeniem, iż dopuszcza się tymczasowe przeznaczenie terenu pod funkcję sportową - strzelnica, do czasu realizacji ustaleń przypisanych dla tej jednostki. Z powyższych zapisów planu zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. wynika zatem, iż jeszcze przed uchwaleniem zaskarżonej zmiany planu przeznaczenie spornego terenu uległo zmianie w stosunku do planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili nabywania nieruchomości, na której znajduje się sporna strzelnica, przez Polski Związek Łowiecki. Ma to istotne znaczenie, gdyż wywodzenie naruszenia interesu prawnego przez plan miejscowy można doszukiwać się w sytuacji znaczącej zmiany przeznaczenia terenu, mniej korzystnej w stosunku do poprzednio obowiązującego przeznaczenia. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia. Zważyć bowiem należy, iż z zaskarżonej zmiany planu wynika, iż nieruchomość na której znajduje się sporna strzelnica, położona jest na obszarze A8/4/UU a więc terenach zabudowy usługowej, czyli przeznaczenie to jest zbliżone z tym, które zostało określone w planie zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. A zatem w tym zakresie zaskarżona zmiana planu miejscowego nie mogła bezpośrednio wpływać na sytuację prawną skarżącego, a w konsekwencji naruszać jego interesu.

Odnosząc się do zarzutu niewyznaczenia wokół strzelnicy strefy ochronnej na podstawie § 20 i następ. rozporządzania MON, w czym skarżący upatruje naruszenia swojego interesu, wskazać należy, że stosowanie tych przepisów do strzelnic innych (w niniejszej sprawie strzelnicy myśliwskiej), niż zdefiniowane w § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia. Jego przedmiotowy zakres obejmuje bowiem wyłącznie strzelnice garnizonowe, zlokalizowane na obszarach garnizonów wojskowych, na terenach zamkniętych (§ 12 rozporządzenia MON) tj. na terenach o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, którym status ten został nadany przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych - art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 września 2014 r., II SA/Łd 460/14), a takim statusem niewątpliwie nie legitymuje się sporny teren. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażanym przez tenże sam Polski Związek Łowiecki (tyle tylko, iż w sprawie II SA/Łd 460/14), iż stosowanie per analogiam przepisów rozporządzenia MON do obiektów, będących strzelnicami sportowymi jest ograniczeniem praw i wolności obywatelskich (wolności zabudowy działki, do której inwestor posiada prawo do dysponowania na cele budowlane) i sprzeczne z konstytucyjną zasadą państwa demokratycznego (art. 2 Konstytucji). Nie sposób natomiast podzielić stanowiska skarżącego doszukującego się naruszenia jego interesu prawnego przez zakwestionowane zapisy planu, przejawiające się w uniemożliwieniu mu realizacji ustawowego obowiązku prowadzenia i organizacji szkoleń (art. 34 pkt 7 u.p.ł.), które to zadanie winno być realizowane w sposób bezpieczny dla osób postronnych. Zważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż możliwość negatywnego oddziaływania strzelnicy, zwłaszcza w zakresie możliwości wydostawania się pocisków, powinna się zamykać w obrębie samej strzelnicy i podmiot ją prowadzący jest obowiązany zapewnić taką jej organizację, aby powyższy obowiązek zachowania bezpieczeństwa był bezwzględnie realizowany. Z obowiązku tego nie zwalniałoby go nawet zapewnienie przez gminę dodatkowego obszaru chronionego wokół strzelnicy w planie miejscowym.

W tym miejscu wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 283/15 - oddalającym skargę kasacyjną Polskiego Związku Łowieckiego - Zarządu Okręgowego od wyroku tyt. Sądu z 30 października 2014 r., sygn. akt II SA/Go 575/14 w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta (uchwała z (...).08.2008 r. XXVIII/392/08) stwierdził, że: "...rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać odkryte garnizonowe strzelnice szkolne oraz ich usytuowanie, zapewaniające spełnienie wymagań art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (§ 1). W myśl § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, według stanu prawnego obowiązującego na dzień podejmowania uchwały, odkryta garnizonowa strzelnica szkolna, zwana dalej "strzelnicą garnizonową" to obiekt budowlany położony na obszarze garnizonu wojskowego, wyposażony w stałe budowle zabezpieczające i stałe, trwale oznaczone linie otwarcia ognia i linie celów, którego strefa strzelań nie jest całkowicie zakryta lub zadaszona, przeznaczony do strzelania z małokalibrowej i średniokalibrowej broni osobistej, indywidualnej i zespołowej oraz małokalibrowej i średniokalibrowej broni pokładowej wozów bojowych, z wykorzystaniem amunicji karabinowej o kalibrze nie większym niż 7,62 mm i amunicji pistoletowej o kalibrze nie większym niż 9 mm, wystrzeliwanej z prędkością początkową nie większą niż 1.000 m/s i z energią początkową nie większą niż 3.800 J. W przywołanych przepisach prawodawca jednoznacznie określił, że regulacje te dotyczą strzelnic garnizonowych, położonych na obszarze garnizonu wojskowego. Potwierdzeniem przedmiotowego ograniczenia zakresu zastosowania rozporządzenia wyłącznie do strzelnic garnizonowych jest również § 12, który stanowi, że strzelnice garnizonowe sytuuje się na terenach zamkniętych, o których mowa w art. 3 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Ten ostatni przepis stanowi, że za teren zamknięty należy rozumieć teren zamknięty, o którym mowa w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego. Według art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o terenach zamkniętych - rozumie się przez to tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Skoro strzelnica usytuowana na działce nr (...) nie może być uznana za teren zamknięty w rozumieniu ww. przepisów prawa i nie jest strzelnicą garnizonową, to prawidłowo Sąd I instancji ocenił nieskuteczność wykazania przez stronę skarżącą naruszenia interesu prawnego postanowieniami uchwały Rady Miasta z dnia (...) sierpnia 2008 r., nr XXVIII/392/08 w przedmiocie zmiany studium, z uwagi na brak wyznaczenia stref ochronnych. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie znajduje uzasadnienia zastosowanie przepisów ww. rozporządzenia poprzez analogię do innych strzelnic, nie będących strzelnicami garnizonowymi, bowiem nie istnieje tego rodzaju luka prawna w tym zakresie, która konieczność taką by powodowała. Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576) stanowi, że strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nie naruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Doprecyzowaniem tej regulacji są akty wykonawcze wydane do ww. ustawy, np. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 341). Powołany zaś wyrok NSA Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 1673/99 wydany był w innym stanie faktycznym sprawy, której przedmiotem było zatwierdzanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę".

Podsumowując stwierdzić należy, że ponieważ skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego jego skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Zwrot opłaty sądowej - na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dokonany zostanie odrębnym postanowieniem.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.